Proclamatie

Vorig jaar heb ik iets over de proclamatie geschreven, dus dit jaar hou ik de prille traditie in ere. Vandaag opnieuw proclamatie gehad. Niet zo officieel als vorig jaar in de KHBO toen we ons diploma kregen. Helemaal niet zo officieel zelfs, om niet te zeggen informeel. Het was een beetje vreemd. Vooraf kregen we allerlei gruwelverhalen te horen over een proclamatie die 4u zou duren en waarin alleen namen afgeroepen zouden worden. Om 11u was de aula bijna helemaal gevuld met studenten van de faculteit en het was wachten op de decaan. Die was 25 minuten te laat dus het academisch kwartiertje was al lang afgelopen toen hij uiteindelijk de trappen kwam afgelopen richting podium. Op het podium stond een lange tafel met een VUB-tafelkleed en daarop 5 flesjes Evian. Boven de tafel hing de vlag. Het zag er allemaal redelijk plechtig uit en we maakten ons op voor een maratonproclamatie. De tafel werd bevolkt door, ik vermoed, professoren waarvan ik alleen Deschouwer kende. De decaan kende ik ook wel omdat ik er les van had gehad (sympathieke kerel; hij heeft me een 17 gegeven). Het eerste wat hij zei veroorzaakte al direct enige consternatie onder de studenten van het schakelprogramma, waaronder ik:
“Worden geproclameerd in dit eerste deel: bachelors eerste jaar, bachelors derde jaar, blablablabla….”

“Worden dus NIET geproclameerd: studenten 2de jaar bachelor en de studenten met een schakelprogramma”.
We zouden ons rapport wel krijgen achteraf, maar onze namen zouden niet afgeroepen worden. Om één of andere reden, ik weet niet welke, voelden de schakelstudenten de behoefte mij te sms’en met de vraag wanneer wij dan wel geproclameerd zouden worden, en wanneer we ons cijfer zouden krijgen. Het eerste kwartier hield ik me dus bezig met PR-aangelegenheden. Niet dat ik veel gemist heb. Het applaudiseren gaat sowieso vervelen na een tijdje en de enigste “opwinding” was wanneer de decaan zich verslikte in nog maar eens een fantastisch exotisch klinkende voornaam met bijhorende familienaam. Ander hilarisch moment was wanneer hij na een uur de proclamatie voor beëindigd verklaarde en ons uitnodigde ons rapport te komen ophalen. Toen de halve zaal vooraan stond te drummen (wij waren blijven zitten omdat we in drummen niet zoveel zin hadden), realiseerde de decaan zich plots dat hij de helft vergeten was, nl. de licentiaten eerste en tweede jaar. De manier waarop hij ons daar attent opmaakte verschilde niet van de manier waarop hij een minuut eerder ons uitnodigde om de rapporten op te halen, dus het duurde even voor het begon te dagen dat de proclamatie nog maar halfweg was. Het was pas toen hij letterlijk vroeg “wilt u aub terug gaan naar uw plaats?” dat de drummende studenten opkeken en met gelach en gezucht terugkeerden. 
“U ziet dat zelfs ik al die verschillende jaren en programma’s nog niet onder de knie heb.” Waarom is dit geen verrassing? Het clichébeeld van de verstrooide professor, het komt dus wel érgens vandaan hoor.
De procedure begon opnieuw en na een half uur, waarin iedereen weer naar voor ging drummen, en nog eens een half uur, waarin ik en een paar homies rustig afwachtten tot de drukte voorbij was en het stof opgetrokken.
Toen kreeg ik mijn A4’tje en was het voorbij. Geslaagd. Hoera.

Toch restten enkele vragen:
– Waarom werden wij niet afgeroepen?
– Waarom krijgen wij geen voldoendes of onderscheidingen?
– Waarom was het al voorbij na anderhalf uur, in tegenstelling tot de voorspellingen?
– En wat deden die profs daar aan die tafel vooraan?

Het zal me worst wezen. Nu is het tijd voor de combinatie zonnig weekend en Cactusfestival.

Powered by ScribeFire.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: