Met de nadruk op Start.

Woohoo!
Morgen is het zover. Na maanden voorbereiden (min of meer) en plannen, vertrek ik morgen voor mijn road trip langs de nationale parken van de VS.
Lang geleden dat ik hier nog eens gepost heb, maar het werk en liefdesleven heeft me nogal overvallen en daardoor mijn “patroon” verstoord laten we maar zeggen.
Maar goed, de bedoeling is dus dat ik vanuit het Wilde Westen voor zeer regelmatige updates zal zorgen, en wel zo sappig en sensatiezwanger als maar mogelijk is. Op die manier zou ik deze blog graag een doorstart geven, tenminste als daar nog interesse voor is….

Morgen zit ik een hele dag op onrustwekkende hoogte waar ik op regelmatige basis de onrustwekkende staat van de spataderen in mijn kuiten zal controleren waarbij ik ongemakkelijk van links naar rechts zal schuiven uit vrees voor doorzitwonden en dergelijke. Ik ben niet gemaakt voor vliegtuigen.

Bon, meer details in de volgende post!

Nog 50

“Ik heb een hekel aan die kijk-eens-naar-mij-cultuur”, zei de traditionelere collega terwijl ze uit het raam van de leraarskamer neerkeek op de speelplaats waar de laatstejaars bezig waren met hun 50-dagen act.

Daar zit iets in. Maar met een dergelijk festival der korte rokjes daar beneden ben ik daar tolerant in.

Waar ik niet tolerant voor ben zijn die vervelende collega’s die zich het middelpunt van het lerarenkorps wanen en zich moeien met alles wat in de leraarskamer gebeurt, die ook altijd aanwezig zijn, die spreken over problemen waar ze zelf waarschijnlijk niks mee te maken hebben of zelf uitvinden, die een ziekelijk irritante stem hebben, die de ruimte rondfladderen met de kop koffie in de hand en doen alsof ze met vanalles heel druk bezig zijn en die op de koop toe achterlijke grapjes en opmerkingen maken. De kenners weten nu al dat ik het over een vrouwelijke collega heb.

Hopelijk ben jij geen collega van mij, en if so: je weet toch niet over welke school ik het heb. Ik heb er dit jaar 5 de revue zien passeren. Kies maar.

50 dagen….. Klinkt 100 dagen niet veel beter? En is het derde trimester zo al niet lachwekkend verwaarloosbaar? Anderzijds: bij 100 dagen mag je al blij zijn als het meer dan 10 graden is die dag. En dat je niet beklad wordt aan de schoolpoort.

Het werd zomer

Over Parijzenaars bestaan er een heleboel clichés…
Ahum…. eigenlijk slechts één: ze zijn onvriendelijk.

De afgelopen 3 dagen had ik het plezier en het voorrecht in de hoofdstad der fransozen te vertoeven en mij is eigenlijk opgevallen dat het cliché niet, of toch bijna niet klopt.

Onder de vriendelijke Parisiens reken ik:

- De chauffeur van de vrachtwagen die wachtte om voor een bepaalde winkel te parkeren tot ik er een foto van genomen had. Wild gesticulerend wilde hij zich ervan vergewissen dat ik echt niet van plan was om nog een 13de foto te nemen.

- De uitbater van het restaurant die ons de wijn liet proeven nog voor er plaats vrijgekomen was in zijn etablissement. De wijn van de maand was parfait! En de foie gras ook.

- Het personeel van ons hotel dat, zoals gevraagd, voor een extra groot bed gezorgd had en ons elke ochtend en avond vriendelijk begroette.

Tot de onvriendelijke parisiens reken ik:

- De dikke zwarte man die not amused was dat ik een foto nam op het moment dat hij voorbij liep en er vast van overtuigd was dat ik een foto van hem nam. In feite had ik enkel een bewegend object nodig, en hij passeerde juist toevallig. Hij niet alleen zelfs, maar dat kon hem niet deren. Hij bleef tergend lang staan terwijl hij zijn beklag deed en toen ik hem begon te negeren keek hij over mijn schouder mee naar de beelden om te zien of hij er echt niet op stond. Wat een lul.

Vindt u het ook zo warm de laatste tijd? Nee? Doe eens zoals ik en ga in de zon zitten met een zwarte T-shirt. Het zal rap zomer zijn.

Mandbal

Als je elke dag iets doet wat je nog nooit of zelden hebt gedaan, dan is er een grotere kans dat je aan die dag een blijvende herinnering overhoudt. Bijvoorbeeld: onlangs heb ik voor de tweede keer in mijn leven een basketbalwedstrijd bijgewoond. De eerste keer was 5 jaar geleden, in NY, tussen de Knicks en de Bulls (go Knicks!). Nu was het tussen Oostende en Charleroi (go Oostende!).

In alle eerlijkheid: de tweede keer was het leuker. Niet alleen was de wedstrijd veel spannender (84-82 of zoiets, met een kloof die nooit meer dan 6 punten was), je zat ook veel dichter bij de spelers. De sfeer was dus wat intiemer (lees: het zicht op de cheerleaders bood veel meer inkijk).

Ja, natuurlijk was het showgehalte in NY vele malen groter, met hostessen die allerlei gadgets in het publiek katapulteerden door een soort van bazooka, met een gigantische box aan het plafond met aan elke zijde een reuzenscherm dat je om de oren sloeg met visueel geweld (ik kan door mijn oren kijken), met opblaasbare knuppels die het publiek achter de ringen op elkaar zat te timmeren om tijdens de vrijworp de speler van de tegenpartij af te leiden, met legers van schaarsgeklede cheerleaders die bij elke time-out de arena inhuppelden onder luid gejoel van de 21000 toeschouwers, met donderende East Coast-rap, en overgoten met liters cola en kilo’s popcorn.

Maar in Oostende voelde ik me minder alien. Net zoals in het voetbal was er een fanfare, rivaliteit tussen fans en werden de scheidsrechters uitgescholden. In het West-Vlaams. Ja, er was ook wel show, maar het bleef relatief binnen de perken. Het was gewoon plezant, en op het einde spannend. Gezonde spanning, want je voelt je niet zo verbonden aan die club. Geen “ik ga die roodhemden van de overkant op hun bek timmeren als we dit nog verliezen-spanning”.

Voor herhaling vatbaar.

Ironie is….

Wanneer de goden je smeekbeden verhoren, en Calexico, je favoriete band, eindelijk naar het Cactusfestival komt in Brugge, je thuisstad; en jijzelf op dat moment aan het roadtrippen bent in Arizona, oftewel Calexicoland.

Have fun thuisblijvers. Niet te missen. http://www.humo.be/tws/muziek/17002/humo-presenteert-festivalitis-cactus-2009.html

Go west

Pursue your dreams! Ookal zijn ze heel ambitieus. Verken de wereld! Nu het nog kan. Nu je nog jong bent.

Een tijd geleden ventileerde ik hier op mijn blog het voornemen om een echte roadtrip te maken in het westen van de VS, langs de nationale parken. Het idee heeft me niet meer los gelaten, met als gevolg dat ik afgelopen zaterdag zat te nagelbijten in de wachtrij bij Connections.

Kleine moeite in vergelijking met adrenalineshots die ons te wachten staan. We gaan naar Amerika. Mijn meisie en ik. Het zuidwesten. Tour ligt vast, slaapplaatsen liggen vast, vliegtuigtickets liggen vast. Enkel de auto zorgt nog voor twijfel. Moet hij goedkoop en degelijk zijn of mag hij wat duurder zijn,  in combinatie met enkele extra paarden onder de motorkap? Stel dat hij het loodje legt in het midden van de woestijn….  Stel dat de airco het begeeft….  Zo’n zaken.

De reis gaat van LA naar LA. In de twee weken daartussen komen we voorbij Joshua Tree National Park, Phoenix, Grand Canyon, Lake Powell (Glen Canyon dus), Bryce Canyon, Zion National Park, Las Vegas, Death Valley, Yosemite National Park, San Francisco, en daarna cruisen we zuidwaarts langs de Pacific Coast op de legendarische kustweg die het decor lijkt voor een BMW-reclamespot.

Wees gerust: there will be sunshine, there will be heat, there will be mountains, there will be desert, there will be astonishing views, there will be photography and there will be blogging!

Strooidienst

Wikipedia en de korrel zout: they make a great couple! Afgelopen zomer, vlak voor ik naar Jordanië vertrok, bekeek ik de pagina over Turkish Airlines. Je weet wel: die maatschappij die sinds vandaag bekend staat als “één die een bedenkelijke reputatie heeft op het vlak van veiligheid” (dixit VRT-nieuws).

Op 30 juli stond er letterlijk te lezen op Wikipedia:

Turkish Airlines staat bekend als een van de veiligste luchtvaartmaatschappijen ter wereld. Sinds de oprichting in 1933 heeft het maar één ongeval meegemaakt: Turkish Airlines Vlucht 981, die op 3 maart 1974 in Frankrijk verongelukte, was vòòr de vliegtuigramp Tenerife het ergste vliegtuigongeval. Op de website AirSafe.com staan 9 vliegtuigcrashes sinds 1933 van deze maatschappij.

Nu staat er:

Turkish Airlines Vlucht 981, die op 3 maart 1974 in Frankrijk verongelukte, was voor de vliegtuigramp van Tenerife het zwaarste vliegtuigongeval. Het laatste ongeluk waarbij de maatschappij was betrokken was op 25 februari 2009. De meeste recente incidenten hebben betrekking op vliegtuigkapingen.^[1]
Recent is Turkish Airlines druk bezig met het verbeteren van de veiligheid en kwaliteit.

Het “enige” ongeval hebben ze dus veranderd in het “zwaarste”. Enige vs zwaarste. Trek dat zoutvat maar helemaal open. Met één korrel gaan we het niet redden vrees ik.

Hilarisch was trouwens ook alweer het VTM-nieuws . Bij gebrek aan reporter ter plaatse hebben ze maar een piloot van wijlen Sabena naar de studio gehaald om hem te vragen of die landingsbaan “gevaarlijk” is. Natuurlijk niet.
Wat dan de oorzaak zou kunnen zijn? Wel, het weer was niet slecht, dus waarschijnlijk hadden ze een technisch probleem.
Hm, ok. Laatste vraag: er zijn tegenwoordig weer veel vliegtuigcrashes. Moeten we bijgelovig worden?
Antwoord: nee, we moeten niet bijgelovig worden.

Allez, ge weet het he. Info en waardevolle duiding: bij VTM moet ge wezen! En bij Wikipedia natuurlijk.

Provincialisme

Provincialiteit bij Focus, de West-Vlaamse regionale televisie, dat is even evident als minstens 980349 vermeldingen van Erik Van Looy in élke Humo, élke week opnieuw.

Focus was één van de eersten om te berichten over de schade, veroorzaakt door de twee straaljagers die gisteren door de geluidsmuur vlogen.

Voor wie niet uit de streek komt: gisterenmiddag, rond 14u werd ik, en de hele buurt met mij, opgeschrikt door een harde doffe knal. Het huis schudde, alsof er een bom gevallen was. Ik keek in de richting van het raam en toen kwam er een tweede knal waardoor de ruit in mijn velux ongehoord heftig aan het trillen ging. Schudden is misschien een beter woord.

We lopen naar buiten; de buren stonden ook al op straat te kijken wat er gebeurd was. Niks te zien. Geen rook, geen vuur, geen brokstukken van een vliegtuig. Later kwam de verklaring: twee straaljagers door de geluidsmuur.

Bon, Focus dus. Hun bericht. Lees goed:

Twee straaljagers die ter hoogte van het winkelcentrum B-Park door de geluidsmuur zijn gevlogen, hebben heel wat schade veroorzaakt bij de huisdecoratiewinkel Kwantum.

Er was schade in B-Park, dus moet het ter hoogte van B-Park gebeurd zijn. Of de term “hoogte” wel goed gekozen is in deze context laat ik dan nog in het midden.
Beste Focusmensjes: het is wel degelijk mogelijk dat die schokgolf van iets verder kwam dan B-Park zelf. Het is zelfs mogelijk dat hij van de andere kant van de provinciegrens kwam, nl. Oost-Vlaanderen. Ja, er is een wereld aan de andere kant van de grens.

There will be blood

Gisterenavond heb ik eindelijk de one man show gezien van Daniel Day-Lewis, genaamd “There will be blood”.

Indrukwekkend! Ik vermoed dat ze Daniel de set op geduwd hebben met de woorden “knock yourself out”, waarna de man een vertolking neerzette die zo overtuigend is dat ze zelfs geen andere naam voor het personage meer moesten bedenken (Daniel). Waarschijnlijk kwam hij elke avond thuis, nog steeds in de waan een oliebaron te zijn. Zijn kinderen zullen alvast goed geslapen hebben….

Het “verhaal” dan…. Wel, het is eigenlijk een biografie, en net zoals bij de meeste andere biografieën is er dus eigenlijk geen sprake van een echte plot, maar eerder een opeenvolging van bepaalde gebeurtenissen. Op dat punt kun je ook de goeie biografieën scheiden van de slechte. Bij de slechte zit er altijd teveel tijd tussen twee gebeurtenissen zodat je je gaat afvragen waar het eigenlijk over gaat, waar het naartoe gaat en wanneer het hoofdpersonage het loodje zal leggen. Tijdens een film naar de display op de dvd-speler kijken om te zien hoe lang hij nog duurt, is nooit goed.

Dit is een redelijk goeie biografie. Verwacht geen spanning. Verwacht geen intriges. Verwacht geen fish out of the bowl situaties. Verwacht wel: diepgaande personages die bovendien ook evolueren; diepere betekenissen (tussen de regels); mooie fotografie; enkele onverwachte wendingen. Daniel geeft zijn geheimen zeer geleidelijk aan prijs, evenals zijn tegenspeler/evenknie/evenbeeld Eli.

Mag ik tot slot wijzen op de laatste zin, helemaal op het einde van de film? “I’m finished”, zegt hij. Letterlijk: “ik ben aan het eind van mijn Latijn, ik ben uitgeput”. Maar de ondertitels zeggen: “Ik ben klaar”, wat in het Engels “I have finished” is. Dat klopt dus niet.
Muggenzifterij? Verre van, want beide betekenissen geven een heel andere wending aan het slot van de film.

Classroom conversations

1m95. Dat is groot genoeg om de beamer die aan het plafond hangt te kunnen inschakelen zonder afstandsbediening.

Leerling: (nadat ik op het knopje gedrukt heb) “Kan jij daar aan??”
Ik: “Neen, maar desondanks duw ik toch op dat knoppeke”.

Dag daarvoor:

Leerling: “Jij bent wel groot he”.
Ik: (naar beneden kijkend) “Tiens, nu je het zegt…”

Dinsdag:

Leerling: “Wat is je favoriete pagina in de atlas meneer?”
Ik: (droog) “Pagina 836″
- 5 minuten later -
Leerling: “Unk, er is wel geen pagina 836 he”
Ik: “No kidding”

Leerling: “Wat heb je gedaan in het middelbaar meneer?”
Ik: “Gestudeerd” (moeha, lerarenhumor definitely my thing).

Iets later kreeg ik lik op stuk:

Ik: (met afgekraakte antenne cirkels makend op projectiescherm) “Wat zie je hier?”
Leerling: “Een projectiescherm!”
Ik: (grijnzend) “Niiiice! Touché!! “.

De toon is gezet.