Al dat koersen, het bezorgt een mens een pijnlijk achterwerk, veel vliegen in de mond en weinig conditietraining. Dat laatste is toch mijn indruk na twee sessies met hartslagmeter waarbij het ding bleef steken op 140 en maximaal even 160 aangaf.

Zo komt het dat ik begonnen ben met lopen. En mijn “persoonlijke coach” is uiteraard de lieftallige Evy.
“3-2-1-START”, riep ze, en weg was ik.
Ik bonsde op en neer en op en neer op het fietspad terwijl mijn haar voor mijn ogen van links naar rechts danste op de tonen van ik weet al niet meer welke R&B-act.
In het begin voelt het erg onwennig om een grote lichamelijke inspanning te leveren en toch nauwelijks vooruit te gaan. Met hetzelfde aantal verbrande calorieën rijd ik normalerwijze tot in het water van de Noordzee. Maar in plaats van aan de kust was ik was nog maar 500 meter ver en toen ik na een minuutje op dreef begon te komen gebood Evy dat ik moest wandelen. Ik gehoorzaamde braafjes en onmiddellijk wist iedereen in mijn buurt dat ik nog maar aan les 1 zat.

“Je bent goed bezig!”, riep ze in mijn rechteroor nadat ik weer had aangezet (het linkeroortje van mijn mp3-speler heeft het begeven. Herkenbaar?) en ik vroeg me af hoe ze dat wist. Voor hetzelfde geld lag ik op dat moment zwaar hijgend in de graskant met een been in de vaart en een hand op mijn tikker terwijl er wit schuim tussen mijn lippen kwam opborrelen. “Goed bezig!”. Sure.

Gelukkig was dat niet het geval en ik ging ondanks Evy’s richtlijn (”kalmpjes!”) wat sneller lopen zodat ik een oud mannetje op zijn fiets kon voorbijsteken. That gave him something to think about.

Mijn hartslagmeter gaf niks om over na te denken: gemiddeld 133, maximum 167 (op het einde van de 3 minuten). Ik wou dat ik al aan les 10 of zo zat, maar in plaats daarvan had Evy een verrassing: morgen rustdag.
“My *ss”, dacht ik. “Ik ga morgen wel gaan koersen dan”.

Deze morgen stapte ik fris en monter uit bed, maar toen ik de trap afging kwam ik tot de vaststelling dat mijn rechterbeen geen gewrichten meer had en iemand er ’s nachts ongemerkt mijn dijspier had uitgehaald en vervangen door een houten plank. De plank kreunde onder mijn gewicht en ik kreunde mee terwijl ik voorzichtig van trede naar trede schuifelde.

Dat oud mannetje van gisteren gaat waarschijnlijk op dezelfde manier van de trap, maar die heeft tenminste nog de moed om op zijn fiets te kruipen. Ik volg mijn programma dan toch maar gedwee en de koersfiets blijft op stal. Dat geeft mij dan weer iets om over na te denken.

Eergisteren was het bbq-en.
Gisteren was het kot opruimen en bbq-en.
Vandaag is het kamer opruimen, sollicitatiebrieven schrijven en start to run.
Morgen is het fuiven.

Tussendoor gaan we bloggen. En omdat de dagen te weinig uren hebben om alles te doen wat ik wil, ga ik ze wat langer maken door vroeger op te staan. Ja, dat is een nieuw voornemen. Ja, dat zal mij lukken. Ja, momenteel heb ik een energierush. Nee, ik drink geen koffie en nee ik neem geen coke.

(En nee, ondanks de vorige post ben ik nog niet vergeten dat ik meer gevarieerd ga bloggen. Maar het zijn drukke tijden madam)

• Stemmen op populistische partijen
• Sparen om te sparen
• De kapper mijn haar laten wassen alvorens het te snijden (wassen doe ik zelf thuis wel).
• Geld verdoen om geld te verdoen
• Op strandvakantie gaan
• VTM kijken
• Reclameblokken uitzitten zonder te zappen
• Fruitbier drinken
• Witte broeken dragen
• Dessert eten (pas op de proppen komen met alle lekkere dingen als iedereen al voldaan is = sadistisch)
• Soaps volgen
• Ontroerd naar Fata Morgana kijken
• Gras afrijden (hooikoorts)
• Geen pinker gebruiken bij het verlaten van een rotonde
• Kerstmarkten bezoeken (een enkele uitzondering door de vingers gezien)
• Meezingen met nummers op de radio als ik niet alleen ben
• De koppeling te vroeg loslaten
• Interesse tonen voor de Olympische Spelen
• Mezelf minderwaardig voelen omdat ik Belg ben. Het is een land als een ander.
• Dansen als ik nuchter ben
• Souvenirs kopen in een souvenirshop
• Naar Rock Werchter gaan. Een concert van Radiohead is zoals seks: de eerste keer moet speciaal en intiem zijn, en geen vluggertje op een weide
• Lenzen dragen.
• Pas-uit-bed-kapsels
• Ringtones downloaden
• Een GPS kopen/nodig hebben
• Te pas en te onpas de uitdrukking “ik heb zoiets van…” gebruiken
• Hotmail gebruiken zonder goeie reden
• Pauzes inlassen in de blok
• Drinken om zat te worden

“Ah u bent er al”.

Ik keek even naar mijn voeten en antwoordde nogal overbodig “inderdaad”.

“Ik zie dat u een presentatie bij hebt”, en hij wees naar mijn laptoptas. “U kunt misschien al beginnen….”. Hij maakte een aarzelend gebaar richting lokaal, maar ik wees hem er vlug op dat ik pas om 11u aan de beurt was.
Mijn promotor liep het lokaal binnen en wierp een vlugge blik op een lijst die er op tafel lag. Ik wist niet of ik nu binnen moest gaan of beter buiten bleef. Ik vatte dan maar wat ongemakkelijk post in de deuropening.
“Oja, inderdaad.” Hij keek op zijn horloge en vroeg toen “wenst u koffie?” De glimlach die hij erachter gooide verraadde dat hij vermoedde dat ik waarschijnlijk geen koffie wilde en dat was ook zo. Ik vroeg me intussen af waarom hij me altijd zo formeel aansprak. Het had misschien te maken met het deftig kostuum dat ik droeg en waarbinnen ik mijn gat eraf aan het zweten was.

Ik ging op een stoel zitten in de gang, sloot mijn ogen en concentreerde me op mijn ademhaling. Direct ging mijn hartslag naar beneden en ontspande ik me.
Na een kwartier kwamen Mr. DS en Mr. DV aangelopen. Vrolijk babbelend, T-shirt, de vakantie wenkte. Ik kreeg het nog warmer en toen ik ging staan bleef mijn geluksonderbroek aan mijn billen kleven.
“Blijf maar rustig zitten”, zei mr. DS. “Wie is er binnen?”, en hij wees naar de deur van het lokaal.
“Niemand”, antwoordde ik, niet van plan om opnieuw te gaan zitten want dat zou nutteloos zijn.
“Ok, dan kunnen we beginnen”.

En toen begon het. Enfin, het begon bijna. Blijkbaar wist niemand het wachtwoord dat bij de gebruikersnaam hoorde van de eigenaar van de laptop die er stond te draaien. Ik had een memorystick bovengehaald. Mijn laptop was enkel bedoeld als back-up voor het geval er iets niet marcheerde aan de laptop in het lokaal.
“Het is niet zoals in de film, waarin de hoofdrolspeler op het allerlaatste moment toevallig het wachtwoord weet te achterhalen door even na te denken”, merkte mijn promotor op. Mr. DS moest ermee lachen en ik glimlachte even. Net toen ik de tweede keer opperde mijn eigen laptop te gebruiken kwam Mr. DV terug met de eigenaar van het ding om hem te ontsleutelen.

“Wij luisteren”, zei mijn promotor, waarop ik op F5 drukte.

De presentatie liep als op wieltjes. Geen gestamel, geen versprekingen, geen West-Vlaams, just plain talking. Na wat 10 minuten tot een kwartier moest geweest zijn, werd ik uitgenodigd aan de andere kant van de tafel voor een spervuur van vragen. Mr. DS ging ertegenaan met een sympathieke glimlach, terwijl hij mijn argumenten en stellingen probeerde onderuit te halen.
“Ik probeer je wat uit je kot te lokken. Zo krijg je interessante discussies.”
“Euh, geen probleem.”
En ik vuurde tegenargumenten af op zijn tegenargumenten, tot ik geen pijlen meer had en ik de aloude studenten- en politici-truc bovenhaalde: beginnen zeveren over iets anders. Voor mij is het sowieso moeilijk om op het rechte pad te blijven als ik iets vertel, en niet voor zijwegen te gaan kiezen. Het deed dus deugd me eens te kunnen laten gaan, en ik dook in het eerste gaatje dat ik zag om de discussie ongemerkt in een andere richting te sturen. Ik vertelde honderduit over allerlei interessante ontdekkingen die ik tijdens mijn onderzoek had gedaan en ik merkte tot mijn tevredenheid hoe drie gezichten gefascineerd zaten te knikken.

Toen was Mr. DV aan de beurt, die mijn masterproef eigenlijk de grond in geschreven had in zijn beoordeling. Ik verwachtte het ergste, maar de storm bleef uit. Hij had twee vragen en allebei waren ze spek naar mijn bek.

Tot slot kreeg ik nog een afgemeten voorzet van mijn promotor. Of ik nieuwe dingen had ontdekt tijdens het maken van mijn presentatie waar ik eerder aan voorbij gegaan was? Dat was ik sowieso van plan te vertellen, dus kopte ik zijn voorzet perfect in de winkelhaak door te vertellen dat dat inderdaad het geval was en hoe “het licht op een bepaald moment was aangegaan”. Dat vonden ze blijkbaar grappig.

“Goed, de overige 3 minuten zullen we gebruiken om te delibereren.”
Ik bedankte hen kort, nam mijn tijd om mijn stick veilig te verwijderen (wat een pijnlijke stilte opleverde), en verliet het lokaal.

En toen was het voorbij.

De powerpoint is af, de generale repetitie is achter de rug, de timing klopt. Morgen om 11u begint normaalgesproken mijn laatste wapenfeit als student. En ja, we gaan het beste kostuum aantrekken, met de fancy das en de hippe onderbroek. Die onderbroek gaat de jury wel niet te zien krijgen, maar hij brengt geluk. Een onderbroek is een kledingstuk van uitersten: hij breng geluk of ongeluk. Geef maar toe dat er één exemplaar is dat je nooit zal aantrekken op een belangrijke dag! En een exemplaar dat een speciale status heeft, een trap hoger dan de rest. Yes, that’s right: the lucky underpants.

Morgen moet de lucky underpants mijn studies afronden. Jaja….. Riiiiiiiight…..
Slaapwel altegader.

- Ik ben één van die types die een gedragen onderbroek met zijn voet van de grond schept en hem dan opvangt.

- Ik lees ’s avonds in mijn bed Jommekes tot mijn ogen zwaar genoeg zijn om binnen de 10  seconden in slaap te vallen.

- Ik zit heel vaak met mijn linkerbeen over mijn rechterbeen. Maar ik doe het zelden in het openbaar.

- Ik kan niet van mijn nagels blijven. Daarmee stoppen is als stoppen met roken terwijl je 24u op 24 een sigaret vasthoudt. Wat zeg ik? 10 sigaretten!

- Ik kan niet boeren.

- Ik hou ervan om de spijsverteringsactiviteit in mijn buik te voelen.

- Ik hoef me maar één of twee keer per week te scheren, en alleen op mijn kin.

- Ik heb ontzettend veel neuroses. Om maar een voorbeeld te noemen: ik ga nooit iets 3 keer herhalen. 3 brengt ongeluk.

- Ik heb de neiging om sociaal delicate situaties te vermijden. Bijvoorbeeld: als ik op straat iemand zie die ik al een hele tijd niet meer gezien heb, dan ga ik nog liever doen alsof ik hem/haar niet opgemerkt heb, dan een banaal gesprek te beginnen dat al op voorhand veroordeeld is tot volstrekte banaliteit. Want wat zég je in 1 minuut tijd tegen iemand waar je in geen jaren mee gesproken hebt? Buiten: “Oe ist?” “Goed!” “Lang geleden e?”. “Ja” “…” “kuch”. “Kga maar eens verder. Nog veel te doen” “Salu e!”. “Jow!”. “Oef”.

Zo. Het is eruit. Je kunt nu zelf voor een nummer 10 zorgen door zelf niks gênants over jezelf te vertellen, en mij zo alleen te stellen met mijn merkwaardigheden. Ja, dat zou pas gênant zijn.

Af en toe moet je eens kunnen bloggen over totaal ongebruikelijke dingen vind ik. En dat zullen we dus ook doen. Het zal de variatie alleen maar te goed komen. En het wordt nog interessant ook.

Iker Casillas was gisteren de held van Spanje. De 27-jarige doelman stopte twee penalty’s - één meer dan zijn Italiaanse collega - en daarom gaat Spanje naar de halve finale van het EK.

Ziehier één van de weinige zekerheden aan een partij penaltytrappen: in 99% van de gevallen wordt één van de doelmannen tot held verheven. In de overige 1% schiet een Kroaat of David Beckham de bal in de tribune.

Iker Casillas. 27 jaar, maar hij speelt al een eeuwigheid. Degelijke keeper, maar geen uitzonderlijke doelman van het kaliber van Buffon. 2 keer had hij het geluk in de goeie hoek te liggen. Nationale held.

Penalties zijn een loterij. Wie wint op penalties, wint op geluk. Daar valt niks tegen in te brengen. Ik vraag me af of het niet beter zou zijn die spelers een hoop frustratie, stress en slapeloze nachten te besparen, en gewoon een muntstukje op te gooien. Het komt op hetzelfde neer: beide teams hebben even veel kans, voetbaltalent heeft er niks mee te maken.

Als voetballiefhebber zou ik gisteren een voorkeur voor Spanje moeten gehad hebben. Want Spanje “probeerde” tenminste, zo klonk het toch in de commentaren achteraf van Marc Degryse (ex-aanvaller), Emilio Ferrera (Spanjaard), Bob Peeters (aanvaller) en Eddy Snelders (ex-aanvaller). Alleen verdedigers begrijpen de kunst van het verdedigen. En alleen objectieve trainers begrijpen de impact van een goeie tactiek. Ik zat als quasi-neutrale toeschouwer te kijken met een 60-40% voorkeur voor Italië en ik zag Spanje sukkelen om door de witte muur te komen. Slechte passes, oersaai en traag voetbal, de bal ging van de ene kant van het veld naar de andere kant en terug, en ik geeuwde. Italië ving gemakkelijk op en stuurde de bal voorwaarts van zodra ze die had. Veel meer risico, veel meer kracht, een combinatie van techniek, powerplay en tactisch vernuft. Alleen bracht het niet meer gevaar voor het Spaanse doel op dan voor het Italiaanse.
Tegen het einde van de wedstrijd nam Italië meer en meer de controle van de wedstrijd over en bleek Spanje erdoor te zitten. Ook nog eens fysiek de zwakkere. Spanje heeft ballen nodig, zodat ze wat meer durven.

Ik ben niet ontevreden met Spanje in de halve finale. Het werd eigenlijk tijd dat de vedetten van Real, Barcelona, Valencia, en vooral de Engelandgangers iets lieten zien. Italië heeft niet te klagen. Ze mochten al blij zijn met de tweede ronde en daarboven zijn ze ook nog eens wereldkampioen. Die zal altijd een trap hoger staan dan de Europees Kampioen. Wie maalde de afgelopen 4 jaar immers om Griekenland? 2 dagen na Euro 2004 was iedereen die afbraakvoetballers al vergeten.

Toni mocht zelfs geen penalty trappen. Tijdens de match kon je zijn snor zienderogen zien groeien.

Een nieuw iTunes-lijstje is een feit. Het bevat 12 nummers met als gemeenschappelijk kenmerk een fantastische stem. Een mannenstem meer bepaald. Misschien maak ik er ooit nog wel eentje met de beste vrouwenstemmen, maar ik heb niet veel rockmuziek waarin een vrouw de lead vocals doet. Uhu, that’s right: ik heb me beperkt tot rockmuziek (in de brede zin van het woord).

Ik ben wel trots op mijn lijstje. Ik geef even de 6 eerste namen, en daarna geef ik speciale aandacht voor de 6 beste. Als je nu snel snel snel je feedreader aan het doorlopen bent, stel ik voor dat je eens terugkomt als je meer tijd hebt want anders zou het zonde zijn. Truly.

12. Bitter Sweet Symphony - The Verve
11. How To Disappear Completely - Radiohead
10. The Weeping Song - Nick Cave and the Bad Seeds
9. A Satisfied Mind - Johnny Cash
8. Glycerine - Bush
7. Showbiz - Muse

6. Burn That Broken Bed - Iron & Wine and Calexico

Iron & Wine is naast één van de mooiste groepsnamen die je kunt bedenken, ook het alias van zanger Sam Beam. Als je hem op straat zou tegenkomen, zou je hem uit medelijden een euro of twee in zijn verkleumde handen duwen en hopen dat hij de volgende nacht overleeft, maar ondanks zijn sjofele verschijning beschikt de man over een stem waar veel indiebands een arm of een been voor over zouden hebben. Mr. Beam maakte een plaat met de genieën van Calexico, die zich net als hijzelf vooral ophouden in de muzikale sfeer van het zuiden van de VS, waarbij Calexico zich nog iets zuidwestelijker situeert. Burn That Broken Bed vind ik het mooiste nummer dat uit de samenwerking is voortgevloeid, en ook het mooiste Iron & Wine-nummer tout court. Een aangenaam kabbelende groove van gitaren neemt je mee op een muzikale trip waarbij Sammekes stem je gelukzalig doet glimlachen. Gedempte trompetten steken hier en daar hun neus boven het woestijnzand en geven op het einde een serenade die rillingen over je ruggengraat jaagt.

5. Giant Sand - Red Right Hand

Giant Sand - weer een wonderlijke groepsnaam - is de hardhandige, ruwe en zongeblakerde vader van Calexico. Letterlijk bijna, want Giant Sand was de groep waar Joey Burns en John Convertino midden jaren ‘90 cheers tegen gezegd hebben om op eigen houtje Calexico uit de grond te stampen. Giant Sand bestaat nog steeds, en de zanger is ook nog steeds Howe Gelb. Als deze naam je niks zegt, bekijk dan even de affiche van Dranouter 2008. De band produceert desert rock pur sang, geregeld doorspekt van country zoals je ze in de films wel eens hoort. Zoals gezegd klinkt het allemaal wat ruwer en primitiever dan het afgelikte Calexico. Met Cover Magazine maakte Giant Sand een plaat vol covers, waaronder Red Right Hand van Nick Cave. Howe Gelb pakt je bij je handje en laat je beetje bij beetje binnen in de knoert van een song die hij gecreëerd heeft. Hij heeft een heleboel lekkers achter zijn rug verborgen dat hij met mondjeslaat op je los laat: tempowisselingen, akoestische gitaarsalvos, stiltes, gefluister, en ondertussen buigt en wringt Gelb zijn stem alsof het een oncontroleerbaar projectiel is. Fenomenaal.

4. Deftones - The Chauffeur

De nummer 4 is ook een cover. Deftones zijn voor wie het nog niet wist geen woestijnratten, maar wel metalheads. Voor je met je wijsvingertje naar je scrollwieltje gaat om snel naar de nr. 3 van mijn lijstje te gaan: het is geen ik-brul-omdat-ik-mij-wil-afzetten-tegen-de-gewone-rockmuziek-achtige metal. In fact: The Chauffeur is bezwaarlijk metal te noemen. Een Duran Duran-cover for christ’s sake. Spooky, zo zou de meerderheid deze song noemen. Maar ik denk eerder aan auto’s als ik ernaar luister. Nu is het moment gekomen om op ‘play’ te klikken.

Hoor die gitaar. Dat is de basisriff van het nummer. Klinkt aantrekkelijk, niet? Wacht, hij moet zijn keel nog openzetten…  Hoor dat, hoor hoe Chino Moreno driiiiiiive zingt. En dan de brug…een ingehouden kopstem, een aarzelende gitaar…. even op de rand balanceren…. en er dan weer tegenaan. In een ordinair rocknummer zou de zanger siiiiiiiiiiing blue silveeeeeeeer zingen. Kudos echter voor de mannekes van Duran Duran die er singggggggggg blue silveeeeeeer van gemaakt hebben. Spooky! Nee, ik ga niet het hele nummer hier overlopen. Het leek me enkel de beste manier om duidelijk te maken hoe je hier naar kunt luisteren. It only gets better after this.

3. Tool - Reflection

Oei, dit is een goeie. Een extreem goeie zelfs. Reflection is wel een track op Tool’s legendarische album Lateralus, maar eigenlijk vormt het een onderdeel van het driedelige Disposition - Reflection - Triad. Samen duren ze een slordige 23 minuten (even lang als Wings for Mary en 10,000 days op hun recentste) (hence Viginti Tres –> drieëntwintig), en dat is te lang voor Youtube. Hoedanook is Reflection de kern van het drieluik. Een monsterlijk goed nummer met een bezwerende tekst, een bezwerende opbouw met fan-tas-tische zang (ook bezwerend, for the record). Daarvoor is natuurlijk James Maynard Keenan verantwoordelijk, naar mijn mening de beste zanger in het genre…ever. Het nummer gaat over narcissisme en zelfvoldaanheid waar een mens op den duur zelf ten onder gaat (het bevat ook verwijzingen naar de Griekse mythe van Narcissus). Het ritme stuwt de song naar voor, en heel langzaam, térgend langzaam, wordt er een climax opgebouwd. Normaal evolueert het nummer daarna in Triad, een soort offspin waarin al het gitaargeweld wordt losgelaten in één wervelende jam. Tool, of hoe metal getransformeerd wordt in kunst waar zelfs Mozart himself het hoofd voor zou buigen. De video, hoewel niet de officiële, is trouwens ook de moeite waard. Maximaliseer uw scherm, leun achterover en geniet.

2. Madrugada - Only When You’re Gone

Ja, ik ben er weer mee. Maar wie ze kent zal beamen dat qua indrukwekkende stem je niet om Sivert Høyem van Madrugada heen kan. Zoals Nick Cave, maar dan minder hol klinkend en een zwaardere bas-ondertoon. Only When You’re Gone is een nummer dat ik nog maar onlangs heb leren appreciëren en ik vraag me nu nog altijd af hoe dat zo lang heeft kunnen duren. Het is dan wel een droevige song, maar je wordt er niet echt depri van. Integendeel: je wordt er helemaal rustig van en je beseft dat je een hele dag non-stop naar alleen maar dit nummer zou kunnen luisteren. Respect voor de laagste stem en het grootste stembereik in dit lijstje. In het filmpje hoor je de live versie, begeleid door foto’s. It’s only when you’re gone and away, your ghost runs through me in that special way. Dat is waar….

1. UNKLE - When Things Explode

Ian Astbury’s band ‘The Cult’ was nooit een echte voltreffer. Zonde voor een man met zo’n -ZO’N- stem! Wat zou er gebeuren als zo iemand nummers gaat zingen van de hand van één van de beste songschrijvers ter wereld? Iemand zoals James Lavelle van UNKLE bijvoorbeeld? Het resultaat is te horen op UNKLE’s album ‘War Stories’ waar Astbury twee nummers inzong. Een voorproefje kreeg je hier al. When Things Explode is de laatste track van het album en een afsluiter van formaat. ‘S mans van weemoed en melancholie vergeven stem baant zich een weg tussen piano en strijkers in de richting van de moeder der muzikale explosies. “I saw my tears in your eyes, you saw your tears in mine. We watched it burn”, zo zingt Ashbury vervolgens, en voor je ogen zie je de eindeloze mogelijkheden die dit nummer met zich meebrengt voor het maken van een videoclip. Het zou in ieder geval een clip zijn met veel dynamiet, veel slow motion, veel vuur en veel emoties. De enige (volledige) clip die ik echter gevonden heb op Youtube is een onozel filmpje van iemand die gelooft dat 11 september fake was. Maar goed, luisteren volstaat.

Uitverkoop in de kledingwinkel. Ik denk: “alleen de extreme maten zullen nog over zijn, dit is mijn kans”. Ik daarnaartoe in de hoop een jeans te vinden in maat 32 met lengtemaat 36. Wat vind ik? Alle 36’s zijn merkwaardig genoeg weg. Waar zijn al die grote mensen dan? Ik kom zelden iemand tegen waar ik tegen kan praten zonder te moeten buigen.
Pech gehad. Ik zoek dan maar nog wat tussen polo’s en t-shirts en pulls en zo, en wat blijkt: alléén xl’s en xxl’s te vinden, en hier en daar een small.

Schoenen! Gisteren vond ik in niet nadergenoemde schoenwinkel een paar schoenen van le Coq Sportif in mijn maat (46). Mijn ma zegt: bij Torfs hebben ze die ook en je broer wil ook (die) schoenen. We gaan daar morgen wel eens kijken (maar no way dat ik met dezelfde schoenen ga rondtjoolen als mijn broer).
De volgende dag (vandaag) bij Torfs…. do I have to proceed? Mijn broer met de alom tegenwoordige maat 44 vindt natuurlijk direct een ander paar dat hem aanstaat. Ik, met de -dacht ik- toch ook redelijk veelvoorkomende maat 46 word geconfronteerd met 1 en een half rekje waar natuurlijk niks vermeldenswaardigs tussen steekt.

Geen nood, denk ik; ik rijd gewoon zelf terug naar de niet nadergenoemde winkel van gisteren en ik pik daar mijn fel gegeerd paar schoenen mee. Ik kom aan in die winkel, ik loop naar de plaats waar….. do I have to proceed? Dit waren ze:

Zoveel ongeluk….. betekent dit dat ik het allemaal heb opgespaard voor vanavond en Rusland gaat winnen? Of gaat de trend zich verderzetten en gaan die Hollanders……  hm?

In Brugge krioelt het trouwens van de Hollanders. Allemaal in Oranje. Allemaal hebben ze er niks beters op gevonden dat in België, voor de neus van de Belgen met hun armtierige Rode Duivels, naar hun nationaal team te gaan kijken. Arch, de arrogantie. Go Rusland. Go wie dan ook die tegen Holland speelt (behalve Duitsland eventueel. Maar in het geval van zo’n finale kan het me al lang niet meer schelen wie wint).

Er was eens een stokje dat veel te laat werd aangenomen…

Er was eens een jongetje dat lange tijd zo’n hulpstuk op zijn potlood moest schuiven om dat ding correct te leren vast te houden.

Er was eens een jongetje dat 20 jaar later nog altijd op dezelfde manier schreef.

Er was eens een snelle bruine vos die over een luie hond sprong. Je zal hem wel vinden.

Aan alles komt een einde. Aan alles. Alleen duren sommige dingen wat langer dan andere. Wat nu voorbij is begon toen ik als peuter de eerste keer de peutertuin binnenstapte….of kroop….gedragen waarschijnlijk. Hoe dan ook: toen begon mijn schoolloopbaan. Beginnen met leren de puzzelstukjes in de juiste vormpjes te plaatsen, daarna binnen de lijntjes te kleuren, daarna lezen, schrijven, cijferen, hoofdrekenen, spelling, Frans, en een hele santeboetiek tot de verschillende mechanismen van coalitievorming. Dat laatste was gisteren en vandaag legde ik succesvol mijn laatste examen af.

De laatste keer echt gestudeerd als student aan de universiteit. De volgende keer zal misschien voor een cursus Spaans zijn, of Photoshop, of kantklossen. You never know ey.

De laatste keer; dat verdient een paar sfeerbeeldjes dacht ik. Voor de gelegenheid heb ik mijn cursus syllabus wat verfraaid met bladwijzers per hoofdstuk (oranje) en per tekst (roze).Voor je opmerkingen gaat geven, zie titel.

Ok, wat gaan we nu doen? O, wacht, I know, masterproef verdedigen. Crap.

10 jaar geleden zat ik in het derde middelbaar.
10 maand geleden was ik druk bezig met de keuze van de camera.
10 dagen geleden zat ik in de tuin te studeren en tegelijk naar de vliegtuigen te staren die strepen trokken door het luchtruim, en ik verlangde ernaar zelf op reis te gaan.
10u geleden callde ik het a day en liet ik mijn cursus voor wat het was om wat naar Carl z’n kop te gaan kijken.
10 min. geleden maakte ik mezelf wijs dat ik mij weldra op mijn laatste pak studiemateriaal zou storten.
Over 10 min. ga ik mezelf op mijn laatste pak studiemateriaal storten.
Over 10 uren zal ik vis staan bakken en puree maken.
Over 10 dagen kijk ik met spanning naar de finale van Euro 2008.
Over 10 maanden is het zondag 19 april en wordt de Amstel Gold Race gereden, maar die interesseert me slechts matig. Misschien zal ik lesvoorbereidingen aan het maken zijn.
Over 10 jaar organiseren België en Nederland het WK voetbal en ga ik daar met volle teugen van genieten.

Zo, en nu begin ik ermee.

Na al het gedoe gisteren (Firefox 3 en de overbelaste servers, bloedstollend voetbal, en hier eindigt de opsomming) ben ik hopeloos achter op mijn schema. Dat is behoorlijk lastig want ik zou over 1001 dingen willen schrijven, maar mijn geweten laat het niet toe: telkens als ik de muis richting wordpress-snelkoppeling beweeg snauwt hij mij toe: “blokken!” en dan gehoorzaam ik braafjes (behalve nu). In plaats daarvan procrastineer ik op andere manieren en verlies ik tijd die ik, als ik hem dan toch wilde verspillen, beter had gebruikt om een leuk verhaal te posten.
Niet dus, maar het is enkel uitstel. En uitstellen, dat is toevallig één van mijn specialiteiten.

Dat is dus vandaag. Of ook niet. Die krabbers in Amerika hebben 10u ’s morgens uitgekozen als aanvangstijdstip, plaatselijke tijd. 10u ’s morgens in San Francisco, dat is 19u ’s avonds hier. Hadden ze 12u ’s nachts uitgekozen dan was het hier tenminste al 9u ’s morgens.

Enfin, wachten tot vanavond dus, wanneer die mozillamannen uit hun bed zijn. Geen ramp, er zijn belangrijkere dingen in de wereld dan een internetbrowser.

(en dat wil een wereldrecord breken. Tssssk.)

Nog eens de link.

Wie vanavond een duel op het scherp van de snee wil zien, niet alleen tussen twee voetbalteams maar tussen twee rivaliserende naties altegader, die moet zeker kijken naar de voetbalmatch Oostenrijk-Duitsland.

Als tegenpolen elkaar aantrekken, dan stoten evenpolen elkaar af. Hence, de rivaliteit tussen de Engelsen en de Schotten, de Vlamingen en de Nederlanders, en dus ook de Oostenrijkers en de Duitsers.

Toch is er een verschil: wij lachen met de Nederlanders: ze zijn gek, gierig, excentriek, zien er vreemd uit, spreken vreemd, brouwen bier van het 836ste knoopsgat, om nog maar van die caravans niet te spreken. Maar daar houdt het ook op. De grootste rel sinds 1830 was waarschijnlijk de uitspraak van De Gucht over het uiterlijk van Balkenende.
Oostenrijk en Duitsland gaan een stap verder. Wat ik heb gemerkt tijdens die drie maanden dat ik in Innsbruck heb gestudeerd, is dat Oostenrijkers niet met Duitsers lachen, maar ze uitlachen. Ze háten ze uit de grond van hun hart. Het Duits dat in Duitsland gesproken wordt is niet “grappig”, maar “hautain”. Hun hele cultuur wordt in Oostenrijk als hautain gezien en ze voelen dat de Duitsers hen zien als “die kleine Österreicher”. Dat klinkt bekend.

Overdreven? Misschien. Maar wat dacht je dan van deze cover in de Duitse rioolpers?

Geen hoogvlieger qua originaliteit, maar de Duitsers staan nu ook niet bepaald bekend om hun gevoel voor humor. In Oostenrijk is dat al niet veel beter, hoewel ze zelf overtuigd zijn van wel.

Intussen is het in een echte mediaoorlog ontaard waarin de platte verwensingen in beide richtingen langs de Zugspitze geslingerd worden. De Duitse papierverspilling die zich “Bild” noemt, geeft 20 redenen “warum Ösis Dösis sind”. (Sorry, keine ahnung wat Dösis betekent). Ja waarom eigenlijk? Enkele voorbeelden.

Ösis sind Dösis weil…

3.. sie so schlecht Auto fahren, dass sie auf den Autobahnen ein 130-km/h-Tempolimit brauchen.

4… ihre Flagge rot-weiß-rot ist, damit sie das Ding ja nicht falsch herum aufhängen

6… wir in Berlin bald ein viel größeres und tolleres Riesenrad (185 Meter) haben als das im Wiener Prater (65 Meter).

For the love of God. Dat doet denken aan de moppen die ik altijd tapte toen ik op de lagere school zat. Duitsers die grappig proberen te zijn: scary.

Het Oostenrijkse antwoord kwam snel: “20 Grunde warum Deutsche Piefkes bleiben”. Piefkes is blijkbaar het gebruikelijke scheldwoord waarmee Oostenrijkers Duitsers aanduiden.
Het is al even zielig:

Deutsche bleiben Piefkes weil…

9 .. sie ohne Polen den Ball überhaupt nicht ins Tor reinkriegen (EM – bisher 3 x Lukas Podolski).

8 ..sie in Geilenkirchen (Nordrhein-Westf.), Poppenhausen (Unterfr.) und Petting (Oberbayern) wohnen, ohne irgendwas davon zu spüren.

15 .. sie gern als Touristen fragen: „Wie heißt dieser Berg?“ Wenn ein Einheimischer nachfragt „Wölchener?“, sagen sie „Dankeschön.“

De Oostenrijkse assistent heeft ook laten optekenen dat de Duitsers “hun fifa-ranking in hun gat kunnen steken”, en de Oostenrijkse aanvoerder verklaarde dat “de Duitsers hun broek volschijten van angst”.

Ik kan me niet voorstellen dat de Belgische of Nederlandse pers zoiets zou publiceren naar aanleiding van een voetbalmatch. Zelfs Het Laatste Nieuws niet.

Meer mediaoorlog vind je hier en hier en hier en hier.

“Ierland is de laatste dagen een nieuwsitem omdat ze het Verdrag van Lissabon niet geratificeerd hebben. Wij ook niet, maar wij mochten er dan ook niet over stemmen. Soit, we gaan op zoek naar de beste Ierse song, stuur dus maar uw suggesties”.

Zo orakelde Lieve De Maeyer deze morgen in 70-80-90. Wat later werd Belfast Child van Simple Minds gespeeld. Simple minds indeed, daar bij Stubru. Een nummer van een Schotse band, opgedragen aan een stad in Noord-Ierland. Way to go.

Wij Belgen mochten niet stemmen?? What’s that all about? Heb geduld: ons parlement, dat wij een jaar geleden zelf verkozen hebben, zal ons de moeite besparen dat kolossaal verdrag te lezen en zelf die loodzware taak (hopelijk) opnemen om vervolgens erover te stemmen. Het is nog altijd geen democratie (in de zin dat het parlement van één lidstaat een verdrag kan tegenhouden dat al door een meerderheid van lidstaten is goedgekeurd), maar het is toch democratischer dan een referendum waarin populistische leugens en afbraakpolitiek hoogtij vieren.

Oh, wat klink ik weer zuur. Ik zal erover ophouden. Een pepmiddel dan maar. De beste Ierse song ey?

U2 - Bullet The Blue Sky

Belangrijk woord! Belangrijk woord! Hoor, hoor!

17 juni, dat is komende dinsdag, komt Firefox 3 officieel uit en is het downloaddag. Op downloaddag gaat men proberen een wereldrecord te vestigen voor meeste softwaredownloads in 24u.

De testversie van Firefox 3 is bij mij al een tijdje aan het warmdraaien en ik moet zeggen: nétjes. Ik ben zowat stapelverliefd op de functie waarbij je een site die je in het verleden bezocht hebt in een handomdraai kunt terugvinden door enkele kernwoorden in te typen in de adresbalk. Je krijgt dan een dropdown van url’s die daaraan beantwoorden en je hoeft enkel de juiste te selecteren. De lay-out ziet er ook veel beter uit, enz, enz. Check het zelf maar uit.

F*ck it, ik ga nu al schrijven. Ik moet morgen blokken want vrijdag komt er een klassiek examen. Misschien het laatste echte examen in mijn leven (wùùùùùùùùùù). Mijn fotologdag dus.

Vanmorgen werd ik wakker door de werklui bij de buren. Die mannen maken er al enkele maanden een gewoonte van om ’s morgens vroeg heel lawaaierig werk te verrichten, ongeveer van 8 tot 10u. Daarna vertrekken ze, om de volgende dag terug te komen. Ik ben het nog steeds niet gewoon want ik was er redelijk pissig om. Mijn geklop op de muur bleef natuurlijk zonder antwoord en omdat ik toch een uur te vroeg wakker was ben ik maar zo lang gaan douchen tot het warm water op was. De foto is genomen toen ik nog in mijn bed lag.

Toast! Met boter! Veel boter! En karnemelk! En nieuws op CNN (écht nieuws, want elk item verdient het om in het nieuws te komen). Perfect ontbijt.

Jo, mijn kotgenoot, is heel betrokken. Een half uur voor het examen kwam hij naar beneden om me eraan te herinneren dat ik moest vertrekken, zodat ik zeker niet te laat zou zijn. Ain’t that nice?
In het examenlokaal zag ik mezelf een pint van Robin door de neus geboord want ik had de guts niet om een foto te maken. Poor me.

3 uur hebben ze me gekost, die drie vragen. Die schriftelijke examens mogen me gestolen worden en mijn pijnlijke rechterarm vond dat ook. Ik had Pieter zijn glas booze beloofd en hij stond me dus al gretig op te wachten.

Drinken, eten, zwetsen, en kotwaarts. Er was op dat moment niks interessants te fotograferen dus heb ik maar de campus als onderwerp genomen. Er lag langs de straat wel een hondendrol die er merkwaardig lichtkleurig uitzag maar ik vond dat te vadsig om een foto van te nemen, laat staan om op mijn voor de rest toonbare blog te zetten. In Brugge heb je amper drollen, dus hier scoort mijn stad een puntje. Tussenstand Brussel - Brugge: 37-1.

Na enkele weken in Brugge te hebben doorgebracht, veel muziek te hebben ontdekt, en me tevreden te hebben moeten stellen met 2 basic-basic speakerkes, was ik content dat ik opnieuw kon profiteren van mijn oude getrouwe geluidsinstallatie. Jo was er niet en hij is de enige die mij normaal kan horen dus mocht het nog eens vollen bak.

Via bus en trein ging ik terug naar de provincie. Om 18u30 stond ik weer met beide voeten op West-Vlaamse bodem. Er restte mij nog enkel de orde van de dag: voetbal. Always has and always will be.

De foto’s staan hier.

De dag is zo goed als voorbij, de agenda afgewerkt, de boel is geüpload (het is toch zo he, G?). Morgen wordt alles in vorm en kruik en kan gegoten.
Ik moet alvast iemand teleurstellen: er kwam geen ambassade aan te pas. Blijkbaar moet ik eerst het nummer van mijn paspoort weten en dat heb ik pas over twee weken.

En dat examen…. dat zal wel in orde zijn.

Go Italië en burn in hell, Ierland!

Schattig he? Zie die lampjes

“Ik zou liever hebben dat ze thuis bleef”.
“Als ik thuiskom heb ik geen zin om nog te koken of boodschappen te doen of zo”.

Woorden van Olivier Deschacht gisteravond in “Hotel Regina” als reactie op het voornemen van zijn vriendin Annelien Coorevits dat ze graag een carrière zou uitbouwen.

Ik hoop voor hem dat hij sarcastisch bezig was, maar ik vrees er een beetje voor. Hij zou beter een butler in dienst nemen.

Vandaag beslissen de Ieren, dat is dat eilandvolk ten westen van Groot-Brittannië, over de toekomst van de EU. Zij beslissen. Zij alleen. De rest van de EU moet hun bek houden. Naar het schijnt is dat democratie.

Een referendum bogot. Hebben die geen parlement misschien? Ach ja, voor belangrijke zaken moet de directe mening van het volk gevraagd worden. En je kan twee meningen hebben: “voor” of “tegen”. Kilo’s papier, kilometers tekst. “Voor” of “tegen”. Niks daar tussen in. Referenda zijn smeerlapperij.

Je bent dus verondersteld die hele tekst gelezen te hebben, een hele opgave dus. Vooral omdat de Fransen en de Nederlanders de duidelijke versie drie jaar geleden verworpen hebben.

De populisten van het nee-kamp hebben het vuur geopend op de zgn. “president” en de “minister van Buitenlandse Zaken” van de EU. 2 functies die al een eeuwigheid bestaan maar nu duidelijker gescheiden zullen worden om de boel wat helderder te maken voor de burger. Ach ja, wat heeft het voor nut. Er is geen Ier die dit zal lezen, dus kunnen we alleen hopen dat ze verstandig zullen zijn.

Als ze het verdrag de grond in boren….  ja, dan kunnen we er misschien beter mee stoppen. Dan heeft het wellicht niet veel zin om nog langer geld te steken in een structuur die niet efficiënt is. Of we gooien Ierland eruit. Oei, nee, dat gaat niet. De optie om uit de EU te stappen staat in het nieuwe verdrag, en dat moet daarvoor eerst geratificeerd worden. Too bad.

Ishku roept op tot een fotologdag komende vrijdag. Dat is gelijk nog maar 2 dagen maar hey, al wat je ervoor moet doen is zorgen dat je geheugenkaartje geleegd is.

Ain’t that a nice idea? Super, veelbelovend en verblijdend en van diens meer.

Listen up, zo zal het gaan: ik zal vrijdag 13 juni 2008, een ogenschijnlijk banale dag uit mijn leven, volledig documenteren met materiaal van de gevoelige plaat chip. Niet in real time want dan ga ik Proximus meer centen moeten geven dan ze verdienen, maar op het einde van de dag. Het wordt razend boeiend want zoals je wel weet is mijn leven onwijs interessant. Elk uur een foto…. we zullen het proberen.

Ik kan alvast een stukje van het programma vrijgeven: Maarten legt een examen af (een foto tijdens het examen zal er niet inzitten vrees ik), Maarten gaat naar de ambassade om een visum te regelen en Maarten op de trein (altijd een topper).

Dat gedoe over de koopkracht, hoe zou je dat uitleggen aan een Boliviaanse mijnwerker? Ik vroeg me dat gewoon even af.

Ik eet graag bananen maar ik verafschuw die linten van de pel die aan eraan blijven plakken. Walgelijk…

Terwijl Devotchka aan de vijfde draaibeurt bezig is en mijn well-being de hoogte in jaagt, loop ik wat mijn denkbeeldige staart achterna met in mijn hoofd allerlei lijstjes van to do’s en dones. Ik schrijf dit enkel omdat ik het vervolg van deze post nog aan het bedenken ben.

Intussen heb ik de lezersverslagen van mijn masterproef gekregen: een goeie, een matige en een slechte. Natuurlijk ben ik geneigd akkoord te gaan met de goeie en de slechte te verwerpen als dikke zever, maar ik zal toch proberen fatsoenlijke argumenten bij elkaar te harken voor de mondelinge verdediging.

Over dikke zever gesproken, in het VTM-nieuws deze middag (niet míjn keuze) was het hoofdpunt dat Boonen zou bekend hebben. Lynn Wesenbeek, die over het algemeen nooit echt de indruk geeft dat ze beseft waarover ze bezig is, quote hem zelfs als zou hij toegegeven hebben “in de fout te zijn gegaan”. Niks daarvan natuurlijk in de beelden van de persconferentie waarin Boonen heel vaag bleef.

Ik vermoedde het al en nu ben ik het zeker: als wij een verslag in het VTM-nieuws te zien krijgen ziet Wesenbeek dat verslag zelf ook voor de eerste keer. Zo noemde ze vorige zondag de winnaar van de Grand Prix Formule 1 van Canada “Kubika”, met de ‘u’ van ’schuur’, de ‘k’ van ‘kieken’, en de klemtoon op de ‘u’. Voor wie niet vertrouwd is met deze sport: de naam van de man is eigenlijk “Kubica”, uitgesproken als “Koebitsa”, met de klemtoon op de ‘i’ (excuseer voor deze ingewikkelde schets, maar mijn fonetisch schrift zit héél ver en geldt alleen voor het Engels). Als Wesenbeek het daaropvolgende verslag, waarin de naam wél correct uitgesproken werd, op voorhand bekeken had, dan had ze de correcte uitspraak geweten en ging ze niet voor aap hebben gestaan.

Bon, ik wilde het eigenlijk over Boonen hebben. Heel kort. Dikke zever. That’s the point.

Persoonlijk kan het me eigenlijk niet veel schelen wat Boonen allemaal uitsteekt in zijn vrije tijd, dus ik vind deze affaire niet eens het woord “affaire” waardig. The Beatles verzopen indertijd bijna in de dope, maar die werden er niet voor aan de schandpaal genageld. Hell, als dat was gebeurd dan hadden ze eigenlijk alle rockbands ter wereld aan de schandpaal moeten nagelen, allemaal naast elkaar, die rolmodellen met voorbeeldfuncties. (Ok, coke helpt de prestaties van een topsporter waarschijnlijk niet echt vooruit (wat ze er ook van zeggen) terwijl er zonder coke waarschijnlijk niet eens sprake zou zijn van rockmuziek.)

Intussen wordt er vrolijk op hem ingehakt, worden de termen “drugs” en “doping” lustig door elkaar gebruikt en moet iedereen uit het wereldje een reactie geven. Zoals gisteren in het VRT-journaal de voorzitter van de wielerbond werd opgevoerd. De man wist in de verste verte niks zinnigs te vertellen en kon alleen maar zijn “mening” geven. Dikke zever dus, vanwege die man. Uiteindelijk had hij er geen zak mee te maken want cocaïne is alleen lichtjes prestatiebevorderend als je het vlak voor een wedstrijd, of nog beter: tijdens een wedstrijd, neemt. De controle was buiten competitie dus eigenlijk heeft hij niks verkeerd gedaan behalve een lijntje gesnoven. Alleen bezit is strafbaar, dus trok de angry mob naar het huis van Toms ouders en zijn vriendin om daar de boel overhoop te halen, op zoek naar een zakje wit poeder.

Dikke zever. Als ze consequent zijn, dan moeten ze bij elke cocaïnegebruiker op huiszoeking gaan om hem zo te kunnen straffen. Natuurlijk gebeurt dat niet. Ik vind dat we in België nogal een destructief gedrag hebben t.o.v. onze nationale “helden”.

Ze kunnen zien dat ze hem laten rijden in de Tour. Dan kunnen we de Hollanders morres leren in een sport waarin wij de betere zijn.

Door de weg: de eerste vier tekstregels in deze post zijn niets meer dan dikke zever (maar ze kloppen wel).

Update: Boonen mag niet naar de Tour. Wat is de volgende stap? Renners schorsen wegens seks voor het huwelijk of zo?
Paranoïde moraalridders daar in Frankrijk. Ze bewijzen eens te meer dat hen het verkeerde land is toegewezen. Eigenlijk hadden die sympathieke Oekraïners het moeten krijgen en moesten de Fransen in dat hellhole zitten.