En terwijl ik zo bezig was, dacht ik: “In werkelijkheid is een wallpaper toch veel indrukwekkender!”

Een week geleden werd ik ‘s morgens gewekt door een sms van mijn neef: “François :(“. En dat was alles.
“Twee mogelijkheden”, dacht ik bij mezelf. “Ofwel is hij geblesseerd, of hij heeft een transfer beet. Ik ga s traks wel even kijken op teletekst, maar eerst wil ik nog het nieuws meepikken over de strijd tussen Obama en Clinton op CNN.

Toen ik daarna naar Teletekst ging en het woord “overleden” las, viel ik bijna uit mijn bed. Het was zo onwaarschijnlijk, zo ondenkbaar, zo….onverwacht. Ik kon de rest van de dag maar aan één ding denken. Het werk aan mijn thesis bleef beperkt tot 1 bladzijde. En ik speelde alleen maar Bitter Sweet Symphony.

Wat vreemd dat, hoewel je hem niet persoonlijk kent, en hij nog maar een jaar in Brugge speelde, je toch zo van je stuk bent door zijn overlijden.

Over de doden niks dan goeds, jaja. Maar in zijn geval komt het heus niet uit de lucht gevallen. Een stadion met 26000 huilende mensen vormt daar het levende bewijs voor. Zijn ploegmaats, die nog maar één jaar met hem samen speelden, zaten er praktisch volledig door van verdriet. Ik zat naast de spelerstunnel tranen te verbijten terwijl ik fotografen, stewards, cameramensen en spelers van Westerlo met de rug van hun hand over hun ogen zag wrijven. Een jaar ouder dan ik. Het is niet eerlijk.

Sinds gisteren domineert hij de muur van mijn kot:

Met dank aan de rasterbator.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.