No further questions

“Dat ziet er heel goed uit. Ik heb geen verdere vragen meer”. Dat waren de woorden van de prof na mijn examen over structuren en processen van de E.U. Het was niet echt mondeling want we kregen een uur de tijd om schriftelijk voor te bereiden. Je uitgeschreven antwoord las hij eens en als het goed was mocht je beschikken, anders stelde hij nog een paar bijkomende vragen. Ik kreeg geen enkele bijkomende vraag. Geen verdere vragen meer.
Het was een ietwat vreemd examen. Het is ook een ietwat vreemde man. Het begon al met het begin. We waren buiten wat blijven hangen om mekaar nog zenuwachtiger te maken dan we al waren door mekaar lastige vragen te stellen over leerstof en zo, en toen we daarmee klaar waren en de zweetplekken onder de oksels redelijk grote afmetingen hadden aangenomen, gingen we naar binnen. Voor het lokaal stonden er al een 15-tal studenten en de prof was blijkbaar net klaar met uitleg te geven. Hij liet iedereen naar binnen gaan behalve wij. We moesten nog “5 minuutjes” wachten en dan zou hij ons apart instructies geven. De 5 minuten werden er 10. En die 10 werden er 15. Toen kwam hij buiten.
“Nog 5 minuutjes” zei hij opnieuw en hij liep de gang uit. Verbaasde gezichten alom. Zitten die daarbinnen nu alleen examen te maken??
We krijgen het gezelschap van een erasmusstudente. Vreemd meisje. Nogal “traag”. Ze sprak traag en toen we haar hadden duidelijk gemaakt dat het nog 5 minuten was leek het een eeuwigheid te duren voor ze het begrepen had. Ze knikte heel langzaam en keek naar het plafond alsof ze net de zin van het leven ontdekt had. Toen verdween ze opeens weer. De prof kwam terug en vroeg ons of we voltallig waren. Neen dat waren we niet: die erasmusstudente was weg.
“Nog 5 minuutjes dan” zei de prof, en hij ging het lokaal binnen. Zucht.
Na 5 minuten kwam de buitenlandse studente terug en nog eens 5 minuten later kwam de prof naar buiten. Hij begon op zijn traditionele manier heel gestructureerd en heel traag uitleg te geven over hoe het in zijn werk zou gaan. Daarna deed hij iets wat we totaal niet verwacht hadden. Hij begon:
“De vragen zijn…….”
Ik keek even naar de anderen. Gaat die hier zijn vragen stellen of zo? Mondeling? In de gang?
“Ten eerste: geef de evolutie van de verschillende pogingen die er geweest zijn om te komen tot een gemeenschappelijk buitenlands en defensiebeleid in Europa, van de Tweede Wereldoorlog tot nu”. Ik herhaalde de vraag een paar keer in mijn hoofd.
“En dan nog een tweede kleinere vraag…..”
“…….wat gaan we eens nemen?……….” Zo stond de prof met zijn hand over zijn kind wrijvend te mijmeren. Mij maak je niet wijs dat hij daar ter plekke zijn vraag nog moest uitvinden. Daar móet hij toch al eerder over nagedacht hebben?
“Eeeeemmmmmm……wat is de Raad van Europa?”
Dat was het. Dat waren de vragen. En toen mochten we naar binnen.
Na nog geen uur waren de eersten al klaar. Ik denk dat de prof , die zelf bij de Europese Unie werkt, een echte liefhebber is van instituties en procedures. Ook op een examen. Wie klaar is, mocht op de eerste rij gaan zitten. Wie daarna klaar was, mocht in die eerste rij gaan aanschuiven met één stoel tussen. Als de rij vol was moesten we de tweede rij aanboren en zo “een slang vormen”. Zo drukte hij het uit terwijl hij met zijn arm slingerbewegingen maakte van links naar rechts, met een grote smile op zijn gezicht die toonde dat hij genoot van zijn eigen praktische oplossing die zometeen in de praktijk zou omgezet worden. Telkens iemand bij hem mocht komen (wie dus op de eerste stoel van de eerste rij zit), moest de hele “slang” doorschuiven. Dat ging goed. Elke keer als de hele rij doorschoof keek de prof met een grote glimlach naar het tafereel. Als een wetenschapper die net een machine had uitgevonden en met genoegen vaststelde dat het ding draaide. Maar toen kwam de erasmusstudente. De prof begon in het Nederlands maar daar begreep ze zichtbaar niet veel van. Daarna probeerde hij Engels, daarna nog eens en daarna nog eens. Toen leek ze het door te hebben. Toch voor 5 minuten want daarna stopte ze plots met doorschuiven waardoor er een gat viel in de slang. Ik gok dat ze Italiaans was. De Paris Hilton-achtige zonnebril was in ieder geval een indicatie, net zoals haar langzame, zangerige manier van praten. Italianen hebben lak aan regels, dat weet iedereen. Toen haar examen achter de rug was ging ze op weg naar de uitgang. Een ostentatief muziekje weerklonk toen ze halverwege haar gsm inschakelde. De prof trok een bedenkelijk gezicht en keek veelbetekenend naar de studente die aan de beurt was. Een blik die zei “wat een raar mens, vind je niet?”. De studente glimlachte terug, wat zoveel betekende als “zeg wel!”.
Nadat ik mijn balpen bijna leeggeschreven had, iets wat gepaard ging met een gevecht tegen de inktklodders die verschenen aan de punt, zat het er eindelijk op en kon ik plaats nemen in de slang. Het duurde echt ter-gend lang voor ik aan de beurt was, en met elke stoel die ik opschoof zag ik de vakantie wat dichter komen.
“Geen verdere vragen meer.” Fantastisch.

Powered by ScribeFire.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: