Cactusfestival



Vandaag de tweede dag van het Cactusfestival. Voor mij de eerste. Het weer was perfect, de muziek min of meer (afhankelijk van de bard op het podium). De bards der barden waren Gotan Project die er een mooie show van maakten. Jammer dat het begin (Differente) de mist in ging wegens technische problemen met de bandoneon. Die was inderdaad nauwelijks hoorbaar en ik had de indruk dat de muzikant noodgedwongen een alternatief moest spelen om boven de rest uit te kunnen komen (ik kan verkeerd zijn). Tijdens en na het nummer is een roadie herhaaldelijk komen sleutelen aan het instrument en van dan af liep alles op wieltjes. Hoewel het Argentijns-Frans gezelschap, gekleed in maagdelijk witte pakken, weinig moeite deed om contact te leggen met het publiek, slaagden ze er toch in dat publiek volledig naar hun hand te zetten. En toen Mi Confesion door het park gejaagd werd, hadden ze het publiek zo ongeveer rondom hun pink gewonden. De groep straalde warmte en passie uit, en bindteksten zouden storend geweest zijn. Die lieten ze dus gelukkig achterwege tot op het einde toen ze zichzelf voorstelden, en helemaal op het einde, toen ze afscheid namen. Veel nummers kregen een extra beat onder hun, toch al solide, basis geschoven en dat maakte de live-ervaring des te beter. Met een reproductie van een cd ben je tenslotte niks.

Ozark Henry is al een tijdje niet meer de frisse en hippe artiest die hij 6 jaar geleden was met Birthmarks dus na Gotan Project hielden we het voor bekeken. De wind zit blijkbaar goed want ik hoor de dreunende bass en de scherpe stem van Piet Goddaer tot in de achtertuin.

Morgen laatste dag. Ik kijk vooral uit naar Tom McRae (omdat ik hem niet goed ken) en naar Gabriel Rios (niet voor zijn looks maar omdat hij live best de moeite is). Wat ik ken van de Flaming Lips vind ik niet zo bijzonder maar misschien weten ze te verrassen.

Advertenties

6 Reacties

  1. Gotan Project vond ik ook het beste van de hele dag. Toch ook handjesgeklap voor Mogwai!
    Grappig toen je BOOOEEEE riep, als reactie op “The song is about Buenos Aires; a city like New York, but with a heart.”
    We moeten meer samen weg!

  2. Jij als NY-reiziger gaat natuurlijk volmondig met die ‘BOOEEE’ neem ik aan? 😉

  3. ’t Is een schitterende stad!! Ooit ga ik terug, maar ik wil nog naar Australië, Latijns-Amerika, Canada of IJsland, en Zuid-Afrika.. Oei, dat wordt nog lang werken 🙂

  4. Leuke weblog, ga zo door.

  5. Tedoemme ik denk dat ik de enige ben die Gotan iets minder vond, misschien hou ik te veel van Gotan bij wijn, lekker eten en goed gezeldschap waardoor ze me niet konden bekoren op een festival.

    Als de FlamingLips je niet verrast hebben dan weet ik het ook niet meer 🙂

  6. Achja, de live-ervaring geeft altijd iets extra.
    De Flaminglips hebben me niet écht verrast in de zin dat ik wist waaraan ik me kon verwachten. Ik had op Jim toevallig een optreden van hen gezien in Londen. Het showgehalte lag idd heel hoog en hoewel het niet mijn favoriete rockgenre is heb ik het toch een tijdje uitgezeten (of beter: gestaan). Ik zou beter een nieuwe post maken van de laatste dag. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: