Het was redelijk eenvoudig om vanuit het centrum van San Francisco de felgeprezen Highway One terug te vinden, hoewel we geen detailkaart hadden van het zuiden van de stad. We vertrouwden dus maar over onze (lees: mijn) sense of direction. Al snel stonden we aan de rand van de schuimende golven en terwijl we tankten snoven we de zilte zeelucht op die, meer dan in België, sterk aanwezig was. Ondanks de redelijk frisse temperatuur – er hing redelijk wat mist her en der – zagen we heel wat vroege surfers. De weg liep rakelings langs het kleine strand en zwiepte zich daarna met enkele bochten tussen de rotsen die de kustlijn van daaruit verder uitmaakten, om daarna in de mist te verdwijnen. Na een korte stop waarbij ik het juiste lensmateriaal uit de koffer haalde, begonnen we eraan.

Aanvankelijk kregen we heel wat veelbelovende panorama’s voorgeschoteld. Af en toe reden we door een flard mist, maar die was niet dicht genoeg om de blauwe hemel en de zonneschijn helemaal tegen te houden. Meer zelfs: de mist was zelf een deel van het landschap en droeg bij tot het spektakel. De mist waarvoor San Francisco bekend staat, is evenzeer kenmerkend voor deze kustweg. Ik bespaar u het hele verhaal over zeestromingen e.d. dat erachter steekt.
De mist kwam vanover zee over het land rollen en hij werd steeds dikker, zodat we op een bepaald moment volledig in de soep reden. En die soep bleef hardnekkig dik, tot we bijna in Monterey waren. Toen verdween de mist en steeg de temperatuur gevoelig.

De grootste trekpleister van Monterey is het Monterey Bay Aquarium. We verwachtten zo’n beetje de onderwatervariant van de zoo in San Diego, maar uiteindelijk bleek het niet spectaculairder – zelfs minder spectaculair – te zijn dan het aquarium in Boulogne-sur-mer. Het aquarium was nogal extreem op kinderen gericht, en kinderen maakten dan ook het gros van het veel te grote bezoekersaantal uit. Lawaai, en geschreeuw, en gedrum. Alle informatieborden bevonden zich bovendien nog eens aan de voet van de aquariums (aquaria?), op enkelhoogte. Met andere woorden: er stond altijd wel een kind voor.
Content dat we buiten waren, pikten we 2 droge sandwishes mee uit één van de 25 miljoen eettenten die de straat vulden die naar het aquarium leidde (tussen haakjes: weer typisch Amerikaans om de parkeergarage aan het begin van de straat te bouwen, en het aquarium op het einde, om vervolgens de straat vol te zetten met snackbars), en die allemaal om ter hardst een zeebonk-sfeertje probeerden te faken. We gaven de man die aan de uithang van de parkeergarage de betalingen inde en de slagboom bediende een handvol dollars (op sommige aspecten zijn ze in de VS écht wel niet zo modern), en weg waren we, richting Big Sur.

Het aperitief voor Big Sur was de 17-mile drive. Een kustwegje langs een klein schiereiland waarop Pebble Beach genesteld ligt: een upper-class gemeenschap waar de kasten van huizen alleen plaats moeten ruimen voor de vele golfcourses. De gemeenschap leeft eigenlijk betrekkelijk afgesloten van de buitenwereld en lang de toegangswegen zijn slagbomen met security guards geplaatst. Het was bij één van deze wachtposten dat we 10 dollar moesten ophoesten om de 17-mile-drive onder onze wielen te laten passeren. Het weer was op z’n zachtst gezegd “Belgisch” te noemen met een grijze lucht en een temperatuur waar je amper een 2 voor kon plaatsen. De weg zelf was best aardig, met hier en daar een stopplaats vanwaar je de wilde zeehonden kon bewonderen die op de rotsen lagen te luieren. Af en toe vloog er ook een zwerm pelikanen voorbij. Maar toegegeven: 10 dollar was het niet waard. Toen we terug op Highway One probeerden te komen stonden we in een file, veroorzaakt door voortdurend overstekende badgasten die alle tijd van de wereld hadden, en automobilisten in dure wagens die eigenlijk nergens heen moeten, maar enkel gezien willen worden. Het was zoals de Lippenslaan in Knokke op een zondagnamiddag in juli. De zon maakte korte metten met de bewolking toen we ons eindelijk uit de file wisten te bevrijden en Highway One opnieuw opreden. Big Sur lag vlak voor de bumper. Ik nam mijn camera op schoot, vinger aan de aan-uit switch.

De weg veranderde. De begroeiing aan de rechterzijde werd lager en we werden getrakteerd op indrukwekkende oceaanzichten. Terwijl Evi reed probeerde ik foto’s te maken. En als de hoogte van de vangrail en het geboomte het toeliet kreeg ik enkele bijzonder mooie plaatjes in de zoeker. We reden over Bixby Bridge en verzeilden daarna voor een lang half uur achter niet één maar twee RV’s (mobilhomes) die hardnekkig weigerden opzij te gaan en daarmee een deel van de ervaring verknoeiden. Gelukkig was er nog genoeg droomweg over om van te genieten nadat de twee lastposten gestopt waren op een panoramapunt.

Voor het tweede deel van Big Sur nam ik het stuur over en na het spectakelgedeelte kwamen we bij een vlakker stuk kust met een klein zandstrand en een vuurtoren. Iets verderop stond wat volk verzameld.
Ik vroeg: “Waar staan ze naar te kijken?”
Evi: “Rotsblokken of zo…  …  die bewegen!”
“Wablieft?”
“Het is alleszins iets groots.”
“Wat dan?”
“Tja, olifanten zullen het wel niet zijn.”
“Zeeolifanten misschien?”, zei ik al lachend.

Het volgende moment stonden we voor een afsluiting te kijken op een kolonie van een 50-tal zeekoeien, oftewel elephant seals. Ze lagen languit op het strand, zowel langs als op elkaar. De stank was niet te harden en vanop het strand stegen allerlei reutelende geluiden op, gepaard met het gas dat erbij hoort.

Ter hoogte van San Luis Obispo viel Highway One samen met highway 101 en werd het een snelweg. Verderop zagen we een laatste keer de zee en daarna draaide de weg landinwaarts. Rollende geuvels, akkers, wijngaarden, en een ondergaande zon die vaag door de avondnevel doorschemerde. Op die manier reden we naar Santa Maria, het dorp met de veelbelovende naam waar ons voorlaatste motel van de reis lag. Ik keek al uit naar een flesje Californische wijn op een terrasje op het dorpsplein toen we Santa Maria binnenreden en mijn ballonnetje genadeloos doorprikt werd. Street View geeft een treffend beeld van het typische Amerikaanse dorp waar Santa Maria geen uitzondering op is.

Hoeveel rijstroken heeft de Kerkstraat in uw dorp?
Oogluikend keek ik naar elke Mc Donalds, Taco Bell, Subway of Pizza Hut terwijl we door het dorp reden. Hoogst waarschijnlijk was er nergens een normaal restaurant te vinden. “Waar gaan deze mensen naartoe als ze een terrasje willen doen??”
Mijn gebeden werden verhoord op wonderbaarlijke wijze. Nadat we een heleboel groezelige motelletjes voorbij waren gereden reden we de parking van het onze op: een statig gebouw in Europese stijl met watervalletje bij het portaal. Watertandend lazen we de uithangborden: hotel, pool, spa, wellness-center, massage, restaurant. Na het inchecken liepen we met valiezen en al rechtstreeks naar het restaurant dat zich vlak naast de receptie bevond.
“Table for 2? No problem! This evening at about…..8? Wonderful. See you tonight!”
We namen onze intrek in een ronduit Victoriaans ingerichte kamer en vluchtten toen naar het restaurant, vastberaden onze laatste dollars kwijt te spelen. We waren op één koppel en een eenzame eter na, de enige gasten. Een onbemande piano speelde restaurantliedjes en een jonge serveuse stelde zich op een familiaire manier voor als onze bediende voor die avond. ‘Wine served by the glass’ stond er op de menukaart.
“A bottle? No problem!” En we grijnsden alledrie.
Als ik me in de nabijheid van de zee bevind heb ik de neiging vis te bestellen, dus kregen we een half uur later een bord zeevruchten voorgeschoteld, het mooiste dat ik in mijn leven al gezien heb. Krabbenpoten, mossels, onbekende vissoort, schelpen en sint-jacobsvruchten. Ik moet zeggen: het smaakte zo goed dat de stukken krabbenpoot nét niet door de lucht vlogen. Eensgezind gooiden we er ook nog eens een dessert tegenaan; nee, dat verwarmd zwembad zal hoogstens voor morgenochtend zijn.

De volgende dag hoefden we niet ver meer te rijden, dus schakelde ik mijn wekker voor één keer uit. In LA zou er immers ook een zwembad zijn….

Via de kade, waar een Mexicaans zeilschip voor anker lag, bereikten we Fisherman’s Wharf met de beroemde Pier 39. Het was er ongehoord toeristisch en we waren er getuige van hoe schaamteloos commercieel Amerikanen kunnen zijn. De hele pier was omgebouwd tot “vissersdorp”, verdeeld over twee niveaus en volgestampt met souvenirwinkels, visrestaurants, winkels waar allerlei gadgets verkocht worden en fastfoodstalletjes. Er was entertainment, muziek en een constante pretzelgeur. Je zou er permanente agorafobie kunnen opdoen als je een deel van je verstandelijke vermogens niet eventjes opbergt. Dus deden we dat en liepen met een grote grijns en de portefeuille in aanslag mee met de stroom, die pier op. Evi kocht er 2 pullovers terwijl ik tussen de gepersonaliseerde sleutelhangers mijn naam zocht, en ik kocht er een T-shirt terwijl zij tussen de autonummerplaten neusde. Zo was iedereen tevreden en konden we naar de rand van het staketsel gaan om enkele clichéfoto’s te maken met op de achtergrond Alcatraz. Lang kon Amerika’s beruchtste gevangenis onze aandacht niet vasthouden want we werden aangetrokken door het ge-onk van de zwerm zeeleeuwen die de helft van de jachthaven bezetten. De drijvende pontons werden bijna volledig ingenomen door de bruine vetjassen, wat leidde tot hysterie bij de toeristen op de kade. Met kinderlijke blijdschap deed ik mee en ik fotografeerde de aandachtsgeile beesten met elke lens die ik had.

Commercanten zijn het, die San Franciscanen. Ze drukken de naam van hun stad op alles waarop er een naam te drukken valt, en verkopen het vervolgens alsof het een bekend merk is waarmee iedereen gezien wil worden. En dat is het ook. De naam “San Francisco” bleek een beter merk dan LA en Las Vegas tesamen. Ik kreeg een eigen staaltje van deze koopmanskunst voorgeschoteld toen ik in de etalage van een camerawinkel aan het rondkijken was. Na een 5-tal seconden stond er al een verkoper naar mij. Het was een vijftiger van Aziatische origine en met kapotgerookte tanden. Hij zag er allesbehalve betrouwbaar uit maar veel leek ik niet te verliezen te hebben als Europeaan in de VS. Een lens zou hier beslist goedkoper zijn dan thuis. Hij leek mijn gedachten te kunnen raden.
“You’re looking for a tele objective?” Hij keek even snel naar de camera die kruislings over mijn schouder hing. “Pentax?”
-”Do you have one?”
-”Of course!!”
Hij liep naar de toonbank en doorzocht een kast. Hij haalde er een doos uit met een Pentaxlens van 75 tot 200mm. Hij wenkte naar mijn camera en ik legde hem op de toonbank. Zonder tijd te verliezen verwisselde hij vliegensvlug de lenzen en nam een paar testfoto’s die hij vervolgens toonde. “That’s a very decent objective, only 200$. Try it!” Aangenaam verast door de zoomcapaciteit van een telelens nam ik binnen enkele foto’s.
“You should go outside! This is an objective for outside! I trust you. Besides: your wife, fiancee, girlfriend or whatever is here with me.” Aarzelend ging ik naar buiten. Toen ik weer binnenkwam trok ik een sceptisch gezicht. “Autofocus isn’t quick enough. Do you have other objectives in this price range?”
“Yes yes!” De man knikte driftig en schoot weer zijn kast in. Hij haalde een Sigma boven. 50 tot 300 mm. “This is a very good objective. 300mm and a switch for macropictures”. Opnieuw ging ik over tot de test. De lens focuste veel gemakkelijker dan de vorige en lag ook beter in de hand.
Ik vroeg of hij de Pentaxlens er nog eens wilde opschroeven. Terwijl hij daarmee bezig was stak hij een preek af over het feit dat ik slechts één UV-filter had voor 2 lenzen. “I am only giving you advice. You can do what you want. But UV-filters are essential protection!”

Ik testte de Pentaxlens nog eens en informeerde even of hij toevallig ook de nieuwere Pentax 50-300mm had. Dat was het geval en de test was ook heel positief. De verkoper daarentegen minder. “Too expensive!”, zei hij. “400$!” Dat was een teleurstelling. Ik had gehoopt die lens voor een prijsje uit Amerika te kunnen meenemen. De verkoper zag mijn twijfels en zei toen: “if you buy an objective, ánd a UV-filter, I’ll give you a second filter for the tele objective for free!”.
“And how much do you charge for a filter?”, vroeg ik.
“39 dollars”.
In België kost een UV-filter al snel 50 euro en mijn beslissing was snel genomen. Toch haalde de man op de valreep nog eens de klassieker aller verkoperstrucs boven. “I would go for the Sigma. I have been using it myself for a while and I am very satisfied.”
“Ja, dat zal wel”, dacht ik bij mezelf.
De deal was beklonken en ik wilde betalen, maar Evi hield me tegen en haalde zelf haar portefeuille boven. “Vervroegd verjaardagscadeau!”, zei ze. Het was niet de plek om uitgebreid te gaan protesteren dus liet ik me met graagte trakteren. Toen we in de vooravond op onze hotelkamer het factuurtje controleerden zagen we dat de slinkse verkoper ons de tweede filter wél had aangerekend en dat hij natuurlijk de “taxes” niet vermeld had.

Onze wandeling ging verder naar de top van Telescope Peak vanwaar we een fantastisch uitzicht hadden op de prachtige mist die de Golden Gate Bridge aan het zicht onttrok. Daarna gingen we naar beneden langs de übertoeristische Lombard Street, zogezegd de steilste straat ter wereld, die in een reeks van haarspelden naar beneden ging, versierd met bloemen in alle kleuren van de regenboog.

In Chinatown heerste een agressieve drukte, vol spuwende en roepende Chinezen die langs winkels kuierden (of stilstonden) waar allerlei levende etenswaren werden verkocht. Over een bak vis vloeide een klein straaltje water om de dieren in leven te houden. Mensen porden in hun flank waarna ze krampachtig met hun vinnen sloegen, in een strijd met de verstikkingsdood. Het was degoutant en we lieten ons plan om die avond Chinees te gaan eten varen.

In het hotel hielden we siesta tot ik ‘s avonds met het lumineuze idee afkwam om de Golden Gate te gaan bezoeken. In de Rough Guide had ik een restaurantje in die buurt opgemerkt waar we daarna iets zouden kunnen eten. Evi gidste me door de straten van San Francisco en die kunnen ellendig zijn voor automobilisten. Ik probeerde me de techniek “starten op een helling” te herinneren terwijl ik een straat bergop reed in een helling van minstens 25°. De kruispunten lagen telkens op een platform die als zodanig korte pauzes zijn in de beklimming of afdaling (zie ook diverse actiefilms waarin helse achtervolgingen worden gehouden op deze hellingen van San Francisco. Meestal zie je de auto’s door de lucht zoeven en bumpers aan diggelen vliegen.) Toen we aan de top van de berg kwamen was de richel zo scherp dat je als automobilist onmogelijk kon zien wat zich aan de andere kant bevond. Ik duwde me tegen de rugleuning van mijn stoel en probeerde zo hoog mogelijk te zitten. De neus ging omlaag toen we over de richel reden en aan de andere kant gaapte een afdaling die even steil was als de beklimming.
“Stel je voor dat de remmen hier…”
-”Zwijg!”

Het was al donker toen we de parkeerplaats opdraaiden aan de voet van de beroemde brug, die nog steeds volledig in de mist lag. Onder het motto “beter dit dan niets”, gingen we door het hek de brug op. Links van ons raasde het verkeer in twee richtingen, daarbij heel wat herrie makend telkens een auto over één van de vele drempels reed die dwars over het wegdek liepen. Het was een hele wandeling toen we eindelijk bij de eerste toren kwamen, die we enkel konden zien tot aan de eerste dwarsbalk.
“Tjah, dit is het dan….”
Veel viel er voor de rest niet over te zeggen en met de harde, koude wind in het gezicht liepen we terug naar waar we vandaan kwamen.

Hier begint het meest tragische verhaal van de hele reis. Het begon toen we volledig de weg verloren in de zoektocht naar het restaurant. Op het gevoel af reden we door een kalme woonwijk, in de hoop een drukke bekende straat tegen te komen die wél op de kaart stond. Toen we daar eindelijk in geslaagd waren en we het restaurant gelokaliseerd hadden (het was toen kwart voor tien) begon de zoektocht naar een parkeerplaats. Stel je dit voor: een residentiële buurt met relatief brede straten en op het eerste gezicht parkeerplaatsen te over. Alleen: als je erdoor rijdt merk je dat alle vrije plaatsen vlak voor garagepoorten liggen. En er zijn héééél wat garagepoorten, soms wel 2 of 3 per huis (!). Gedurende ongeveer 20 minuten zochten we tevergeefs naar een parkeerplaats, maar helaas. Met een lege maag keerden we terug naar het hotel in de hoop dat het aansluitend hamburgerrestaurant of de pizzeria aan de overkant van de straat nog open zou zijn. Toen we bijna bij het hotel waren bleek dat we niet mochten inslaan in de straat waar we zouden moeten inslaan, en voor we het wisten belandden we op de snelweg richting Bay Bridge. Een kolossale omweg bracht ons – uiteindelijk – terug aan het hotel, volledig gefrustreerd dat we er toch elke avond weer in slaagden te laat aan te zetten. We liepen naar het hamburgerrestaurant, dat blijkbaar 5 minuten eerder de deuren gesloten had. Terug op onze kamer belden we naar de pizzeria van de overkant van de straat (waarvan het menu op elke hotelkamer lag), maar ook die had de boeken voor die avond gesloten. Met een humeur dat heel ver onder nul lag belde ik tenslotte de Pizza Hut. Toen ik – eindelijk – verbinding had en een pikante pizza had besteld, vroeg de man aan de andere kant van de lijn waar er geleverd moest worden.
“Best Western, 7th street”, antwoordde ik.
“Then you should call Pizza Hut in Geary Street. That’s closer by”.
Tweede poging. Wachtmuziek. Daarna wachtmuziek en toen nog meer wachtmuziek.
“Pizza Ut ow can I elp you?”
Het was een overduidelijke Aziaat die heel onduidelijk Engels sprak. Ik begreep amper iets van wat hij zij, maar ik gaf antwoord op de vragen die hij normaal zou moeten stellen.
“mioiiijf, fh,qiuhq,lizu?”
“A big hot&spicy with cheesy crust.”
“mdkqjsmijmioejè!’çruoeizmm?”
“Delivered.”
“Mmzqoi jfm,jn  gjfdkslmqhgkjfsdlqj?”
“Best Western, 7th street, room 48.”
“mlqkjmsfioeo  h,qiomhc’e,izjr?”
“Cash”
“Jukilompfrdeszqa?”
“Pardon??”
“Jukilompfrdeszqa?”
“Sorry, I don’t understand.”
“Jukilompfrdeszqa?”
*hand op de hoorn* Tot Evi: “jukilompfrdeszqa????’”
“Sorry, I really can’t understand.”
“Hm okey. Em….” *fluistert iets tegen iemand die blijkbaar naast hem zit* … “Wea you from?”
“I’m in the Best Western, 7th street!”
“No no, I mean: wea you live?”
“Em, I live in Belgium. I’m on holiday”
*stilte*
“Woa is yoa oldel fo… today?”
“My order?? One big hot&spicey with cheesy crust.”
“Okey. Em. We ave problem. Hot&spicey. Other also hot?”
“Hm, yeah ok.” Het kon me allemaal niet veel schelen, ik wilde eten!”
“Wea you want pizza deliveled?
*zucht* “Best Western 7th street, room 48″
“qmqozeijklwxfi?”
“Yes”
“…. goodnight?”
“Goodnight.”

En toen gingen we naar de bar van het hotel die om mysterieuze redenen al om 23u zou sluiten. Evi bestelde een glas wijn waarna de barvrouw haar sommeerde een identiteitskaart boven te halen die nog in de hotelkamer lag. Alleen achterblijvend bestelde ik een glas Anchor Steam, typisch bier uit San Francisco, terwijl ik mijn identiteitskaart voorlegde.

Deze blogpost wordt veel te lang. Niet alles is verteld maar ik kan het ook in sneltempo. Evi’s glas rode wijn heeft ons een whopping 11 dollar gekost. 11 dollar!! Voor het eerst betaalden we geen fooi. Onze pizza is op tijd aangekomen. In de doos zat een margharita met bitter weinig kaas en schijfjes groene chilipeper. Die was vuurspuwend pikant dus haalden we de schijfjes er één voor één af, om nog enkel een mager belegd stuk deeg over te houden. Het zijn geldverdieners, die San Franciscanen. En het zijn deugnieten ook!

De terugweg van Mariposa naar Yosemite Valley leek korter dan de dag ervoor en tegen de middag kwamen we aan op de parkeerplaats van Yosemite Village. Van daaruit reden er gratis bussen naar allerlei plekken in het dorp zoals de winkel, de souvenirwinkel of het visitor center. In elk nationaal park dat we tot dan toe bezocht hadden was het visitor center een vaste afspraak. We zochten er naar posters, nuttige folders, plannetjes etc. Hier wilde Evi per se een witte trui van Yosemite National Park vinden, dus met dat doel wilden we naar het visitor center. We zagen een wegwijzer met daarop “visitor center: 1 mile” en daaronder een symbooltje dat een voetganger moest voorstellen. We lieten de horde wachtenden achter aan de bushalte en gingen te voet op pad. Onderweg kwamen we voorbij de “store”, de “general store”, de “sports store” en het post office en het werd ons al snel duidelijk dat het visitor center met opzet in de verste uithoek van het “dorp” geplaatst was (ik plaats “dorp” tussen aanhalingstekens omdat het eigenlijk eerder een wirwar is van kronkelige wegen met hier en daar een gebouw, een parkeerplaats of een camping, met vooral veel bomen die voor totale desoriëntatie zorgen en aldus resulteren in één grote verkeerschaos van draaiende en kerende auto’s met bestuurders die een blik in hun ogen hebben die zoveel uitdrukt als “waar is de uitgang??”).
Het visitor center was niet veel soeps. Het was er vooral druk en iemand in mijn nabijheid had een slecht werkende sluitspier. Op zoek naar frisse lucht dwaalde ik wat rond en belandde uiteindelijk weer buiten in de hitte. Daarna hebben we zowat elke winkel afgelopen en vanalles gekocht (drank, middageten, beleg voor het middageten, een draagtas, postzegels) behalve de witte trui. Geen moment te vroeg bereikten we opnieuw de auto want ik voelde de drang om opnieuw de wildernis in te trekken en begon daarom lastig te doen.
Second objective: find trailhead. We waren van plan de “Mist trail” te bewandelen naar de top van een waterval. De naam kwam van de nevel die door de waterval geproduceerd werd en de naar verfrissing snakkende bezoeker een aangename verkoeling bezorgde. Maar we moesten dus de start van de wandeling zien terug te vinden, wat men in de VS gewoonlijk “trailhead” noemt. Op het kaartje lag het op het uiteinde van de wirwar van straatjes, maar in werkelijkheid is de helft van deze straatjes verboden toegang en is er ook een deel eenrichtingsverkeer. Details die ze vergeten te vermelden hebben op de parkplannetjes. Ik reed dus verkeerd, keerde om, reed terug, dacht dat ik op de juiste weg kwam, tot een verbodsbord de weg versperde en we met drie wagens tegelijk (ik was heus niet de enige sukkelaar) enkele zware verkeersovertredingen moesten begaan om terug te keren, waarbij ik een half geparkeerde bus voorbij moest die de weg versperde en ternauwernood een tegenligger kon ontwijken die plotseling vanachter die bus opdook. Zwetend en knarsetandend kwamen we ten slotte op een parkeerplaats terecht die volgens de kaart een kleine mars van de trailhead verwijderd was maar dichterbij rijden was totaal onmogelijk. Overal stonden waarschuwingsborden voor beren en aan de rand van de parkeerplaats waren berenbestendige kastjes opgesteld zodat langparkeerders hun kostbaarheden (lees: etenswaren) ergens in kwijt konden. Bij het verlaten van de parkeerplaats riep een man die zopas geparkeerd had ons toe of we enig idee hadden waar het trailhead zich bevond.

We liepen langs een met bomen omzoomde laan in de richting van het trailhead, turend tussen de bomen naar berenleven. Tevergeefs. We bereikten het trailhead waar tot onze teleurstelling véél volk vandaan kwam en ook véél volk naartoe liep. Ik had een wandeling in de ruige bossen in gedachten gehad. In werkelijkheid kregen we een steiloplopend asfaltpad voorgeschoteld dat bezaaid was met toeristen in hagelwitte sportschoenen en ditto opgetrokken kousen. Hier en daar waren ook teenslippers te bespeuren. De terugweg beloofde slecht nieuws te worden voor mijn knieën. Voorbij een brug over het woeste water werd het pad aantrekkelijker. Geen asfalt meer, steeds meer rotsen maar ook steeds steiler. Vanaf een bepaald punt was het eigenlijk een primitieve trap, uitgekapt in de rotsen en met heel hoge treden. Voor Evi’s knieën was dit te ver in de rode zone, dus zou ze achterblijven terwijl ik, met de top van de waterval in zicht, verder zou gaan. De trappen werden nog hoger maar mijn lange benen konden er niettemin twee tegelijk nemen. Ik draaide rond een bocht van waarachter een wind, verzadigd van nevel van de waterval, in mijn richting blies. De verfrissing was welgekomen maar maakte tegelijkertijd het pad nat en glibberig.
Na een goed kwartier was ik boven. Een kabbelend bergriviertje stroomde naar de rand van de granieten afgrond. De richel waarover het water naar de diepte stroomde was bijna perfect recht en het water was glad als een spiegel. Zo vredig deze overgang was, zo ruw was de manier waarop het zich naar beneden stortte. Met veel kabaal stortte het zich op de rotsen aan de voet van de waterval, daarbij de befaamde nevel producerend, een dicht gordijn dat zelfs hoger reikte dan de top van de waterval.
De afdaling langs de smalle trap was minder evident voor mijn grote voeten maar ik kwam zonder blauwe plekken opnieuw bij Evi. Samen begonnen we aan de lange, saaie afdaling langs het asfaltpad waarbij het droge geklapper van rubberen schoenzolen op het harde wegdek enkel overstemd werd door het gekwetter van twee Amerikaanse tienermeisjes die ons kruisten en honderduit vertelden over allerlei oppervlakkigheden, en door het gekreun van onze meniscussen. Het was 15u toen ik achter het stuur kroop en we koers zetten naar San Francisco. Jammergenoeg zonder bloemen in ons haar.

Seasick Steve begon voor de derde of vierde keer aan de eerste track van zijn album toen we de tolhuisjes van Bay Bridge bereikten, die het vasteland verbond met het schiereiland waarop San Francisco ligt (nee, de Golden Gate ligt nog wat verder). De rit was lang en saai gebleken, en iedereen reed rapper dan ik, hoewel ik mezelf al een snelheidsovertreding van 5mph had toegestaan. Gewillig betaalden we 4 dollar om vervolgens stapvoets de enorme brug op te rijden, mee met de eindeloze stroom verkeer, verdeeld over een 5-tal baanvakken.
Het vinden van ons hotel in San Francisco was een makkie. Ik hoefde maar één keer op het laatste moment van baanvak te veranderen, hopend dat ik daarbij niemand van de weg reed. We reden de parkeerplaats van het hotel in, stapten uit, en werden verwelkomd door – eerst – de koude zeelucht van 20°C, en daarna door de overduidelijk homoseksuele receptionist. Holebi’s in San Francisco. Er zijn toch nog zekerheden in het leven. Vooral in Amerika, waar ze wel van hun eigen clichés houden. De man was ergens in de dertig, had geblondeerd haar, opzijgekamd met een lijnrechte scheiding, een ring in de neus, enkele piercings in de oren, en een ring aan elke duim. Voor de rest zag hij er, met zijn strakke kaaklijn en harde blik, redelijk ernstig uit. Nieuwigheid: de portier zou onze auto parkeren. Ik wierp met een half oog een blik in de richting van de parkeergarage met zijn übersmalle parkeerplaatsen, en daarna met plezier de autosleutels in de richting van de portier die ze met de glimlach opving. Maar toen we ‘s avonds wilden vertrekken naar een Baskisch restaurantje dat in de buurt lag en dat door Rough Guide aanbevolen werd, stond hij nog steeds geparkeerd in de parkeerplaats vlak voor de ingang, waar ik hem enkele uren eerder had achtergelaten.

Het restaurant bleek, nadat we erin geslaagd waren het te vinden, een voltreffer. De Spaans/Frans aandoende garçon bediende ons met veel humor en ik at er voortreffelijke mosselen in sherrysaus. De hele avond zagen we groepjes schaars geklede tienermeisjes voorbij het raam dartelen, giechelend en mekaar aanstotend bij elk jong manspersoon die ze aan de overkant van de straat in de mot kregen.
Toen we opnieuw aankwamen bij het hotel was mijn parkeerplaats ingenomen. Ik liet de auto dan maar ergens in het midden van de doorgang staan, in de buurt van waar de portier getoond had dat ik hem mocht zetten. Hij maakte lachend het vanggebaar met zijn handen en ik mikte de sleutels erin.

Dat we Yosemite ongebruikelijk via het zuiden binnenreden gaf ons de mogelijkheid om een uitstapje te maken naar Mariposa Grove, in een zuidoostelijke hoek van het park. Een “grove” is zogezegd een plek waar “redwoods” groeien, gigantisch bomen met roodachtige stammen waarvan de giant sequoia de meest bekende is. “Gigantisch” is zelfs een understatement, zo bleek toen we de parkeerplaats opreden die zich als een lus om een enorme boom krulde waarvan de stam een omtrek had van minstens 15m. Wikipedia geeft enkele interessante weetjes over deze bomen: de Sequoiadendron Giganteum is samen met de Sequoia Sempervirens (alias Coast Redwood) de grootste boomsoort op aarde. Je vindt ze uitsluitend langs de westkust van de VS, en in het geval van de Giant Sequoia: op de westflanken van de Sierra Nevada. De hoogste boom meet 115m (een Coast Redwood). De hoogste Giant Sequoia is 95m hoog. Om verder te gaan over Giant Sequoia’s: ze worden gemiddeld 50 tot 85 meter hoog en ze zijn ‘s werelds grootste bomen gemeten naar volume hout. Een Sequoia weegt zoveel als 16 blauwe vinvissen en is daarmee één van de grootste levende organismen ter wereld. De oudste sequoia is 3500 jaar oud (!!!!). De bomen zijn resistent tegen vuur, maar in het park zagen we wel veel bomen die erdoor aangetast waren. Een deel van hun stam was zwartgeblakerd, maar de boom is zijn geheel te groot en het hout te massief om door het vuur verteerd te kunnen worden. De zwakheid van de sequoia? De wortels, die niet zo diep in de grond gaan, maar zich eerder uitspreiden zoals naaldbomen dat meestal doen. Vlakbij de parkeerplaats zagen we een boom die naar verluid 200 jaar geleden was omgevallen. Het ding lag er nog zo goed als intact bij, de wortels hoog in de lucht rijzend. De hoogste boom van Yosemite meet 75m. Wij hadden hier ter plekke geen weet van dus hielden we een wandelingetje tot de zogenaamde “Grizzly Giant“, de tweede boom van het park, en ‘slechts’ 64m hoog.

Na de verstikkende hitte van Death Valley was Yosemite opvallend “fris” in de zin dat de lucht er aangenaam naar naaldwoud rook en het er een aangenamere 35°C was. Nog steeds warm genoeg voor een picknick, dus kochten we één en ander in een winkeltje om daarmee aan de kant van de weg, naast het water op een bank te gaan zitten. Een groot gezin braadde vlees op de barbecue en ik overtrad met plezier de wet door in het openbaar een blik bier open te trekken. In alle opzichten de zaligheid zelve, maar eigenlijk brandde ik van verlangen om gewoon verder te rijden en verderop te voet de wildernis in te trekken.

Vlak voor de weg doodliep parkeerden we de auto aan het trailhead van de wandeling naar Sentinel Dome, een granieten berg met afgeronde top die uitzicht bood op Yosemite Valley. De tocht was licht, de berglucht verkwikkend en het uitzicht van de top grandioos. We klommen recht naar de top van de granieten koepel en aan onze voeten ontvouwde zich een vallei die bezaaid was met dichte bossen en waar sprookjesachtige watervallen op uitkwamen. De randen werden gevormd door steile rotskliffen.We keerden terug om water in te slaan en vertrokken prompt op een tweede tocht naar een tweede uitzichtpunt dat afgebakend werd door een afgrond die je naar adem deed happen. Enkele tienerjongens kropen op hun buik tot bij de rand om in de diepte te kunnen kijken. Aan de andere kant van de vallei stak “El Capitan”, de hoogste rotswand van Noord-Amerika, 900 meter boven de groene valleibodem uit.

Op de terugweg vervoegden we de drommen toeristen die aan de ingang van Yosemite Valley het meest gefotografeerde beeld van het Nationale Park nog maar eens op de gevoelige sensor wilden vastleggen. Het kon me niet veel schelen dat ik een kuddedier was geworden want het zicht dat zich bij het uitkomen van de tunnel ontvouwde maakte mijn ogen waterig. We raakten in gesprek met een gezette vijftiger die dezelfde camera had als ik en die oprecht geïnteresseerd was in onze reis. Hij vertelde over zijn legerdienst in San Francisco waar hij elke morgen wakker werd met het beeld van de Golden Gate Bridge in de rollende mist. “Aaah San Francisco….  that’s….quite a city.” Hij lachte even alsof hij een verre herinnering bovenhaalde. “…quite a city…” We schudden handen en haastten ons naar de auto om de toeristentrein voor te zijn. Mariposa, het dorp waar ons motel lag, betekende nog ruim een uur on the road.

Een aardig dorpje, Mariposa. En een aardig motelletje, zo op het eerste zicht. Langs de hoofdweg zagen we tal van restaurants en bars, en we verheugden ons op een avond waarop we niet zouden moeten toegeven aan een Subway, Pizza Hut of Mc Donald’s. Nee, dit was een écht dorp. Rough Guide stuurde ons naar een modern restaurant met een uitgebreide wijnkaart, heerlijk eten en een goedlachse uitbater die ons met enige trots vertelde dat de lokale Cabernet Sauvignon die we besteld hadden geproduceerd was door een persoonlijke vriend van hem.
Met voldane glimlach en een klein stukje in de hielen van onze voeten keerden we naar het motel terug. Het lachen verging ons wel toen we op de muur een groot keverachtig wezen ontdekten dat veel weg had van een grote kakkerlak, maar dan zonder voelsprieten en mét vleugels. Ik zette er snel mijn schoen tegen waarna het schepsel in platte toestand in de hoek op de grond viel. Ik vertikte het om het kadaver (want zo kun je het het beste omschrijven) op te ruimen. Na een grondige inspectie van de kamer op ander levend wezen kroop ik aarzelend tussen de dekens en droomde ik met veel tussenpauzes van allerlei beestjes. Wat ik ondertussen niet kon zien, was dat een dichte kolonne mieren de kamer binnendrong via een kier in het raam om te beginnen met de ontleding van het kadaver dat in de hoek lag.

De beslissing was snel genomen. Snelheidsbeperkingen redelijk losjes interpreterend reed ik terug naar de interstate, op zoek naar de juiste afslag. We bevonden ons al terug in Las Vegas toen we hem vonden (hij kwam dus véél vroeger dan verwacht) en met een bijkomende vertraging van twee uur bevonden we ons eindelijk op de weg naar de Valley of Death. We kozen ervoor het park helemaal in het zuiden binnen te rijden om er zolang mogelijk door te kunnen rijden. In Pahrump jawel) namen we de afslag en al snel bevonden we ons weer in het midden van de woestijn met in de omgeving slechts één andere eenzame wagen, ergens ver weg in mijn achteruitkijkspiegel. We staken enkele verlaten bergpassen over, waarna we telkens opnieuw uitzicht kregen op een verse uitgestrekte en verlaten woestijnvallei. Maar na de laatste pas die we overstaken zagen we de weg enkel dalen, zo ver als we maar konden kijken. Het was het begin van Death Valley.

De weg leek zich eindeloos naar beneden te slingeren en onderweg werden we getrakteerd op een steeds buitenaardser lijkend landschap. Indrukwekkende rotsplooiingen, kleurencombinaties, onder een verzengende zon waarbij we in de verte het asfalt wazig zagen worden. we bereikten uiteindelijk de dalbodem, die heel uitgestrekt en plat bleek te zijn, als een reusachtige braadpan die links en rechts werd afgebakend door maf uitziende rotsformaties. We voelden de hitte door de autoruiten dringen. De weg slingerde ons constant richting rotswand en dalbodem. Na ongeveer een uur kwamen we bij badwater: het diepste punt van Death Valley, en plek waar eeuwenoud water aan de oppervlakte komt na een lange weg door onderaardse geologische lagen. Het water kan er nergens heen dus verdampt het, waarbij het zout als residu achterblijft, onder de vorm van een dikke korst die her en der uit het water stak. Na 5 minuten aan de rand van het water gestaan te hebben begon de intense hitte zijn tol te eisen. Ik voelde het zweet langs mijn nek lopen en er stak een wind op. De grill veranderde nu in een heteluchtoven want de wind was bijzonder heet.
De airco klopte overuren toen we een eindje verder een afslag namen naar de Devil’s Golfcourse. De meeste plekken in Death Valley hebben een verwijzing naar de hel of de duivel. Naast Devil’s Golfcourse waren er ook bijvoorbeeld The Devil’s Cornfield en Dante’s View. We bereikten de Golfcourse na een eindje over een onverharde weg gehobbeld te hebben. De benaming was in wezen ironisch bedoeld want het bleek om een patattenveld te gaan van hompen zoutsteen. Hier en daar zaten er kleine gaatjes in de grond, en die zou de duivel blijkbaar graag gebruiken om een balletje te slaan. We verlieten Death Vally (de vallei, nog niet het park) via het Panamint gebergte. Borden langs de kant van de weg geboden ons de airconditioning af te zetten zodat de motor bergop het loodje niet zou leggen, maar dat advies legden we maar al te graag naast ons neer. We hadden het volste vertrouwen dat ons bakje ons zonder problemen over de pas zou voeren, maar ik hield de temperatuur van de motor wel nauwlettend in de gaten. Via een niet minder dan prachtige weg reden we tenslotte het park uit en het was al na 18u toen we aan de voet van de Sierra Nevada kwamen. Bakersfield lag aan de zuidelijke grens van het gebergte en met tegenzin reden we zuidwaarts. De volgende dag moesten we opnieuw naar het noorden en ik wist bijgod niet waarom onze reisroute, die we als pakket geboekt hadden, ons langs deze stad wilde voeren. Het was een aanzienlijke omweg richting Yosemite National Park. Niet alleen zouden we zeker nog 2 uur in de wagen moeten doorbrengen, de volgende dag zouden we ook nog eens 3 uren autosnelweg moeten verteren voor we de geur van Yosemite zouden mogen opsnuiven.

Bakersfield was wat ik ervan verwachtte: een zielloze stad zonder centrum, zonder bars, zonder restaurants, en met een dambordpatroon. Onze kamer was ruim, maar rook naar sigaretten; en het zwembad was verkwikkend, maar al na 5 minuten ijskoud. De zoektocht naar eten duurde tot ik per ongeluk tegen de rijrichting in begon te rijden en ik het zoeken beu was. Het zou die avond Subway worden. Tot overmaat van ramp weigerde de uitbater van de nachtwinkel naast de Subway ons alcoholische drank te verkopen omdat onze Belgische identiteitskaart “unfamiliar” was voor hem en hij mijn rijbewijs niet eens wilde bekijken. Gelukkig maakten ze in het benzinestation veel minder problemen (geen) waardoor we onze frigobox alsnog met een sixpack konden verrijken.
Eten en slapen. Het is niet het klassieke einde van een dag als je op reis bent, maar het is wel het klassieke einde van een dag als je roadtript.

De weg voerde ons dus door Zion National Park, door de mormonen zo genoemd omdat ze in ‘Zion’ geloven, net zoals de reaggae-beweging. Een aards-paradijs weet je wel. Vanaf het moment dat we het park binnenreden vond ik dat al een treffende omschrijving: het aards paradijs. Onze monden vielen open bij het zien van zoveel natuurpracht. Woeste rotspartijen in diverse warme kleuren omgaven ons en mijn rechterwijsvinger, die op de sluiterknop van mijn camera lag, ging over op automatische piloot. Dit had ik nog nooit gezien. In geen enkel gebergte in de hele wereld. Hier konden ze in Zwitserland enkel over dromen. We hoopten dat Zion Canyon, zoals gezegd enkel toegankelijk per bus, nog mooier zou zijn, maar in feite konden we ons moeilijk een landschap voorstellen dat nog mooier kon zijn dan wat we zonet gezien hadden. En inderdaad: Zion Canyon kon de beelden op ons netvlies niet meer overtreffen. Voldaan sprongen we opnieuw in onze auto om Utah achter ons te laten en koers te zetten naar het zanderige Nevada.

In Nevada mag alles: te snel rijden, gokken en drinken. Het was al te merken toen de snelweg een hoekje van Arizona afsneed en niemand nog enige aandacht leek te besteden aan de snelheidsbeperking. Een vlugge blik op de kaart leerde ons dat de higway waarop we ons bevonden eigenlijk enkel via een grote omweg toegankelijk was voor de Arizoniaanse politie en dat wisten de plaatselijke bestuurders duidelijk ook. In Nevada werd het nog erger: daar werden we voor het eerst ingehaald door een vrachtwagen. Ik herhaal: door een vrachtwagen. Aan de woestijn kwam zichtbaar geen einde tot we in de verte de casinotorens van Vegas zagen opdoemen. Evi ging in overdrive en had hier en daar wat kalmering nodig om op het juiste baanvak te blijven.

Het eerste contact met de hitte van de woestijnstad schroeide onze wenkbrauwen eraf. Happend naar adem repten we ons naar de verkoeling van onze – laat ons zeggen, redelijk aanzienbare – motelkamer. Veel tijd was er niet te verliezen want Vegas lag redelijk letterlijk om de hoek. Dat zegt wel niks over de effectieve afstand tussen ons motel en de Strip want de tocht door de heteluchtoven leek eindeloos aan te slepen. Dat “slepen” mag je trouwens aan de letterlijke kant interpreteren want Evi’s schoen was er in geslaagd welgeteld 10 meter vol te houden alvorens het ding – om het eenvoudig uit te drukken – in twee brak. Beste lezer, u wil niet, nooit, never ever… met een vrouw op stap zijn in een temperatuur van minstens 40 graden terwijl één van haar schoenen naar de verdoemenis is. De focus werd aldus prompt verschoven naar de dichtstbijzijnde schoenenwinkel. Ha! Vegas! Schoenenwinkels te over, zo hoor ik u denken. Maar neen, think again. Blijkbaar hadden alle schoenenwinkels de dag daarvoor hun biezen gepakt (vermoedelijk om ons een loer te draaien) waardoor de dodentocht 4 keer langer duurde dan strikt noodzakelijk. Uiteindelijk rolden we onszelf binnen in één schoenenzaak die zich niet op tijd uit de voeten had kunnen maken en kon Evi zich uiteindelijk nog voorzien van een vers paar voetbescherming.

Zonder dat we het doorhadden bevonden we ons toen al in de Venetian. De place to be voor alles wat fake-Italiaans is (maar wel gezellig. Ze hebben er zelfs een ‘lucht’. Ja, google dat maar eens.). Van daar ging het naar de Mirage voor de dolfijnenshow die toen al lang gesloten was; en naar Caesar’s Palace, wat in mijn optiek het grootste complex op de Strip moet zijn. De Bellagio was de volgende in de rij, en we waren – alweer – 5 minuten te laat om van het befaamde buffet te kunnen genieten. Next best thing was het Frans restaurant voor de gevel van Paris vanwaar we konden genieten van het fonteintjesspektakel op het kunstmatig meer van de Bellagio.

Vegas: tonnen pret, maar niks is echt. Beter uw verstand op nul zetten en gewoon laten meeslepen door de manie.

Om terug bij ons hotel te komen waren we allerminst van plan de hele weg opnieuw te wandelen. We waren al op zoek naar een taxi toen we voorbij een pijl kwamen waarop “monorail” stond. We wisten dat de monorail voorbij ons hotel kwam dus was de beslissing snel genomen. We kwamen op een lange roltrap terecht die uitkwam in de gokzalen van de Flamingo. Nieuwe  bordjes leidden ons helemaal tot achterin de zaal waarna we weer een trap afgingen. Die leidde naar een verlaten winkelcentrum en we begonnen eraan te twijfelen of de bordjes ons echt wel ergens heen voerden. 10 minuten later waren we helemaal aan het einde van de lange wandelgang van het winkelcentrum gekomen waarna een nieuw bordje ons rechts af deed slaan, en een eind verder nog eens rechtsaf. Daar bevonden zich de betaalautomaten voor de monorail. Toen we nog eens een kwartier later eindelijk over de rail richting bed aan het schuiven waren en naar buiten keken richting Strip, zagen we dat we om de monorail te bereiken een ondergronds parcours hadden afgelegd dat zich al bijna kon meten met de lange weg naar het hotel. Een metaalachtige stem verschaftte de gewoonlijk niet zo snuggere Amerikanen met wat nuttige uitleg over de monorail: “the word ‘monorail’ comes from the Greek word of ‘mono’, which means ‘one’, and ‘rail’ which means….well yeah, just ‘rail’”. Het zijn toch rekels he, die USA-ers…..

We staken de staatsgrens over en bevonden ons in Utah, die ik prompt tot mijn favoriete staat van de VS proclameerde. Weg zanderige heuvels, weg kale woestijn, weg eenzame rotsen. Het landschap werd groener, de rotsen werden roder, bossen tekenden zich af aan de horizon. De armoedige indianenhuisjes hadden plaatsgemaakt voor idyllische huisjes met veranda’s en bloemenperkjes. Er kwamen far west-dorpjes met sympathieke winkeltjes, mormoonse kerkjes en roadside diners. Het was alsof we zonet een vriendelijker deel van de VS binnengereden waren. Maar dat gold niet voor de dieren die het ongeluk hadden in de buurt van de highway geboren te zijn. We zagen meer roadkill dan in welke andere staat dan ook, en het waren geen hagedissen of eekhoorntjes oh neen. Het waren fullsized herten die opengereten aan de kant van de weg lagen. Ik speurde vanuit de auto de bossen af aan de kant van de weg, maar ik kon geen levende herten ontwaren tussen het geboomte.

In Bryce Canyon National Park hadden we geen enkele moeite ons motel, Ruby’s Inn, te vinden, omdat het leek alsof alles aldaar eigendom was van Ruby’s Inn: Ruby’s campground, Ruby’s General Store, Ruby’s Car Wash, etc. Het was te vroeg voor de check-in, dus reden we door naar een andere herberg waar ook een restaurant te vinden was. Rough Guide noemde het eten in Ruby’s Inn “consistently atrocious”, dus daar wilden we ons liever niet aan wagen.

Een “salmon burger” was er mijn deel. Mét frieten. En mayonaise!! Ik kapte direct de hele pot mayonaise over de frieten heen, en juist op dat moment kwam de serveuse vragen of alles naar wens was. Ik durfde haar niet rechtstreeks aan te kijken, maar ik kan me voorstellen dat ze raar opgekeken moet hebben bij deze vreemde West-Europese gewoonte.

Ik had een constante puf toen we ons uiteindelijk naar de rand van Bryce Canyon begaven, en ik voelde me als een ballon die elk moment kon opstijgen. Los van het opgeblazen gevoel, voelde ik me toch al veel beter dan die morgen dus een wandeling kon er wel af.
De eerste aanblik van Bryce was verbluffend. Het was alsof God, nadat hij de Grand Canyon, de haven van Rio en de Great Barrier Reef had geschapen, nog een enorme chunk energie over had waarmee hij al het voorgaande tesamen tot polderlandschap degradeerde. Bryce was waarschijnlijk het meest intense landschap dat ik ooit in mijn leven had gezien. Oranje-rode rotspieken schoten uit de wand, tientallen meter hoog, en bovenop deze pieken rustten soms grotere rotsblokken, hoodoo’s genaamd, en balancerend in een fragiel evenwicht tot de wind vond dat het welletjes was en er eentje de dieperik in stuurde. Een wandelpad vertrok van het uitzichtsplatform waar wij ons bevonden en slingerde zich tussen de rotspilaren de afgrond in. We gingen op pad, in het gezelschap van een horde Spanjaarden (of Mexicanen. Ze spraken in ieder geval Spaans en iedereen in een straal van 20 kilometer kon het horen), die er niet beter op gevonden hadden dan teenslippers aan te trekken voor de tocht. Ik heb niks tegen teenslippers, maar op een pad als hetgene waarover we toen gingen leek het toch wel ietwat….. bespottelijk. De Spanjaarden waren zelf van een heel andere mening en voelden zelfs de neiging om ons, met onze stevige bergschoenen, te tonen hoe zij dat pad eens in teenslippers zouden aanpakken. Het bracht mij tot enig ooggerol, maar ik voelde niet meteen de behoefte om met deze luidruchtige malloten in competitie te gaan. Ik wilde gewoon zo ver mogelijk bij hen uit de buurt blijven, was het niet achter hen, dan wel voor hen uit. Het werd het tweede, want de groep stopte om de haverklap voor weer maar eens een nieuw idioot groepsportret waarin iedereen om ter belachelijkst het woordje “cheese” probeerde uit te spreken. Over elke fotosessie werd er telkens op voorhand uitgebreid gecommuniceerd tussen de leden van de groep die zich op diverse plekken op het pad bevonden. Het leidde tot een hels over-en-weer geschreeuw binnen de kloof en het werkte ongelooflijk op het systeem.

Anyway, we wisten de groep leeghoofdige toeristen gelukkig af te schudden waardoor we op een bepaald ogenblik in zekere rust en stilte van het landschap konden genieten. Met uitzondering van de Amerikanen, want die hoor je altijd en overal. Het bracht mij opnieuw bij de bedenking dat de Amerikanen de schoonheid van hun eigen land eigenlijk niet verdienen. Serieus: geef die mensen een leeg, lelijk en kaal land dat ze naar hartelust kunnen volplanten met Burger King, Mac Donald’s, Taco Bells, Jack-In-The-Boxes en Subways, en ze zullen een oppervlakkig maar gelukkig leven leiden. Geef al die natuurpracht in plaats daarvan aan een volk dat het verdient en ernaar hunkert. Een volk dat er ook mee omgaat zoals het hoort. Maar bestaat er eigenlijk zo’n volk?

Relatief probleemloos raakte ik opnieuw boven, afgezien van de obligate hoestbui na de inspanning, en het was wat ons betreft tijd om in te checken. Ruby’s Inn bleek meer te zijn dan zomaar een ”motel”. Het was een heel bedrijf dat zowat 70% van de toeristische sector in Bryce Canyon in handen leek te hebben: een gigantische lobby, waarvan de muren uitgerust waren als een heus dierenmortuarium. Herten, bergleeuwen en wasbeertjes staarden de bezoekers levenloos aan vanaf hun plek boven het open haardvuur. Een leger van vier of vijf receptionisten werkten als aan de lopende band de check-in af van de niet-aflatende stroom toeristen. Aan de lobby grensde de general store en een heuse souvenirwinkel. We werden verwezen naar een comfortabele kamer, ergens in het Elk-Block (mannetjeshertblok, of reeblok (?)). Na gewassen en uitgerust te hebben waagden we ons die avond nog aan een kleine queeste waarbij we op zoveel mogelijk uitzichtspunten de zonsondergang wilden bewonderen. Het lukte ons geen enkele keer want we waren veel te laat vertrokken. De zon zat al achter het geboomte nog voor we één voet in de auto hadden gezet. Niettemin deed het goed om Bryce te kunnen zien zonder één enkele toerist in de omgeving. Op Fairytale-point zagen we langzaam de duisternis over ons neerdalen en viel het ons op dat er geen enkel, maar dan ook geen enkel geluid op te pikken viel in een heel wijde omgeving. Het was peacefulness van de meest pure soort, en zo was onze avondlijke uitstap toch meer dan geslaagd te noemen (hoewel ik toch gehoopt had iets van Bigfoot te kunnen horen, ruiken of zien).

Na een half uur graaiden we onze spullen bij elkaar en begonnen we terug te lopen. Op hetzelfde moment kwam er ander volk uit de tegengestelde richting, zich er waarschijnlijk op verheugend dat ze zo dadelijk helemaal alleen zouden zijn.

We reden een eindje naar het zuiden, naar Tusayan, om daar de IMAX-film over de Grand Canyon te bekijken. Daarvoor moesten we in het National Geographic Visitor Center zijn, die voor de gelegenheid omgebouwd was tot bioscoop. De geur van pizza en popcorn deed me bijna kokhalzen, dus gingen we buiten in de hitte zitten terwijl we wachtten op de voorstelling. Het was alsof er gewichten aan mijn oogleden hingen. In de zaal zelf was het dan weer ijskoud en ik weet niet beter dan dat ik minstens 6 mensen moet hebben besmet tijdens de voorstelling. De film is wel een aanrader. Zeker als je geen last hebt van motion sickness.

Ik slikte mijn ambities om een omweg te maken langs Monument Valley in, dus reden we rechtstreeks naar Page. Page is een soort van “dorp”, enfin… eigenlijk is het gewoon een verzameling motels en fastfoodketens, zoals de meeste andere Amerikaanse “dorpen” op het platteland, aan de rand van Lake Powell. En Lake Powell is het resultaat van de Glen Canyon Dam. En die laatste is er ironisch genoeg voor verantwoordelijk dat er heden ten dage geen Glen Canyon meer te zien is. Stel je de verontwaardiging voor als er op een dag zou beslist worden tot de bouw van een dam waardoor de Grand Canyon volledig onder water zou verdwijnen. Dat was het lot van de Glen Canyon, een kloof die misschien niet zo diep is als zijn grote neef, maar wel veel betere looks heeft meegekregen van mama natuur. De laatste jaren heeft de droogte er wel voor gezorgd dat Glen zijn kopke deels boven water heeft kunnen steken gedurende enkele maanden maar ik heb geen idee of hij te zien was in de periode dat ik er was want zodra we de oprijlaan van het Travelodge Hotel in Page opgereden waren, en we bij de norse inheemse receptioniste onze keycards opgehaald hadden, ben ik mijn bed ingekropen om er de volgende twee dagen niet meer uit te komen. That’s right: we hadden twee dagen aan Lake Powell en die zou ik heel goed kunnen gebruiken.

Eerst wilden we tanken, en de voorbije dagen is dat geen senicure gebleken aangezien de betaalautomaat steevast naar onze “ZIP-code” vraagt. Evi ging dus naar binnen om te betalen en naar verluid werd ze door de gebrekkig Engels sprekende uitbater behandeld als een gezochte crimineel. Hij wilde de creditcard niet aanvaarden zonder identificatiebewijs. Toen ze haar Belgische identiteitskaart presenteerde wilde hij niet geloven dat het een officieel document was. “Belgium? What’s that??” 
“It’s a country in Europe.”
“Europe?”
Vervolgens weigerde hij te geloven dat het wel degelijk haar eigenste zelf  was die op de foto te zien  was. “That’s not you!”
Het Belgische rijbewijs bracht ook geen zoden aan de dijk: “This does not look like driver’s license!”
“Look here, in English: d-r-i-v-i-n-g   l-i-c-e-n-s-e!”
Toen de arme drommel eindelijk overtuigd was en ik de auto had kunnen voltanken was de beproeving nog niet voorbij. Er moest immers nog een handtekening op het kasticket. Evi zette haar krabbel, welke door de man onderzoekend werd bekeken. “What’s this??”
“My autograph”
“Thát’s your autograph??”
Uiteindelijk heeft ze opnieuw haar identiteitskaart en creditcard bovengehaald om te bewijzen dat het wel degelijk om haar handtekening ging.

 We reden naar het noorden, richting far-weststadje Prescott, om daarna via het mijnwerkersdorp Jerome naar Flagstaff te rijden. Vandaar zou het dwars door de woestijn en Navajoland naar de Grand Canyon gaan.

Prescott lag op het einde van een boeiende weg door de bergen, en was eigenlijk wel een aangename leg-stretch. Geconcentreerd rond het oude gerechtsgebouw, saloons, souvenirswinkeltjes, mannen met boots maar zonder spurs. Veel meer ga ik er niet over vertellen want Jerome was véél interessanter. Eerst slingerde de weg de bergen in, tussen woeste rotspartijen en glimpen van machtige uitzichten op de Grand Staircase (googlen!). Toen we eindelijk over de kam konden loeren zagen we het dorpje tegen de helling geperst, en toen we er binnen reden, besloten we unaniem om er een onvoorziene lunchsstop te maken. We waren in het far-westdorp van Bobejaanland aangekomen. Overal had je een magnifiek uitzicht op de vallei en daarachter de okerkleurige rotsen van het volgende plateau. Het was adembenemend. We hadden ons oog laten vallen op een herberg met een panoramisch terras, genaamd “The haunted burger”, en believe it or not: de enige vrije tafel was die op het uiteinde van het terras. Ik vroeg er een slaatje en kreeg er de oogst van 3 moestuinen opgediend. Evi vroeg een hamburger en……… ja, die kreeg ze ook.

Vol groensels kroop ik opnieuw achter het stuur. We bolden de helling af en staken de vallei over. Daar lag Oak Creek Canyon te wachten, het kleine broertje van de Grand Canyon, maar volgens de inboorlingen ook een nationaal park waard. Ik ben niet geneigd ze helemaal gelijk te geven wat dat nationaal park betreft, maar het is in ieder geval een oogverblindend mooie kloof. Rode rotsen, afgewisseld met donkergroene bomen die de hellingen sieren. De weg liep op de bodem van de canyon, door een sappig groen bos en naast de weg stroomde een bergriviertje (dat tevens verantwoordelijk is voor de kloof). Halverwege stopten we aan Rock Slide State Park. De naam zegt het zelf al: je kunt er over de rotsen glijden. Gezwind in zwemkostuum gehesen trippelden we naar de waterkant waar er een volkstoeloop aan de gang was van mensen die op de vlucht waren voor de temperatuur. Kinderen en volwassenen lieten zich door het water meesleuren over de glibberige afgesleten rotsen. Verstandig zal het niet geweest zijn, maar ik wilde mij behoeden voor jarenlange spijt van de gemiste kans, dus liet ik me samen met Evi in het koude water glijden. In het begin ging het nog behoedzaam, maar eens de stroming ons te pakken had was er geen houden meer aan. De rit duurde een 5 tal minuten. Toen hielden we het voor bekeken.

Wegens tijdsgebrek en geen zin meer, reden we Sunset Volcano National Monument straal voorbij. Als we ooit een vulkaan willen zien gaan we wel naar de Vesuvius. Die leeft tenminste nog. Evi zat opnieuw achter het stuur, dus dat betekent dat de wegen weer onmenselijk saai waren. De highway liep rechtdoor tot aan de horizon en in de wijde omtrek was er niks te zien behalve hier en daar een berg of rots en struiken. Veel struiken. Het werd er niet beter op toen we Navajoland binnenreden. Het was duidelijk dat de Natives niet bepaald met hun gat in de boter waren gevallen tijdens de verdeling van het land. Zand, heuvels, zandheuvels, prikkeldraad, hier en daar een trailerhome, versierd met enkele autowrakken. Nadat we de afslag voor de Grand Canyon hadden genomen doken de roadside markets weer op: enkele kraampjes waaraan de indianen hun handgemaakte sieraden probeerden te verkopen aan toeristen. Er werd niet op een aankondigingsbord meer of minder gekeken. Het meest originele opschrift zagen we toen we enkele verkoopskraampjes een 50-tal meter gepasseerd waren: “Nice Indians behind you”, stond er te lezen.

De mijlen telden af, en de invalshoek van de zon ook. Ik hoopte vurig om de zonsondergang aan de Grand Canyon te mogen zien en te fotograferen. Alleen wilden de verdomde snelheidsbeperkingen niet meewerken. We hielden ons er wel aan, tenzij wanneer ze te belachelijk werden, zoals 25 mph voor een brede bocht die je even goed aan 65 zou kunnen doen zonder daarbij middelpuntvliedende krachten te ondervinden.

De zon stond nog behoorlijk boven de einder toen we de parkeerplaats opreden van het eerste viewpoint. Enthousiast als twee Japanse toeristen hosten we naar de rand van de canyon. Wat we daar zagen was mooi. Punt. Meer valt er niet over te zeggen want woorden zullen toch niet volstaan. Ik raad aan naar google images te surfen en daar “sunset grand canyon” in te typen.
Vanaf Grandview Point, zo’n 20 minuten verder down the road, keken we naar de definitieve zonsondergang. Romantisch, peaceful, rustig en quiet, in het gezelschap van Fransen, Spanjaarden, Amerikanen en Hollanders (you get the point).

Een kwartier verder lag Grand Canyon Village, eerder een verzameling toeristische voorzieningen dan een dorp, en locatie van ons motel. Aan de receptie, wachtend om in te checken, viel voor mij de bijl. Mijn knieën knikten, mijn maag ging op slot en alle energie ging op de loop. Tot overmaat van ramp moest de melkmuil-receptionist MIJN identificatiebewijs zien (dat van Evi was plots niet meer goed genoeg), en dat lag nog in de auto. Op de parkeerplaats. In a land far far away. Of zo leek het toch.

Het was duidelijk dat ik ziek was. Op de verkeerde plaats en op het verkeerde tijdstip. En op de reis waar ik al een half jaar vurig naar verlangde. End of luck for me I guess.

Even niks meer van mij gehoord, maar dat heeft zijn logische redenen. Laat ons de draad oppikken waar ik hem heb laten rondslingeren. Ergens in Palm Springs.

Woensdagmorgen, 6u, Maarten ligt klaarwakker in zijn bed te zweten dat het niet meer netjes is. Buiten heeft het daglicht al een flink pad langs de hemel afgelegd. Tijd verliezen is niks voor mij, en slapen is toch wel een beetje tijdverlies, dus schiet ik in mijn kleren en trek ik erop uit voor een fotografische verkenning van de omgeving. Het moment was uitstekend: de enige levende zielen die ik tegenkwam waren gesportschoende senioren met hoogopgetrokken witte kousen die hun keffer aan het uitlaten waren. Sommigen keken in het voorbijgaan even over de rand van hun sportzonnebril en knikten daarbij even. Overal sisten de automatische bewateringsbuisjes die de straatbeplanting in het gareel moest houden. Zoniet zou elke plant hier binnen de korste keren een gewisse dood sterven. Dit was tenslotte nog steeds de woestijn. Palm Springs lijkt overigens goed op een soort van Zorro-stadje met Europese invloeden zoals  pleintjes en terrasjes. In hoeverre het allemaal authentiek is weet ik niet, maar laat ons er maar niet te enthousiast over worden.

Die dag lag ons eerste nationale park in het verschiet: Joshua Tree. Op papier het minst tot de verbeelding sprekend, maar dat was tot we over een eenzame tweevaksbaan een landschap binnentuften dat eigenlijk redelijk buitenaards aandeed. Ik had een woestijnlandschap verwacht met hier en daar een Joshua tree. Wat ons echter werd voorgeschoteld was een landschap van machtige granietrotsen, met daartussen sprookjesachtige valleien die krioelden van de Joshua trees en de cactussen. Boven ons cirkelden roofvogels en telkens we uitstapten om foto’s te maken zagen we wel ergens een hagedis tussen de gloeiende stenen wegglippen. We waren op voorhand gewaarschuwd voor ratelslangen en schorpioenen, en met een beetje verbeelding zat er wel ergens een coyote op de loer in afwachting van een eventuele roadrunner. Ik vond het allemaal fantastisch tot de verbeelding sprekend. Op ons dooie gemak reden we naar Keys’ View om er het uitzicht te bewonderen dat tot de Salton Sea ging, om daarna à l’ aise dwars door het park naar de zuidelijke uitgang te rijden. Het klinkt kort maar het nam wel ettelijke uren in beslag.

Daarna wachtte ons de dodelijk saaie rit over de Interstate 10 naar Phoenix. Die ging rechtdoor, rechtdoor en aan de andere kant van de horizon nog wat verder rechtdoor. Tot we volledig murw in Phoenix aankwamen, stad van snelwegen die dwars door het centrum lopen in plaats van eromheen, stad van recht op recht, stad van geen restaurants, stad die eigenlijk één grote suburb lijkt te zijn, stad van het fantastische Best Western motel. We stapten uit en de hitte sloeg ons in het gezicht met een mokerhamer. Even dacht ik dat ik voor een heteluchtblazer stond. Dit was extreem. Na de checkin bij – het dient gezegd – de vriendelijkste receptioniste van het Westelijk Halfrond, sleurden we onze bagage onze kamer in en repten ons naar het zwembad. De thermometer aan de muur wees 47 graden, maar erg betrouwbaar vond ik die meting toch niet echt gezien de warme muur waaraan hij hing.
Na een uurtje zwemmen en bubbelbaden ben ik een beetje stilgevallen. Mijn maag plakte tegen mijn rug, maar toch had ik in de verste verte geen honger. We gingen later op de avond op zoek naar een plaats om op het gemak wat te eten (tegen mijn zin, maar niet eten is ook geen optie), maar we vonden niks behalve wat groezelige fastfoodketens waar je liever niet binnengaat na 21u. Evi kwam met een fantastisch en o zo Amerikaans idee: diepvriesmaaltijden uit de supermarkt. En zo kwam het dat we een half uurtje later allebei op het bed uit een kartonnen bordje zaten te scheppen terwijl we op CNN naar het zoveelste geleuter over Michael Jackson luisterden. Ik ging slapen met barstende hoofdpijn en ik werd er ‘s morgens weer mee wakker. Oh yes.

Rond kwart na 1 kwamen we aan in het dalstation (laat ons het maar zo noemen). De gondel bracht ons naar  enkele duizenden feet, vraag me niet hoeveel want ik weet het al niet meer. Ik heb geen verstand van die Amerikaanse eenheden. De lucht rook er naar sparren en het was er ook aangenaam koel en groen. Eekhoorntjes kwamen er praktisch aan je enkels snuffelen en hagedissen bevolkten de zongewarmde rotsblokken. De tuin van Eden zal er niet erg verschillend uitgezien hebben; op de appelboom na. We maakten er een kleine fijne wandeltocht met prachtige uitzichten op de zonovergoten woestijn en de stad.

In de latere namiddag keerden we terug naar ons hotel in Palms Springs, beter bekend als het Benidorm van Californië. Of er veel zestigplussers toeven weet ik niet echt want het is hier niet bepaald het toeristisch hoogseizoen, getuige de vele gesloten eetgelegenheden, maar het is wel een shop- en horecawalhalla. Daarna is het ook een enorme waterslokop. Zeg nu zelf: een stad in de woestijn die volgeplant staat met palmbomen, waar achter elke straathoek een nieuw golfterrein roept, en waar er her en der zwembaden worden bijgetankt.

Over zwembaden gesproken: ons motel had er ook één en daar kon je ons de rest van de dag vinden. Zei ik zwembad? Ik bedoelde eigenlijk bubbelbad. Openlucht, jazeker. Mét uitzicht op de bergen ja. En praktisch privé want er was slechts één andere familie aanwezig.

Later op de avond, daarnet dus, hebben we Mexicaans gegeten op een terras dat verkoeld werd door waterverstuivers. Logisch. Verstandig. Het is als een clochard die op krediet elke avond in de Hilton gaat slapen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Program voor morgen: Joshua Tree National Park. Nooit van gehoord? Dan bent u beslist geen U2-fan (ennnnnn googlen maar!). Daarna rijden we naar Phoenix, Arizona voor onze volgende overnachting. Tot daar!

Morgen zit ik een hele dag op onrustwekkende hoogte waar ik op regelmatige basis de onrustwekkende staat van de spataderen in mijn kuiten zal controleren waarbij ik ongemakkelijk van links naar rechts zal schuiven uit vrees voor doorzitwonden en dergelijke. Ik ben niet gemaakt voor vliegtuigen.

Bon, meer details in de volgende post!

Daar zit iets in. Maar met een dergelijk festival der korte rokjes daar beneden ben ik daar tolerant in.

Waar ik niet tolerant voor ben zijn die vervelende collega’s die zich het middelpunt van het lerarenkorps wanen en zich moeien met alles wat in de leraarskamer gebeurt, die ook altijd aanwezig zijn, die spreken over problemen waar ze zelf waarschijnlijk niks mee te maken hebben of zelf uitvinden, die een ziekelijk irritante stem hebben, die de ruimte rondfladderen met de kop koffie in de hand en doen alsof ze met vanalles heel druk bezig zijn en die op de koop toe achterlijke grapjes en opmerkingen maken. De kenners weten nu al dat ik het over een vrouwelijke collega heb.

Hopelijk ben jij geen collega van mij, en if so: je weet toch niet over welke school ik het heb. Ik heb er dit jaar 5 de revue zien passeren. Kies maar.

50 dagen….. Klinkt 100 dagen niet veel beter? En is het derde trimester zo al niet lachwekkend verwaarloosbaar? Anderzijds: bij 100 dagen mag je al blij zijn als het meer dan 10 graden is die dag. En dat je niet beklad wordt aan de schoolpoort.

De afgelopen 3 dagen had ik het plezier en het voorrecht in de hoofdstad der fransozen te vertoeven en mij is eigenlijk opgevallen dat het cliché niet, of toch bijna niet klopt.

Onder de vriendelijke Parisiens reken ik:

- De chauffeur van de vrachtwagen die wachtte om voor een bepaalde winkel te parkeren tot ik er een foto van genomen had. Wild gesticulerend wilde hij zich ervan vergewissen dat ik echt niet van plan was om nog een 13de foto te nemen.

- De uitbater van het restaurant die ons de wijn liet proeven nog voor er plaats vrijgekomen was in zijn etablissement. De wijn van de maand was parfait! En de foie gras ook.

- Het personeel van ons hotel dat, zoals gevraagd, voor een extra groot bed gezorgd had en ons elke ochtend en avond vriendelijk begroette.

Tot de onvriendelijke parisiens reken ik:

- De dikke zwarte man die not amused was dat ik een foto nam op het moment dat hij voorbij liep en er vast van overtuigd was dat ik een foto van hem nam. In feite had ik enkel een bewegend object nodig, en hij passeerde juist toevallig. Hij niet alleen zelfs, maar dat kon hem niet deren. Hij bleef tergend lang staan terwijl hij zijn beklag deed en toen ik hem begon te negeren keek hij over mijn schouder mee naar de beelden om te zien of hij er echt niet op stond. Wat een lul.

Vindt u het ook zo warm de laatste tijd? Nee? Doe eens zoals ik en ga in de zon zitten met een zwarte T-shirt. Het zal rap zomer zijn.

In alle eerlijkheid: de tweede keer was het leuker. Niet alleen was de wedstrijd veel spannender (84-82 of zoiets, met een kloof die nooit meer dan 6 punten was), je zat ook veel dichter bij de spelers. De sfeer was dus wat intiemer (lees: het zicht op de cheerleaders bood veel meer inkijk).

Ja, natuurlijk was het showgehalte in NY vele malen groter, met hostessen die allerlei gadgets in het publiek katapulteerden door een soort van bazooka, met een gigantische box aan het plafond met aan elke zijde een reuzenscherm dat je om de oren sloeg met visueel geweld (ik kan door mijn oren kijken), met opblaasbare knuppels die het publiek achter de ringen op elkaar zat te timmeren om tijdens de vrijworp de speler van de tegenpartij af te leiden, met legers van schaarsgeklede cheerleaders die bij elke time-out de arena inhuppelden onder luid gejoel van de 21000 toeschouwers, met donderende East Coast-rap, en overgoten met liters cola en kilo’s popcorn.

Maar in Oostende voelde ik me minder alien. Net zoals in het voetbal was er een fanfare, rivaliteit tussen fans en werden de scheidsrechters uitgescholden. In het West-Vlaams. Ja, er was ook wel show, maar het bleef relatief binnen de perken. Het was gewoon plezant, en op het einde spannend. Gezonde spanning, want je voelt je niet zo verbonden aan die club. Geen “ik ga die roodhemden van de overkant op hun bek timmeren als we dit nog verliezen-spanning”.

Voor herhaling vatbaar.

Have fun thuisblijvers. Niet te missen. http://www.humo.be/tws/muziek/17002/humo-presenteert-festivalitis-cactus-2009.html

Een tijd geleden ventileerde ik hier op mijn blog het voornemen om een echte roadtrip te maken in het westen van de VS, langs de nationale parken. Het idee heeft me niet meer los gelaten, met als gevolg dat ik afgelopen zaterdag zat te nagelbijten in de wachtrij bij Connections.

Kleine moeite in vergelijking met adrenalineshots die ons te wachten staan. We gaan naar Amerika. Mijn meisie en ik. Het zuidwesten. Tour ligt vast, slaapplaatsen liggen vast, vliegtuigtickets liggen vast. Enkel de auto zorgt nog voor twijfel. Moet hij goedkoop en degelijk zijn of mag hij wat duurder zijn,  in combinatie met enkele extra paarden onder de motorkap? Stel dat hij het loodje legt in het midden van de woestijn….  Stel dat de airco het begeeft….  Zo’n zaken.

De reis gaat van LA naar LA. In de twee weken daartussen komen we voorbij Joshua Tree National Park, Phoenix, Grand Canyon, Lake Powell (Glen Canyon dus), Bryce Canyon, Zion National Park, Las Vegas, Death Valley, Yosemite National Park, San Francisco, en daarna cruisen we zuidwaarts langs de Pacific Coast op de legendarische kustweg die het decor lijkt voor een BMW-reclamespot.

Wees gerust: there will be sunshine, there will be heat, there will be mountains, there will be desert, there will be astonishing views, there will be photography and there will be blogging!

Op 30 juli stond er letterlijk te lezen op Wikipedia:

Turkish Airlines staat bekend als een van de veiligste luchtvaartmaatschappijen ter wereld. Sinds de oprichting in 1933 heeft het maar één ongeval meegemaakt: Turkish Airlines Vlucht 981, die op 3 maart 1974 in Frankrijk verongelukte, was vòòr de vliegtuigramp Tenerife het ergste vliegtuigongeval. Op de website AirSafe.com staan 9 vliegtuigcrashes sinds 1933 van deze maatschappij.

Nu staat er:

Turkish Airlines Vlucht 981, die op 3 maart 1974 in Frankrijk verongelukte, was voor de vliegtuigramp van Tenerife het zwaarste vliegtuigongeval. Het laatste ongeluk waarbij de maatschappij was betrokken was op 25 februari 2009. De meeste recente incidenten hebben betrekking op vliegtuigkapingen.^[1]
Recent is Turkish Airlines druk bezig met het verbeteren van de veiligheid en kwaliteit.

Het “enige” ongeval hebben ze dus veranderd in het “zwaarste”. Enige vs zwaarste. Trek dat zoutvat maar helemaal open. Met één korrel gaan we het niet redden vrees ik.

Hilarisch was trouwens ook alweer het VTM-nieuws . Bij gebrek aan reporter ter plaatse hebben ze maar een piloot van wijlen Sabena naar de studio gehaald om hem te vragen of die landingsbaan “gevaarlijk” is. Natuurlijk niet.
Wat dan de oorzaak zou kunnen zijn? Wel, het weer was niet slecht, dus waarschijnlijk hadden ze een technisch probleem.
Hm, ok. Laatste vraag: er zijn tegenwoordig weer veel vliegtuigcrashes. Moeten we bijgelovig worden?
Antwoord: nee, we moeten niet bijgelovig worden.

Allez, ge weet het he. Info en waardevolle duiding: bij VTM moet ge wezen! En bij Wikipedia natuurlijk.

Focus was één van de eersten om te berichten over de schade, veroorzaakt door de twee straaljagers die gisteren door de geluidsmuur vlogen.

Voor wie niet uit de streek komt: gisterenmiddag, rond 14u werd ik, en de hele buurt met mij, opgeschrikt door een harde doffe knal. Het huis schudde, alsof er een bom gevallen was. Ik keek in de richting van het raam en toen kwam er een tweede knal waardoor de ruit in mijn velux ongehoord heftig aan het trillen ging. Schudden is misschien een beter woord.

We lopen naar buiten; de buren stonden ook al op straat te kijken wat er gebeurd was. Niks te zien. Geen rook, geen vuur, geen brokstukken van een vliegtuig. Later kwam de verklaring: twee straaljagers door de geluidsmuur.

Bon, Focus dus. Hun bericht. Lees goed:

Twee straaljagers die ter hoogte van het winkelcentrum B-Park door de geluidsmuur zijn gevlogen, hebben heel wat schade veroorzaakt bij de huisdecoratiewinkel Kwantum.

Er was schade in B-Park, dus moet het ter hoogte van B-Park gebeurd zijn. Of de term “hoogte” wel goed gekozen is in deze context laat ik dan nog in het midden.
Beste Focusmensjes: het is wel degelijk mogelijk dat die schokgolf van iets verder kwam dan B-Park zelf. Het is zelfs mogelijk dat hij van de andere kant van de provinciegrens kwam, nl. Oost-Vlaanderen. Ja, er is een wereld aan de andere kant van de grens.

Indrukwekkend! Ik vermoed dat ze Daniel de set op geduwd hebben met de woorden “knock yourself out”, waarna de man een vertolking neerzette die zo overtuigend is dat ze zelfs geen andere naam voor het personage meer moesten bedenken (Daniel). Waarschijnlijk kwam hij elke avond thuis, nog steeds in de waan een oliebaron te zijn. Zijn kinderen zullen alvast goed geslapen hebben….

Het “verhaal” dan…. Wel, het is eigenlijk een biografie, en net zoals bij de meeste andere biografieën is er dus eigenlijk geen sprake van een echte plot, maar eerder een opeenvolging van bepaalde gebeurtenissen. Op dat punt kun je ook de goeie biografieën scheiden van de slechte. Bij de slechte zit er altijd teveel tijd tussen twee gebeurtenissen zodat je je gaat afvragen waar het eigenlijk over gaat, waar het naartoe gaat en wanneer het hoofdpersonage het loodje zal leggen. Tijdens een film naar de display op de dvd-speler kijken om te zien hoe lang hij nog duurt, is nooit goed.

Dit is een redelijk goeie biografie. Verwacht geen spanning. Verwacht geen intriges. Verwacht geen fish out of the bowl situaties. Verwacht wel: diepgaande personages die bovendien ook evolueren; diepere betekenissen (tussen de regels); mooie fotografie; enkele onverwachte wendingen. Daniel geeft zijn geheimen zeer geleidelijk aan prijs, evenals zijn tegenspeler/evenknie/evenbeeld Eli.

Mag ik tot slot wijzen op de laatste zin, helemaal op het einde van de film? “I’m finished”, zegt hij. Letterlijk: “ik ben aan het eind van mijn Latijn, ik ben uitgeput”. Maar de ondertitels zeggen: “Ik ben klaar”, wat in het Engels “I have finished” is. Dat klopt dus niet.
Muggenzifterij? Verre van, want beide betekenissen geven een heel andere wending aan het slot van de film.

Leerling: (nadat ik op het knopje gedrukt heb) “Kan jij daar aan??”
Ik: “Neen, maar desondanks duw ik toch op dat knoppeke”.

Dag daarvoor:

Leerling: “Jij bent wel groot he”.
Ik: (naar beneden kijkend) “Tiens, nu je het zegt…”

Dinsdag:

Leerling: “Wat is je favoriete pagina in de atlas meneer?”
Ik: (droog) “Pagina 836″
- 5 minuten later -
Leerling: “Unk, er is wel geen pagina 836 he”
Ik: “No kidding”

Leerling: “Wat heb je gedaan in het middelbaar meneer?”
Ik: “Gestudeerd” (moeha, lerarenhumor definitely my thing).

Iets later kreeg ik lik op stuk:

Ik: (met afgekraakte antenne cirkels makend op projectiescherm) “Wat zie je hier?”
Leerling: “Een projectiescherm!”
Ik: (grijnzend) “Niiiice! Touché!! “.

De toon is gezet.

Je kent fotosynthese? Goed.

Ken je omgekeerde fotosynthese? Super. (Het omgekeerde dus he, vanaf dat het donker wordt).

Waarom zijn de oerwouden dan de longen van de planeet? Als ik het goed begrijp is het Amazonewoud ‘s nachts één groot CO2-producerend monster.

Enlighten me!

Nu ben ik fulltime leerkracht Aardrijkskunde in de derde graad (did I hear the counter go *katsjinggg*?), ben ik hoegenaamd niet single meer, en ben ik ook weer pendelaar gelijk in de good old days. Het bloggen is wat weggestoken tussen de hopen papier die op mijn bureau rondslingeren, het dromen van een betere toekomst……  wel, ik ben daar net aangekomen.

Sean Paul – Temperature

Fall Out Boy – This ain’t a scene

Als het warmer wordt…

… ga ik weer wielrennen

… word ik opnieuw blond

… ga ik op REIS

… ga ik weer meer witbier drinken

… ga ik regelmatig buiten werken

… wordt mijn wintersoundtrack, bestaande uit voornamelijk Sigur Rós, Post-Rock, Bon Iver en Get Well Soon, vervangen door mijn zomersoundtrack, bestaande uit Massive Attack, hópen downtempo en lounge, Gotan Project, Calexico en andere woestijnmuziek.

… ga ik Ieper en omstreken bezoeken

… ga ik start to run beëindigen

Zo las ik in één of ander tv-blad of een krant – wie zal het zeggen – deze week. Maak daar weekend van, anders past het niet.

Ik bekijk mijn blogposten van deze maand en ik kan alleen maar aye zeggen. Misschien ís dit wel de saaiste maand. De winter is in se één en al saaiheid omdat het eigenlijk nooit een echte winter is (en bespaar je de moeite nu direct door te scrollen naar dat commentsvak om me op de hoogte te brengen van het feit dat het dit jaar wél een echte winter was/is, ik kijk heus ook wel eens zelf naar buiten hoor. Ik durf zelfs zo nu en dan eens een stapje te wagen in de echte wereld).

Winter dus. In december gecompenseerd door examengekte, proefwerkengekte, kerstgekte en oudejaarsgekte. De sinterklaasgekte nemen we als aperitief. Januari: dat is de detente. De anti-climax. We zijn 2009 al gewoon, het nieuwe is eraf. Boredom.

Ik heb het nieuws nog niet gezien, maar ongetwijfeld hebben die Israëlische schurken vandaag opnieuw een paar Palestijnse kinderen de eeuwigheid ingejaagd en een bundel andere conventies van Genève door de wc gesjast.

Volgende week heeft de VS voor het eerst een zwarte president. Volgende week dinsdag. Een dinsdag. Alweer. Uiteraard. Alles dat met politiek te maken heeft gebeurt daar op dinsdag. Autisten.

Afgelopen weekend was het serieuze koekenbak hier in de straat, toen de Damse Vaart na 11 jaar nog eens open ging voor het publiek. Schaatsgekte. Gelukkig ben ik vrijdag al op fotografische excursie gegaan om zo beelden te maken mét de witte bomen. En for the record: volgende maand gaan de bomen langs diezelfde vaart tegen de vlakte. Dag met het handje! Nee, het is te laat om nog een actiecomité op te richten, concentreer jullie maar op dat museum in Brugge. Want stel je voor: een museum in Brugge! Dat past toch echt wel niet in het historisch kader! Kunnen ze geen middeleeuws gebouw neerplanten en de toeristen wijsmaken dat het oud is?

Het grootste nieuws heb ik dan nog niet eens verteld. En als het puntje bij het paaltje komt (wie stelt zich dat ook altijd visueel voor? Dat puntje en dat paaltje bedoel ik. Never mind.), dan heb ik nog niet eens de tijd gehad om een blockbuster te bekijken. Behalve Star Wars want ik moest dat gat in mijn cultuur toch eens opvullen.
Hell, ik heb zelfs nog geen tijd gehad om opnieuw regelmatig te bloggen.

But change will come! Yes I can! Schrijf het op, en ik doe hetzelfde.

“Geef maar van de zweep”.

Quotes zonder context… How would the world be without them?

Lijst zal worden aangevuld…  Als je je geroepen voelt: nock yourselves out!

De Laatste Show is bij mij meestal ‘s avonds in mijn bed.

• Vrienden en familie: geluk in alles.
• Andere mensen: idem
• Club Brugge: goed voetbal en een nieuw stadion
• Massive Attack: een schitterende nieuwe plaat
• Mezelf: werkgelegenheid, een lief, goeie gezondheid, 10 extra kilo’s
• België: verstandige politici
• Yves Leterme: een geslaagde integratie in het normale leven en een goeie klad sociaal-emotionele intelligentie.
• Robert Mugabe: ontslag
• Barack Obama: heel veel succes

Op een 24ste december die zo gemiddeld is als deze kijk ik naar buiten en zie ik een laken van algemeen verspreide grijsheid.

Op 24 december die even gemiddeld is als die van vorig jaar en het jaar daarvoor, ga ik zo dadelijk de auto wassen.

Op een grijze gemiddelde 24ste december gaat iedereen kerstavond vieren behalve ik.

Ik vierde kerstavond op donderdag 18 december, waardoor die minder gemiddeld was als de gemiddelde 18de december.

• Beste boek: De Weg naar Mekka (Jan Leyers).
• Beste toneel: ke nen der gin enkel gezien.
• Beste concert: Madrugada in AB.
• Beste film: No Country for Old Men
• Beste cd: Madrugada - Madrugada. Eervolle vermelding voor Fleet Foxes van Fleet Foxes, Third van Portishead (ik vraag me af waarom alle Humo-journalisten die vergeten zijn in hun lijst), Carried to Dust van Calexico en For Emma, Forever Ago van Bon Iver.
• Beste website: Ik vind de vernieuwde Last.fm heel geslaagd (je hoort het: ik ben fan).

Na die eerste vraag is de tweede zo banaal, nietwaar? Toch lees ik steeds de antwoorden in Humo en sla ik de eerste vraag over. Iedereen zegt toch altijd “crisis”.

• Beste radio: Stubru in het algemeen, Music for Life en de Maxx in het bijzonder. Maar met stip op 1: Last.fm!
• Slechtste radio: 4fm. Ik heb een hékel aan evergreens. En zeker die van Brian Adams en Céline Dion. Er komt weinig goeds uit Canada…
• Beste tv: Top Gear, House MD, Lost (helemaal back on track), het WK Snooker, het EK voetbal op de Engelse tv, De Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, de Tour.
• Slechtste tv: reclame, Sarah, Piet Huysentruyt, de Lotto, voetbalcommentaar van Eddy Demarez, Gilles de Bilde in élk voetbalprogramma, Studio 1 met Frank Raes (voor cafépraat kan ik ook op café gaan).

Enfin. Ik blog dus ik ben ook belangrijk, dus hier volgt mijn maatschappelijk volkomen relevant eindejaarslijstje dat eigenlijk als standaard zou moeten dienen voor de bv’s die aan bod moeten of zullen (ik kijk naar u, Draulans. Waag het niet over uzelf te beginnen bij maatschappelijke thema’s, en zeker niet bij toekomstwensen).

Wat vindt u de belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar?

1 Woord: crisis. We begonnen het jaar met een regeringscrisis waarbij Verhofstadt is komen depanneren.

Daarna kwam er al een eerste regeringscrisis rond BHV en de staatshervorming, met een geweigerd ontslag van Leterme.

Intussen brak de hypotheekcrisis uit in de VS, die al snel ontaardde in een financiële crisis op wereldschaal. Beurzen gingen op, maar vooral neer, en Fortis was de eerste die een reddingsboei nodig had. Pluimen en bloemen voor Leterme, tot bleek dat we ons door de Hollanders hadden laten rollen.

De financiële crisis wordt nu ook een economische crisis want niemand durft blijkbaar nog geld uit te geven. Voor alle duidelijkheid: een economische crisis veroorzaak je voornamelijk zelf. Collective action problem en zo. Tjaha. Jammer maar helaas.

We dachten dat we ervanaf waren, maar nu eindigen we zoals we begonnen waren: met een regeringscrisis.

De koning zou naar verluid spoed willen zetten in zijn consultaties “omdat anders zijn kerstvakantie in het water valt”. Way to go.

De rest is voor morgen, anders ga ik het weer te horen krijgen dat mijn posts te lang zijn!

Het is dus een lijstje. Voor elke band in je last.fm top-tien zeg je:

a) Welk van hun songs je het eerst gehoord hebt.
b) Door welk nummer je uiteindelijk bij deze band bent blijven “plakken”.
c) Welk nummer je voorlopige favoriet is.

Let’s do this.

1. Calexico (3477 plays)

a) Crystal Frontier
b) The Black Light
c) Crystal Frontier

2. Madrugada (1520 plays)

a) Hands up, I love you
b) Norwegian Hammerworks Corporation
c) Whatever happened to you?

3. Massive Attack (1279 plays)

a) Unfinished Sympathy
b) Angel
c) Angel

4. Radiohead (1261 plays)

a) Creep
b) Exit Music (for a film)
c) Street Spirit (Fade out)

5. Muse (1169 plays)

a) Newborn
b) Newborn
c) Newborn

6. Tool (1162 plays)

a) Schism
b) Parabola
c) Ticks & Leeches

7. Thievery Corporation (940 plays)

a) The Heart’s a Lonely Hunter
b) A Warning (Dub) (filmpje vanaf 0:30)
c) The Supreme Illusion (featuring Gunjan)

8. Sigur Rós (625 plays)

a) Hoppípolla
b) Svefn-g-englar
c) Untitled 8

9. Gotan Project (543 plays)

a) Queremos Paz
b) El Capitalismo Foraneo
c) El Capitalismo Foraneo

10. Tosca (512 plays)

a) Pearl In
b) Busenfreund (Philippe Lussan dub)
c) Busenfreund (Philippe Lussan dub)

Nee, dit is geen stokje. Maar het is uiteraard niet verboden het goeie voorbeeld te volgen.

“Eerst moet die tafel verzet worden.”

“Pas op voor de ramen he!”

“Van waar komt hij”?
- “Varsenare”

“Staat hij symmetrisch?”

“Een beetje draaien, want hier is een gat”.

“Staat hij recht?”
“Van die kant wel, maar van deze kant niet”.

“Ik ga de ballen er in hangen!”

“Het is een mooie he?”

Ik vind dat de term “mooi” totaal misplaatst is in een context van kerstbomen. Want als je even alle tradities en jeugdherinneringen achterwege laat, dan is het gewoon een sparreboom die je in het midden van je living zet, en vervolgens vol hangt met kitsch. Normaalgezien behandel je geen enkele kamerplant op zo’n manier. Stel je voor dat iemand die volledig onbekend is met het fenomeen “Kerstmis” je living binnenstapt en die kerstboom te zien krijgt.
I swear: die krijgt lachkramp!

De eerste een reis rond de wereld in oostelijke richting. Waarom een wereldreis altijd naar het oosten moet gaan weet ik niet, maar ik heb nog niemand weten naar Amerika vertrekken om via Oceanië en Azië terug te keren.

Bij een wereldreis wordt er één continent doorgaans geskipped: Afrika (en Europa ook een beetje, maar dat kennen we al zo goed). Daarom kwam er een opvolger van de Long Way Round: de Long Way Down, van Schotland naar Kaapstad.

Protagonisten: Eerst en vooral Ewan McGregor. Veelzijdig Schots acteur. Thuis in bijna alle genres: Oorlogsfilms (Black Hawk Down), Drama (Trainspotting), Musicals (Moulin Rouge) en SF (Star Wars).
Samen met zijn buddy Charlie Boorman (collega-acteur, maar minder bekend, minder succesvol en minder ‘looks’) gaat hij met de motorfiets rond de wereld. Eerst van west naar oost, daarna van noord naar zuid.

Hun reizen worden volledig gefilmd en uitgezonden in documentaire/roadmovie/reality-tv -formaat (het reality-tv aspect zit ‘em in de video-dagboeken. Originééél!).

Educatief! Avontuurlijk! Interessant!
Ja, neen, maar toch ja. Het is educatief en interessant, maar het avontuur…… valt soms ver te zoeken. Want hoe avontuurlijk is een motortrip op gloednieuwe machines,  met in hun kielzog een stuk of 3 4×4′s, met daarin reserve-onderdelen, proviand, een regisseur, een dokter, een full-time medewerker die de visums en andere noodzakelijke papieren moet regelen, en uiteraard een camera-crew? Ook in de helm van de twee motards is een camera bevestigd en beiden krijgen ook een handycam ter beschikking om hun impressies te delen met het kijkpubliek.

Aflevering 1 van de Long Way Round was de voorbereiding. Het stel filmsterren had een volledig kantoor afgehuurd, daar hun personeel in gestoken met als opdracht “bereid onze reis voor”, waarna ze motorrijlessen gingen volgen en op survival gingen in Schotland om te ervaren hoe het was om in een tent te slapen.

Met veel gefrons der wenkbrauwen zat ik het allemaal gade te slaan, maar ik nam me toch voor om te kijken. Dat heb ik uiteindelijk amper gedaan (want ik was zelf op reis deze zomer, isn’t it ironic?), maar de Long Way Down heb ik wél meegepikt. Interessant en educatief. Jaja. Best te pruimen. Als je niks beters te doen hebt. Jammer van het avontuur.
Mr. McGregor en Mr. Boorman hun bedje voor de avond was al gereserveerd wanneer ze ‘s morgens hun contactsleuteltje omdraaiden. Hun grootste zorg was dat ze er niet zouden geraken en ze “langs de weg” zouden moeten slapen. Hier is een moment van ongemakkelijke stilte goed geplaatst.

Maar waar ik eigenlijk over wilde schrijven was dit. Ik bedoel: wat nu volgt. Nadat ik er een paar regels over geklaagd heb.
Tegenwoordig loopt er (ook) op de Vlaamse zenders een commercial waarin Ewan McGregor getuigt over het avontuurlijke leven van een wereldreiziger, gecombineerd met het nog avontuurlijkere leven van een motorrijder. We zien beelden die thuishoren in reclamespots voor luxewagens. Adelaars scheren langs het televisiescherm, watervallen klateren en woeste landschappen dansen op ons netvlies. Reclame kan best mooi zijn, tot net voor het einde wanneer het product wordt voorgesteld waar het allemaal om draait. In dit geval….. see for yourself.

Je kop verkopen, je imago (dat eigenlijk deels ‘fake’ is) verkopen, en voor wat? Voor de commercie? Voor het geld? Het geld dat je waarschijnlijk toch niet nodig hebt omdat je er al in zwemt? Of zou Davidoff de gulle sponsor zijn van ‘s mans epische exodussen?
Parfum   …   avontuur.  Parfum   …   avontuur. Is it me, or doesn’t this make any sense?

“Niettegenstaande er een financiële crisis woedt wens ik u toch volgaarne prettige feestdagen met veel cadeautjes en beterschap!”

De 14-jarigen van tegenwoordig…..  Ik ben nochtans niet ziek of zo.

1. Started your own blog: Vaneigens
2. Slept under the stars: 2003, zomer, Ardèche, hééél warm.
3. Played in a band
4. Visited Hawaii
5. Watched a meteor shower
6. Given more than you can afford to charity
7. Been to Disneyland
8.Climbed a mountain: meermaals
9. Held a praying mantis: een bidsprinkhaan?? Die bijten toch, dacht ik.
10. Sang a solo: jazeker! En voor publiek!
11. Bungee jumped
12. Visited Paris: Voor Amerikanen is dat hét van hét zeker?
13. Watched a lightning storm at sea
14. Taught yourself an art from scratch
15. Adopted a child
16. Had food poisoning
17. Walked to the top of the Statue of Liberty: nee, maar wel het Empire State Building. Met de lift welteverstaan.
18. Grown your own vegetables
19. Seen the Mona Lisa in France: nee, en ik was nochtans in het Louvre.
20. Slept on an overnight train
21. Had a pillow fight: tuurlijk.
22. Hitch hiked
23. Taken a sick day when you’re not ill
24. Built a snow fort: vermoedelijk.
25. Held a lamb
26. Gone skinny dipping
27. Run a Marathon
28. Ridden in a gondola in Venice
29. Seen a total eclipse
30. Watched a sunrise or sunset: in de woestijn zelfs
31. Hit a home run: ja, maar jammergenoeg tijdens een wedstrijd tafeltennis.
32. Been on a cruise
33. Seen Niagara Falls in person: zijn die dan een persoon?
34. Visited the birthplace of your ancestors: Err, you mean where I’m sitting now?
35. Seen an Amish community
36. Taught yourself a new language: mezelf? Dat niet, nee.
37. Had enough money to be truly satisfied: het zou erg zijn als dat niet zo was.
38. Seen the Leaning Tower of Pisa in person: hij stelt het nog altijd goed.
39. Gone rock climbing: op avonturentocht!
40. Seen Michelangelos David
41. Sung karaoke: Elvis!
42. Seen Old Faithful geyser erupt
43. Bought a stranger a meal at a restaurant
44. Visited Africa – America: wat is het nu? Afrika of Amerika. In het tweede geval: ja.
45. Walked on a beach by moonlight
46. Been transported in an ambulance
47. Had your portrait painted: een karikatuur van Nesten.
48. Gone deep sea fishing
49. Seen the Sistine Chapel in person
50. Been to the top of the Eiffel Tower in Paris: teveel volk.
51. Gone scuba diving or snorkeling
52. Kissed in the rain
53. Played in the mud
54. Gone to a drive-in theater
55. Been in a movie
56. Visited the Great Wall of China
57. Started a business
58. Taken a martial arts class: Judo, op sportdag met school.
59. Visited Russia
60. Served at a soup kitchen
61. Sold Boy Scout Cookies: het waren pannencookies.
62. Gone whale watching
63. Got flowers for no reason: mag ik dat als man veranderen in “gave”? In dat geval: ja.
64. Donated blood, platelets or plasma
65. Gone sky diving
66. Visited a Nazi Concentration Camp
67. Bounced a check
68. Flown in a helicopter
69. Saved a favourite childhood toy: allemaal!
70. Visited the Lincoln Memorial
71. Eaten caviar
72. Pieced a quilt
73. Stood in Times Square
74. Toured the Everglades
75. Been fired from a job: slachtoffer van het slechte zomerweer.
76. Seen the Changing of the Guards in London
77. Broken a bone
78. Been on a speeding motorcycle
79. Seen the Grand Canyon in person
80. Published a book
81. Visited the Vatican
82. Bought a brand new car
83. Walked in Jerusalem
84. Had your picture in the newspaper: Brugsch Handelsblad
85. Read the entire Bible
86. Visited the White House
87. Killed and prepared an animal for eating
88. Had chickenpox
89. Saved someone’s life
90. Sat on a jury
91. Met someone famous: iedereen heeft wel eens een woordje gewisseld met een bekende kop.
92. Joined a book club
93. Lost a loved one
94. Had a baby
95. Seen the Alamo in person
96. Swam in the Great Salt Lake: Dode Zee telt niet mee zeker?
97. Been involved in a law suit
98. Owned a cell phone: is dit een grap?
99. Been stung by a bee?
100. Read an entire book in one day: het was dun.

38/100! En omdat mijn leven nog maar 31% voltooid is, kun je zeggen dat ik voor zit op het schema.

“Een koppel uit Kuurne moet een boete betalen van 16000 euro omdat ze hun woning bouwden….. en die is niet energie-zuinig genoeg.”

Ik wed dat ze op het punt stond te zeggen dat dat koppel hun huis hadden gebouwd waar dat eigenlijk niet mocht (zonevreemd dus).

“Ik denk dat heel wat mensen overtuigd socialist zijn, maar dat nog niet weten.”

Ook ik liep er van in het begin met open ogen in. Mijn eerste reactie was “waar hebben ze die nu weer gevonden”, en vervolgens begon ik het steeds irritanter te vinden.

Maar intussen heb ik het wel begrepen. Het is één grote satire, waarbij de acteurs het er opzettelijk ‘speculoospasta-op-mijn-brood’-dik opleggen, alvorens 5 seconden lang in paniek net langs de camera te staren alsof ze net hebben ontdekt dat hun partner hen bedriegt (wat in de meeste gevallen ook daadwerkelijk het scenario is).

Leuk idee en zo. Als “Thuis” of “Familie” te kakken wordt gezet, sta ik meestal op de eerste rij (no need to comment, Tina; I know!). En in een programma als “In de Gloria” zou dat ook lukken, maar níet in Man Bijt Hond.

Waarom niet? Omdat Man Bijt Hond al vanaf de eerste aflevering – intussen al 12 jaar geleden – een uur in de wind stinkt naar uitlachtelevisie. Schijnbaar willekeurige beschrijvende tv, waarbij toch telkens de grootste randgevallen breed op het scherm worden uitgesmeerd, en die zogezegd “de Vlaming” moeten voorstellen.

Maar die mensen bestaan écht. Dat is géén satire. Dus wat gebeurt er als je vlak na “Wordt gevolgd…” een satirische vervolgsoap plaatst? Exactly: je gaat er vanuit dat de mensen in die soap altijd zo acteren en dat dat representatief is voor het amateurtoneel in Vlaanderen. De acteurs hebben dan ook schijnbaar een even grote slag van de molen gekregen als de arme drommel die 3 minuten eerder in “Wordt gevolgd…” voor aap is gezet.

Maar om met een verstandig woordje te eindigen: het is die arme drommel zijn eigen schuld; hij moet maar niet zo onozel zijn; en het is ook die acteurs hun eigen schuld; ze moeten maar niet meedoen.

Was beter dan Dokters en Dochters: Vaneigens, De lustige lezers, De korste Quiz, Vrienden van de poëzie
Was slechter dan Dokters en Dochters: Zonder handen, De Rodeo in het zwembad (of was dat niet op het einde?).

Nieuwe lay-out Google Reader: netjes. Alleen niet echt een grote revolutie. Binnen twee weken is iedereen al vergeten dat het nieuw is. Is er geen mogelijkheid om de melkweg erachter te plakken of zo?

Nieuwe lay-out WordPress: het dashboard doet een beetje denken aan de Windows Live Spaces, met al die kaders. Of erger: Facebook. Maar goed, het ziet er niet slecht uit. En wie gebruikt er nu ook dat dashboard? Wie gebruikt er eigenlijk een dashboard in het algemeen? Op Last.fm bijvoorbeeld? Nee, ik kijk daar nooit naar. Ok, voor één keer kan het geen kwaad.

… interessant….  Eline luistert naar Dear Prudence door Joost Zwegers. En mij wordt aangeraden naar de Black Rebel Motercycle Club, Louis XIV, Social Distortion en Supersuckers te luisteren. En ik moet zeker naar Sarah Bettens gaan kijken vanavond in Lille. Zot zeker? Sarah Bettens….. Zo goed is ze nu toch ook niet….

In het dorp had niemand ooit de zee gezien – behalve de Hollanders, de burgemeester en Jószef Puszka, die in de oorlog was geweest.

Zo begint “In Europa” van Geert Mak, een boek dat intussen de status van Bijbel heeft in de Europese geschiedenis. 800 pagina’s lectuur, dat is al een behoorlijk opstelleke. Toen ik in Oostenrijk op Erasmus was, was mijn geschiedenislerares aldaar ervan overtuigd dat Geert Mak een Duitser was. Ze was er even zeker van als ik zeker was dat het een Nederlander is. Enfin… Nu ligt hij hier naast me. Een berg papier. Mogelijkheid nummer één.

Het was duidelijk dat één van ons in die gladde metrotrein niet op weg was naar zijn werk. Dat had je zo kunnen afleiden uit de omvang van zijn koffer.

Begin van “De oude Patagonië-expres” van Paul Theroux. Ik heb nog niks gelezen van de godfather der reisverhalen. Diep beschaamd ben ik daarom. Temeer omdat dit boek al 3 jaar in mijn kast staat. Patagonië, een topper onder de reisbestemmingen waar iedereen heen wil, maar waarbij niemand het ook daadwerkelijk doet (naast Ijsland en Australië). Mogelijkheid nummer twee.

Eens begaan is de beginnersfout quasi-onherstelbaar. De douanebeambte bekijkt mijn inreisformulier onaangedaan. “Waarom heb je je adres niet ingevuld?”

Het begin van “Het land dat zichzelf bemint“, één van mijn trofeeën vanop de Boekenbeurs. Rudi Rotthier. Hij zou nog voor de Morgen geschreven hebben. De naam zegt mij vaag iets. Amerika spreekt mij aan, maar dat wist je al. De titel spreekt mij ook aan. Hopelijk zitten er veel conversaties in met echte Amerikanen. Kunnen we nog eens lachen. Mogelijkheid nummer drie.

Je kunt het een Turkse zwaargewicht bokskampioen die aan de arm van zijn moeder door een straat in Hamburg kuiert nauwelijks kwalijk nemen dat hij niet niet in de gaten heeft dat hij wordt geschaduwd door een broodmagere jongen met een zwarte jas aan.

Het begin van “Aangeschoten wild“, door John Le Carré. Typisch een roman natuurlijk. In die ene zin leren we drie personages kennen: een dikke Turk die bokskampioen geweest is, die begaan is met zijn moeder; zijn moeder zelf uiteraard, en een broodmagere jongen die blijkbaar een zwarte jas draagt. En die jongen schaduwt stiekem die Turk. En we zijn in Hamburg. Veelbelovend? Niet per sé. Mij zinkt de moed al onmiddelijk in de schoenen, in tegenstelling tot het begin van die andere boeken. Want die andere verhalen, die zijn allemaal waar gebeurd. Dat maakt het ook zo interessant.
Fictie lezen, dat ga ik weer moeten gewoon worden. Misschien kies ik gewoon voor Aangeschoten wild. …En stap ik halverwege over naar een ander boek. Zoals bij “De kracht van het vuur” van Bob Mendes. Die moet ik ook nog eens uitlezen. Alleen weet ik niet meer waar het over gaat.

“De weg naar Mekka” is eindelijk uit. Ik heb er 4 maanden over gedaan. Dat is een gemiddeld tempo voor mij. Interessant boek, goed geschreven. Alleen niet zo meeslepend, maar dat is ook niet de bedoeling. Het gaat niet om de schrijver, het gaat om de plaatsen die hij bezoekt. Jan Leyers heeft meer dan één talent.

Jaja, ongetwijfeld, maar De Morgen heeft wel een exclusief interview met Sigur Rós, en die geven er misschien 2 per jaar.

Het is een dubbelinterview met Jon Birgisson, de zanger, en Eva Vermandel, de Belgische fotografe die met hen op tournee is geweest en daar een naar verluidt prachtig fotoalbum van heeft gemaakt.

De journalist vraagt haar of ze bewust een hele kleine camera gebruikt, om zo wat onopvallender te zijn.
Eva’s antwoord:

“Ik gebruik altijd hele kleine, líeve toestellen. De Fuji die ik voor het Sigur-Rósboek heb gebruikt maakt een heel mooi geluid als je er mee afdrukt. Als een speelgoedcameraatje, bijna. Ik ben altijd heel intensief bezig met het effect van mijn camera’s op de mensen die ik fotografeer.”

Je moet een vrouw zijn om zo over je camera te spreken. De eerste keer las ik zelfs “speelkameraadje” in plaats van “speelgoedcameraatje”. Het speelkameraadje draagt toch mijn voorkeur weg…. Op het vlak van woordenschat dan.

Onopvallendheid en discretie zijn niet bepaald criteria geweest waarop ik een camera beoordeelde bij de aankoop ervan. Mannen zijn materiaalfreaks, en de camera is in soms belangrijker dan de foto’s die je ermee maakt. Geen mening, enkel een vaststelling.

Je kan dan vol jaloesie en bewondering staan staren naar iemand die met hét van hét aan het fotograferen is, terwijl enkel de foto’s die hij of zij neemt dat zouden mogen verdienen. Voor hetzelfde geld maakt hij/zij er absolute misbaksels mee. Hiermee een oproep tot alle fotografen, inclusief mezelf: overstijg eens je materiaal.

Mijn K10D (Pentax) is niet bepaald een speelgoedcameraatje en nog veel minder een speelkameraadje. Het is eerder een luidruchtige nonkel op het einde van een kerstfeest dat weer veel te lang geduurd heeft. Indiscreet, soms eens onbeschoft, irritant.

Ik herinner me deze foto:

Eerst vond de autofocus geen ankerpunt, dus draaide de ring door, en door, en door, en door. Heen, en terug, en heen, en terug, daarbij een geluid producerend dat mij, gehurkt in de hoek van de ruimte, ineen deed krimpen.
Een serene, muisstille zaal in het Museum voor Schone Kunsten, en dan opeens dat snerpend gezoem, 3 of 4 keer kort achter elkaar.

Toen het dan toch lukte te focussen kwam dat vreselijke shuttergeluid. De *KLAK*, alsof iemand een meetlat laat vallen.

Toen ik opkeek waren alle ogen op mij gericht. Genant.

Leve communicatie! Hoe meer hoe liever! Emails zijn groen, snel, efficiënt en je moet er geen extra kabels voor onder of boven de grond gaan trekken. En zo goed als gratis!

“Tijdverlies” kelen de verzuurde criticasters. Een mens checkt zogezegd 10 keer per dag zijn of haar email. Het is natuurlijk onbeschrijflijk dom om, als je meer dan één emailadres hebt, die allemaal online te gaan bekijken, daarbij surfend van site naar site, een briefje met neergekriebelde paswoorden bij de hand. Daarvoor bestaat Thunderbird. Maar deze laatste blijft niet buiten schot.

“Bij het horen van het waarschuwingsgeluidje van een nieuwe email, gaat men direct die email gaan bekijken. Tijdverlies!”, zo hoorde ik de verdediger van deze actiedag bezig op de radio vanmorgen. Zijn voorstel: kies drie momenten uit op een dag waarin je je email gaat behandelen.

Geniaal. Zo geniaal zelfs dat ik het volledig aan flarden ga schieten.

Ten eerste: als je al je mail in slechts 3 “checkmomenten” gaat concentreren, zal dat leiden tot pakweg 3u tijdverlies: een uur in de voormiddag, een uur na lunch, en een uur in de avond. Vaneigens is dat lang.

Ten tweede – en deze sluit naadloos aan bij hierboven – de tijd die je zult besteden aan het behandelen van die emails, is gelijk aan de opgetelde tijd van het lezen en behandelen van elke email afzonderlijk, vlak nadat hij is binnengekomen. Enig tijdverlies: de dubbelklik op het symbooltje in de rechterbenedenhoek van je scherm. Waar is het voordeel?

Ten derde: probeer het maar eens: rustig verder werken terwijl je wéét dat daar minstens één email op je wacht. Iedereen is nieuwsgierig als hij/zij post krijgt.

Ten vierde: wat bij dringende emails? Inderdaad: ze zouden beter bellen in plaats van te mailen in zulke situaties, maar wil je echt erop vertrouwen dat iedereen zo denkt, of wil je voorzien zijn op mensen met minder communicatieve intelligentie?

Excuseer me nu, ik moet nog een email versturen.

De Omnia-bar in Rijsel. Vroeger een huis van lichte zeden, nu een retrobar met een indrukwekkende ingang.

De rest van de Rijsel-reeks vind op Flickr.

Heel interessant allemaal, maar wat mij het meest aansprak was de muziek. In de credits werd die aan Arsenal toegeschreven (o.a. wat ongereleased materiaal), maar het klónk helemaal niet als Arsenal. Op een gegeven moment, toen Kyuss-zanger John Garcia aan bod kwam, weerklonk er een soort bluesachtige country/woestijnrock.

Beste Arsenal-fans: check die dvd en weet mij aub te vertellen wat titel en uitvoerder zijn.

Please?

Vorig jaar, ergens in april, ik zat toen het eerste jaar op kot, kreeg ik last van hartritmestoornissen. Ik wist niet waar die opeens vandaan kwamen, maar elke dag kwamen ze terug rond hetzelfde tijdstip, ergens in de latere namiddag. Pas rond 23u ‘s avonds verdwenen ze opnieuw en in tussentijd zat ik mijn kas op te vreten uit ergernis/frustratie/ambetantigheid/whatever.
Een paar doktersbezoeken konden mij geruststellen: ik mankeer niks. Gezond hart, het slaat enkel een beetje bizar af en toe.

Ik had er enkel last van in rust, dus ging ik in de vakantie sporten alsof mijn leven ervan afhing. De ritmestoornissen ebden weg, maar toen ik in september opnieuw de draad opnam en weer ging studeren, kwamen ze terug. De rest van het jaar bleven ze voortduren, tot in april dit jaar. Toen zat ik weer meer thuis om aan mijn thesis te schrijven en zo. Ik deed ook meer aan sport. In de vakantie heb, net zoals het jaar ervoor, zoveel mogelijk aan sport gedaan, et voila: weg ritmestoornissen. Enkel een overslag zo nu en dan maar die kunnen me al lang niet meer deren. Toen ik begon met lesgeven in september bleef ik gespaard van deze ontzettend irritante stoornis. Ik dacht dat ik er definitief van verlost was.

Maar nu, sinds ik in een nieuwe school lesgeef, komen ze terug. En als ik terugkijk naar het voorbije anderhalf jaar is er één variabele die samen blijkt te hangen met het al dan niet hebben van hartritmestoornissen: sport. Toen ik in mijn vorige school lesgaf ging ik er elke dag heen met de fiets. Nu is dat een beetje te ver dus ga ik met de auto. Resultaat: ik doe de hele dag niks van lichaamsbeweging. Ik zit nu te typen terwijl ik mijn rechterbeen niet stil kan houden. Opgepropte energie zoekt een uitweg, mijn hartslag is opmerkelijk hoog met meer overslagen dan me lief is. Waarschijnlijk zullen die straks overgaan in constante overslagen en ben ik vertrokken voor de rest van de avond, net zoals gisteren.

Oplossing? Sport ja, maar een eind gaan lopen in het donker en in die koude. Hmmmz. Iemand een hometrainer op overschot?

Heb ik al gezegd dat ik weer aan het werk ben? Onderwijs, jaja. En full-time dan nog. Alleen is het slechts voor drie weken, dus nog twee weekjes en deze blog zal weer een versnelling hoger schakelen. Tot dan zul je het moeten stellen met hoopjes letters zoals deze.
Ik werk dus opnieuw, en ben ik elke dag een uur op de baan (half uur heen, half uur terug). De weg gaat hoofdzakelijk rechtdoor, en dan heb je wel al eens de tijd om bepaalde levensproblemen te analyseren. Zo heb ik de kern ontdekt van verkeersagressie. De kern van verkeersagressie komt erop neer dat iedereen altijd en overal in je weg rijdt. Hoe dan ook. Hoe jullie het doen weet ik niet, maar ik vind het verdacht dat er een auto komt uit elke zijstraat die ik passeer, en dat die auto telkens de indruk wekt ietsje te laat te zullen remmen waardoor zijn bumper in mijn vaarwater terechtkomt en ik ofwel moet remmen, ofwel moet uitwijken. En dan zwijg ik nog over de auto voor mij die altijd – áltijd – 5 km/u trager rijdt dan toegelaten, en die auto achter mij die altijd – áltijd – 20 km/u sneller rijdt dan toegelaten, en zich vervolgens “in mijn gat” vastklampt.

Ik vind ook – en nu ben ik niet bepaald origineel – dat ouderen levenslang rijverbod moeten krijgen. Er is een moment wanneer levenslang niet zoveel meer voorstelt. Weet je nog die schietpartij waarbij een opa van 80 zijn schoonzoon neermaaide? Hij had gelijk natuurlijk: wat konden we hem nog maken? Levenslang? Wat is het verschil met het rusthuis uiteindelijk? Of die oma die haar man neerstak met een mes. Kwam er zonder straf vanaf. Een oma in het gevang, dat gaat toch niet. Ookal zal ze er niet zo lang zitten.
Euh, ik word wat cynisch zeker? Terug naar het punt. Ouderen in het verkeer. Huizenhoog cliché, maar ik heb het onlangs mogen meemaken. Dit was de situatie: spitsuur, bebouwde kom, een rotonde. Een file staat te wachten voor de rotonde. Ik kom eindelijk aan het fietspad dat aan de buitenkant van de rotonde meedraait. Geen fiets, geen auto te bekennen. Ik rijd dus die rotonde op, vlak na de kleine vrachtwagen voor mij. Opeens remt die vrachtwagen omdat de auto voor hem is moeten stoppen alvorens de rotonde af te rijden, want hij moet voorrang geven aan een fietser. Ik stop ook, alleen sta ik op dat moment half op die rotonde. Op het moment dat mijn voorligger opnieuw vertrekt, komt er een andere auto van links (hij is dus op de rotonde). Ik denk: “die auto zal wel even wachten zodat ik volledig die rotonde opkan, want op deze manier belemmer ik fietsers en het andere verkeer op die rotonde”. Ik wil aanzetten, maar moet uiteindelijk opnieuw bruusk in de remmen als blijkt dat die auto helemaal niet remt voor mij. Aan het stuur: een meetje. Passagier: een ander meetje. Achter die twee meetjes: een hele sliert auto’s. En daar stond ik, half op die rotonde. Uiteindelijk heb ik mezelf voorrang gegeven en mij er brutaal tussen gewurmd. Twee mogelijkheden: ofwel zagen de meetjes niet dat er een auto half op de rotonde stond (wat wil zeggen dat ze half blind waren en dus beter het openbaar vervoer zouden nemen – of wacht: ze zouden beter thuisblijven.) ofwel was het meetje achter het stuur een respectloos en ijskoud mens dat enkel het verkeersreglement voor ogen ziet dat zegt dat het verkeer op de rotonde altijd voorrang heeft.

Bueno. Allez, de bright side of life. Wat bedoelde ik daar nu in godsnaam mee?
Ach ja, ik weet het weer. Als je iTunes, nadat je de voorbije weken achtendertigmiljoen keer de melding dat er een nieuwe versie beschikbaar is hebt weggeklikt, eindelijk z’n update gunt, time dat dan met je horloge of zo. Het duurde bij mij 45 minuten, en als ik dat niet had getimed, dan zou ik die 45 minuten gewoon héél – érg – láng genoemd hebben. Of ik zou gewoon achtendertigmiljoen geschreven hebben. Dat kan ook.
Dat is de bright side: een lange, cpu-rovende bezigheid, waarvan het enige voordeel is dat je die meldingen niet opnieuw zult krijgen (want je weet dat ze natuurlijk weer alléén dingen in de iTunes-store zullen gewijzigd hebben), kun je nu benoemen. 45 minuten. En intussen ga je in de douche of zo, of je klikt op het icoontje van Songbird, vergeet na 2 minuten – waarin er niks gebeurt – dat je daarop geklikt hebt, en een kwartier later opent het zich eindelijk. Dat is dan een leuke, want onverwachte verrassing. Vind het pleonasme.

Deze post is niet herlezen en staat mogelijk vol fouten en onlogische zinsconstructies. Het is logisch dat ik dat op het einde zeg en niet in het begin. Sommige mensen vragen zich dan af waarom hun blog niet populair is. Niet dat de mijne dat wel is natuurlijk. Er heeft immers niemand mijn stokje opgepikt toen ik het doorgaf. Voor een keer dat ik dat deed. Nu weet ik wat mensen tegen stokjes hebben.
De tijd die ik gestoken heb ik het schrijven van deze laatste alinea kon ik evengoed gebruikt hebben om te herlezen, maar nu moet ik echt beginnen met lesvoorbereidingen maken. Procrastination is the word.

ps: Songbird heb ik toch eens getimed. Hij klokt af op 3’36″. En dat op een vers opgestarte computer! Zelfs iTunes start sneller op.

Het was een risico natuurlijk, zo’n ticket kopen via ebay. Maar toen het voorstel mij zaterdag gedaan werd (“ga toch mee!” “Koop een ticket op ebay!”) wist ik er geen enkel argument tegenin te brengen. Ik dacht eigenlijk dat dergelijke tickets altijd voor honderden euro’s verpatst werden, maar blijkbaar is Sigur Rós net niet populair genoeg want ik kocht er één voor 50,-. Ik zou de verkoper ontmoeten aan de ingang en daar cash betalen. Heel eenvoudig en zo, maar toch genoeg om mij een treinrit lang zenuwachtig te houden.

Enfin, ik zat op tijd klaar om het volledige voorprogramma (For a minor reflection) te kunnen zien (en dat was niet onaardig). In gedachten deletete ik de draft van de blogpost waarin ik de Sigur Rós-gangers vol jaloezie direct aansprak.

U kent Sigur Rós? Scroll dan een alinea verder.
U kent Sigur Rós niet, of niet zo goed, blijf dan vooral lezen.

Sigur Rós (Zege Roos) is een Ijslandse “postrockband” die zichzelf een slow-motion rockband noemt. De groep telt vier koppen en wordt gekarakteriseerd door de hoge stem van de zanger enerzijds, en het bespelen van de elektrische gitaar met een strijkerstok anderzijds. De combinatie zorgt voor vele kippenvelmomenten, een algemeen gevoel van melancholie, een beetje tristesse, maar tegelijk ook vreugde en geluk.
De groep brak door met Agaetis Byrjun, volgens velen hun beste album.
Daarna kwam er een soort Kid A: ( ), een album zonder titel met 8 tracks die even titelloos zijn en als Untitled 1, 2, 3, 4, etc door het leven gaan. De eerste vier nummers (het eerste haakje) klinken nog ingetogen/optimistisch genoeg om een glimlach op je lippen te zetten. De laatste vier (het tweede haakje) zijn grilliger, kennen al eens een energie-opstoot en zijn in staat je met tranen in je ogen achter te laten. Ik ben een melancholicus, dus het tweede deel is mijn favoriete deel. 5 sterren van het eerste nummer tot het laatste (vooral het laatste. Ik ben er nog niet helemaal uit, maar dit zou wel eens de beste muziek kunnen zijn die ik al in mijn leven heb gehoord). Alle nummers worden gezongen in het “Hopelandish”, een fictieve taal die voornamelijk door klinkers wordt gevormd. Hier zou je dus eventueel kunnen meewauwelen (gesteld dat je als man volledig vrij bent van testosteron). Aan het aantal woorden dat ik aan dit album intussen heb besteed kun je ook merken dat dit mijn favoriete werk is van Sigur Rós.
Takk… kwam uit in 2005 en is weer opgewekter. De miserie zet zich om in gelukzaligheid. Ook deze bevat nummers die waterlanders kunnen doen opborrelen, maar hier zal het eerder van geluk zijn, zoals in een bui van onverklaarbare softiness. Vooraan op de plaat vind je Glósóli, een nummer dat wedijvert met Untitled 8 om de hoogste eer, want minstens even goed. Glósóli is bovendien uitgerust met een videoclip die van die pracht is dat hij ook niet-liefhebbers van het genre kippenvel bezorgt. De clip vind je overigens onderaan deze post.
Dit jaar kwam Með suð í eyrum við spilum endalaust uit. In het Nederlands komt dat ongeveer neer op “met gezoem in de oren spelen wij eeuwig verder”.
Eeuwig verder, allemaal goed en wel, maar ik hoop dan wel dat ze in het vervolg andere vaatjes zullen aanboren om uit te tappen want op dit album klinkt Sigur Rós verdomd toegankelijk, lichtvoetig en vrolijk. Weg zwaarmoedigheid, weg melancholie, weg lange arrangementen, en – dit is bijna onvergeeflijk – weg strijkstok op de gitaar.
De drie singles die op Stubru uitgebreid airplay hebben gekregen: Gobbledigook, Inní mér syngur vitleysingur en Við spilum endalaust, zouden meezingers zijn als ze niet in het Ijslands waren. Deze vrolijke springnummertjes worden afgewisseld met piano- en strijkersballads. Festival, Ára bátur en Fljótavík zijn wel ok, maar kunnen zich niet rug aan rug plaatsen met bijna eender welk nummer uit vorige albums. Ik verkies nog altijd sfeer boven song. Songs hoor ik genoeg op de radio.

Het concert dan. Dat was goed, om niet te zeggen heel goed. Alleen…. het kon nog beter. Ik beklaag mij dat ik hen niet eerder heb leren kennen, want dan zou ik naar de Takk-tour gegaan zijn. Een optreden dat alleen nummers uit de eerste vier albums bevat…. dat moet schitterend klinken. De nummers uit het nieuwe album waren dus een beetje een noodzakelijk kwaad, ookal werd Gobbledigook aanstekelijk gebracht met veel percussie en bergen confetti. Hier zou het spreekwoord van de aap en de gouden ring toepasselijk zijn.
Andere let-down: geen Glósóli. Ongehoord! Ze zouden er wel tijd voor gehad hebben want een concert van anderhalf uur is nu ook niet zó lang.
Het positieve? Wel, al de rest natuurlijk. De rillingen die door de zaal gingen als de strijkstok over de gitaar ging en de huidharen die loodrecht kwamen te staan. De onverwachte passage van Untitled 6. De instrumentale jammsessie die in een vorig leven Haffsól heette. De baslijn van Ný Batterí die plots uit de troebele mist van schijnbaar willekeurige geluidseffecten opdook. En natuurlijk de bom: Untitled 8, traditioneel op het einde. De hele tribune schokte mee met het drumritme dat steeds sneller en sneller ging. Voor mij niks minder dan de zoveelste religieuze ervaring van de avond

De niet-fans raad ik aan Heima te bekijken, de film van hun tournee door Ijsland waarbij ze onooglijk kleine dorpjes in the middle of nowhere trakteerden op een gratis concert. Is het niet voor de muziek, dan wel voor de prachtige beelden. Eyecandy en earcandy tegelijk. Je vindt hem hier online.

En dan de afsluiter: misschien de mooiste videoclip ter wereld? Misschien de mooiste song ter wereld? Oordeel zelf maar. En graag veel reacties!

Sigur Rós – Glósóli

Het blijkt om AVG en NOD32 te gaan die ervoor zorgen dat Windows opstartproblemen krijgt. Moet ik me nu zorgen maken? Niet alleen heb ik 50€ neergeteld voor een programma dat gratis blijkt te zijn; ik mag ook nog eens 50€ erbovenop leggen om mijn laptop te laten herstellen als die weigert op te starten.
Voorlopig nog geen problemen.

Een ersatzpostje dan maar. 2008 ligt bijna onder de zoden en dat is gewoonlijk het moment om eens terug te blikken welke singles ik dit jaar 5 sterren heb toebedeeld in iTunes. Als je iets begint moet je het ook afmaken. Dus vind ik dat ik ook voor dit jaar een bepaald nummer “het beste van dit jaar” moet gaan noemen.

De kanshebbers:

1. Air Traffic – No more running away: heb ik al eens uit de doeken gedaan.
2. Calexico – Two Silver Trees: heb ik al eens uit de doeken gedaan.
3. Freaky Age – Where do we go now: I feel no shame. Goed nummer. Punt uit. De comments op youtube zijn overigens bijzonder amusant.
4. Get Well Soon – You/Aurora/You/Seaside: alleszins de prijs voor beste bandnaam én beste songtitel. Grote kanshebber! Schoon trompetten. Heerlijk traag slepend ritme.
5. Get Well Soon – If this hat is missing I have gone hunting: vind ik nog iets beter. Schoon trompetten. Uitgebracht in het VK en Ierland, dus mag het in de lijst. Ik heb het nummer eigenlijk ontdekt op de officiële site van de band. Ga maar eens kijken en klik op “about”, en daarna op de foto van de bandleden (achter die van de frontman). Er wacht je minutenlang plezier terwijl je instrumenten aan- en uitklikt. Serieuuuuuze/serieeeeeeeeeuze kanshebber! De stem, de stem….  En waarom zeg ik alles dubbel?
6. Last Shadow Puppets – The Age of the Understatement: kamerbreed tweestemmig geweld. Eén groot nadeel: het is zo.fucking.kort. Misschien zou het een goed idee geweest zijn het refrein meer dan één (EEN!!) keer te zingen, mr. Turner?
7. Moby – Disco Lies: twijfelgeval. Ik ben het eigenlijk al beu.

Fleet Foxes hadden er ook in gekunnen als ze wat betere nummers hadden uitgekozen om op de radio te laten draaien. Idem voor Portishead en Madrugada.
Bij nader inzien zou ik er ook Triggerfinger kunnen bijzetten met hun akoestische versie van Soon. Serieus, in die versie klinkt dat nummer zeshonderdduizend keer beter. Mínstens! Het is gelijk een nummer uit de dessert sessions van QOTSA.

Zo, nu nog een kwartje kilo links toewijzen en deze post kan erop. Die muzikale ontdekking heb je nog tegoed (wat niet wil zeggen dat hij ooit op deze blog verschijnt).

1. Vrijdag (dag voor het weekend. Leuke sfeer op school/werk. Plannen maken, weinig stress.)

2. Zaterdag (het weekend. Maar jammergenoeg is deze dag nooit in staat de verwachtingen in te lossen die je de vrijdag hebt opgebouwd)

3. Donderdag (dag voor de dag voor het weekend, en er is altijd wat op tv)

4. Maandag (zondag ligt het verst verwijderd. Nieuwe energie, veel op tv)

5. Dinsdag (niks bijzonders. Het middelpunt)

6. Woensdag (kuisdag, ‘s middags warm eten-dag)

7. Zondag (het lazy-sundayconcept kan mij helemaal niet bekoren. Een biefstuk-friet om 14u ‘s middags en dan blijven zitten aan tafel tot 15u30 tot de eerste zin krijgt om te beginnen afruimen. Om 16u merken dat de dag al bijna afgelopen is. Op de radio wordt er muziek gespeeld die er vanuit gaat dat iedereen horizontaal in de zetel ligt loom te zijn en die je ook loom maakt. Gelukkig veel series op tv ‘s avonds om de nutteloosheid enigszins weg te spoelen: Prison Break – House – Life)

Onder druk van de politiek en belangengroepen beslist de openbare omroep een bepaald programma niet uit te zenden. Bijna een typevoorbeeld van censuur. Eigenlijk zou de regering het uitzenden van het programma letterlijk moeten verboden hebben om echt van censuur te kunnen spreken, maar dat heeft hier niet veel gescheeld (en is misschien ook achter de schermen gebeurd). Dat het programma van slechte smaak getuigt, akkoord, maar dat is hier naast de kwestie. Nochtans is dat de belangrijkste argumentatie van de tegenstanders.

Censuur part II: Et les Wallons…..

Tijdens de voetbalwedstrijd Tubeke – Genk loopt de voorzitter van de eerstgenoemde het veld op om de scheidsrechter attent te maken op “racistische” gezangen uit het Genkse supportersvak (Et les Wallons… , et les Wallons…, et les Wallons c’est du cacalalalalala lalalalalala). Er is een regel die zegt dat de scheidsrechter de wedstrijd kan stilleggen in geval van racistische of kwetsende spreekkoren uit het publiek. De regel is ingevoerd naar aanleiding van oerwoudgeluiden telkens een zwarte speler aan de bal kwam, en gezangen waarbij de moeder van één of meerdere spelers geviseerd werd.
De voorzitter van Tubeke (Waals-Brabant), overtrad alle regels door het veld op te lopen, maar werd daarom in de Waalse pers prompt verheven tot het statuur van martelaar. Een soort Martin Luther King van de voetbalwereld als het ware. De Vlaamse pers reageerde veel koeler. Ten eerste: niemand heeft het recht het veld op te lopen, en ten tweede: sinds wanneer verschillen de Walen nu ook al van ras? Een derde argument dat ik eraan toevoeg: de spreekkoren viseren niet de spelers op het veld (er spelen ook Vlamingen en buitenlanders bij Tubeke), maar eerder de supporters van de tegenpartij. Een vierde argument: een match wordt bovendien ook meestal pas stilgelegd nadat één of meerdere spelers is gaan klagen bij de scheidsrechter omdat zij zich gekrenkt voelen. Dat was hier niet het geval. En nog een vijfde argument: gezangen waarmee supportersclans elkaar proberen te intimideren mag je met een heuse korrel zout nemen. Misschien moet Club Brugge – Anderlecht in het vervolg ook stilgelegd worden als de Clubsupporters “Joden! Joden!” beginnen te roepen, of wanneer die van Anderlecht “Boeren! Boeren!” gaan schreeuwen.
Censuur? Niet in de regel. Enkel de misinterpretatie van een bepaalde regel die tot hetzelfde resultaat leidt als censuur.

Censuur part III: porno

De rechter beslist dat het tijdschrift Humo de volledige oplage uit de rekken moet laten halen, omdat er een pornografische afbeelding in staat met politiechef Koekelberg en zijn secretaresse. De beslissing kwam er na een klacht van de secretaresse, een Franstalige die vermoedelijk niet vertrouwd is met de aard van de rubriek waarin de afbeelding verscheen (uitgesproken satirisch).
Persoonlijk vind ik het heel straf dat iemand zich aangevallen kan voelen door een afbeelding in “Het Gat van de Wereld”, een rubriek die er zó ver overgaat dat niemand hem ooit serieus kan nemen.
Maar goed, is dit censuur? Natuurlijk niet. Het gerecht is onafhankelijk van de politiek, en volgens de wet kan een rechter die beslissing nemen na slechts één partij gehoord te hebben. Je kan dat een oneerlijke regel noemen, maar dat doet niet ter zake. De beslissing van de rechter, een goede of een slechte, is definitief. En in dit geval kun je dat enkel een spijtige zaak noemen, punt uit.

En dan het goede nieuws:
- Op diezelfde Boekenbeurs zijn de ‘Bollekes’ vervangen door Brugse Tripels op het “terras” in zaal 4.
- Barack Obama wordt de volgende president van de VS.

(Bovenstaande staat niet in volgorde van belangrijkheid)

Ahum, hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze de Boekenbeurs verlieten met een stuk in hun kraag? Het gevolg van 3 tripels op een quasi nuchtere maag. Voor het moment hebben ze mijn nuchtere maag al verlaten en hebben ze zich iets hoger genesteld. Zo ergens tussen mijn twee ogen.

En nu iets met boeken. Ik heb er mij twee aangeschaft. Hopelijk zijn ze hun geld waard (kan iemand mij meer informatie verschaffen?).

1. Het land dat zichzelf bemint – Rudi Rotthier.

2. Aangeschoten wild – John Le Carré (vertaling van A most wantend man)

Culture Club – Boy George: Karma Chameleon.

Dit, dames en heren, voerde de hitlijst aan toen ik geboren werd
(25/10/1983). Riep daar iemand ‘gay’? Boy George is gay?? No way!
Je eigen nr.1-hit kun je hier opzoeken.

(met dank aan Conny)

Ok, die lijst is uitbreidbaar, met minder schaamtelijke dingen misschien.

1. Ik heb er een gloeiende hekel aan als iemand een schotelvod (of hoe noemen ze het in Nederland? Een vaatdoek? Een afwasdoek? Een vaatvod? Een schoteldoek? Dat vochtig stuk stof waarmee je het aanrecht en de tafel afveegt) in het afwaswater gooit terwijl ik aan het afwassen ben. Dat ligt in de weg!
2. Ik loop krom, maar ik probeer erop te letten. Het probleem is dat het leven zich hoofdzakelijk 20 cm onder mijn ooghoogte afspeelt.
3. Mijn grijns is zo breed dat mijn hoofd bijna in twee splijt als ik hard moet lachen. Ik moet mezelf er altijd aan herinneren niet te uitbundig te lachen op foto’s.
4. Op een quiz vorige week wist ik de zangeres aan te duiden van een nummer dat we te horen kregen: Yasmine. Wat later wist ik bij een andere luistervraag de tekst aan te vullen van een nummer van Dana Winner. Ik zweer dat het niks te maken heeft met mijn muzikale voorkeur, maar alles met het feit dat ik moeilijk dingen vergeet. Toen ik klein was heb ik mijn moeder eens een CD van Dana Winner cadeau gedaan, en zodus….
5. Ik heb spataders op mijn rechterkuit. Ik zit er soms mee in dat ik me daar eens zal snijden en dat ik dan heel fel ga bloeden.
6. Ik droom ervan om eens per auto van Vancouver of Seattle naar L.A. of San Francisco te rijden en onderweg zoveel mogelijk National Parks mee te pikken. Ik meen dat ernstig.

Ik ga eens doorgeven: Alignement, Tom, Kim, Ergensonderweg, Evelien, Outro

Nadenken is soms niet mijn sterkste kant. Als ik naar de reportages kijk in ‘TerZake’ van Robin Ramaekers, vanuit zijn greyhound bus (de journalist reisde per bus door Arizona, New Mexico en enkele Bible belt-staten), dan zit ik mij letterlijk de ogen uit te wrijven bij het horen van redenen waarom de geïnterviewde US-citizens voor McCain zouden stemmen (bij nader inzien hebben mijn ogen daar weinig mee te zien, maar swat). Ik kan er überhaupt niet bij waarom wie dan ook wanneer dan ook op hem zou stemmen. Hier ontbreekt natuurlijk een dosis relativeringsvermogen en empathie van mijn kant, maar toch…. Dat heb je wel meer als je mensen aanhoort die er een andere mening op nahouden dan jijzelf terwijl je heilig overtuigd bent van je eigen gelijk. Dan durft het wel eens zwart te worden voor een mens zijn ogen en begint hij opzettelijk fel overdreven statements en zwart-wit-voorstellingen in het rond te strooien. Zo van: “die Amerikanen zijn toch eigenlijk oliedom!” of “ze zouden sommige mensen toch wel moeten verbieden van te gaan stemmen”, en andere elitaire omhooggevallen praat.

Nadenken is ook niet de sterkste kant van een groot deel van de republikeinse kiezers uit de buik van de VS. Die stemmen op hun gevoel, volgens de traditie. Volgens The American Way of Life. En wat houdt die in?
- Exclusiviteit
- Zoveel freedom van vanalles en nog wat, zodat men erin gaat stikken. Teveel vrijheid mondt onvermijdelijk uit in een beperking ervan. Vb: “We willen onze vrije samenleving en haar liberale waarden vrijwaren….. En daarom bouwen we een muur rondom ons…… Zoals in de middeleeuwen. Jaaa, goed idee!”
Freedom houdt ook in dat je gewapenderhand iedereen van je property mag verjagen. En je hebt ook de vrijheid om met een Kalashnikov een school binnen te gaan om aldaar enkele leerlingen af te knallen.
- Socialisme = de duivel, dus Obama = de duivel. “Do you read the Bible sir? It says the Devil will take the shape of a charismatic leader!” Dan zou ik willen antwoorden: “Do yóu read the Bible sir? It says that helping the poor and the weak is every Christian’s task.” Dan zal de andere antwoorden: “But his name is Hussein!”, waarop ik lachend wegwandel.

Citaat van één van de sympathieke inwonders van een stadje in Oklahoma: “I can’t believe the American people can have a candidate whose name is Obama. That’s very close to Osama.” Hij sprak het heel traag en dreigend uit, alsof hij net een nieuwe baanbrekende ontdekking had gedaan die de kaarten in de verkiezingsstrijd wel eens grondig zou kunnen schudden.
Hij heeft een punt, die man. Ik roep bijgevolg iedereen op nooit meer op Patrick Dewael te stemmen, want afgaande op zijn naam heult hij met de Franstaligen.

Dit is trouwens geen bespreking, eerder een impressie.

Songbird dus. De naam laat denken dat het een broertje is van Firefox, Thunderbird en Sunbird. De Mozilla-zoo dus. Dat wil zeggen: open source, addons, beta’s en skins. Dat klopt allemaal, behalve de familienaam. Die is niet ‘Mozilla’ maar ‘Pioneers of the inevitable’. Maar op één of andere technische, en voor normale mensen onmogelijk te begrijpen manier, maken ze wel gebruik van Mozilla. Enfin. Pioneers of the inevitable. Ik vind dat óók een belachelijke naam.

Derde paragraaf en ik heb nog niet gezegd dat het een mediaplayer is. Het is dus een mediaplayer. Maar even terug over die naam: Pioneers of the inevitable (hou maar op met zoeken; er is geen structuur in deze tekst dus zal je er ook geen vinden). Ze noemen zichzelf zo omdat ze ervanuit gaan dat ze de software van de toekomst hebben ontwikkeld. Het is namelijk niet alleen een mediaplayer, het is ook een browser. Zo kan je met een muisklik allerlei informatie tevoorschijn toveren over het nummer dat aan het afspelen is: lyrics, uitvoerder, album, cover-art, zelfs een Flickr-diavoorstelling van afbeeldingen die bij de artiest/band horen. Hebben we dat nodig? Tuurlijk niet. Maar het is nu eenmaal een evolutie in de wereld van het internet dat software en online-toepassingen steeds meer verweven worden en dat de scheiding tussen online en offline steeds vager wordt (alles wordt gewoon online).

Je kan Songbird vergelijken met de NVA. Bart Dewever kan niet genoeg herhalen dat België voorbijgestreefd is, dat dat een historische evolutie is waar we niks tegen kunnen doen en dat de gezaghebbende niveaus steeds meer Vlaanderen en Europa zullen zijn. Wil iemand dan eens aan Dewever vragen wat dan het nut is van zijn partij? Je moet er niet mee inzitten Bart, België zal niet blijven bestaan, dus steek je partij maar in de onderste laden van de kast, we hebben hem niet nodig.
Hetzelfde met Songbird: waarom een programma maken dat vooruitloopt op een evolutie die sowieso aan het plaatsvinden is? Een evolutie waarvan je niet 100% kunt vaststellen waar ze ons zal heenleiden? We weten enkel dat we in de toekomst nóg efficiënter toegang zullen hebben tot allerlei informatie. Laat ons dus maar gewoon die evolutie gebeuren.

Songbird loopt voor op de evolutie en dat voelt nogal ‘onnatuurlijk’ aan. Bij de haren getrokken zelfs. En dat is pijnlijk. Het is pijnlijk als ik in een mediaplayer geconcentreerd op zoek moet gaan naar mijn muziekbibliotheek, omdat ik enkel een webpagina zie. De gedachte is dat je een tabblad hebt met je bibliotheek, alsof het een website is, en dan op andere tabbladen kunt surfen. Maar als die bibliotheek niet op voorhand geopend is, dan moet je op zoek. Omgekeerd dezelfde miserie: je zit in je bibliotheek en je wil surfen? Dan moet je in de linkermarge op ‘welcome’ klikken, en dan kom je op je startpagina terecht (Songbird addons). Niet. logisch.
Wat ook niet logisch is: een album art manager die niet automatisch alle ontbrekende albumcovers kan ophalen. Je kan het enkel één voor één handmatig doen. Die album art manager geeft trouwens enkel in een nieuw venster een overzicht van alle albumcovers. Wat het nut daarvan is heb ik nog niet uitgevist.
Andere downsides: het werkt voor mij niet sneller dan iTunes, het is niet compatibel met Foxytunes, je kunt (nog) geen CD’s afspelen, je kan je playlists niet in mappen onderverdelen zoals in iTunes, er is geen mogelijkheid om het afspeelvolume van een nummer te veranderen of met equilazers te prutsen.

Wel positief: met de iTunes importer-addon kan je je iTunes-bibliotheek importeren, met een iPod-addon kan je je iPod synchroniseren, je hebt een heleboel skins (‘feathers’ genoemd, beetje stom), er is coverflow en je kan dubbele nummers of ‘corrupte’ bestanden opsporen en verwijderen (watch and learn, iTunes).
Een heel gedoe over iTunes, maar dit programma lijkt dan ook gemaakt om iPod-eigenaars te lokken die iTunes beu zijn. Er is zelfs een optie waarmee Songbird zich automatisch synchroniseert met je iTunes-bibliotheek.
Laatste positieve noot: Songbird heeft minder tijd nodig dan iTunes om te installeren of up te daten. Ongeveer 3u minder.

Het mag nog wat proefdraaien. We zien wel wat we ermee zullen doen.

(Ik wilde een link plaatsen, maar de site is blijkbaar down. Slechte reclame.)

“Het valt mij op dat de mensen hier alles op hun hoofd dragen. Werkelijk alles.” Vind maar eens een Zwart-Afrikaans land waar ze het niet doen. Beter voor je rug dan alles met je armen te dragen.

Een eiland is een landoppervlakte dat aan alle kanten omringd is door water, maar kleiner is dan een continent en groter dan een rots of een zandbank.

Een continent is een zeer grote landmassa die niet of vrijwel
niet met ander landmassa’s verbonden is. Hierbij wordt alleen gelet op
land en water, niet op de waterdiepte, onderzeese bergruggen of het continentaal plat. Volgens Britannica telt de wereld de volgende zeven continenten: (van groot naar klein): Azië, Afrika, Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Antarctica, Europa en Australië.^[1]

Interessant. Daarnet werd op Canvas Madagascar het vierde grootste eiland ter wereld genoemd. Eerst en vooral vind ik het persoonlijk niet echt interessant om te weten welk eiland het vierde grootste ter wereld is. Net zomin vind ik het interessant om te weten wat de vierde grootste stad ter wereld is (en daarom weet ik het ook niet).
Maar toch vroeg ik me af hoe je een eiland definieert. Ik dacht altijd aan een stuk land dat volledig omringd was door water. Maar dan is Amerika of Eurazië ook een eiland. Waar trek je de grens? Wikipedia bracht de oplossing aan: een eiland is kleiner dan een continent. En een continent is niet gelijk aan een werelddeel: een continent is een grote homp land. Dat wist ik niet eens. Ik dacht dat een continent een werelddeel was, en Australië dus het grootste eiland ter wereld. Logisch. Check yourself.

Als Madagascar het vierde grootste is, welke zijn dan de grootste (eilanden ter wereld)? Waarschijnlijk komt Groenland op 1. 2…. Borneo? 3….. Papoea New Guinea? Wil iemand eens opzoeken? Ik heb de moeite niet genomen.

Straf…. Wie heeft ooit beslist dat er 6 continenten zijn? Waarom is Australië bijvoorbeeld een continent en geen eiland? Het is verdorie één land, dat kun je toch wel een eiland noemen toch? Een verdomd groot eiland. Veel groter dan Groenland!

Ik was amper binnen of ik werd door een verkoopster meegetroond naar een loopband, alwaar ik schoenen- en kousenloos een eindje mocht rennen terwijl mijn bewegingen nauwkeurig gefilmd werden. Ik had de grootste moeite rechtop te blijven, want lopen op een band: dat had ik nog nooit gedaan. Gelukkig had de verkoopster niet veel tijd nodig om te merken dat ik een schabouwelijke manier van lopen had. “Veel te hard! Veel te agressief!”, zo noemde ze de manier waarop ik mijn voeten neerplofte. Daarnaast wees ze mij op de verontrustend scherpe hoek tussen mijn enkel en mijn voet, die helemaal naar binnen kantelde telkens ik erop steunde.
“Doorgezakt”, was het verdikt. “Voor jou gaan we schoenen moeten vinden die bijna maximale steun geven”.
Ze kwam terug met een paar schoenen in maat 47. Daarmee mocht ik het nog eens proberen.
“Die scherpe hoek is er niet meer”, zo zei ze toen ik achteraf naar de beelden kwam kijken. “Maar het is nog lang niet wat het moet zijn!”
Ze bracht een nieuw paar schoenen, met nóg meer steun. En nog steeds was het niet voldoende. Of ik er eens buiten op het koertje mee wilde lopen? Geen probleem. Ik was nog maar vertrokken of ze liep hoofdschuddend weer naar binnen waar ze in de schoendozen ging rommelen.
“Probleem?”, vroeg een collega?
-”Ja, en geen kleintje”, antwoordde ze.
Toen ik met alweer een nieuw paar schoenen, die nóg meer steun gaven het zoveelste rondje op het koertje ging lopen, waren er niet minder dan 3 verkopers en verkoopsters die mij gadesloegen. Alledrie stonden ze te schudden met hun hoofden.
Terwijl ik blootsvoets een nieuw paar schoenen stond af te wachten, kwam er weer een nieuwe collega bij.
“Amai, zoveel volk! Is er een probleem?”
-”Volledig ingezakte voeten. Dat hebben we hier nog nooit gezien! Ongelooflijk!”
De nieuwe collega, die blijkbaar iets meer expertise had dan de rest, nam het daarop over en bezorgde mij de top of the range in hun collectie.
“Als deze niet volstaan, dan weet ik het ook niet meer.”
De zolen leken bijna plateauzolen te zijn. Het zag er zware kost uit, maar toch waren ze lichter dan verwacht.
De schoenen doorstonden de test. Ik ging opnieuw de loopband op en op het videobeeld was te zien hoe mijn enkels verwoede pogingen ondernamen naar binnen te kantelen, en hoe mijn schoenen dat beletten. De verkoper/instructeur vertelde me hoe ik moest lopen, op welke manier ik de schokken moest vermijden.
“Land op je hiel, en rol naar je teen. In principe mag je je eigen passen amper horen. Dwing je tenen omhoog voor je landt!”
Het was niet zoals ik gewoon was, maar het voelde beter.

Tenslotte vroeg hij me of ik op de drukplaat wilde staan. Daarmee werden de drukpunten in mijn (blote) voeten omgezet in een digitaal signaal, en viel op het scherm af te lezen welke delen van mijn zool het meeste druk uitoefenden. Ik ging op de twee vormen staan en op het scherm verschenen twee voetafdrukken.
“Amai”, was de reactie van de verkoper.
-”Wat is dát??”, was de reactie van een toevallig passerende verkoopster.
-”Dàt, dat is didactisch materiaal!”
-”Heh? Waarom kleurt deze zone rood?”
-”Omdat dat een volledig doorgezakte zool is.”
Ik hoorde het allemaal wat gelaten aan en vroeg mij af waarom ik indertijd gestopt was steunzolen te dragen.

“Dit is een normale voet”, zei de verkoper en hij toonde mij een model van de beenderstructuur van een voet. Of in mensentaal: de voet van een geraamte.
“En dit is jouw voet.” Hij forceerde de binnenvoet naar beneden terwijl hij een plooibeweging maakte. Het lukte amper.
“Zie je? Een normale voet kan amper in die vorm geforceerd worden, maar dat is hoe jouw voet eruit ziet. Tijd voor steunzolen!”.

Niks aan te doen zeker? Daarnet heb ik mijn nieuwe schoenen uitgetest met de elfde les van Start to run. Op aanraden van de verkoper heb ik moeten terugschakelen, van les 23 naar les 11. Eigenlijk raadde hij aan opnieuw te beginnen vanaf les 5, maar daar heb ik echt niet de moraal voor. Ik kan het nog net opbrengen van aan les 11 opnieuw te beginnen. Het positieve is dat ik niks gevoeld heb.

Dat winteruur moet toch voor enkele praktische problemen zorgen?
Welkom trouwens op de langste dag van het jaar, dus zet die 21ste juni maar uit je hoofd.

Mij rest enkel nog een stapel verbeterwerk en een oudercontact. Tijd om nieuwe oorden op te snuiven? 

ps: @Tina: ik wéét dat het ‘klassenleraar’ moet zijn ipv ‘klastitularis’, maar als alleen wij dat weten, dan kunnen ook alleen wij dat begrijpen. Vandaar. Na de retraite heb ik ook een evaluatieblad voor de 4de jaars opgesteld waarin ik het had over “de bezinning”.

Duidelijk? Ik vind van niet. Wat dacht je van deze zinnen?
- In Belgium, the hills are situated in the south of the country while the north is more or less flat.

Ok, het zijn “regio’s”, maar het is ook een windrichting! Het klassieke voorbeeld dat gebruikt wordt om de regel te illustreren is de Southwest in de VS. Dat is in ieder geval een beter voorbeeld van een “regio” dan het noorden van België, omdat het zuidwesten van de VS een echt begrip is. In het Belgische voorbeeld daarintegen, is het “noorden” enkel bedoeld om a.h.v. die windrichting een bepaald landsdeel te definiëren.

Een nog lastiger voorbeeld:

- Egypt is bordered by Sudan in the south and by Israël in the west.

Het is een windrichting én een regio! Als de zin “Sudan is situated south of Egypt” was geweest, dan zou het duidelijk zonder hoofdletter gemoeten hebben. Maar hier is er sprake van hét zuiden van Egypte en hét oosten van Egypte.

Weird maat……

De top-5 vind ik wel interessant. Aan elk nummer heb ik een welbepaalde herinnering. Ja, ik vergeet nutteloze zaken héél moeizaam.

1. Underworld – Born Slippy (Nuxx): op een maandagavond reed ik met mijn fiets naar de tafeltennistraining, zo’n 7km van mijn huis verwijderd. Mijn Walkman in mijn oren om de saaiheid van de tocht wat te verminderen. Het was een oude Walkman, zoéén met cassettespeler en radio. In die tijd (ik denk 2000) luisterde ik nog naar Donna, maar omdat er een slecht nummer gedraaid werd had ik hem eventjes op Stubru afgestemd. Het was de eerste keer dat ik bewust naar Stubru luisterde. Iemand mocht een verzoeknummer kiezen en dat was Born Slippy. Fantastisch nummer! En het is niet eens rockmuziek! Draait Stubru dan ook dansmuziek? Born Slippy was dus het eerste nummer dat ik ooit op Stubru gehoord heb.

2. Laurent Garnier – The man with the red face: het was in datzelfde jaar. Lente. Begin mei. Euro 2000 was in aantocht. Ik luisterde elke zaterdagmiddag naar de Tip-20 (lijst van nieuwe nummers) en daarna naar de Ultra top-50. In de Tip-20 vielen twee nieuwkomers mij op: Rose Rouge van St. Germain en The man with the red face van Laurent Garnier. Ze leken goed op elkaar, vond ik toen, omdat ze alletwee zo jazzy waren. Buiten de Tip-20 werden die nummers niet gedraaid op Donna, en met het internet was ik amper vertrouwd, dus stemde ik de week erop trouw af op de Tip-20, mijn cassetterecorder in de aanslag. Uiteindelijk heb ik de single gekocht van The man with the red face (dat was de tijd dat ik nog singles kocht), en van St. Germain het volledige album (Tourist). Dat laatste was eigenlijk enkel om het nummer Rose Rouge te hebben, dus die CD heeft lang staan schimmelen in mijn kast. Nu ben ik heel content dat ik hem heb! The man with the red face ben ik intussen absoluut beu, en had ik indertijd geweten dat het op Stubru elke dag gedraaid werd dan was dat al veel eerder het geval geweest.

3. Chemical Brothers – Hey boy, hey girl: toen ik 16 was zat ik soms wel eens in zo’n typisch danscafé in die welbepaalde buurt in Brugge (toen vonden we dat hip), en daar werd meestal van die Eurotrash gedraaid à la Milc Inc. (die bestaan dus al bijna 10 jaar he!) en Fiocco. En Virtual Zone! En Da Boy Tommy! Hoe dan ook, op een bepaald moment werd daar Hey Boy Hey Girl gedraaid en dat was de eerste keer dat ik het hoorde. Niemand besteedde er echt aandacht aan, we waren zelfs aanstalten aan het maken om te vertrekken, maar ik bleef hangen want ik wilde dat nummer tot het eind horen. De “here we go!” heb ik blijven onthouden, maar ik ben er lange tijd achter gekomen wat de titel en uitvoerder was. Nooit kwam het op de radio, waarschijnlijk omdat er geen melodie in zit of zo.
Twee jaar later kocht ik een Stubru-cd: Smells like teen spirit, en daarop stond Hey boy, hey girl. Beeld je in hoe content ik was toen ik dat nummer compleet onverwacht te horen kreeg bij het beluisteren van die CD!

4. Faithless – Insomnia: Ik hoorde het voor de eerste keer ‘s nachts op de radio. Donna, inderdaad. Ik denk 1998. Het bleef lang in mijn hoofd hangen en ik had er ook een stukje van kunnen opnemen, zo’n tien seconden. Die tien seconden bleef ik maar opnieuw en opnieuw spelen. De tweede keer hoorde ik het in een mix met La La Land van Green Velvet (“something ’bout those little pills….”). Direct getapet op cassette en daar ettelijke jaren van genoten. Zelfs nu nog, als ik het einde van La La Land hoor op de radio of zo, dan wordt het in mijn hoofd gevolgd door Insomnia. Het is ook het nummer dat altijd in mijn hoofd zit als ik niet kan slapen. Niks aan te doen, het komt vanzelf nadat ik op mijn radiowekker heb gekeken in bij mezelf denk: “so here we are… X o’ clock in the morning…”

5. Daft Punk – Around the world: Daar kan ik kort over zijn. Around the world vind ik een absoluut schijtnummer en het betekent voor mij niet meer dan een afspraak met de skiptoets als ik naar Homework aan het luisteren ben. Geef mij maar Da Funk. Of Rollin’ & Scratchin’.

En de 95 andere nummers kun je allemaal vinden bij Druivensuiker.

“De cirkel is rond…”

…zo besefte ik toen ik die zaterdagmiddag van het hotel wegliep, blinkend van zonnecrème en zweet. We liepen in dezelfde richting als we op dag één hadden gedaan en hadden min of meer hetzelfde doel voor ogen (een taxi vinden die ons ergens midden in de stad zou droppen), dus was het een beetje als een déjà-vu. We waren slechts 8 dagen verder, maar wat een verschil! We wisten precies waar we een taxi zouden nemen, hoeveel we voor die taxi zouden betalen en waar hij precies heen moest rijden: King Adbullah Mosque. De eerste dag waren we wat onwennig een prijsonderhandeling gestart met de eerste de beste taxi die voor het hotel stond. We wilden naar de buurt van het Romeinse theater toen, zonder echt te weten wat er daar overigens nog te doen was of te beleven viel.
Vandaag wisten we precies wat we zouden doen na het moskeebezoek. We wisten hoe we ons zouden verplaatsen, welke buurten we zouden bezoeken en hoeveel tijd we er zouden doorbrengen. Het klinkt allemaal misschien wat krampachtig en hopeloos kapotgepland, maar we moesten de rest van de dag in de stad kunnen vullen. Rond 0u30 zouden we aan ons hotel opgepikt worden door iemand van het reisagentschap, die ons naar de luchthaven zou voeren. Het was 12u, en we hadden dus 12,5u voor de boeg zonder ‘thuisbasis’.

To the mosque! Where you pray! To Allah! With the blue dome! Like the sky!

Ander verschil met de eerste dag: ik had mij deze keer wél ingesmeerd met zonnecrème. De eerste dag was ik het glad vergeten. Waarom ik u dit volstrekt oninteressant en schaamtelijk feit mededeel weet ik zelf niet. Anyway, met relatief veel zelfvertrouwen liepen we langs één van de grote boulevards van Amman, ergens tussen de Seventh en Eighth Circle. Al snel stopte er een taxi. Ik keek door het open raam naar binnen, en mijn blik werd beantwoord door de olijke ogen van een kleine, kale taxichauffeur. De man zag er doodbraaf en betrouwbaar uit, maar desondanks informeerde ik of hij wel met een meter werkte. Hij bevestigde met een gebaar richting een rechthoekig apparaat achter de pook.
Het was pas toen we allebei op de achterbank zaten, dat we tot de vaststelling kwamen dat de man alleen Arabisch sprak. Zijn talenkennis was zo zwak dat hij zelfs geen eigennamen meer begreep van zodra ze in de context van een niet-Arabische taal waren geplaatst. Dus toen ik hem vroeg ons naar de King Abdullah Mosque te brengen, begreep hij ons niet. Voor de duidelijkheid: de moskee in kwestie is de grootste van de stad en van het land. De betekenis van het gebedsgebouw voor de stad is te vergelijken met die van de Notre Dame voor Parijs.
Griet was die dag wat minder geduldig dan normaal: terwijl ik die nacht mijn buikbacterie definitief had verslagen, had zij er zelf één opgelopen. Al gauw ontspon zich tussen haar en de chauffeur een conversatie van de soort die Italianen en Spanjaarden er ook wel eens plegen te hebben. Doe de test: probeer eens de weg te vragen aan een Italiaan. Hij of zij zal hoogstwaarschijnlijk enkel Italiaans spreken en ondanks het feit dat jij er geen iota van begrijpt, zal hij ervan overtuigd zijn dat als hij Italiaans blíjft spreken, je het vanaf een bepaald punt wel zal beginnen snappen.
Griet bleef dus pogingen ondernemen om de man in het Engels uit te leggen wat en waar de moskee was, en ze werd daarbij vlot van antwoord bediend door de chauffeur in het Arabisch. Ik vond het wel grappig hoe ver ze daarbij ging:
Griet: “The mosque!!”
Chauffeur: “(Arabische tekens)”
Griet: “Where you pray!”
Chauffeur: “(Arabische tekens)”
Griet: “Where you pray! To Allah!!”
Chauffeur: “Allah?”  Dat had hij blijkbaar wel begrepen. Vermoedelijk dacht hij dat we naar Allah wilden en dus gewoon een totaal verknipt Westers stel waren.
Griet: “Yes, to Allah. In the mosque. The big one, with the blue dome!”
Chauffeur: “(Arabische tekens)”
Griet: “The blue dome! Blue! Like the sky!”
“Ik denk dat je hem totaal in verwarring brengt”, zei ik ten slotte terwijl ik voor de dertigste keer door de Lonely Planet bladerde, er heilig van overtuigd dat er ergens een foto in stond van de moskee. Het Eurekamoment bleef te lang uit, dus duwde ik de man mijn reisgids onder de neus, opengeslagen op een bladzijde met een klein plannetje van de stad. Ik wees hem op het kaartje het cijfer 11 aan, wat verwees naar de moskee.
“Eleven!”, zei ik hem, waarbij ik mijn wijsvinger bijna door het papier drukte alsof ik zo nóg wat duidelijker kon wijzen. Hij zei enkele dingen in het Arabisch waar ik helemaal niks kon uit opmaken en gaf toen de reisgids terug. Hij bleef praten terwijl hij gas gaf en vertrok, en tussendoor lachte hij in zijn achteruitkijkspiegel, alsof hij net een mop had getapt. Ik glimlachte even en leunde daarna achterover om de wind die door het open raam kwam door mijn haar te laten blazen.
“Nu zal hij het wel begrepen hebben”, zei ik tegen Griet. “Ik zou niet weten hoe ik het duidelijker kan uitleggen dan het hem te tonen op een kaart”.
Zoals gewoonlijk was het was de optimist in mij die sprak, want eigenlijk wist ik zelf ongeveer in welke richting ik de moskee moest situeren, en dat was niet de richting waarin we aan het rijden waren. Mijn vrees werd waarheid toen we ‘ergens’ stopten aan de kant van de straat. Er was niks bijzonders in de buurt te zien, en al zeker geen moskee.
Opnieuw brak er een strijd los tussen Engels en Arabisch, Griet vs chauffeur. Hoe langer het duurde, hoe bitsiger Griet uit de hoek kwam, gedreven door frustratie. Natúúrlijk vonden we die man een idioot omdat hij geen Engels sprak en geen kaart kon lezen. Maar anderzijds dacht hij waarschijnlijk hetzelfde van ons. Ikzelf raakte ook steeds meer gefrustreerd, maar dan omdat ik nog steeds de foto van de moskee niet kon terugvinden in de Lonely Planet.
Maar dan kwam het eurekamoment er toch: iets donkerblauws op één van de pagina’s. Het was een foto van de blauwe koepel van de moskee. Ik liet de chauffeur de afbeelding zien. Er verscheen een blik van herkenning op zijn gezicht en hij begon sneltreinarabisch te praten en te lachen. Ik begreep er geen snars van, maar vermoedelijk zei hij iets in de aard van:
“Aaaaaah! De moskeeeeee!? Maar dat spreek je normaalgezien zó uit: (een verzameling keelklanken alsof er zojuist een mot zich achter zijn huig had verstopt). Hoor je? Zó: (het zou ook kunnen dat hij gewoon fluimen aan het ophalen was, wie zal het zeggen). “Man, jullie westerlingen zijn echt wel oliedom. Hier, geniet nog wat verder van de prachtige hektische religieuze liederen die ik de godganse dag in mijn taxi draai.”
Hij draaide de volumeknop verder open en vertrok in de tegengestelde richting.

De moskee

We belandden uiteindelijk niet in de moskee, maar onder een boom in een rustig park, omgeven door een residentiële woonwijk. De moskee bleek nog een uur gesloten te zijn, dus hadden we toevlucht gezocht in het park, weg van de drukte, om er een uurtje niks te doen behalve lezen. In elk park lopen er wel een paar weirdo’s rond die smeken om je aandacht, en bij ons kwam de eerste kwam al na vijf minuten: iemand die één of ander snoepgoed verkocht en die continu al blazend met zijn lippen langs een plastieken panfluitje ging terwijl hij door het park slenterde. Hij bleef bijzonder lang voor ons staan, in de waan dat we, nadat hij een derde keer op zijn irritante fluitje had geblazen, meer geneigd zouden zijn wat van zijn vreemd spul te kopen.

Na een uur onderbraken we onze siësta om een nieuwe poging te ondernemen de moskee te bezoeken.  Toen we door het hek van de toeristeningang liepen werden we door twee bewakers opgewacht. Om verder te mogen moest Griet letterlijk in een nieuw kleedje gestoken worden. Ik moest helemaal niks, behalve 8 JD ophoesten voor ons beiden.
Griet kwam terug in een zwart kleed mét kap, als een personage uit een welbepaalde reeks onozele thrillers waarin een idioot met een mes een bende nog idiotere tieners op de hielen zit.

De deur van de gebedsruimte kraakte toen we die blootsvoets openduwden. De ruimte achter de deur was rond en halfduister. In het midden op de met tapijten bedekte vloer waren enkele mannen aan het bidden. Ze zaten op hun knieën en lieten herhaaldelijk hun voorhoofd de grond kussen. Eén van hen had zijn GSM en pakje sigaretten netjes naast zich neergelegd.
Ik had wat schroom om ver de moskee in te lopen, dus bleef ik in de achterste halve cirkel, dicht bij de muur, en nam van daaruit enkele foto’s.

Plan A

Na de moskee keerden we terug naar ons plekje in het park, waar we bezoek kregen van weirdo nummer twee. Deze liep minstens een uur lang voor onze neus te ijsberen terwijl hij geregeld nerveus op zijn horloge keek. Twee keer viel hij ons lastig: de eerste keer om te vragen hoe laat het was (als zijn horloge kapot was weet ik niet waarom hij er daarna voortdurend op zat te kijken), en een tweede keer om mij te waarschuwen voor de brandende zon, en dat ik er goed aan zou doen iets op mijn hoofd te zetten.
Na een lange siësta stippelden we ons verdere programma in Amman uit. We zouden de heuvel afdalen en de volgende beklimmen, Jebel Amman genaamd, omdat daar een bioscoop te vinden was en enkele interessante cafés.

De hitte, de helling, het getoeter van de taxi’s die ons wilden meenemen, het commentaar van de locals….  Je kon maar beter je verstand op nul zetten als je al wandelend door Amman geen punthoofd wilde krijgen. Bovendien zou ik op die manier nog voldoende bufferruimte over hebben om de volgende tegenslag te incasseren: het ontbreken van de bewuste bioscoop. Die had plaats moeten ruimen voor het ministerie van financiën. Tot overmaat van ramp bleef ik ook in mijn zoektocht naar een geschikte postkaart voor Linn succesloos (ik ben niet snel content).

Plan B

Tijd voor Plan B: Abdoun Circle, met zijn fancy bars, restaurants en bioscoop. Een taxi met airco gooide ons pal op de circle eruit en we wisten niet waar we eerst moesten gaan. Het aanbod was overweldigend. Daarbovenop kreeg Griet een sms dat de Belgische beloften het tot in de halve finale van het olympisch toernooi hadden geschopt. Taxi met airco, uitrusten, veel cafés en schitterend sportnieuws: het zorgde ervoor dat mijn frustratiebuffer weer aangroeide. Ik kon weer tegen een stootje.
Dat stootje kwam al gauw: de bioscoop op Abdoun Circle bleek ook niet meer te bestaan. Daarbij was er geen enkele “normale” bar te vinden met een “normaal” terras waar je “normale” dingen kunt krijgen, geserveerd door “normale” obers. Self-service koffiehuizen, exotische coctailbars, een Subway, een Pizzahut, een gesloten Irish pub, een chique tavernetoestand, en een ijssalon. Dat was de keuze.
Weinig later zat ik op het terras van het ijssalon met een bol citroen en een bol mango, en Griet met een flesje water en een hoop ergernis omtrent de toestand van haar innerlijke mens.

Plan B bis

De laatste kaart die we konden uitspelen – plan B bis – heette Blue Fig bar, die in de Lonely Planet lovend werd omschreven. Blue Fig lag op het eind van de straat, een straat die verdacht veel weg had van de E40, geflankeerd door een smal trottoir. Aan de zijstraten (of beter: ‘afritten’) waren geen zebrapaden, dus moesten we die telkens al rennend oversteken terwijl auto’s aan hoge snelheid aanstalten maakten de afrit in te slaan. Mijn buffer smolt als sneeuw voor de zon.
Blue Fig kwam net op tijd en was perfect (op één ding na). De inrichting was modern met veel hout, veel licht, een wijnkleurige tegelvloer in natuursteen en een portier die ons vriendelijk begroette. Achteraan was er een gezellig terras, omsloten door planten en beschut tegen de zon door enkele grote houten parasols. Het personeel bestond enkel uit mannen en telde meer hoofden dan het volk dat de terrasstoelen bezet hield (een 10-tal mensen, hoofdzakelijk meisjes). Uit speakers die ik niet kon zien klonk loungemuziek. Er werd gerookt en er werden alcoholische dranken gedronken. We waren duidelijk in een progressief nest beland. Perfect (op één ding na).
Eén van de 59 obers bracht ons een design-esque kaart, die warempel een aparte pagina had voor de bieren, gerangschikt volgens land. Behalve….. je hoort mij al komen……. België. Toch niet zo perfect dus. Een bierkaart met een relatief ruim assortiment aan bieren uit verscheidene landen, maar niet uit België, dat moet ongeveer hetzelfde zijn als een wijnkaart met wijnen uit Italië, Spanje, Zuid-Afrika, Chili, de VS en Australië maar niet uit Frankrijk.
Bier uit Nederland (for God’s sake), Ierland, Duitsland, Denemarken, de VS, Mexico, Australië en Frankrijk: een schande. Meer zal ik er niet over zeggen.

Ik bestelde een halve liter Amstel. En PAF! Geef toen: die had je ook niet zien aankomen he? De Amstelval was al dichtgeslagen en ik had hem niet eens zien aankomen. Dorst, een lege frustratiebuffer, een voordelige prijs, en het idee “dat bier bier is”: a lethal combination. Na 4 slokken zat ik me dood te ergeren aan het gele hopmengsel en aan mezelf, en bovendien zat er niet genoeg alcohol in het spul om de leeglopende buffer aan te vullen.

De grootste grap kwam toen ik ober nummer 23 vroeg of hij op het Lonely Planet-kaartje (wat een product placement de hele tijd!) een bioscoop kon aanduiden behalve die twee die we eerder die middag hadden proberen te vinden. Ik had duidelijk niet de strafste geest van het etablissement vastgestekt want na 5 minuten stond hij nog steeds grijnzend met zijn wijsvinger over het kaartje te schuiven.
“Here!”, zei hij tenslotte, de vinger pal op het ministerie van financiën.
-”We’ve already been there, and it’s gone!”, zuchtte ik.
De man vroeg versterking aan enkele van zijn werkloze collega’s en binnen de kortste keren stonden vier obers rond de Lonely Planet verzameld. Eén van hen had een balpen en was druk bezig met wat verdacht veel leek op het tekenen van een route op het kaartje. Ik hoopte dat het personeel van de stadsbibliotheek vergevingsgezind zou zijn.
Toen ze na hun beraadslaging ons het kaartje toonden bleken het gelukkig enkel kruisjes te zijn: ééntje nog maar eens bij het ministerie van financiën, ééntje op Abdoun Circle (zucht), en ééntje in de City Mall, dicht bij ons hotel.
“They play movies in the original version there?”, vroeg ik. De obers knikten enthousiast. “Sure! Yes! American!”
Ze waren zo behulpzaam dat ik even overwoog hen op te dragen een sectie Belgische bieren op te nemen in hun drankenaanbod maar ik zag er uiteindelijk van af.

The mall

Een ontsnapte gek die een taxi had weten te stelen racete ons naar de City Mall. Met hartkloppingen en een piekend adrenalinegehalte stapten we uit de taxi en keken op naar een kolossaal rechthoekig gebouw met een oprit en portaal als dat van een vijfsterrenhotel. Aan de ingang werden we gescand op metalen voorwerpen. De detector ging crescendo, maar de bewaakster liet ons toch door.
Het was een shoppingcenter zoals we er in Brugge alleen maar van zouden kunnen dromen. Glinsterende tegels, marmer, glas, staal, roltrappen, muziek, veel mensen, 4 of 5 verdiepingen, cafés, restaurants, een bioscoop en schoonmakers met gevoel voor humor.
De bioscoop bevond zich op de kelderverdieping. We kochten een kaartje voor The Black Knight (5 JD, oftewel 5€) en vulden de twee uur die ons nog restten voor het begin van de film met het afhaspelen van elke verdieping, waarna we nog een uur in de Pizza Hut doorbrachten (in een shopping center moet je ook geen ander soort eetgelegenheden verwachten). Het leek in alle opzichten op de Westerse wereld, behalve dan dat de meisjes die naast ons voor de Burger King hamburgers zaten te eten en hun laatste aankopen aan het showen waren, een hoofddoek droegen.
“Mooi shopping center”, zei ik tegen Griet. “Alleen jammer dat er zoveel allochtonen zijn.”

De film begon 20 minuten te laat in een zaal die afgeladen vol zat. Links van ons zat een man met zijn twee kinderen. Ze waren ongeveer vijf jaar oud, dus kon je je afvragen of de vader voor de kinderen naar die film kwam kijken, of dat de kinderen eigenlijk mee moesten met de vader. Achter de schermen stond de draaiknop van de airconditioning helemaal naar rechts gedraaid, in de donkerblauwe zone. Een ijzige wind sneed door de stoelen, maar gelukkig had ik in die week Jordanië een overtollige restwarmte opgeslagen waar ik nog lang mee zoet zou zijn. En tijdens de film stond het geluid zo hard dat ik het grootste deel van de tijd Griets klapperende tanden niet kon horen.

One last taxi

Is dit het moment om te schrijven wat ik van de film vond? (Neen!) Goed dan. 2,5 uur later stonden we weer in de warmte van Amman, maar niettemin kon ik de huiveringen die door mijn lijf gingen amper onderdrukken. Een combinatie van hardcore airconditioning, en spanning voor het vertrek dat nu wel heel dichtbij gekomen was. We zouden terugkeren naar het hotel en daar nog een uur of twee in de lobby doorbrengen tot omstreeks 0u30 de man van ons reisagentschap zou komen opdagen om ons naar de luchthaven te voeren.
Via een voetgangersbrug staken we de drukke weg over om een taxi aan te houden. Na een halve minuut hadden we al beet. Ik toonde de chauffeur een visitekaartje van ons hotel en vroeg “how much?”, in de hoop dat hij naar zijn meter zou wijzen.
“5 JD!”
-”5?? What about the metre?”
-”Metre does not work. It’s too late in the evening.”
-”Ok, I’ll just find another taxi.”
-”There is not any taxi with a metre at this time in the evening.”
-”We’ll see.”

Toen ik mijn aandacht weer op de autostroom vestigde die onze richting uit kwam, vertrok de taxi opnieuw . Een tweede kandidaat stopte en ik toonde weer het visitekaartje.
“5 JD!”
-”But the hotel is right there, we can practically see it!”, zei Griet, die er was komen bijstaan.
-”I’m sorry.”
We lieten hem voor wat hij was en maakten aanstalten om een andere taxi tegen te houden. De man vertrok, maar vanuit mijn ooghoek zag ik hem plots stoppen en terugkeren. Ik stak mijn hoofd opnieuw door het raam.
“Actually, your hotel is on my route. I can drop you off.”
-”For how much then?”, vroeg ik hem argwanend.
-”What have you got?”
-”Ehm…… 1 JD?”
_”Ok”

Toen we 5 minuten later voor het hotel stopten gaven we de chauffeur uit dankbaarheid een riante fooi bovenop zijn ene dinar. Waarschijnlijk zou hij ons zelfs voor 10 cent hebben meegenomen want voor hem maakte het niet uit gezien hij toch deze richting uit moest. Het was eerder een vriendelijke lift dan een taxirit.

Eclips

In de lobby kocht ik in extremis een postkaartje voor Linn en na een half uur gewacht te hebben in de zachte sofa, kwam een jonge kerel op ons toegelopen.
“To the airport?”, vroeg hij.
-”Yes”
-”Can we leave now?”. Zijn ogen verraadden nervositeit. Het was amper 23u.
We gooiden onze rugzakken in de koffer van een uiterst kleine Hyundai. Onze chauffeur gooide de pook in de eerste van slechts 4 versnellingen en vertrok op wat een vinnige rit naar de luchthaven zou worden. Hij was duidelijk gehaast.
Blijkbaar was er een misverstand geweest in zijn communicatie met Nasser, want hij had begrepen dat hij ons om 21u moest komen ophalen, en niet om 0u30. Daarom was hij eerst wat pissig omdat wij eerst niet op de afspraak geweest waren. Toen het misverstand uitgeklaard was veranderde hij in zijn Jordaanse zelf en verscheen er een brede grijns op zijn gezicht.
“Did you like Jordan?”
“Yes!”

Op de weg van Amman naar de luchthaven werden we uitgewuifd door grote billboards met teksten als “Thanks for you visit” en “Hope to welcome you soon again!”
En passant wees Griet op de maan, die volledig verscholen ging achter de schaduw van de Aarde. In het kamp in Wadi Rum hadden ze waarschijnlijk op dat moment de lichten gedoofd en zat iedereen te staren naar een weergaloze sterrenhemel.

That’s all folks!

• Het aantal euro’s dat vroeger een miljoen was
• Het aantal euro’s dat je neertelt voor een grote mooie wagen. Stel je de berg muntjes eens voor
• De gemiddelde opkomst voor een thuismatch van Club Brugge
• De bevolking van Zottegem
• Het aantal commercials dat Obama in 4 dagen tijd de ether instuurt
• Het aantal jaar geleden dat het evenaarswoud in Congo een droge Savanne was
• De leeftijd in jaren van de grottekeningen die in de Charente gevonden zijn
• Het aantal mensen dat het Amerikaans leger gevangen houdt
• Het aantal Canadezen dat in één jaar door vervuiling omkomt
• Het aantal mensen dat elke dag omkomt van de honger. Het is nu 20 na 11 en in dit uur alleen al zijn er 350 mensen gestorven. Dat is 1 persoon per drie en een halve seconde.

http://www.poverty.com/
http://web.worldbank.org
http://www.unicef.be/4miljoen.html

Zo besloot de recensie in De Morgen van Calexico’s concert maandagavond in de AB. Een recensie waarin enkel positieve dingen te lezen waren, op deze laatste zin na dan. Is het geen regel in de journalistiek dat je besluit een logisch gevolg is uit de argumenten die je opbouwt in de loop van je stuk? En dat je in je besluit niet met nieuwe elementen moet komen aandraven? Nieuwe elementen zoals “niet briljant genoeg”? En is het daarbij niet helemaal not-done om die nieuwe elementen niet eens toe te lichten?
Dus blijft de vraag: waarom was het niet briljant genoeg?

Ikzelf weet het niet, maar ik ben dan ook geen objectieve beoordelaar. Of wacht, je hoeft niet objectief te zijn in een recensie zeker? Nize, dan ga ik mijn mening neerpennen.

Vaststelling 1: het voorprogramma – Get Well Soon – heeft niet alleen een verrassend goed klinkende groepsnaam, het gaf ook een verrassend goed klinkend concert. Zeker volgens de normen van voorprogramma’s. Toen wij binnenkwamen hadden ze net hun eerste akkoorden aangeslagen en voor het podium stonden al een paar mensen verzameld. Genant weinig eigenlijk. Melijwekkend zelfs.
Bleek dat de mannen (en vrouw) amper 2 nummers nodig hadden om het publiek de zaal in te drijven en op het einde van de setlist stond de zaal aardig vol.
“Respect!” riep iemand uit het publiek tijdens het stille ogenblik tussen de laatste noot van het laatste nummer en het luide applaus.
Als compliment kon het tellen.

Tweede vaststelling: Calexico is het soort band dat zelf meehelpt met het klaarzetten van het materiaal, het testen van microfoons en het stemmen van instrumenten. Ook dat verdient respect.

Derde vaststelling: Zelden zo’n natuurlijk overkomende frontman geweten als Joey Burns die ons begroette in het Frans en het Nederlands, uitgebreid de rest van de band voorstelde, ons allen bedankte voor onze aanwezigheid, en kwistig complimenten rondstrooide voor de AB en voor de stad Brussel en haar multicultureel karakter. En zijn humor is heel droog:
“Who’s sweating?”
(heel de zaal steekt hand op)
“Oh no you’re not!”

De muziek dan…
Vierde vaststelling: een concert van Calexico kun je volgens mij pas ten volle appreciëren als je de nummers al wat kent. Calexico houdt van improvisatie en Burns houdt vrijwel nooit vast aan de oorspronkelijke melodie.

Vijfde vaststelling: chemie. Chemie tussen de bandleden die dermate perfect op elkaar ingespeeld waren dat fantasietjes, knipogen, gelach en wat onozel doen er gewoon bijhoorden. Op een gegeven moment stonden ze zelfs luidop te overleggen of ze een bepaald nummer nu wel op díe of op die andere manier zouden spelen.

Zesde vaststelling: één groot feest! En dat het plezant was!

Net zoals vorig jaar doe ik ook nu weer mee met de Blog Action Day. Toen schreef ik één van mijn succesvolste posts ooit (en daar zal de titel wel ergens voor tussen zitten) over milieuproblematiek. Voor deze editie is het onderwerp armoede en ik ben nog volop aan het brainstormen. De 15de is de dag.

Oja, voor ik het vergeet: doe ook maar mee!

Hoedanook, mij doet het vooral denken aan onderstaande videoclip. Hij hoort bij de Markus Kienzl Dub van het nummer Honey van Tosca. Ondanks het altijd voortdurende spervuur aan borsten en buiken en billen in R&B-videoclips is dit nog altijd de meest sexy videoclip die ik ooit gezien heb. Een orgie van vrouwelijk schoon, pollepels honing en een onnoemelijk vet nummer.

Dus nu twijfel ik weer: zou hij misschien toch niet homo zijn? Want als hij homo was zou hij toch al lang moeten begrepen hebben dat ik dat níet ben? Het niet-beantwoorden van zijn vorige twee mails (een half jaar geleden) moet toch een duidelijke hint geweest zijn?

Om meer over hem te weten te komen heb ik hem eens gegoogled. Een bloemlezing:

“En de politiekers? Wat doen die voor ons de kleine man in de straat?? Niks!! Náááááda!!

De voorlopige titel is: ‘De Weltanschauung van de Vlaamse collaborateurs tijdens de Tweede Wereldoorlog’. Het gaat over de manier waarop de kleine man in de straat in de collaboratie is gestapt of gerold.

“Warren Buffett rijkste man ter wereld! Hoelang blijft de kleine man in de straat, de hardwerkende gezinnen die van de ene reorganisatie in de andere tuimelen, dit nog slikken?”

Awel ja nog meer belastingen voor de kleine man in de straat gevolg minder koopkracht gevolg hogere spilindex kan u volgen?

Zelfs politie en rechtsspraak is niet voldoende om vakbondsmilitanten de grondrechten te doen respecteren, en dat in naam van “de kleine man in de straat”, wat mensen willen is gaan werken, niet al te hoge belastingen en geen waarzeggers of utopisten aan hun bed zien staan…

Waarom wordt er van de kleine man in de straat verwacht dat hij zuiniger moet omgaan met stroom, terwijl er massa’s spots en halogeenlampen gericht staan op een gebouw met waarde of naam? (…)

(…) Maar waar ik toch mee zit, is dat wij, kleine man, kleine Jan met de pet, verantwoordelijk worden gesteld voor het wijzigen van het klimaat, voor de verschuiving van de natuurkrachten en de opwarming van de Aarde.

Ik ben al heel wat wijzer geworden na het lezen van deze informatie over de kleine man in de straat, die blijkbaar ook bekend staat als J. Met De Pet.

• De politiekers doen niks voor hem. Dat moet erg zijn. Ik ken wel enkele landen in de wereld waar de politiekers niks voor de mensen doen, en dat zijn niet de leukste landen om te leven: Somalië, Congo, Myanmar, …  Geen lachertje voor de kleine man in de straat!
• De kleine man in de straat was een collaborateur. De smeerlap! Als ik een politieker was, ik zou ook niks voor hem doen.
• De kleine man heeft persoonlijke problemen met Warren Buffett. De reden hiervoor is blijkbaar dat Warren Buffett teveel geld heeft. I believe ‘jealousy’ is the word? Als de kleine man in de straat er niet tegen kan dat er rijke mensen bestaan met veel meer geld dan hem, zou hij dan niet beter naar een communistisch land verhuizen? China komt als een aantrekkelijke mogelijkheid bij me op, temeer omdat de meeste mannen in de straat daar klein zijn.
• De kleine man in de straat valt van de ene organisatie in de andere. Hoe zou dat komen? Wordt hij overal buitengegooid misschien? Dat zou wel kunnen, want hij is een collaborateur en een communist. Ik zou die ook niet in mijn schaakclubje willen! Raus!
• De kleine man in de straat moet teveel belastingen betalen. Hier wordt het ingewikkeld. J. Met De Pet is een socialist/communist maar hij wil géén belastingen betalen. Fan van de gratispolitiek misschien? Fan van Stevaert? Interessante piste om verder te onderzoeken, want als dit klopt kunnen we het leefgebied van deze kleine man beperken tot Limburg.
• De kleine man in de straat heeft de vakbondsmilitanten achter zich. Hierbij haalt hij zich blijkbaar de woede op de hals van “de mensen”, want die willen wél werken en gewoon weinig belastingen betalen. Ze zijn het ook beu dat er waarzeggers naast hun bed komen staan. Dat klinkt misschien vreemd, maar mogelijk zijn “de mensen” ex-verslaafden van het ochtendlijke astro-programma op de VTM. Could be…
• De kleine man in de straat moet zuiniger met energie omspringen. Tja, wij allemaal zeker? Misschien moet de kleine man in de straat eens berekenen wie of wat de meeste stroom verbruikt: de “gebouwen met waarde of naam” of “de rest van de bevolking”?
• De kleine man in de straat, aka Kleine Jan met de pet is verantwoordelijk voor de klimaatswijziging en ‘de verschuiving van de natuurkrachten’. Dat zijn natuurlijk ernstige beschuldigingen aan zijn adres, maar ze kunnen wel het vorige besluit verklaren. En wij die dachten dat het de Amerikanen en de Chinezen waren!

Er resten mij toch nog enkele bedenkingen met betrekking tot dit merkwaardig heerschap:

• Wat als de kleine man in de straat eens zou gaan werken in plaats van altijd maar op straat te vertoeven? Zouden heel wat van zijn problemen dan niet kunnen verholpen worden?
• Wie is hij? Waar woont hij? Is hij getrouwd? Heeft hij vrienden?
• Waarom is iedereen toch zo bekommerd om hem?
• Waarom kunnen figuren als JM Dedecker of Filip Dewinter niet over hem zwijgen? En waarom zegt men dan dat de politiekers niks voor hem doen?

Als u meer informatie kunt verstrekken in verband met de identiteit van deze persoon, laat dan niet na om een reactie achter te laten. Danku.

Nog 78 keer slapen voor de dagen weer langer beginnen te worden. Het liefst zou ik eigenlijk fast forwarden naar 1 april 2009.

En zonder ze te hoeven toevoegen aan één of andere pool of zo!

En een panebroek! (Ribfluweel!). Dat zijn óók streepjes!

Kwart kilo baksteen

Ik werd wakker met een kwart kilo baksteen in mijn darmstelsel, of zo voelde het toch aan. Ik liet even een kreun ontsnappen, wat beantwoord werd door gekreun links en rechts van mij.
Aan de ontbijttafel bleek dat net als ik niemand veel trek had in eten. Alle vier hadden we last van dezelfde kwaal: buikkrampen. Godzijdank was ik de hele nacht van het toilet kunnen wegblijven. Ik had een sterk vermoeden wat de boosdoener was: het water dat Nasser bij de Arak gedaan had. Dat kwam uit een plastieken fles en bestond voor het grootste deel uit ijs. Vermoedelijk was die fles gevuld geweest met leidingwater. Aan het eten kon het niet liggen, want waarom zou het de eerste avond niet, en de tweede avond wel last berokkend hebben?

Na het ontbijt had ik de grootste moeite om mijn spullen opnieuw in mijn rugzak te krijgen. Om één of andere raadselachtige reden pasten mijn bergschoenen niet meer in het onderste compartiment van mijn rugzak; een raadsel waar ik tot op vandaag geen antwoord voor heb gevonden.

Aqaba

De avond voordien was onze nieuwe chauffeur aangekomen: Ibrahim. Het was een jonge kerel die beste maatjes leek met Nasser. Vandaag zou hij ons eerst naar Aqaba, en vervolgens naar Amman voeren, maar blijkbaar had hij de avond ervoor zijn neus te diep in de arakbeker gestoken en tot onze consternatie bleek het Nasser zelf te zijn die achter het stuurwiel plaats nam om ons naar het zuidelijkste punt van de reis te voeren: de havenstad Aqaba aan de Rode Zee. Daar zouden we Greg vaarwel zeggen, want die had nog een rondreis in Egypte voor de boeg waarvoor hij de ferry van Aqaba naar Nuweiba in Egypte moest nemen. Daar zou hij een vertegenwoordiger van onze reisorganisatie ontmoeten die hem naar Caïro zou voeren.
Het was ons al snel duidelijk waarom Nasser een chauffeur nodig had om ons Jordanië te laten zien. De chauffeur zelf liet het stuntelige bochtenwerk van onze gids niet aan zijn hart komen en lag vredig te slapen.

Aqaba is het Blankenberge van Jordanië. Het strand zat afgeladen vol met kinderen in zwembroek, vrouwen in “bedekkend badpak”, en tonnen aangespoeld of achtergelaten afval. Het was alsof iemand een reusachtige PMD-zak tot ontploffing had gebracht, maar niemand scheen zich om de troep te bekommeren. Misschien kon je de grote hoeveelheid blikjes verklaren door de belachelijk lage prijzen die in Aqaba golden voor eten en drinken. Plots was een literfles Pepsi nog slechts een halve dinar (50 eurocent). De hele stad was een duty-free zone, en het mag een raadsel heten hoe de Jordaniërs konden voorkomen dat Aqaba vergleed tot het drinkhol van het land.
Nasser had ons anderhalf uur gegeven om de stad te verkennen, maar veel viel er niet te ontdekken en de combinatie van 38°C, drukte en buikkrampen deden me al snel wensen dat ik ergens anders was.

Greg

Nasser had Greg gerustgesteld: hij hoefde de onbetrouwbare en trage ferry niet te nemen. De reisorganisatie had een plaats voor hem gereserveerd op een meer “exclusieve” ferry, die in de praktijk een heus jacht bleek te zijn. We namen afscheid op de waterkant, maar toen kwam Nasser met een bezorgde blik uit het douanekantoortje. Greg bleek niet op de passagierslijst te staan.
Het betekende het begin van een nerveuze 20 minuten waarin Nasser voortdurend zou bellen met de baas van de reisorganisatie en de baas van de rederij om Greg alsnog op de boot te krijgen. Greg zelf stond met een ongemakkelijke blik stilletjes naar de boot te kijken terwijl die zich steeds verder vulde met passagiers. Het vertrekuur naderde zienderogen tot iedereen, behalve Greg, uiteindelijk aan boord was. De kapitein begon van zijn neus te maken over de vertraging die we hem berokkenden. Ten slotte beëindigde Nasser hoofdschuddend het zoveelste telefoongesprek. Er was niks aan te doen. De loopbrug werd ingehaald en de boot vertrok. Zonder Greg.

Er zat niks anders op dan Greg weer in de kofferbak te laden en ermee naar een hotel te rijden dat vlakbij lag, om daar te “beraadslagen”, gelijk Jommeke het altijd treffend weet te verwoorden. “Waarom in een hotel”, vraagt u zich af? Omdat er daar airco is.
De lobby voelde koud genoeg aan om er een paar geslachte schapen aan het plafond op te hangen, en we aarzelden dan ook niet om ons luid zuchtend in de zetels neer te laten zijgen. Greg ging op zoek naar een computer met internetaansluiting om uit te pluizen wat de mogelijkheden waren om naar Caïro te vliegen. En wij…..tja, wij wachtten enkel. Nasser kon geen enkel telefoontje meer plegen omdat het vrijdag was, en dan iedereen ‘s middags in de moskee zit, behalve hij en de chauffeur.
“I have to wait till they’re out of the mosque before I can make another call”.

Aan de andere kant van de glazen salontafel ging een niet onknappe vrouw met hoofddoek zitten die mij voortdurend op een onbehaaglijke manier observeerde. Ik probeerde zo gewoon mogelijk te doen, maar ik kon niet voorkomen dat mijn blik keer op keer die van haar kruiste. Ze keek op een soort afkeurende manier, alsof ik een kwalijke lijfgeur verspreidde of zo. Ik dacht aan wat ik in de Lonely Planet over gedragsregels had gelezen en ik toetste mijn eigen voorkomen daaraan. Is het de korte broek? Ik was evenwel niet de enige met zichtbare onderbenen, en daarbij had ik het na een week wel gehad met lange of halflange broeken. Ik keek naar mijn been en toen wist ik wat ik verkeerd deed. In de Lonely Planet had ik gelezen dat het niet respectvol is om de onderkant van je schoenen te laten zien aan vreemden wanneer je zit. De onderkant van mijn sandaal stond als een denkbeeldige spot op het meisje gericht en ik haalde snel mij enkel van mijn knie. Daarna besteedde ze geen aandacht meer aan mij, hoewel als gevolg van de temperatuur mijn lijfgeur ook niet bepaald een item was om mee naar buiten te komen. Nu kon ik haar eerdere blik beter interpreteren: “Je mag stinken zoveel je wil, beste vreemdeling, zolang ik maar niet op de zool van je voet hoef te staren.”

Greg kwam opnieuw de lobby ingewandeld. Op een computer zonder muis was hij er op één of andere manier in geslaagd de vluchten van Royal Jordananian te checken, maar die waren te duur en vertrokken vanuit Amman.
Een uur later kon Nasser eindelijk weer bellen en na veel over en weer-getelefoneer waarbij zijn beltoon ons steeds irritanter in de oren klonk, was de kogel door de kerk. Greg zou in het hotel blijven en ‘s avonds naar de haven gevoerd worden door iemand van het reisagentschap. Hij zou de ferry van 19u nemen naar het Egyptische Taba. Voor de tweede keer namen we afscheid, waarna we weer de Jordaanse bakoven instapten. Als je je het contrast met de hotellobby wil voorstellen, steek dan even je hoofd in een voorverwarmde heteluchtoven. Zelfs het geluid van de ventilator doet ergens denken aan het geluid van het verkeer.

The long and straight road

Voor we Aqaba verlieten stopten we een laatste keer bij een kleine supermarkt om goedkoop eten en drank in te slaan. In mijn geval was dat een fles Pepsi, wat ik normaalgezien nooit drink (ik ben geen fan van cola) maar mijn gedachten waren bij mijn geteisterd darmstelsel.

De autorit van Aqaba naar Amman duurde 4u en was zo saai dat ik het met geen creatievere uitdrukking kan omschrijven dan gewoon te zeggen dat het saai was. Ik had me veilig ingedekt tegen de praatjes van Rowan door vrijwel onmiddelijk mijn iPod boven te halen, die me vier uur lang onafgebroken zou voorzien van een soundtrack die bij een roadmovie zou passen (dat had meer met de omstandigheden te maken dan met de muziek zelf). Onze chauffeur en Nasser hadden hun rol verwisseld: de chauffeur zat nu achter het stuur en Nasser lag te slapen. De snelweg, die de enige snelweg is in Jordanië, ging helemaal van zuid naar noord en werd vooral bevolkt door vrachtwagens die goederen van de haven landinwaarts brachten. Het tergend trage tempo waarmee ze de hellingen optuften verbaasde me telkens opnieuw. Mercedes, Daf, het maakte niet uit welk merk de vrachtwagens hadden, allen reden ze aan een slakkengangetje bergop. De brandstof in Jordanië mocht dan wel goedkoop zijn, volgens mij doen ze er water bij. Ook ons minibusje had minstens een halve minuut nodig om weer op tempo te komen na een verkeersdrempel. En er waren héél wat verkeersdrempels op die snelweg tussen Aqaba en Amman. Er waren stroken waarin het asfalt heel oneffen lag, of bezaaid was met putten. In tegenstelling tot de verkeersdrempels waren deze voor onze chauffeur geen reden tot vertragen en in gedachten zag ik onze schokdempers kreunen en de assen kraken.

Geregeld was er een aparte strook voor tanks en ander legermaterieel. Op het einde van zo’n strook was er een afslag die aangegeven werd door een pijl met daaronder “IRAQ”. Jordanië is een partner van de VS, en op deze manier droeg het zijn steentje bij aan de Amerikaanse operaties in hun buurland. Eén keer haalden we een legerkonvooi in: een lange sliert lichtbruine jeeps, vrachtwagens, tanks en pantservoertuigen. Ik vond het een fascinerende gedachte dat ik me zo dicht bij het actieterrein bevond.

Nasser beloofde ons dat we ‘s middags ergens zouden stoppen om te eten, maar heimelijk hoopte ik dat we dat niet zouden doen. Hoewel mijn maag even leeg was als de ons omringende woestijn, had ik helemaal geen eetlust. Gelukkig bleken beide heren voorin al te oefenen voor de ramadan: we lasten enkel een plaspauze in. Dat was het signaal voor mijn spijsverteringsstelsel, dat zich al de hele dag kloek had gehouden om …em hoe zeg ik dit fatsoenlijk … ‘de strijd te staken’. 20 toiletminuten later en 2 immodiumtabletten lichter, klom ik opnieuw op de achterbank en hervatten we onze reis.

Terug bij het begin

Amman was verre van mijn favoriete stad geweest op deze reis. Niettemin voelde het een beetje aan als thuiskomen toen ik uitkeek over de golvende zee van grijze en witte huizen en de twee wolkenkrabbers in aanbouw die de skyline kenmerkten. Ik verlangde naar het hotel, dat eigenlijk buitensporig luxueus leek in vergelijking met de hotels/tentenkamp op de rest van de reis. Ik was wel tevreden over onze accomodatie, maar na twee nachten in de woestijn hunkerde ik naar een groot bed, een net toilet en een warme douche.

In de lobby regelde Nasser onze check-in waarna hij ons alle drie een bear hug gaf. Ik gaf hem een enveloppe met onze fooien die hij naar Jordaanse gewoonte redelijk koel in ontvangst nam, alsof het niet meer dan normaal was dat we hem een geschenk gaven.
“Take care guys!” En weg was hij.

In de hotelkamer, die nog groter was dan die van een week geleden, plofte ik me voor één keer niet direct op het bed, maar sloot me in plaats daarvan op in het toilet. Na de plichtpleging keek ik wat naar het tafeltennis op de olympische spelen. Griet loste kruiswoordpuzzels op.
Mijn verstand zei “eten”, maar mijn darmen zeiden “no way”, dus probeerde ik het avondmaal zo lang mogelijk uit te stellen. We hadden niet echt een afspraak gemaakt met Rowan over het avondeten, maar we verwachtten haar aan te treffen in het restaurant.

Daar aangekomen bleek het er vol oudere mannen te zitten die zich bezigden met gezelschapspelen. Van Rowan was er geen spoor. We gingen op het terras zitten en ik bestelde linzensoep. Geen idee of dat enig effect heeft op je spijsvertering, maar wie niet waagt wint niks.
Iedereen had die ochtend krampen gehad, maar bij Griet waren die weggeëbt en dat wilde ze natuurlijk zo houden. Zorgvuldig viste ze het ijs uit haar Fanta en wachtte geduldig tot de oudere mannen, die binnen zaten maar ons niettemin in de gaten hielden, de andere kant op keken om de blokjes in een plantenbak te keilen.
“Problem solved”, dachten we, maar toen verscheen er op het uiteinde van het terras een man, met in zijn handen een tuinslang. Daarmee begon hij de planten water te geven. Ik zag een gênante situatie op ons afkomen en nauwelijks een mogelijkheid om die te ontwijken. Ik stelde me het gezicht van die bediende voor als hij de ijsblokjes zou zien, maar net op dat ogenblik nam hij zijn tuinslang weer mee naar binnen.

Rowan bleek onvindbaar. Na het eten en een nieuwe call of nature hadden we bij haar aangeklopt, maar uit de kamer kwam geen enkel geluid. We stonden op het punt om een briefje onder de deur te schuiven toen vanop de balustrade een blonde vrouw in de mot kreeg die beneden alleen zat te eten. Het was Rowan. Ik geef toe: onwillekeurig kon ze me serieus op de zenuwen werken, maar ik kreeg spontaan medelijden toen ik haar daar alleen zag zitten. We schoven bij haar aan voor een laatste praatje te maken, waarin zij zoals verwacht het hoogste woord zou voeren en wij er knikkend zouden bijzitten. We wisselden emailadressen uit en ik gaf haar van mijn eigen voorraad nog enkele Buscopans tegen de buikkrampen, alvorens definitief afscheid te nemen. De volgende ochtend om 10u zou haar vlucht vertrekken. Ons vliegtuig zou pas de zondagochtend (nacht) vertrekken rond 3u30, dus hadden wij nog een bijzonder lange dag in Amman voor de boeg.

Voor ik in mijn bed kroop nam ik nog een misdadig lange douche, en ik nam me voor misdadig lang te slapen. Een hele dag in Amman, dat beloofde heel zwaar te worden want vanaf 12u zouden we geen hotelkamer meer hebben om in de late namiddag naar terug te keren om er languit op een opgemaakt bed te gaan liggen tot je je gaat klaarmaken voor het avondeten. De boodschap was dus zo lang mogelijk van onze kamer te profiteren, en dat begon met uitslapen. Het inslapen was alvast geen enkel probleem.

Wordt vervolgd

Dave Clarke – Southside

Ja, zet maar loeihard. Ik ga intussen teen en tander vertellen.

Ik zit intussen in de helft van mijn halftijdse opdracht. Het klinkt als een tautologie, maar het is er geen. Over vier – pardon – drie komma vijf weken zwaai ik af en ga ik opnieuw op zoek naar werk.

Eigenlijk ben ik nu ook al op zoek. En dat is de reden waarom de meest oplettenden onder jullie mij zaterdagmiddag konden vinden op het stationsplein voor Gent Sint-Pieters. In het Europahotel (geen zorgen beste Gentenaars, het is geen schande als je dit pand niet kent want het is een onbeduidend motel-achtig driesterrenhotel in de meest on-hotelse buurt van uwen stad) was er een informatiesessie over carriëres aan de EU, en daar had ik mij natuurlijk voor ingeschreven. Door de macht der gewoonte had ik een uur gereken voor de trein in plaats van 25 minuten, dus ik was way te vroeg. Gelukkig was het mooi weer dus ben ik met een boek voor het station gaan zitten.
Die infosessie kostte niet minder dan 50 ballen. 50!! Maar het was het geld meer dan waard. Stel je voor: je gaat naar een sollicitatiegesprek en bijhorende selectieproef en je weet op voorhand welk soort vragen ze daar gaan stellen, je weet ook precies wat je hebt moeten instuderen en waar je die info moest gaan zoeken. Je hebt zelfs enkele voorbeeldexamens kunnen maken. We kregen er ook te horen op welke websites we de meeste vacatures konden vinden, wat de mogelijkheden waren per diploma, wat we zouden gaan verdienen (duizelingwekkende bedragen), etc.  Ja jong, kzient zitten kerel.

Intussen heb ik mij ook ingeschreven voor de selectieproeven voor toekomstige diplomaten. Hier ben ik wat realistischer. Ik ben al blij als ik het tot stagiair schop en ik een jaar de grens kan oversteken om weer wat belangrijke levenservaring te verzamelen. Is dat realistisch? Probably not. Als realistisch ben dan zeg ik dat ik grandioos ga buizen. Zeggen dat je gaat buizen vind ik eigenlijk even erg als het buizen zelf, dus zeg ik adios aan het realisme. Utopisme is véél leuker.

Goed nummer he? Als je het beu bent: hier is een andere klassieker. Ja, zet maar wat luider.

Didier Sinclair – Lovely Flight

Feedverlatende bloglezers zullen opgemerkt hebben dat mijn header – alweer – veranderd is. Ik ben niet rap tevreden, dat kun je wel zeggen. Elke header is sowieso tijdelijk tot ik een betere gevonden heb. Het summum moet een zelf ontworpen header zijn met een creatievere voorstelling van de DIGB-letters. Maar dat is voor als ik beter kan werken met Photoshop.
De foto die er nu staat heb ik deze zomer in Zwitserland genomen op mijn dodentocht naar de Mischabelhütte. Op die mooie augustusdag stapte ik rond 9u ‘s ochtends letterlijk uit de mist. Niet aan de zijkant, maar aan de bovenkant van de wolk. De vallei was volledig bedekt door zijn ochtendlijk donsdeken terwijl daarboven de lucht staalblauw was. Lyrisch zeg je? Damn right it is! De wonderen der natuur kunnen een mens zijn hart al eens week maken. De hele nacht had het geregend en als je ‘s morgens vroeg al hoog in de bergen bent, en je hoort de beken ruisen, je ziet de vegetatie druipen van het vocht, je ziet gemsen en marmotten en de vallei ligt letterlijk te dampen……… ja dan neem je je camera en je maakt zoveel mogelijk foto’s……. waarvan dit panorama nu de header is.

Ik eet, ik neem de krant, ik lees hem helemaal waardoor het 11u is als ik de tafel opruim.

Daarna zie ik een uurtje de tijd om de pc op te starten, mails te lezen, de feedreader te verwerken en een interessante blogpost te typen.

Om 12u besef ik dat ik nog niet in de douche ben geweest en dat het weldra tijd is voor het middageten. Om 12.15u stap ik uit de douche, kleed mij opnieuw aan en plof mij in de zetel. Mijn haar, dat er nog al Gobelijn-achtig uitziet, is voor straks. Eerst op het gemak kousen aantrekken, want dat is zoals jullie wel weten one hell of a job als je uit de douche komt.

Ik rust nog wat uit in die zetel en luister naar Stubru. Er is een promotiespotje voor een milieuvriendelijke renovatie van je “nestje”. Het klinkt allemaal heel erg kinderlijk waardoor ik twijfel of het wel over een huis gaat en niet om één of ander scoutslokaal.

Ik denk aan milieuvriendelijke woningen en ik bekijk het glas rondom mij. Is dat glas wel isolerend? Het laat veel hitte binnen in de zomer en veel koelte in de winter. Wat dan met gebouwen die volledig uit glas en staal zijn opgetrokken? Hoe houden ze die warm of koud? Zou dat glas zó dik zijn?

Mijn gedachten gaan verder naar een documentaire die ik op 11 september gezien heb over 11 september. Een reconstructie. Het was op Canvas, misschien heb je het ook gezien. Daarin probeerden de mensen die vast zaten op de bovenste verdiepingen van het WTC de ramen kapot te slaan om frisse lucht binnen te laten. Een man bonkte ertegen met een stoel, en het glas begaf het maar met mondjesmaat. Dik glas blijkbaar. Maar toch moet het gelukt zijn om dat glas kapot te slaan, want hoe konden er anders mensen door het raam gesprongen zijn om te ontsnappen aan een veel pijnlijkere dood?

Ik denk aan wat ik zou doen. Vermoedelijk zou ik bij een kapot raam zitten en frisse lucht opzuigen. Ik zou het al heel warm moeten hebben om uiteindelijk te springen. Ik stel me die hitte voor, zo levendig dat ik me daadwerkelijk kan voorstellen dat ik zou springen. Ik stel me de sprong voor. Wat doe je als je door de lucht zweeft? Je ogen sluiten en je erbij neerleggen? Krijsen in paniek? Hoe lang duurt de val ongeveer? Wat gebeurt er met je lichaam als je de grond raakt? Waarschijnlijk is het niet echt smakelijk allemaal.

Ik schrik wakker. Het is 12u30 en ik heb net heel intens gedagdroomd. Van Stubru ging het naar springen uit het raam van het WTC. Ik voel aan mijn haar en ik besef dat het tijd is om te kammen. Ik ga naar boven en zie mijn laptop staan. Onwillekeurig ga ik er even achter zitten. Even maar. Ik lees nog wat hier en daar en ontdek plots dat er een post te weinig op deze blog staat. De post van gisteravond is nog steeds ongepubliceerd. Nadat ik hem volledig had afgewerkt, had ik even gecheckt hoe hij eruit zag op de pagina, maar daarna heb ik niet op publiceren geklikt. Al die moeite, en dan vergeten te publiceren. Typisch….

Ik voel opnieuw aan mijn haar. het is al bijna droog en als ik voor de spiegel kom ziet het eruit als een vogelnest. Ik open de kast die achter de spiegel zit en neem mijn tandenborstel en tandpasta. Ik doe tandpasta op de borstel en kijk er twee seconden naar. Tandpasta dient niet om je haar in orde te brengen. Ik spoel de borstel weer af, sluit de kast en neem de pot wax uit de schap naast de spiegel.

Mijn haar is in orde en ik ga naar beneden. Tijd om de tafel te zetten, hoewel ik helemaal nog geen honger heb. Middageten is altijd een verplicht nummer. Voormiddagen zijn nutteloos want altijd snel voorbij. En ik ben een ongelooflijk verstrooide mens.

• Radio 1

• Radio 2

• Vlaanderen vakantieland (zaterdag 27/9)  (morgen dus)  (allemaal kijken)

Om van mezelf nog maar te zwijgen!

Radio 1 reist trouwens in november naar Jordanië, wat volgens mij niet de ideale maand is: 15 graden is de gemiddelde temperatuur op dat moment. Ze zouden dus beter geen reclame meer maken à la “dobber in de Dode Zee”. Extreem koud is het niet, maar je moet er nu toch ook niet in je zwembroekje gaan rondspringen.

Wie dacht dat ik het Jordanië-verslag al had opgegeven: berg die gedachten maar al op want dit is hoogstens een vertraging. Het verslag van de voorlaatste dag staat al 2 weken in de steigers, ergens in mijn lijst van drafts. Ja, ik heb daar tegenwoordig een lijst van. Handig, want de inspiratie komt bij mij altijd in golven en dan schrijf ik meer dan één post per keer. Ik spaar er dan beter een paar op voor de inspiratieloze momenten.

Ik heb trouwens een selectie Parijsfoto’s op de Flikker gezwierd. Binnenkort doe ik hetzelfde met de Zwitserlandfoto’s. Nee, ik ben inderdaad niet chronologisch bezig. En op Flickr staan ze ook in aflopende chronologische volgorden, maar soit. Het kan me niet schelen.

Mijn rechtervoet in Zwitserland

Mijn voeten in de Wadi Rum-Woestijn

Mijn voeten boven op het Romeins theater van Amman

Mijn (geschoende) voeten op het terras van het theehuis in de moskee van Parijs

Mijn voeten aan de voet van de Eiffeltoren in Parijs

Vorige maand hebben wij u een stortingsformulier voor uw nieuwe abonnementsperiode gestuurd. Helaas hebben wij tot op heden uw betaling nog niet ontvangen. Vriendelijk verzoeken wij u het openstaande bedrag……enz. enz.

Ik mis iets in deze aanmaningsbrief die ik van National Geographic gekregen heb. Ten eerste: waar zijn de gebruikelijke suggesties over het waarom van het niet-betalen? Zo in de aard van “vermoedelijk berust dit op een vergetelheid”, of “waarschijnlijk is die eerste factuur zoek geraakt”.
Niks van hier. Wij hebben onze centen niet, zorg dat we ze binnen 14 dagen hebben!

In werkelijkheid weet ik niks van een eerste factuur. Niet gezien, en dus ook niet vergeten. Misschien is het niet zo verstandig om die factuur op de achterkant van het adresblad te drukken. Je weet wel: dat blad dat bovenop het tijdschrift zit als je het uit het plastiek hoesje haalt. Dat blad dat je altijd direct bij het oud papier gooit (tenzij je geen rotte frank geeft om het milieu en het papier in de vuilnisbak gooit natuurlijk).

Tweede opmerking: het formulier dat bij de National Geographic zat, is géén stortingsformulier maar een overschrijvings- of stortingsformulier. Waarom gebruiken mensen dat woord ‘storten’ zo graag? Om uw middelbare-schoolgeheugen eens op te frissen:
- Storten: je gaat met je geld naar de bank en laat het op een rekening zetten, hetzij die van jou, hetzij die van iemand anders. Je stort het bedrag op een rekening.
- Overschrijven: hiervoor hoef je zelfs al niet meer naar de bank te gaan. Je logt in in je online-bankingservice en je zet een bepaald bedrag van jouw rekening op een andere rekening (hetzij die van jezelf, of die van iemand anders). Je schrijft het bedrag over.

In de praktijk doe je je betalingen meestal via overschrijvingen (denk ik toch). Storten, dat doe je enkel als je vindt dat je portefeuille bulkt van het geld en je een deel op je rekening kwijt wilt, of als je penningmeester bent van één of andere club of studentenvereniging en je moet de opbrengst van de cantus of pralinekaarting van gisteravond op de bank gaan zetten. Of je werkt in de horeca en je krijgt heel veel fooien, of je werkt in het zwart en je loon zit elke week in een gesloten enveloppe.

mug·gen·zif·ten -ziftte, h gemuggenzift aanhoudend zeuren over onbelangrijke details

Voor de liefhebbers van dit lieflijk nummertje mij gaan afschieten: ja, ik heb hun volledig album, en ja, ik vind dit een redelijk goed nummer (hoewel het lang niet het beste is van de plaat). Maar ergens is het toch niet eerlijk: Calexico (u weet, ik heb een zwak voor deze groep. Dat is zacht uitgedrukt) heeft ook een nieuwe plaat uit, Carried To Dust genaamd. Deze krijgt overal lovende kritieken, en dan vooral de eerste single ‘Two Silver Trees‘. Terecht! Two Silver Trees is zonder meer een briljant product door een ervaren groep die al een lange weg heeft afgelegd.
Opnieuw naar Stubru: Two Silver Trees levert één zoekresultaat op: op 24 augustus hebben ze het gedraaid in Lazy Summer.

Dan vraag ik mij af: waarom Fleet Foxes wel en Calexico niet? Twee groepen die zich in hetzelfde muzikale genre bevinden? Akkoord: die Calexicoplaat is nog maar net uit, maar de single gaat hem toch al een tijdje vooraf?

Calexico – Two Silver Trees

Oja, voor ik het vergeet: de titel is de titel. Daarnaast is het ook de naam van de rockband die ik eigenlijk aan het googlen was toen ik op bovengenoemd geluid stootte.

Met de helpende hand van nieuws.be is dit snel gebeurd. Dit is de selectie: 1, 2, 3, 4 en 5.

Opdracht 2: Turf hoe vaak de woorden “de mensen”, “constructief”, “het sociaal-economische” en “wij, met open-VLD” voorkomen

Het resultaat:

- Sociaal-economische III
- De mensen III
- Constructief I
- Wij, met Open-VLD 0

Opdracht 3: als er woorden ongeturfd blijven, zoek dan het eerste het beste Youtube-filmpje op waarin Bart Somers zijn zegje doet en turf verder.

Resultaat (alleen in het fragment):

- Sociaal-economische I (hoewel hij het hier blijkbaar plots minder belangrijk vindt dan een staatshervorming)
- De mensen: III
- Constructief: I
- Wij, met Open-VLD: I

Als Bart Somers zijn mond open doet, dan is het alsof er een bobijntje afloopt. Als hij 2 zinnen gezegd heeft heb je alles gehoord en zijn antwoord op alle volgende vragen zal in essentie hetzelfde zijn als die eerste twee zinnen. In zijn antwoorden zal hij zoveel mogelijk de woorden “constructief”, “het sociaal-economische”, “wij met Open-VLD” en vooral “de mensen” gebruiken. Die antwoorden bevatten geen enkele inhoud, maar zijn in wezen heel eenvoudige boodschappen in een mooie verpakking. Je kunt niet anders dan hem gelijk geven en dat werkt aanstekelijk voor de “minder in politiek geïnteresseerde kiezer”.

Maar waarom die bepaalde woorden? Ik denk dat de meesten onder jullie wel gemakkelijk tussen de letters kunnen lezen, niet? (wat vind je van deze nieuwe zelf uitgevonden uitdrukking?)

- Constructief: klinkt heel positief. Een partij die zich constructief opstelt, dat valt te associëren met redelijkheid, vriendelijkheid, kortom: het wekt sympathie op. Het is ook een contrast met de CD&V-NVA die vooral vooral uitblinkt in het opblazen van diverse bruggen. De VLD wist heel goed dat de kans dat de onderhandelingen zouden slagen op z’n zachtst gezegd ‘miniem’ waren. Ze wisten ook dat zij zelf niks te verliezen hadden bij een mislukking, zolang ze de schuld maar subtiel bij de CD&V konden leggen. Niet door openlijk zwarte pieten door te schuiven (oei, heb ik nu per ongeluk een Wetstraat-cliché gebruikt?) maar door de indruk bij de kiezer zelf op te wekken. Gedurende de onderhandelingen zouden ze full time hun handen in onschuld wassen en achteraf zouden ze dan kunnen zeggen dat ze “constructief” geweest waren, en dat het kartel de leiding had gehad want “de mensen” hadden daar in juni zelf over beslist, en dat moest toch gerespecteerd worden nietwaar?

- Het sociaal-economische: In België bestaan er twee bestuursthema’s. Enerzijds iser de fameuze ‘staatshervorming’, anderzijds ‘het sociaal-economische’. Om kort te gaan: het sociaal-economische beslaat eigenlijk alles behalve Justitie, Defensie en Buitenlandse Zaken. De rest kun je wel op één of andere manier aan iets sociaals of economisch relateren. De staatshervorming aan de andere kant, gaat over de manier waarop ze dat gaan doen: in de context van de deelstaten of die van de federale regering?
Bon, de Open-VLD gebruikt de term ‘het sociaal-economische’ volgens dat het hen goed uitkomt. Dat wil zeggen: vlak na de verkiezingen, toen de staatshervorming het állerbelangrijkste thema was, toen herhaalde Bart Somers tot in den treure dat die staatshervorming het belangrijkste was en dat het sociaal-economische eraan ondergeschikt was. Zo kon hij ook subtiel wat meer druk op het kartel leggen, en dat is mooi meegenomen. Tegenwoordig heeft iedereen de buik vol van die staatshervorming en vragen we ons af wanneer die regering eindelijk eens zal beginnen regeren. En zo is Bart Somers par conséquence al meer dan een maand lang aan het zeggen dat er aandacht moet uitgaan naar het sociaal-economische en niet uitsluitend naar de staatshervorming (“die óók belangrijk is”, aldus Somers. We willen toch geen potentiële Vlaamsgezinde kiezers afschrikken he?). Er komt werkelijk níets anders meer uit de man zijn mond. In één adem vermeldt Bartje er doorgaans ook bij waaróm het sociaal-economische (dus regeren in het algemeen in feite) belangrijk is: “dat zijn de thema’s die de mensen echt belangrijk vinden”, “dat is wat dit land nodig heeft”, “zo versterken we onze economie en kunnen jobs gecreëerd worden, zodat de koopkracht van de mensen weer stijgt”, “…en intussen moeten we in alle sereniteit verder werken aan een staatshervorming waar vooral de mensen van beter zullen worden, en daar zullen wij met Open-VLD ons constructief bij opstellen”. Kijk eens Bart! Ik zou ook voorzitter kunnen zijn he?

- Wij, met Open-VLD: benadrukt het groepsgevoel, nestwarmte, een familie. Het is een kernwoord dat sinds de naamsverandering voortdurend in interviews wordt gebezigd door de voorzitter. Het komt uit een tijd waarin de VLD geplaagd was door dissidentie en overlopers (vb. Dedecker). Met de verkiezingen in het vooruitzicht moest het imago dus dringend hersteld worden. Ik geef op een briefje dat in de aanloop naar de Vlaamse verkiezingen van 2009 het “wij met Open-VLD” opnieuw hoge toppen zal scheren.

- De mensen: duidelijk he? Dat spreekt de mensen natuurlijk veel meer aan dan “het volk”, “de bevolking”, “de natie”, “de massa” of “het gepeupel”. Herhaal het 3000 keer en je zal misschien kiezers van de SPa kunnen afsnoepen.

Bart Somers is niet de politicus van de inhoud, het is de politicus van de verpakking, de commercie, de communicatie. Het is de Stevaert van Open-VLD (maar dan veel kunstmatiger). Hij is het soort politicus dat je zelden beleidsfuncties zal zien vervullen want dan valt hij door de mand. Bij CD&V kunnen ze ervan meespreken sinds een zekere Y.L. een betrekkelijk belangrijke post wist te versieren. De man van de woorden (“wie gelooft die mensen nog?”, er moet “goed bestuur” komen) moest plots de man van de daden worden en dat is hem ‘slecht’ bevallen. Zeker toen die woorden als boomerangs in zijn gezicht kwamen vliegen. Zelfs zijn kartelpartner, die blijkbaar zo naïef was te denken dat hun programma tot op de letter zou kunnen worden uitgevoerd, keert zich van hem af.

Laat dit je er niet van weerhouden op Open-VLD te stemmen in juni, tenzij je Gennez, Dedecker of Dewinter een aantrekkelijk alternatief vindt. Denk vooral niet dat die wél inhoud hebben.

“…eeeen een doeltrap”

“…is het toch wel moeilijk, die afwerking”

“…nu toch al twee kansen voor Anderlecht”

“…nu toch al een wissel bij Anderlecht”

“…maar Bergen heeft nog niet één keer echt kunnen dreigen”

“…en dat is tegen de gang van het spel in”

“…de voorsprong voor Bergen”

“…en dan is het vrij makkelijk knikken”

“…en die wordt binnengeknikt door Wasilewski”

“…en zo staat het 1-1″

“…dat is toch een betere weergave dachten we zo van de verhoudingen op het veld”

“…en dan nu deze vrije trap en Wasilewski heel erg vrij toch wel”

“…en Herpoel kan daar heel weinig tegen doen”

“…verrassend genoeg is het Bulykin die binnen is gebleven”

“…wellicht dan euh Jakovenko”

“…goeie voorzet van Boussoufa die z’n stempel nog niet echt heeft kunnen drukken op deze wedstrijd”

“…Juhász wel, maar die vindt het kader niet”

“…die ook na de rust redelijk rommelig blijft”

“…het ziet er misschien makkelijker uit dan het uiteindelijk is”

“…maar wel een goeie vrije trap van Boussoufa alweer”

“…Jakovenkoooo…in de armen van Herpoel”

“…en dan die kopbal van WasileWski en die gaat niet zo heel ver naast”

“…en zo is er toch wel weer wat dreiging van Anderlecht in de tweede helft”

“…komt er toch wel gevaar vanop de flank met kopballen”

“…en dan is het toch 1-2 voor Anderlecht”

“…Anderlecht al een aantal keer met voorzetten vanaf de flank en met vrije trappen ook gevaarlijk geweest”

“…er kwamen wel mogelijkheden”

“…en dan de kans voor Jarju!”

“…en dat allemaal 2 minuten voor tijd”

“…en Anderlecht heeft Bergen een beetje terug in de wedstrijd gebracht…”

“…door na die 1-3 voorsprong achteruit te kruipen”

“…en zonder dat het ook nu echt dreigend wordt”

Als je erop begint te letten wordt het inderdaad lachwekkend, maar op den duur is het gewoon irritant. Eddy, hou daar eens mee op, we hebben geen behoefte aan een tweede Koen Meulenaere.

Na een week zonder sport werd ik ambetant, dus heb ik de koersfiets opnieuw te hand genomen om de overtollige energie uit mijn lijf te rijden. Helaas, het mocht niet zijn: ik was deze middag nog maar net vertrokken of ik kon vooraan al niet meer schakelen. Ik heb mijn vederlicht ros dan maar bij de dichtstbijzijnde fietsenmaker achtergelaten. Diagnose: trapas zit los; moet uit elkaar gehaald worden; achterwiel heeft dringend behoefte aan een nieuwe band.

Thuisgekomen heb ik uit pure miserie opnieuw de loopschoenen aangetrokken om een half uurtje te gaan rennen. Maar Evi heb ik voor de gelegenheid thuis gelaten. Ze heeft het een beetje verkorven bij mij. Beginnende lopers, opgelet!: in het begin gaat de opbouw heel geleidelijk, maar op een bepaald moment worden de grenzen echt wel verlegd. En met “verlegd” bedoel ik “verder dan de horizonlijn”. Vorige week hervatte ik bijvoorbeeld met een les waarin ik 5, 6, 7 en tenslotte 8 minuten moest lopen. De volgende les: 4 keer 8 minuten (!!). Op het einde van die les, toen ik druk in de weer was het vuur in mijn linkerbeen te blussen, gaf Evi nog mee dat ik in de volgende les 8, 8, 8 en 12 minuten (!!) zou lopen. Dus: drie keer 8 minuten en een Coopertest als dessert.
En dus gingen de loopschoenen weer in de kast, en tot op vandaag wacht ik tot ik fysiek in staat ben de volgende les aan te vatten.
Vandaag dus een loopje gedaan zonder Evi, met mijn eigen muziek (The Private Press van DJ Shadow), en dat ging vrij goed. De pijn in het linkerbeen was draaglijk en kwam alleen opzetten ná het lopen. In mijn rechterbeen zit er nu wel ook een zweempje van scheenbeenpijn, maar het valt allemaal wel mee.

Eric Dekker mocht ik ook niet. Altijd aanvallen en mij grijze haren bezorgen. Bijna de Ronde van Vlaanderen winnen (stel je voor: een Nederlander. Heiligschennis zou het geweest zijn!). En altijd die overdreven zegegebaren als hij over de streep bolde.

Em, Nederlanders die ik wél mag……

- Mart Smeets: die man heeft gewoon een heel rustige uitstraling, en kan op een heel levendige manier de samenvatting van een koers becommentariëren.

- Hans Teeuwen: ja, die is nogal grappig.

- Bart Dirks: was correspondent in Brussel voor de Volkskrant. Hield een blog bij over België en heeft nu een populair boek uitgegeven getiteld “België bestaat”. Heeft een frisse kijk op de dingen en heeft zich kunnen bevrijden van de cliché-beelden die Nederlanders over Belgen hebben. Nu is hij terug in Nederland maar de link vind je nog steeds hier.

-Anton Corbijn: Regisseur van Control, en begenadigd rockfotograaf.

-Clarence Seedorf: voetballer. Maar zijn aanwezigheid in deze lijst heeft eigenlijk vooral te maken met de club waar hij in dienst is.

-Guus Hiddink: pleegde landverraad door als coach van Rusland Oranje uit het EK voetbal te knikkeren. De man is ook een übertrainer. Luister wat hij zegt, hij heeft altijd gelijk. Louis van Gaal ook trouwens.

- Thea Beckman: Jeugdboekenheldin.

Volgende keer: To the next level: Duitsers die te verdragen zijn.

Vanuit het zuiden kwam hondengeblaf aangewaaid van over de zanderige leegte van de woestijn. Het geluid was afkomstig van meer dan één hond en het klonk niet bepaald verwelkomend. Ik aarzelde even en vertraagde subtiel mijn pas. Greg, van zijn kant, liep onverstoorbaar verder in de richting van een zwart niets waaruit ik heel vaag een silhouet kon ontwaren. Het enige teken van leven naast het geblaf waren enkele lichtjes ter hoogte van het dichtstbijzijnde dorp, aan de andere kant van de “wadi”, want zo werden de kilometersbrede kloven genoemd die zo typerend zijn voor de Wadi-Rumwoestijn. De wadi’s liggen noord-zuid georiënteerd en worden begrensd door indrukwekkende rotsformaties. De rode kleur van de rotsen werd op dit moment van de dag nog gecamoufleerd door een grijze waas, net zoals het rood van het zand. De lucht was donkerblauw en lichtte op aan de oostelijke horizon.
“It’s like a gate under the railway trace”, zei ik tegen Greg, doelend op het silhouet op de weg voor ons.
“Really? I don’t see anything!”
Toen we dichter kwamen bleek het een halfafgewerkte poort te zijn, volledig in Arabische stijl met twee wachttorentjes. Het ding stond in de stellingen en de weg werd versperd door hopen zand en bouwmaterialen. Achter de poort lag iets dat leek op een toekomstige parkeerplaats, met aan de rand een sierlijk gebouwtje. Daar hield de weg op. Vlak voor de poort hielden we halt.

Die ochtend was ik om 5u opgestaan, nadat ik 5 minuten eerder vanzelf wakker geworden was uit een heel diepe slaap. Blij dat ik ondanks het primitieve comfort toch een degelijke nachtrust achter de rug had, en gedreven door een kleine adrenalinestoot bij de gedachte aan een zonsopgang in de woestijn, was ik klaarwakker toen ik in mijn kleren schoot. Samen met Greg was ik in zuidelijke richting vertrokken, langs de weg die in het duister volledig onzichtbaar was.

“Let’s wait here”, zei Greg en we gingen zitten op het nog koude asfalt, met onze blik op het oosten gericht. Ik nam enkele testfoto’s om de belichting wat af te stellen. Het duurde niet lang voor de koude woestijnlucht de bovenhand begon te krijgen op mijn centrale verwarming.
“Where is the sun when you need her?”, vroeg ik me af.
Mijn horloge gaf 5.40u aan.
“I’d like to go up there”, zei Greg na een tijdje, en hij wees naar een zandheuveltje rechts achter ons. “Let’s get off the beaten track!”
Toen we door het woestijnzand begonnen te ploegen, hoorden we opnieuw het hondengeblaf en links voor ons zag ik in de verte een stofwolk opdoemen. Het bleek een terreinwagen te zijn die met grote snelheid in de richting van het gebouwtje en de parkeerplaats reed. De wagen zigzagde wild alsof hij een raceparcours afwerkte. Het geblaf werd luider, en toen merkte ik de hond op die vlak voor de wagen voor zijn leven rende. Het beest zigzagde, alsof hij wist dat de auto meer problemen met het bochtenwerk zou hebben. Op een afstand zag ik een tweede hond parallel meerennen terwijl hij het tafereel net als ons gadesloeg. Ter hoogte van het gebouwtje hadden de dierenbeulen genoeg van hun wrede spelletje en lieten ze de hond met rust. De wagen verdween noordelijke richting en de rust keerde terug.
Achter ons kleurden de rotsen langzamerhand roder, een voorbode van de blijde intrede van de zon. Het spektakel begon toen de eerste zonnestralen zich over de zwarte bergen in het oosten gooiden en de rotsen achter ons in lichterlaaie zetten. Onze lichamen wierpen meterslange schaduwen over het nu bloedrode zand. In mijn hoofd zetten de Beatles ‘Here comes the sun’ in en ik schoot foto na foto, panorama na panorama. Het silhouet van een eenzame kamelendrijver maakte het plaatje compleet.

Toen het magische moment voorbij was en de zon aan haar steile klim begon, die uiteindelijk zou resulteren in een opnieuw veel te hete dag, keerden we terug met in ons kielzog twee blaffende honden.

Chillen in een heteluchtoven

Het kamp was verlaten toen ik rond 9u30 het tentzeil opzijsloeg, op zoek naar frisse lucht. Om 6u30 was ik opnieuw tussen de dekens gekropen om mezelf weer op te warmen, maar 3u later was ons kampementje al een echte sauna. Ik slofte door het zand naar de toiletten, omgeven door een magische stilte die alleen gebroken werd door het sporadische suizen van de wind en een verre radio die Arabiche keelgezangen uitbraakte. Af en toe hoorde ik iemand meeneuriën terwijl er vaatwerk klaterde. De sfeer deed me denken aan de openingsscène van een typische spaghettiwestern uit de jaren ’70. Ik was een cowboy die behoedzaam het spookstadje betrad, mijn handen op mijn geweerholsters, begeleid door het kraken van een schommelstoel die in de wind op en neer beweegt, en het regelmatige gesnurk van een dronkaard die de vorige avond in de saloon in slaap gevallen is.
Het gesnurk bleek afkomstig te zijn van Nasser, die in een open tent languit op een bank lag. Vanonder zijn te korte deken staken twee blote voeten en een arm die tegen de grond bungelde.

Toen ik terugkwam van de toiletten realiseerde ik me dat de andere kampgasten vertrokken waren en dat wij de enigen waren die twee nachten in de woestijn zouden doorbrengen. Er viel buiten Nasser en de muzikale Jordaniër in de keuken geen levende ziel te bespeuren, en op een half opgegeten koek na was de ontbijttafel leeg. Ik liet me in de halfopen etenstent op één van de zetels ploffen die rond de ontbijttafels stonden, en gaf me over aan de loomheid. Ik werd daarin spoedig vergezeld door mijn medereizigers, en in die toestand werden we aangetroffen door een personeelslid. Zich ervan bewust dat ze het ontbijt te vroeg hadden opgeruimd, trommelde hij een drietal man op om de tafel opnieuw te zetten en een oogwenk later bedienden we ons van thee, brood, yoghurt, en een vreemde brij van zaadjes waar je olie moest bij gieten. Ik weet niet wat het was, maar het was lekker.

Daarna begon voor mij het tweede moment waarop het gevoel van een strandvakantie doorbrak. Het eerste moment was aan de Dode Zee geweest, nu was het in de Wadi-Rumwoestijn, in een verlaten tentenkamp, in de beschutting van een dak van palmboombladeren, op een zachte zetel, met het interessante boek van Jan Leyers. Terwijl ik lag te lezen zag ik vanuit mijn ooghoek Nasser door het zand strompelen, op zoek naar thee en met een fles water in de hand. Ik zat eerst alleen onder dat palmboombladerendak, maar werd daarna vergezeld door achtereenvolgens Greg, Griet (op de vlucht voor Rowan), Rowan (in achtervolging op Griet maar al gauw een blok aan het been van Greg), en een gestrande Italiaan die een uurtje eerder met zijn motorfiets was aangekomen en die een merkwaardige behoefte vertoonde om stuntelige gesprekken op te starten met Rowan (hij sprak geen Engels). Tenslotte kwam Nasser ons vijven vervoegen. Uitgestrekt op een bank lag hij zijn kater te verwerken terwijl hij zachtjes zong. De rust die er aanvankelijk hing, hield het voor bekeken: aan mijn linkerzijde Nasser met zijn hypnosezang, en rechts van mij het monotone gezeur van Rowan over haar vermoeden dat ze een voedselvergiftiging had opgedaan, afgaande op het ongemakkelijke gevoel in haar buik.

Is het de moeite waard om te vertellen dat zowel die Italiaan als één van de personeelsleden uit het kamp een wijsvinger misten, en dat dat veel jolijt opleverde (“now we can be twins!”)? Nee? Ach, laat ons maar direct naar het interessante deel van de dag gaan: de jeepsafari.

De jeepsafari

Een pickup stond ons aan de ingang van het kamp op te wachten. In de laadbak stonden twee banken waarop we plaatsnamen, het gezicht naar elkaar. In de loop van de middag was de wind opgestoken en het beloofde een stoffige rit te worden. Met mijn Stubrusjaal over mijn hoofd getrokken, mijn sportzonnebril tegen mijn oogkassen, en met mijn lange broek en bergschoenen, hoopte ik voldoende beschutting te hebben. Het was geen verloren moeite.
Toen we de weg verlieten en het ruime zand kozen gaf de chauffeur plankgas. Een golf van opwinding ging door de laadbak van de pickup en ik voelde me Indiana Jones. Het principe van winderosie werd in real time op mijn eigen lijf en leden toegepast, dat eerder al door een lading Dode-Zeemodder was gladgepolijst.
Mijn tweede filmisch moment van de dag werd nog versterkt toen we stopten voor een grot en Nasser ons voorging naar binnen. Op een platte steen was een oude Bedoeïnenkaart uitgekerfd, vergezeld van afbeeldingen van schorpioenen op de wand.
“That means that the Bedouins wanted to warn each other that there are scorpions in this place”, zei Nasser.
Wetend dat ik geen grote fan ben van mijn eigen sterrenbeeld, prikte Rowan met haar vinger in mijn nek. Mijn schrikreactie en gealarmeerde blik waren natuurlijk bron van hilariteit. Laat ons er verder geen woorden aan vuil maken.

De rit nam twee uur in beslag en gaf nog heel wat voer voor herinneringen, zoals de filmset van Lawrence of Arabia (derde filmisch moment), een duinencross, een duinenklim (te voet dan), en het obligate glas zoete muntthee. Toen we in het kamp aankwamen konden we een paar verse kilo’s zand uit onze kleren schudden, maar onze ervaring met het sanitair blok was niet van die aard dat we stonden te springen om er opnieuw gebruik van te mogen maken. Misschien zijn Gregs kurkdroge, maar lyrische omschrijvingen nog het best geplaatst om een indruk te geven: “I think somebody’s ass exploded in there. I can’t see another way for poo to get all over the place, even at the side of the toilet seat” (over één van de mannentoiletten).
“I feel abused. I mean… there I was… naked… with my feet at the side of that poo hole, carefully avoiding any body contact with the bottom and pooring some cold water over me. This will have a lasting impact on me.” (over de douches).
Het hield me niet tegen toch nog een tweede douche-ervaring te trotseren en even later fris aan het kampvuur te gaan zitten, waar ik een gesprek aanknoopte met de eigenaar van het kamp over de weldaden van kamelenmelk. Intussen waren we al lang niet meer de enige gasten: het kamp zat vol Italianen en Nederlanders.

Het was de arak

Het avondeten was identiek aan dat van de vorige avond, maar het degustief was anders. Nasser kwam bij ons zitten en vroeg voor de eerste keer of iemand zin had in arak. Ik hield niet van anijstoestanden en paste aanvankelijk, maar anderzijds was er de eeuwige dorst en ik was het nog steeds beu water te moeten drinken. Ik proefde dus wat van Griets beker.
“What do you think, Maarten?”, vroeg Nasser.
-”It has too much water in it, it needs to be stronger”, antwoordde ik.
-”Hahaaa, give me a cup, I’ll make you a proper arak!”
Zogezegd, zogedaan: ik kreeg een beker “echte” arak en die smaakte al heel wat beter (wat ook de anderen beaamden). Zo waren we vertrokken voor wat een leuke avond aan het kampvuur moest worden.
Alleen…. mijn darmen hadden het zo niet begrepen. Ik weet niet wat het was dat zich in mijn buik aan het roeren was, maar het voelde aan alsof er zich fauna tussen mijn darmflora bewoog. Het eerste toiletbezoek liet zich niet lang uitstellen en was goed voor minstens een half uur vrolijk tijdverdrijf in de befaamde faciliteiten van het woestijnkamp.
Toen ik terug bij het kampvuur kwam aangewaggeld – de ene beker arak steeg bijzonder snel naar het hoofd -, zag ik dat Nasser zijn zangtalenten aan het demonstreren was, gezeten tussen een man in een wit kleed met een soort Arabisch snaarinstrument, en een andere man, eveneens in tafellaken, die driftig met zijn hand op een trommel timmerde. Het duurde niet lang voor enkele mannen hand zich in hand aan een huppeldansje waagden. Vrouwen die samen met mannen dansen is dan wel haram, maar dat weerhield één van hen er niet van Greg en Griet uit hun luie zetel te komen trekken en mee te sleuren in de plaatselijke line-dance, wat voor mij reden genoeg was om met mijn camera ‘de sfeer vast te leggen’. Het leverde enkele grappige beelden op, vooral wanneer Greg en Griet op een onbewaakt moment de benen namen om te ontsnappen aan verdere dansverplichtingen.

Die nacht kon ik de slaap niet vatten. Ik had last van krampen, van luidruchtige Italianen en Amerikanen, en iemand die onafgebroken pogingen ondernam één van zijn longen op te hoesten. Ik weet niet of ik het gedroomd had, of dat ik klaarwakker was, maar op een gegeven moment riep ik “shut the f*ck up” naar de zoveelste lawaaierige passant. Zonder resultaat.

- Wordt vervolgd -

Wereldwonder

Op de website van de zeven nieuwe wereldwonderen begint de voorstelling van Petra als volgt:

“On the edge of the Arabian Desert, Petra was the glittering capital of the Nabataean empire of King Aretas IV (9 B.C. to 40 A.D.).”

In de National Geographic Traveller Special waarin 50 droombestemmingen worden beschreven, begint het stuk over Petra met een citaat van Edward Lear:

“Petra moet een wonder blijven dat je alleen kunt begrijpen door de plek zelf te bezoeken”.

Aan u om uit te maken welke openingszin de meeste aanleiding geeft om verder te lezen.
Ik zal ook een poging doen om met woorden het fenomeen Petra te omvatten. Ik weet nu al dat het niet zal lukken.

Als ik over Petra praat dan krijg ik niet bepaald blikken van herkenning. Ofwel heeft men er nog nooit over gehoord, ofwel wordt het geassocieerd met de Schatkamer, het bekendste gebouw (met dank aan Indiana Jones). In werkelijkheid is de Schatkamer enkel een soort appetizer, een teaser die je uitnodigt verder te gaan kijken.

De Siq

Zoals de website van de 7 wereldwonderen beschrijft, was Petra inderdaad 2000 jaar geleden de hoofdstad van het Nabateese koninkrijk. Petra is niet gebouwd, het is uitgehakt. Uitgehakt in de rotsen en goed verborgen in het bergland aan de rand van de woestijn. De stad kon enkel bereikt worden door de Siq, een 800m lange, smalle kloof tussen de rotsen, uitgesleten en gepolijst door het wassende water. En als ik ‘smal’ zeg, dan bedoel ik dat u er met de wagen in geen geval door kunt.

Aan de ingang van de kloof begon Nasser aan zijn uitleg maar hij bleef voortdurend halverwege zijn zinnen steken. Als hij niet bleef haperen, dan vergat hij dingen te zeggen of herhaalde hij zaken die hij al 5 keer had gezegd. Iemand had duidelijk last van een kater.
Ik had niet het geduld om te blijven luisteren en toen we de Siq inliepen was ík degene die voortdurend bleef haperen, omdat de mogelijkheden voor iemand met een spiegelreflex simpelweg overweldigend waren. De relatieve duisternis van de Siq, in combinatie met de staalblauwe hemel en de oranje rotsen die baadden in het zonlicht, maakte dat het vinden van de correcte belichtingsinstellingen een huzarenstukje zou worden. Als ik na het nemen van een foto vijf meter verder liep, merkte ik dat mijn instellingen alweer achterhaald waren. Op deze manier beloofde de Siq zeer lang te gaan worden. Gelukkig had ik (R.) gezelschap van Greg (L.) die zich in dezelfde hypnotiserende extase bevond.

De leerkracht aardrijkskunde in mij leefde op bij het zien van dit wonder van de geomorfologie: het lijnenspel in de rotsen, de lagen, de kleuren, de vormen. Het was werkelijk schitterend. De bodem van de Siq was vlak en hier en daar geplaveid met grote stenen: een overblijfsel van de Romeinse passage in Petra.

Indiana Jones

De Siq kronkelt door de rotsen, die tientallen meters boven je uittorenen en na 800 meter zie je plots in een kier tussen de rotsen de Schatkamer. Een warm geelrood licht zet het bouwwerk in lichterlaaie en als je tenslotte uit de Siq het voorplein op stapt…… dan lijken het Colloseum in Rome, de Eiffeltoren en het Vrijheidsbeeld futiel. Kinderspel. Mathematisch en steriel. Het resultaat van een techniek die de mens op allerlei vlakken toepast, en dus eigenlijk niet zó bijzonder. Maar de Schatkamer daarentegen is uitgehakt. Als een standbeeld, maar dan uit één stuk en reusachtig. Eén fout, één uitschietende beitel, en het werk is onherstelbaar beschadigd. Je hebt slechts één kans om het goed te doen.
In werkelijkheid is het gebouw geen schatkamer maar een graftombe voor één van de Nabatese koningen. De urnen op de indrukwekkende gevel vertoonden kogelgaten, het resultaat van verwoede pogingen van ontdekkingsreizigers die dachten dat de Schatkamer werkelijk een schat voor de buitenwereld verborgen hield. Op dat thema werd ook gealludeerd in ‘Indiana Jones and the Last Crusade’, waarin gesuggereerd werd dat de Schatkamer van Petra de geheime locatie was van de Heilige Graal.

In werkelijkheid ziet de Schatkamer er vanbinnen zo uit.

We zaten op het plein voor de Schatkamer aan een tafeltje. Nasser dronk thee om zijn kater te verjagen (wat hem wonderwel lukte, want een uur later zou hij weer zijn oude zelf zijn) en vertelde in horten en stoten wat hij wist over de Schatkamer. De aardrijkskundeleerkracht in mij schoof even op om plaats te maken voor mijn inwendige geschiedenisleerkracht, die er gezellig kwam bijzitten om te genieten van het schouwspel.

Als je vanaf de Schatkamer verder door de ravijn loopt dan vergaap je je aan de ene façade naast de andere. Het zijn allen graftomben. Nasser nam ons mee over een “alternatieve weg” door de rotsen boven de ravijn. Na wat klauterwerk kwamen we op een uitzichtsplatform. Onder ons liepen talloze groepen toeristen in de dezelfde richting. ‘s Avonds zouden ze druppelgewijs terugkeren, maar om Petra helemaal te ontdekken moet je eigenlijk een paar dagen uittrekken.

Naar het Klooster

In de namiddag liet Nasser ons vrij en gingen we op weg naar de Monastry, het grootste bouwwerk in de stad en gelegen op het einde van een 1 uur lang durende klim door een smalle kloof die door de Nabateeërs omgevormd is tot één lange trap, uitgehakt in het zandsteen. Onze lunch wilden we niet verorberen tussen de vele toeristen die al dan niet per ezel naar boven gingen, dus namen we onze toevlucht tot een soort natuurlijk balkon in de rotsen, dat we toevallig ontdekt hadden. Op een gegeven moment merkten we namelijk dat er een zijtrapje was uitgehakt dat recht omhoog leidde. Na een korte klim bevonden we ons zo’n 20 meter boven het pad en was het enige wat we hoorden het geschreeuw van twee lokale kinderen die aan de overkant van de kloof tussen de rotsen speelden.

De klimtijd tot aan de Monastry was zogezegd een uur maar met onze jonge benen stonden we er al na amper 40 minuten. De monumentale gevel kwam als een verrassing. Ten eerste had ik niet verwacht dat we al zo snel boven zouden zijn, en ten tweede had het er op de foto’s uit de reisgidsen veel kleiner uitgezien. Het is pas als je het in perspectief bekijkt, dat je je realiseert hoe groot het is. Ter illustratie: voor de drempel van de ingang lag een steen, zodat je een opstapje had om erop te klimmen. Op de drempel. That’s right: Je moest op de drempel klimmen. Die ‘drempel’ was anderhalve meter hoog. Het voelde alsof we voor het huis van de reus stonden.

Rowan had gehoord dat we beter gewoon konden verderlopen naar het uitzichtspunt dat een eind verder op de bergtop lag. In werkelijkheid was er geen sprake van “het uitzichtspunt” en “de bergtop”. Er was wel “één van de drie uitzichtspunten” en “één van de drie bergtoppen”. Van de drie mogelijkheden beklommen we er twee. De regel dat het kouder wordt naarmate je hoger klimt was blijkbaar hier niet van toepassing want toen ik en Greg op de top een fotoshoot van het landschap en van elkaar aan het houden waren, was het alsof een gigantische haardroger mijn hoed van mijn hoofd probeerde te blazen. Het uitzicht was overigens best te pruimen. Voor ons ontvouwde zich ongeveer het begin (of het einde, het is maar hoe je het bekijkt) van de ‘Grote Riftvallei’ of de ‘Grote Afrikaanse Slenk’, de grens tussen de Arabische en Afrikaanse aardplaat. Hij begint hier, loopt daarna door de Wadi Rum woestijn waar hij een oogverblindend landschap heeft gecreëerd, en daarna door de Rode Zee waar hij ook voor verantwoordelijk is. Daarna verlaat de Riftvallei de grens tussen de platen en gaat hij dwars door Oost-Afrika waar hij symptomatisch is voor een breuk in de Afrikaanse plaat waardoor Oost-Afrika langzaam maar zeker van de rest van het continent afgesplitst wordt. Hier heeft de Grote Riftvallei een resem meren en vulkanen doen ontstaan waarvan het Victoriameer en de Kilimanjaro de bekendste zijn. Voor onze ogen waren rotsen en bergen allemaal noord-zuid georiënteerd, in het verlengde van de Grote Riftvallei. De inwendige aardrijkskundeleerkracht juichte en werd daarin bijgetreden door de inwendige geschiedenisleerkracht toen ik me omdraaide en neerkeek op de Monastry, die vanuit vogelperspectief nog groter leek.

One dinar sir!

Toen we de lange trap door de kloof naar beneden liepen kreeg ik een klein meisje in de mot dat op het pad zat. Op haar schoot hield ze een baby-geitje. De foto lag zo voor de hand dat ik hem niet kon laten liggen. Ik greep snel naar mijn camera die al de hele dag kruislings over mijn schouder hing, ik richtte en ik drukte. Net op dat moment stak het meisje een vinger op: “One dinar sir!”
Ik vond het belachelijk dat ik voor een foto zou betalen die ik zelf genomen had. En 1 JD is in een land als Jordanië betrekkelijk veel. Ik hief beide handen op in een soort excuus terwijl ik onverstoord wilde doorlopen. Maar het kind liet het er niet bij. Ze kwam achter me aan en greep mijn pink.
“One dinar sir!”
-”One dinar for the goat? That’s cheap”
-”One dinar for picture!”
-”That’s not fair, it’s my own picture.”
Intussen hield ze niet op met aan mijn pink te trekken terwijl ik bleef doorlopen. Uiteindelijk gaf ze zich gewonnen en keerde ze terug naar haar geit tot de volgende toerist zou langskomen. Achteraf kreeg ik spijt dat ik het kind niet wat kleingeld had gegeven. Het hoefde geen 1 JD te zijn, maar ik had wel nog 500 fils (0,5 JD) in mijn portefeuille zitten die ik ook had kunnen geven. Zeker toen bleek dat de foto best wel geslaagd was.

I hate the Romans

Tot op vandaag wordt Petra steeds groter. Hier en daar zie je vlaggen wapperen van universiteiten die er opgravingen verrichten. Langs de Romeinse weg die ons terugbracht naar de kloof die tot de Schatkamer en de ingang van de Siq leidde, verrezen resten van tempels en paleizen.
“That and that and that wasn’t here five years ago”, had Nasser mij verteld toen we eerder op de dag vanop een hoogte over de Romeinse weg hadden uitgekeken, wijzend naar bouwwerken die links en rechts van de poort stonden.
“Is that a Roman gate?”, had Greg hem gevraagd, en dat had bij Nasser een vurige preek doen opwellen over de verderfelijke Romeinse praktijk van steden te veroveren om ze vervolgens ‘Romeins’ te noemen.
“Nothing in Petra is Roman. Nothing! Don’t ever say or mention that. It is a big misunderstanding. I don’t like the Romans. I hate them! They destroyed cultures and took credit for things they’d never done!”
Een minuut eerder had ik staan luistervinken bij een Franstalige gids die vertelde over de Romeinse weg en de Romeinse plaveisels in de Siq.

“But the road is Roman, isn’t it?”, zei ik om Nasser daarmee te confronteren. Ik ving bot want hij reageerde er niet op. Ik heb het nog minstens 3 keer herhaald, maar hij wilde er kennelijk niks over horen. De verachting voor de Romeinen zat behoorlijk diep.

Grote Dorst

De omvang van Petra en het aandeel dat de Romeinen daarin hadden waren al lang geen item meer in mijn gedachten toen ik over de Romeinse weg terugsjokte richting Schatkamer en Siq. We hadden het laatste restje warm water dat in mijn rugzak zat al opgesoupeerd, en ik was druk bezig een ferme dorst te ontwikkelen terwijl ik mij met zinderende voeten onder een genadeloze namiddagzon voorbewoog. Links en rechts van de weg waren terrasjes waar grote koelkasten volgepakt stonden met Pepsi en Fanta. Ik vervloekte de woekerprijzen en ik vervloekte ze opnieuw en opnieuw. We waren van plan in Wadi Musa nog een pak water te kopen alvorens verder te rijden naar Wadi Rum, maar eerlijkgezegd was ik het water meer dan beu. Vergelijk het met jezelf: als je voelt dat je moet niezen, dan wil je niezen. Als dat gevoel plots verdwijnt nog voor je deftig hebt kunnen niezen, dan ben je teleurgesteld, ookal is het eindresultaat hetzelfde. Idem met dorst: als je dorst hebt wil je een ijskoude pint drinken. Met lauw water zal je dorst ook wel gestild worden, maar je wil natuurlijk geen lauw water! Je wil van het moment genieten en je dorst optimaal gebruiken om tot dat ontzettend deugddoende gevoel te komen van ijskoud bier dat in je uitgedroogde keel klatert. Die sensatie zou ik weer niet beleven want een uur later – we hadden Petra intussen verlaten – stopte de auto voor een winkel, waar we zes flessen water kochten.

T.E. Lawrence-land

Het was ongeveer 18u, en we hadden ongeveer een half uur door de Wadi-Rumwoestijn gereden, toen de auto stopte voor het ‘Zawaideh Desert Camp’. In dat half uur had ik naar buiten zitten staren en mij in Monument Valley gewaand, met deze prachtige muziek in mijn iPod. Het rode zand, de rode rotsen, de desolaatheid, het stof. Het zag eruit als-, en het was ook, een filmdecor. We zouden de volgende twee nachten in dit tentenkamp verblijven en de woestijn verkennen.

Het Zawaideh Desert Camp was als een kleine camping. Er was een sanitair blok en een bescheiden bar. Er stonden lange tenten die ingedeeld waren in compartimenten. Elk compartiment telde twee ijzeren bedden die voorzien waren van lakens en muskietennetten. Er was een kampvuur met daarrond een rechthoek van lage, maar zachte zitbanken. Het kamp lag in de beschutting van een rotswand, en werd zo beschermd tegen zandstormen. In de talrijke gaten en nissen die de rotswand rijk was, had men lichtjes geïnstalleerd wat tot de sfeer bijdroeg.

Die avond vielen we het riante buffet aan, waarvan een deel (vraag me niet welk) de hele dag in een olievat had zitten garen, begraven in het hete woestijnzand. Het was best een fijne avond. Ik vulde mijn bord tot de rand en at het leeg aan het kampvuur, waar het niettemin te donker was om te zien wat ik aan het eten was. We dronken onze tweede fles hard core Mount-Nebowijn leeg, maakten een avondwandeling in het licht van de maan (waardoor de befaamde sterrenhemel achter een zwart gordijn bleef), ik probeerde mij te douchen met behulp van een waterslang waar enkel een klein straaltje koud water uit kwam, en ik slaagde er daadwerkelijk in om direct in slaap te vallen in het veel te korte bed en tussen de vermoedelijk ongewassen lakens. Faut le faire!
Mijn wekker stond ingesteld op 5u.

- Wordt vervolgd -

Maar kan dat wel? Een agenda van een goddeloze instelling, in een katholieke school?

De dag begon zoals de vorige geëindigd was: met een glas zoete muntthee in de schommelstoel op het dak. Ik wist niet zeker of ik die nacht wel geslapen had. Mijn herinnering werd volledig ingenomen door het beeld van de achterkant van mijn oogleden en ik wist niet beter of ik had de hele nacht met mijn ogen dicht gelegen zonder echt te slapen. Om 5u was Greg zo geruisloos mogelijk opgestaan, had hij zijn camera genomen en naar buiten gegaan om de zonsopgang vast te leggen. Ik had even overwogen om hem achterna te gaan maar had in plaats daarvan mijn portefeuille genomen om mijn geld te tellen, en me daarna geïnstalleerd met “De weg naar Mekka” van Jan Leyers. Toen Greg tegen 7u terug was zijn we allebei naar het dak gegaan. Op de drempel van onze kamerdeur lagen twee dode kakkerlakken: één platgetrapte, en één met zijn poten omhoog. Net zoals in het restaurant was ik ook nu blij met de timing van de ontdekking.

Op het dak kwam één van de werkkrachten van het hotel met een glas thee in de hand op ons toegelopen en  hij informeerde of we eigenlijk geen last hadden van onze alcoholverwerkende gids. We antwoordden dat het de eerste keer was dat we hem dronken hadden gezien en dat het voor de rest eigenlijk wel een goeie gids was. De man leek niet bepaald overtuigd. Hij begon te vertellen over een incident in het hotel een tijdje terug waarbij de gids van een Belgische groep teveel had gedronken en daarna een meisje uit een Nederlandse groep had lastig gevallen. De reisorganisatie waarvoor hij werkte was permanent verbannen uit het hotel. We moesten allebei even slikken. Blijkbaar had Nasser een niet al te beste indruk achter gelaten. Terwijl we thee kregen kwam een wat dikkere man, die aan de wallen onder zijn ogen te zien pas was opgestaan, tegenover ons zitten. Hij vroeg naar onze impressies van zijn land. Uiteraard zongen we lof over Jordanië, met zijn prachtige natuur, volstrekte rust en mooie vergezichten.
“We don’t have that in the country where I live”, zei Greg.
-”Where is that?”
-”England”.
-”Aaah, England. I have seen pictures of England. Very green!”
-”Yes because of the rain.”
-”Jordan is dry. Too dry.”
Hij gebaarde met zijn hand over de vallei waar we over uitkeken.
“Not a lot of green here. They should come with airplanes and put water on the land, every day for 4 weeks, and it would be green. Then we could use the land.”
-”Right…right….”, zei Greg vertwijfeld bij het aanhoren van het megalomane plan van de Jordaniër.
Ik als notoir hater van neerslag probeerde het enthousiasme wat te temperen.
“In my country, there is also a lot of rain. And it is also very green. But we can’t see the beauty of the nature because the sky is grey all the time and we never see any sun. Without the sun, there are no colours and everything is dark and depressing. In Jordan, the sun shines every day, so every day you see the beauty of nature.”
De man knikte instemmend.
“What’s your country”.
-”Belgium”.
-”Aaaah, Belgium.”  En opnieuw knikte hij instemmend, alsof hij mijn afkomst goedkeurde. “Welcome to Jordan”.

Dodentocht

De twee vrouwen oversliepen zich en toen ze zich naar het ontbijt spoedden stonden we al klaar op het binnenpleintje om te vertrekken op de wandeling. Hier en daar had ik gelezen dat stevige wandelschoenen aangewezen waren, en ik had bijgevolg mijn bergschoenen aangetrokken. Voor de volledigheid was ik ook in lange broek, gewoon omdat ik bergschoenen onder een korte broek gewoonlijk voorbehoud voor bergwandelingen, waar ik nauwelijks volk tegenkom en waar geen vrome moslimmannen mij nastaren.

Tijdens de wandeling, en nu moet het er even uit, heb ik mij ontzettend geërgerd aan Rowan. Ik heb niet het flauwste idee waarom ze die morgen voor sandalen koos maar nog voor we een stap gezet hadden kon ik al zeggen dat het voor haar de flater van het jaar zou worden.
De hoteluitbater bleek ook de gids te zijn die ons door het reservaat zou loodsen. Ik schat dat zijn leeftijd met een 6 begon, hij sprak amper Engels maar bleek van het type ‘actieve 60 plusser’ te zijn. We gingen van start over een stijl, rotsachtig bergpad dat ons recht de vallei in voerde. Als ik tot dan toe had gevreesd dat het meezeulen van bergschoenen in mijn bagage een nutteloze inspanning zou worden, dan was die vrees nu volledig verdwenen. Ik kon ze wel kussen.
Rowan raakte al spoedig achterop omdat haar voeten voortdurend elk een eigen weg uitrolden over de losse stenen. Na een half uur deed ze haar beklag bij de gids. Die stamelde dat het pad straks beter zou worden en daar scheen ze voorlopig vrede mee te nemen. Haar voeten hadden intussen dezelfde kleur aangenomen als het pad.
We kwamen uit op een brede onverharde weg die zich in dalende lijn door de vallei slingerde. Het was redelijk steil, en dat was ook te zien aan de bezwete gezichten van enkele toeristen die uit de tegenovergestelde richting kwamen. We volgden de weg een eindje, af en toe halt houdend om over de rotswanden uit te kijken op zoek naar wilde dieren en genietend van de loepzuivere stilte. Maar toen we opnieuw voor een smal pad kozen dat langs de helling liep, sloeg Rowan permanent aan het zeuren.
“Can’t we keep on following that nice road into the valley?” “You said it would be easier by now.” “This is not what I had in mind when I imagined a walk”.
En zo ging ze maar door. Ik liep zo ver mogelijk vooraan zodat ik haar slechts in de verte hoorde klagen in dat ééntonige Londense accent. Ik dacht terug aan enkele bergtochten die ik in mijn leven had gedaan waarin een brede onverharde weg met veel losse stenen, de hoofdrol speelde. Ik herinnerde me vooral de intense saaiheid, de pijn aan mijn knieën en mijn voeten, en het met opengesperde mond naar boven staren op de stukken bergop. Als het van Rowan afhing zouden we die weg helemaal naar beneden volgen tot we onze voeten niet meer zouden voelen en bijna door onze knieën zouden zakken, en daarna op het heetst van de middag langs dezelfde weg terugkeren. Bergop.
Bij de volgende pauze, ergens in een koel bosje aan een waterbron, waar we onze gezichten verfristen, liep Rowan naar de gids en stelde voor dat ze op haar eentje zou terugkeren naar de weg, en zo zou terugkeren naar het dorp. Hij kon weinig enthousiasme voor haar plan opbrengen en het verwonderde mij dat ze dat als leerkracht niet inzag. Wat voor gids zou iemand alleen laten terugkeren in een onbekend gebied?
Daarna ging het enkel nog bergop, wat in principe de terugkeer inluidde. De weg was stijl en de zon scheen ongenadig. Ik was blij dat ik eerst naar Zwitserland was geweest en daarna naar Jordanië, en niet omgekeerd.

Het einde van de klim scheen niet in zicht te komen toen het einde van de fles water al lang bereikt was. We stopten even onder een boom en zagen een man in legeruniform ons van boven tegemoet komen. Van een pad was nog nauwelijks sprake en Rowan was aan het fantaseren over een complot tegen ons omdat Nasser ervoor gezorgd had dat we geen ingang voor het natuurpark moesten betalen.
“He’s taking revenge on us just because we didn’t pay the 7 dinars”.
Niemand van ons ging mee in die theorie, en niemand ervoer het pad op dezelfde manier als zij (…waarschijnlijk omdat wij wél schoenen aanhadden).
De man in uniform hield een ketel thee in zijn hand.
“Bedouin tea?”
Niemand behalve ik leek happig om op dat moment thee te drinken behalve ik. De woorden ‘drank’ en ‘dorst’ gingen in een lichtkrant door mijn hoofd. We klommen een eindje hoger tot bij de rotsen voor ik een beker thee kreeg. Het was een vuil geval met een overdaad aan zand dus aarzelde ik aanvankelijk alvorens de thee naar binnen te gieten.
Plotseling verscheen onze gids met een stok waarop een menselijke schedel prijkte, als een soort ‘surprise’.
“Old bedouin burial ground”, glunderde de man in uniform. Ik maakte snel een foto van de gids met de schedel, een beeld dat op zijn minst compromitterend kon worden genoemd in de ogen van iemand die de context niet kent.
Later zou ik van Rowan horen dat de man in legeroutfit haar de rekening van mijn thee kwam presenteren.
“I can’t believe he wanted to charge me for your tea!”
-”I can’t believe he actually wanted to charge for that!”, zei ik.

De terugweg tot aan het dorp ging door ‘the garden’: een dicht struikgewas waardoor onafgebroken het geluid van stromend water klonk en waarin iedere plant wel een eetbare vrucht droeg. De gids stopte verschillende keren om ons achtereenvolgens een tros druiven, braambessen en vijgen toe te steken.
Wat minder in dank werd afgenomen waren de doornstruiken die weelderig over het pad krulden. Schrammen waren ieders deel, behalve het mijne. Na mijn schoenen kon ik nu wel mijn lange broek kussen. Rowan was niet in de stemming om de pracht van de plaatselijke flora te bewonderen want ze was ziedend op de gids. Nadat ik haar voorbij een moeilijk stuk had geholpen door zoveel mogelijk doornstruiken opzij te drukken met mijn voet, hoorde ik haar tegen de arme man van leer trekken. Ik liep snel wat verder naar Greg en Griet maar haar stem bleef hoorbaar.
“I’m very angry with you!!”
-”I’m sorry.”
-”I don’t care about your sorry…”
…
We lachten groen en prezen ons gelukkig dat onze walk in the woods bijna achter de rug was.

Ik kwam als eerste terug aan het hotel waar Nasser, de chauffeur en nog wat anderen voor de ingang druiven zaten te eten. Ik kreeg terstond een tros in de handen geduwd.
“How was it?”, vroeg hij monter. Van een kater leek geen sprake.
-”For me very good. But people with sandals will say otherwise.”

Hello!

Onze chauffeur stond zichtbaar te trappelen om verder te rijden, en wij met hem, dus sloegen we het middagmaal in het hotel af om onze reis verder te zetten. De hotelcrew wuifde ons uit terwijl het busje zich door de smalle straatjes wrong. Volgende halte: Petra.

We reden door verschillende kleine dorpjes waar schijnbaar enkel 10-jarige kinderen woonden. Zonder uitzondering zwaaiden ze ons lachend toe terwijl ze “helloooo!” riepen. Jommekes avontuur in “Kinderen baas” zou hier perfect mogelijk zijn geweest.
We stopten in een snackbar om te eten en hoewel ik niet overdreven hongerig was verorberde ik mijn ‘chicken shwarma’ alsof ik in dagen niet gegeten had.

Het was een ontspannen namiddag die grotendeels bestond uit autorijden en genieten van het vooruitzicht van een normaal bed en een douche. Ik realiseerde me plots dat ik zo ver ik kon kijken niks anders zag dan een zandvlakte en ik besefte dat ik me voor het eerst in mijn leven in een echte woestijn bevond. Hier en daar zag je een tent, of een eenzame dromedaris staan, met op de achtergrond een kleine wervelwind die plaatselijk veel stof deed opwaaien. Rechts voor ons, in de heuvels, lag Wadi Musa, het dorp dat de toegangspoort vormt naar de historische site van Petra.

One dinar. One!

Wadi Musa deed me denken aan een skioord. Overal waren hotels en restaurants en het vertoonde tekenen van relatieve rijkdom, vooral vergeleken met de dorpjes waar we eerder die middag doorgereden waren. De benoeming van Petra tot één van de nieuwe wereldwonderen zal de inwoners geen windeieren gelegd hebben. We stopten voor een gebouw waarin zich een mythische bron zou bevinden.
“Here is one of the places where Moses hit the rocks and water came out”, zei Nasser. We stonden op de rand van wat ik het best kan beschrijven als een klein zwembad, gevuld met klaarhelder water dat vanuit een rotsachtige tunnel gestroomd kwam.
“It is said to have healing power!”
Greg, die farmaceutische wetenschappen gestudeerd had, nam de proef op de som en dronk enkele slokken water uit zijn hand. Die beker liet ik liever aan me voorbijgaan. Het water uit de kraan was ook zogezegd te drinken en ik wilde mijn darmen in hun oorspronkelijke staat behouden.
Naast de bron was een souvenirwinkel waar zandfiguren in flesjes verkocht werden. Net toen we onze rug wilden draaien om terug naar de wagen te lopen verscheen een jonge verkoper (hij was een jaar of 11). In zijn handen hield hij een Palestijnse keffiyeh (in zwart-wit), die hij mij terstond om het hoofd wilde leggen.
“No thank you!”, zei ik lachend terwijl ik hem ontweek, en ik maakte me zonder omkijken uit de voeten.

Het hotel was degelijk. We kregen er vruchtensap als welkomstdrink en ik was blij nog eens iets anders te kunnen drinken dan water om de dorst te verdrijven. De douche in onze kamer was er één naar mijn hart: hoe je ook aan de kraan draaide, het water bleef stromen. Het leek een uitstekend excuus om er extreem lang onder te blijven staan. “Ik moest wel zo lang douchen, anders zou het waterverspilling zijn”.
Jammergenoeg douchte Griet voor mij en kreeg ze als eerste met het ‘probleem’ te maken. Ik werd te hulp geroepen en kon het water dan toch stoppen door aan de douchekop te draaien.

We hadden 4u voor we met z’n allen zouden gaan eten dus gingen Griet en ik, na gedoucht en gerust te hebben, op verkenning in Wadi Musa. We zochten een bakkerij om sandwiches in te slaan voor de volgende dag. Gewapend met een plannetje uit de Lonely Planet, waar de bakkerij in kwestie in vermeld werd, trokken we de straat op. Maar wat begon als een gecontroleerde oefening in oriëntatie, mondde al snel uit in natte-vingerwerk waarbij we alleen zeker waren van de richting van het dorpscentrum. Onderweg werd ons om de haverklap “hello!” toegeschreeuwd door spelende kinderen. Ook hier waren er geen volwassenen te bekennen. We zagen een jongen van pakweg 11 te paard onze richting uitkomen. Het was de jongen van de souvenirwinkel. Ik zag de bui al hangen.
“You want to ride the horse?”
-”No”
-”Where are you going?”
-”The shop!”
-”Common, jump up, I’ll take you!”
We schoten in de lach.
“With three people on one horse? Are you insane?”
-”Common, it’s no problem!”
Hij was duidelijk getraind in omgang met toeristen. Om ze te overtuigen, blijf zo lang mogelijk doorzeuren.
Wij pasten eveneens onze beproefde tactiek toe: negeren. We bogen ons over het plannetje en deden of we controleerden of we nog steeds op de juiste weg waren. Uiteindelijk joeg hij zijn paard voorwaarts en het nerveuze dier zette een galop in.

De weg bracht ons gelukkig recht naar het centrum. Daar waren geen kinderen meer te bekennen, enkel starende mannen. Bij elke winkel, elke bar en elk restaurant stond wel een kerel voor de deur die ons binnen probeerde te lokken.
“Where from?”
-”Hawai”
-”Welcome. Come take a look inside.”
-”Talk to the hand.”

We vonden onze bakkerij probleemloos. Een rek tegen de muur lag vol plastieken zakken, gevuld met sandwiches. Alleen waren de zakken niet doorzichtig en stond er nergens te lezen hoeveel stuks zo’n zak bevatte. Ik riep de hulp in van de man achter de kassa.
“How many are in the bag?”
-”One dinar.”
-”No, I mean how many are inside?”
-”…one dinar.”
-”Yes, I know. But I want to know – hoooow – many – sandwiches – are – in – the – bag.” En ik ging met mijn handen langs de zak op en neer om het geheel van de sandwiches op één of andere manier te benadrukken. De man leek in de war.
“One dinar.”
We werden radeloos. Intussen moest die man toch al doorhebben dat ‘one dinar’ niet het antwoord op onze vraag is??
-”Do you understand our question?”
-”One dinar”
Een tijd later, toen ik aanstalten maakte om de zak te openen en de inhoud zelf te gaan tellen, kreeg de kassaman de ingeving er een personeelslid dat wél Engels verstond erbij te roepen.
“12″, zei die.
-”Excellent”, zei ik. Ik zag af van het idee om de verkoper nu om de prijs te vragen in de vrees dat de ironie niet zou overkomen, en dus legde ik een dinar op de toonbank bij het naar buiten gaan.

Bij een kruidenier gingen we op zoek naar een pot Nutella. Die vonden we niet en we wilden terug naar buiten gaan, maar net op dat moment stond de uitbater op en vroeg “what were you looking for?”, in perfect Engels, zonder enig accent.
“Nutella”
-”Hmmm, let’s seeee”, zei de man en hij liep de winkel in. Hij liet zijn ogen de rekken afgaan terwijl hij met zijn hand over zijn kin wreef.
“I’m sorry, but apparently I can’t help you.”
-”No problem.”
-”Have a nice evening!”
-”Bye”

Als de man van de bakkerij het ene uiterste betekende, dan was dit het andere.

Stappen in Wadi Musa

Met Nasser hadden we om 20u afgesproken in de lobby. Toen we daar een kwartier voor het afgesproken tijdstip aankwamen bleken de familie Flodder, en even verder Greg en Rowan, een Amstel-festijn te hebben opgestart. Een bediende was juist bezig Rowans glas van een onzichtbare schuimkraag te voorzien toen we erbij kwamen zitten.
“How much does it cost?”, vroeg ik aan Greg.
-”4 JD”
-”4?? I think I’ll pass”.
- “You wanna drink?” Rowan duwde haar glas een eindje in mijn richting.
- “No thanks”
- “Why not?”
- “It’s your beer.”
- “Yes, and I’m offering you some.”
- “No, really”
- “If I ask you if you want to drink, I don’t ask it out of politeness. I’m really offering you some”.
- “Ok then”
Ik nam een slok van haar glas en bedacht intussen dat de eerste slok altijd de beste is. Hierna zou ik geen Amstel meer willen. Maar zo had Rowan het niet begrepen: 2 minuten later begon ze opnieuw.
“You want to drink again?”
-”No, thanks”
-”I mean it!”
-”Me too!”
-”Are you refusing out of politeness or because you really don’t want?”
-”Because I really don’t want.”
-”Ok, then.”

Blijkbaar was Rowan in de Amstel-val gelopen en probeerde ze er krampachtig uit te raken. Ik voelde er weinig voor haar daarbij te helpen. Mijn vorige ervaring was nog niet lang genoeg voorbij.

Naast ons werd de familie Flodder tot onze ergernis steeds luidruchtiger. Gelukkig kwam Nasser, weliswaar een kwartier te laat en al wat aangeschoten, de lobby binnengewandeld.
“Let’s go guuuys!”

Onderweg naar het dorpscentrum zeverde hij erop los, nodigde hij de hello-kinderen uit om met ons mee te gaan (waar ze gelukkig niet op in gingen), en pikte hij een volgzame straatkat op. Rowan bleek van het type te zijn dat tegen dieren praat alsof ze haar werkelijk begrijpen.
“Hello mister cat, how are you? You are so cute! Oh yes you are! Oh yes you are! Are you coming with us?” …

We aten op een terrasje met (luidruchtige) lokale livemuziek op de achtergrond. Ik betaalde 6 dinar voor een kebab die qua omvang 3 keer kleiner was dan de shwarma van die middag (waar ik 3 dinar voor betaald had, drank inbegrepen). Gelukkig voor mij had Greg niet veel trek en mocht ik zijn kip overnemen. Nasser at wat soep en dronk voor de rest arrak. Zijn vertelsels werden steeds inhoudslozer met als toppunt een simpel verhaaltje dat hij uitrok tot romanformaat. Tegen de tijd dat de rekening kwam, was er enkel nog een dikke nevel in zijn hoofd. Er scheen een probleem te zijn met de rekening en het aandeel van de taksen daarin. Nasser hertelde wel 5 keer onze rekening, er stellig van overtuigd dat hij dat wel even voor ons zou kunnen regelen. Dat zou hij waarschijnlijk ook gekund hebben als hij nog over een korte-termijngeheugen had beschikt en niet vergeten was hoe hij moest hoofdrekenen. Toen hij voor de zesde keer aan Rowan vroeg wat zij voor haar eten moest betalen, had ze er genoeg van. Ze nam de rekening uit zijn handen en vroeg de ober ons geld terug. Ze bekeek de rekening en legde het gevraagde bedrag op tafel. Daarna legde ze er de fooi bij en daarmee was de kous af. Wij gingen naar het hotel en Nasser zou “a little bit later” komen. Het was maar al te duidelijk wat hij daarmee bedoelde.
Rowan zeurde over de rekening, ik keek verlangend naar de blikjes frisdrank die in rijen in koelkasten lagen die voor winkeldeuren stonden, en in de verte spatte vuurwerk uit elkaar. Ik voelde me, en ik was waarschijnlijk, een rariteit in het straatbeeld. Ik keek uit naar de volgende dag, want dat zou ongetwijfeld een hoogtepunt van de reis worden.

- Wordt vervolgd -

Rowan - ik - Greg - Griet

Wake-up call

De volgende morgen rinkelde de telefoon. Ik had net mijn kleren aangetrokken en mijn hoofd onder koud water gestoken om wakker te worden. Ik keek naar het toestel en er brandde een rood lichtje bij “reception”. Ik nam op.
“Hello?”
“Hello sir, [...] waiting for you at the reception”. Ik verstond de reeks woorden die voor ‘waiting’ kwamen amper, maar er waren slechts 4 mensen in Amman die mogelijk op ons konden staan wachten.
-”We’re down in a second”, zei ik.
En tegen Griet: “Shit, ze staan ons al op te wachten! Ik dacht dat we 9.30u afgesproken hadden.”
Op dat moment was het 8.30u. In zeven haasten propten we onze bagage in onze rugzak want die dag zouden we Amman de rug toekeren en met de werkelijke trip door Jordanië beginnen.
10 minuten later verschenen we zwetend aan de receptie. De receptionist stond te bellen en gebaarde ons even te wachten. De rest van ons reisgezelschap was nergens te bekennen. Er was enkel een ietwat dikkere man met een snor. De receptionist legde de hoorn neer en zei iets in het Arabisch tegen de besnorde man. Daarna wendde hij zich tot ons.
“You are checking out?”, vroeg hij, doelend op onze rugzakken.
-”Eh, yes”
-”You have to go to the airport?”, vroeg hij daarna terwijl hij kort zijn blik naar de man met de snor verplaatste. Blijkbaar was die laatste een chauffeur.
“Nooo, we’re going to the Dead Sea! We’re with a group, and we were supposed to be here at 9u30!”
De mannen wisselden weer wat Arabische woorden.
“9.30?”, vroeg de man met de snor ons toen?
-”Yes, Nasser said 9.30″, zei Griet.
-”Nasser said 8.30 to me”, zei de man.
Ik glimlachte en trok mijn wenkbrauwen op. Ik kende onze gids amper een dag maar wist nu al dat het maken van afspraken niet zijn grootste talent was. We lieten onze rugzakken achter aan de receptie en gingen ontbijten. Other things could wait.

Tourist trap

“This is Madaba. It’s a nice town. I think you’ll like Madaba”, zei Nasser terwijl hij uitstapte.”
“How long will we be out?”, vroeg Greg omdat hij niet wist of hij zijn rugzak moest meenemen.
“About half an hour”, zei Nasser.
“Een half uur om Madaba leuk te vinden? Dan moet het wel heel sterke troeven hebben”, dacht ik bij mezelf. Die troeven had het niet. Wat het wel had was een kerk. Niks speciaals denk je misschien, maar stel je dan eens een dorp voor met een moskee.
Wat de kerk speciaal maakte, waren de mozaïeken die binnen lagen en die een kaart van het Midden-Oosten voorstelden. Alles was mozaïek: de vloer, maar ook wat normaal schilderijen zouden moeten zijn. Het waren mozaïeken die aan de muur hingen.
Nasser had zijn uitleg gegeven in een bijgebouwtje en toen wij de eigenlijke kerk binnen gingen bleef hij buiten om te roken. Even verdacht ik hem ervan toch een overtuigde moslim te zijn omdat hij de kerk niet betrad. In Jerash had hij ook het ganse principe van de ‘oproep tot gebed’ van de moskeeën uitgelegd. Hij kende die oproep glad van buiten. Maar anderzijds was er het roken en het drinken dat alles tegen sprak. Kortom, een moeilijk geval.

Take a look inside, guys”, zei Nasser nadat we geparkeerd hadden naast een klein wit gebouwtje op de flank van Mount Nebo. We hadden Madaba intussen achter ons gelaten en waren halverwege de klim naar de top van de bijbelse berg. In het gebouwtje werden mozaïeken gemaakt zoals deze die in de kerk van Madaba aan de muur hingen. Mensen zaten aan tafels met een tang steentjes in stukken te knijpen en te sorteren volgens kleur. Allemaal hadden ze één of andere handicap. Een man in rolstoel vertelde ons gelaten het proces van mozaïekmaken, daarna mochten we rondkijken in de rest van de ruimte die een grote winkel bleek te zijn van mozaïeken en allerlei andere souvenirs. Ik vroeg me af wat Nasser kreeg om hier op gezette tijdstippen een busje toeristen af te leveren. De winkel was groot, bijna een kleine supermarkt, en er ontspon zich een soort kat-en-muisspel. De man in de rolstoel week geen meter van Griet en Rowan, en ikzelf zag vanuit mijn ooghoeken voortdurend verkoopsters mij subtiel benaderen, waarschijnlijk om mij op een onverwacht moment te overvallen en me een keffiyeh om het hoofd te wikkelen voor ik boe of ba kon zeggen. Ik verplaatste me snel naar een afdeling waar het vol antieke spullen stond om daar wat onverschillig geïnteresseerd te staan doen maar al gauw zag ik van achter een hoek een man verschijnen, die vastberaden leek mij een antiek onderzettafeltje te verpatsen. Ik nam de benen naar de hoek waar het vol zout uit de Dode Zee stond, dat een heilzame werking zou hebben op de huid. Het duurde niet lang voor ik van twee kanten werd ingesloten. Griet kwam naast me staan en pakte een pot zout vast.
“Niet vastnemen!”, zei ik nog, maar het was al te laat. Ik ontsnapte op het nippertje, maar Griet zat in de val. Terwijl ze de uitleg aanhoorde over de wondere wereld van zout koos ik voor de uitgang.

Dead Sea Experience

Boven op Mount Nebo keken we uit over het Beloofde Land, net zoals Mozes ons had voorgedaan op het einde van Exodus. Onder ons lag de Dode Zee, gewikkeld in een deken van nevel.
“You are lucky because the view is very clear today”, zei Nasser. “From now on we go downhill because there…”, en hij wees naar beneden, “…is the lowest place on earth. 420 metres below sea level. You will also notice that it’s 10 degrees warmer than here. It will be so humid you can barely breathe.”

De gewaarwording toen ik uit de auto stapte aan de ingang van één of ander resort aan de Dode Zee kun je met moeite onder “to notice” klasseren. De hitte kletste me eerst een paar keer om de oren om zich vervolgens aan mij vast te hechten als een vleermuis in je haar. De plakkerige hitte deed de meren in Noord-Italië degraderen naar 4de klasse in de categorie ‘zwoel’, en okselvijvers traden uit hun oevers om okselmeren te worden.
Nadat we binnen van het buffet gegeten hadden gingen we naar de oever van het meer om de Dead Sea Experience aan den lijve te ondervinden. Je hoeft niet ver te lopen om te voelen dat het water je naar boven duwt. Al gauw word je een menselijke dobber en ga je automatisch horizontaal. Het was gewoon zalig ondanks het water dat zo warm was als in je bad thuis.
Zo ging het een tijdje goed. “Don’t let the water into your eyes”, had Nasser gezegd. Ik dacht “how hard can it be?” Maar ergens weet je wel dat het onvermijdelijk zal zijn. Ergens is er wel één, slechts één luttele rebelse druppel die de aanval zal inzetten. En zo geschiedde. Ik begon me te vervelen en besloot eens op mijn buik te draaien, te zitten, op mijn zij te liggen, etc. Daarbij werd mijn haar nat en van mijn haar begon het water aan de afdaling richting ogen. Mijn wenkbrauwen gaven zich al snel gewonnen tegen de overmacht en plots voelde ik mijn rechteroog gigantisch pieken. Ik voelde ook hoe het water dichter bij mijn ander oog kwam dus dat kneep ik zo hard mogelijk dicht. Met twee dichtgeknepen ogen en een piekend rechteroog zocht ik mijn weg naar de oever, af en toe een oog open forcerend om me te oriënteren. Tot overmaat van ramp kwam er een druppel water op mijn lip terecht. Het is misschien maar een druppel, maar wanneer je het begint te proeven is het alsof je een theelepel zout in je mond hebt. Het moet een lachwekkend zicht geweest zijn: ik die met twee krampachtig toegeknepen ogen al spuwend, op de tast mijn weg naar de oever probeerde te banen. Op een misdadig lange afstand van de waterkant stonden de douches.
Toen ik mij had bediend van het wassende water en terug aankwam bij de oever, zag ik de anderen op hun handen en knieën door het ondiepe water scharrelen, alsof ze chocolade-eieren aan het zoeken waren. De waarheid was grappiger: de modderige bodem had van Rowans teenslets de diepste teenslets ter wereld gemaakt door hem met rubber en al heelhuids te verslinden. Slechte zaak voor Rowan want schoeisel is aan de Dode Zee een noodzakelijk attribuut. Deels om je voeten van snijwonden te behoeden in het zoute water (hoewel je het beter waterig zout zou noemen), maar nog meer om je voetzolen te besparen van derdegraads-brandwonden als je over de hete aarde terug naar het hotel/kuuroord/resort/whateveritwas terugliep. Het was als zoeken naar een naald in een hooiberg, maar ik toonde toch even mijn goede wil door op mijn beurt als een varken in de modder te beginnen graven. Die modder was uitzonderlijk vettig, zuigend en diep. Ik kon mijn hele arm er loodrecht in boren, maar moest wel heel hard trekken om hem terug te krijgen. Ik zou het dus beter niet met mijn been proberen als ik daar van mijn leven nog gevoel wilde hebben.
Rowan vond haar slets niet meer terug, maar vond wel een andere, dus kon ze met twee verschillende sletsen teruggaan. Maar niet voordat we ons volledig met modder ingesmeerd hadden want, zo zegt men, die heeft een geneeskrachtige werking. Ik moet toegeven: achteraf voelde mijn vel aan als de huid van een bloedworst.

Na een siësta aan het zwembad – één van de twee momenten waarop het strandvakantiegevoel tijdens deze reis zou opduiken – was ik toe aan bier. Geen water meer, maar bier. En het kon me niet schelen dat het me 4 JD zou kosten, ik zou een moord begaan voor een frisse pint. Toen ik mij weer had aangekleed stond de Amstel-val mij met opengesperde armen in een kom-eens-hier-gebaar op te wachten. Een bar, een blik Amstel, een plastiek bekertje. Zieliger kon het niet maar ik kon nauwelijks wachten. Drie grote deugddoende slokken en dat was het. De vierde slok was er één van “wtf is me dat???” en de vijfde één van “ik heb heimwee naar het Dode-Zeewater.”
“I think Leffe is delicious!”, zei Rowan en ik kon haar wel slaan om zoveel gevoelloosheid.

Road trip

We verlieten de sauna van de Dode Zee en het busje nam ons mee de bergen in. Weidse vergezichten ontplooiden zich voor ons terwijl de motor van de Hyundai hoge octaven zong om ons boven te krijgen. De chauffeur en Nasser waren duidelijk in een felle discussie verwikkeld waarbij de chauffeur het niet kon laten Nasser aan te kijken als hij iets tegen hem zei. Op die momenten kwamen we soms gevaarlijk dicht tegen de rand van de weg met bijhorende afgrond, of soms helemaal op de linkerrijstrook.
Rowan probeerde ons ongemak subtiel duidelijk te maken aan de twee mannen vooraan: “Nasser, do a lot of accidents happen on these roads”?
-”No, people are used to driving here.”
De boodschap was niet aangekomen, maar ik had het te druk met foto’s te maken om tegelijk voor mijn leven te vrezen. Mannen kunnen slechts met één ding tegelijk bezig zijn weet je wel.

Wasted state of mind

Na een betrekkelijk lange rit kwamen we aan in het dorpje Dana, op de rand van het gelijknamige natuurreservaat dat in wezen een diepe kloof was, met donkerrode wanden, en diverse soorten aan fauna en flora. Het uitzicht zou adembenemend geweest zijn als de zon er niet vlak in ons gezicht stond. Het dorpje zelf was verlaten. Het was volledig opgetrokken in natuursteen (in tegenstelling tot de betonnen huizen overal elders in het land) en het wordt in deze toestand beschermd als een soort erfgoed. Er waren enkel drie geïmproviseerde ‘hotels’. Het onze bestond uit een binnenplaatsje waar aan beide kanten kamers op uitgaven. Aan één kant had men op het dak met glas en staal een soort veranda geconstrueerd, en die afgedekt met een zeil in plaats van een dak. Op het dak aan de andere kant stond niks behalve een bank en een schommelstoel voor twee personen. De twee daken konden bereikt worden door een primitieve stalen trap die eigenlijk niet meer was dan een ijzeren gaas waar men een trapvorm in had geslagen.
Er bleek een probleem te zijn met de reservatie: te weinig kamers gereserveerd. Er waren slechts 3 kamers i.p.v. 5 (de chauffeur, Nasser, Greg, Rowan en één voor Griet en ik). Het was natuurlijk geen enkel probleem voor mij om samen te hokken met Greg, en voor Griet om samen te hokken met Rowan (“hopelijk valt ze snel in slaap”,dixit Griet). Maar Nasser wilde niet samen met de chauffeur op een kamer, dus hij zou een kamer gaan zoeken in een ander hotel.
Toen we later die avond samen op het dak een fles Mount-Nebowijn, die we uit Amman hadden meegenomen, zaten meester te maken (die de titel ‘hard core‘ kreeg want hij steeg snel naar het hoofd), kwam Nasser plots door de poort aangewaggeld. Ik zag aanvankelijk enkel zijn voeten door het bladerdak van een boom op de binnenplaats maar ik herkende zijn broek en schoenen.
“He seems to be wasted”, zei ik.
Toen hij de trap op zwalpte wisten we het zeker. Compleet dronken.
“Hiiiigh guuuuuuuys”, zei hij met een gigantische smile op zijn gezicht terwijl hij een soort sierlijke intrede maakte met wijd opengesperde armen en benen, als een goochelaar die “tadaaaaa” zegt nadat hij het konijn uit de hoed heeft getoverd.
“Can I join you?”
-”Sure”
Hij kwam wijdbeens tussen Rowan en ik zitten waardoor we subtiel tot tegen de rand van de bank schoven. Met veel gegesticuleer begon hij allerlei verhalen te vertellen waarin de pointe ontbrak maar die hij zelf ogenschijnlijk bijzonder grappig vond. Het duurde niet zo lang voor de vrouwen gingen slapen. Greg had nog geen zin en ik zag mijn kans schoon om die schommelstoel eens uit te testen.

Zo gebeurde het dat Greg, Nasser en ik nog tot half één hebben zitten kletsen op dat dak. Het verbaasde me hoe snel Nasser nuchter werd. Hij vertelde over zijn familie, over vrouwen in het algemeen (waarin hij verrassend conservatief uit de hoek kwam), over zijn schotelantenne en over de ramadan. Hij legde het systeem uit hoe aan de stand van de maan de begindatum van de ramadan wordt bepaald en hoe het de komende jaren steeds zwaarder zal worden naarmate de vastenperiode dichter en dichter opschuift naar het heetst van de zomer. “It’s impossible not to drink a whole day long when it’s 40 degrees outside.”
Hij vertelde ook over het probleem met de reservatie en waarom hij een ander hotel is gaan zoeken.
“I need some personal space”, zei hij. “Some privacy”.
Dat begrepen we allebei maar al te goed. Maar toen zei hij iets vreemds: “It’s not for my mind, my mind is ok. It’s for my body. I have certain needs.”
“I think he means his bottle bottle of booze”, zei Greg me toen Nasser even naar het toilet was.

De volgende dag zouden we met een andere gids het park in trekken en Nasser beloofde dat hij hem zou vragen ons op zijn mooiste tocht mee te nemen. “Because I love you guys, really!”.

The Hose

Onze kamer was simpel vierkant met een houten deur en een raam met een luik. De muren hadden geen bekleding want de buitenmuur en de binnenmuur waren dezelfde. Er bengelde een peertje aan het houten dakgebinte boven ons hoofd. Greg begon prompt de matras te controleren op ‘bed bugs’. “Look for the black dots. That’s their poo!”  Gelukkig waren er in geen van beide matrassen tekenen van bed bugs te vinden.

Het sanitair viel best mee want er was één toilet dat geen “poo hole” was, zoals Greg het plastisch uitdrukte. Nuja, een gewoon toilet is nog altijd op z’n Jordaans: je mag het toiletpapier niet in het toilet gooien, maar in de emmer die ernaast staat. Anders riskeer je een plaatselijke en onsmakelijke vorm van wateroverlast. Eigenlijk dient toiletpapier enkel om de handel af te drogen nadat je met behulp van een waterspuit (eveneens naast het toilet te vinden) en je linkerhand (die je bijgevolg nooit mag gebruiken om te eten) alles proper gewreven hebt (sorry voor de mental image). “The Hose” was een begrip geworden onder ons vier en er was geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht die werkelijk te gaan gebruiken.

Shikaka!

Toen ik terugkwam nadat ik mijn tanden had gepoetst wees Greg me op een nerveus gepiep ergens in het dak. “We have a bat”, zei hij.
Mijn haren gingen onmiddelijk overeind staan. Op één of andere manier krijg ik net iets té vaak te maken met die creatures of hell als ik op reis ben.
We noemden ons nieuw, maar voorlopig onzichtbaar huisdier Shikaka, en ik ging met een ongemakkelijk gevoel slapen. “The spirit shall overcome”, ging het door mijn hoofd toen ik het licht uitdeed.

- Wordt vervolgd -

ps: is dit nog te doen of wordt het te lang? Is het eigenlijk wel interessant? In ieder geval is het te lang om ideaal blogmateriaal te zijn. Maar ik schrijf nu dan ook voor mijn vast publiek. Feedback aub.