Kaas, wijn, koeien, sneeuw, bergen

Het was redelijk onverwacht dat ik alsnog op reis vertrok. Amper een week op voorhand is de beslissing plots uit de lucht gevallen.
“Zou je da nie zien zitten om met oma & opa naar Zwitserland te rijden?”
“Em….bwaja”

En zo geschiedde. Gelukkig moest ik niet alleen rijden maar wisselde ik af met mijn neef. Om de twee uur wisselden we van plaats. Op de autosnelweg rijden is eigenlijk alleen de eerste halve kilometer leuk, wanneer je nog het gevoel hebt snel te gaan. Daarna wordt het saai en is het vooral een oefening in inhalen, achteruitkijkspiegelkijken en kilometers aftellen. Wat wél leuk was, was het stuk op secundaire Franse wegen zich tussen de heuvels slingeren en door stille dorpen zonder dat je ook maar iemand tegenkomt. Dan waan je je in Need for Speed. Maar dan aan 100/u. Of op de Zwitserse autosnelweg die langs het Meer van Genève loopt met zijn vele brede bochten waar je op volle snelheid door kunt gaan, zijn viaducten en tunnels en indrukwekkende uitzichten op het meer en de Alpen. Het was zondag en er was heel weinig verkeer.

Einddoel: Saas-Almagell, in het Saasdal, op 1600m hoogte en vlakbij de Italiaanse grens (die echter alleen met stevige wandelschoenen en goeie conditie te bereiken is). Eindelijk begon de zomer. Ik merkte een vreemde gewaarwording waarbij de poriën in mijn huid verder gingen openstaan en er wat vocht uitkwam. Aan de hemel stond ook een merkwaardige gele vuurbol. 37 graden in het Rhônedal, 25 in Saas-Almagell op het einde van het Saasdal. Ideaal, op een harde droge wind na.

Ik zou het beter wat thematisch aanpakken. Niemand leest trouwens eindeloze teksten, en zeker niet op een blog.  Verwacht geen rode draad, ik schrijf maar wat. Over Batman bijvoorbeeld.

  • BATMAN
    Ik deelde een kamer met mijn bloedverwant van het vierde knoopsgat en zo kom je nog eens iets over jezelf te weten. Van exen weet ik dat ik nogal agressief kan zijn in mijn slaap met een bloedneus als triest hoogtepunt (en het was niet mijn neus). Ik kreeg ook al indicaties dat ik blog in mijn slaap. Mondeling dan. Ik vertel er maar op los, en dat is een verontrustende gedachte. Stel je voor dat ik in mijn slaap mijn wachtwoorden ga beginnen verklappen, of de code van mijn bankkaart, of – erger nog – de naam van bepaalde mensen waardoor er misverstanden gaan ontstaan. Na enige tijd vrijgezellendom is het probleem wat van het toneel verdwenen. Tot Zwitserland dus. Mijn neef wist me gedetailleerd te vertellen dat ik mompel (oef, het is slechts mompelen!) als ik mij omdraai. Hij kon er niet veel uit opmaken behalve één woord: BATMAN.  My hero….  *kuch*
  • RULE BRITANNIA!
    Ik veronderstel dat de meesten dit deuntje wel kennen. Het zat op dinsdag 18 juli de hele dag in mijn hoofd. We vertrokken ’s morgens al om 9u voor een tocht van een hele dag richting naar boven, de Britannia-hütte (3030m). Die had ik vroeger in mijn jeugdige jaren al 2 maal gedaan en ik herinnerde mij een stijle beklimming, vooral in het begin, en op het einde veel rotsen en sneeuw. Het laatste half uur is zelfs volledig in de sneeuw, recht naar boven, over de gletsjer. De herinnering klopte, zo bleek die dag. En waaraan denkt een mens als hij langzaam en ritmisch naar boven gaat, voet per voet zoeken waar je hem het best kunt neerplanten en alleen luisterend naar krekels en je eigen ademhaling? Nergens aan want  in je hoofd weerklinkt het aan één stuk door als een nooit eindigende serenade van koperblazers waaronder 2 uit de kluiten gewassen Alpenhoorns: “RUUUULE BRITANNIA! RULE THE WAVES!…” Vreselijk…..  Konden ze die hut geen andere naam geven? Maar positief ingesteld als ik ben prijs ik me gelukkig dat ik niet op weg was naar de “Kvraag et aan-Hütte of de “Boten Anna-Hütte”.
  • SOOS BOLLN
    Je hoeft je verbeelding nog niet om te schakelen, hou het beeld van de Britannia-historie maar in je hoofd want we blijven op weg. Onderweg kwamen we een ouder koppel tegen. Of beter gezegd: zij kwamen ons tegen terwijl we wat lagen te chillen langs de kant van de weg. De vrouw riep iets onverstaanbaars naar me: “Set uuu woaaat iiiiin hoooof?”
    “Wat vraagt die nu? Of er wat in ons hoofd zit?”.  Mijn neef had er ook niks van begrepen.
    “Bitte?”, riep ik terug.
    “Woa iin hooooof ui de kaaaaaf?”
    Stel je hier gewoon twee verbaasde gezichten voor. Ik koos voor het gemakkelijkste antwoord:
    “Ja!”
    Daarop gingen de twee gaan zitten en begonnen ze aan hun picknick. Ik heb nog steeds geen flauw idee wat ze van ons wilden. Maar het is nog niet gedaan. Een kwartier later gingen ze opnieuw op weg waarbij ze ons voorbijkwamen en de vrouw opnieuw begon te praten. Ik zette snel mijn Stella Artois-pet op mijn hoofd om duidelijk te maken dat we buitenlanders waren en er geen snars van begrepen. Tevergeefs. Het was Duits, maar een heel vreemd Duits waar ik nauwelijks iets van begreep. Ik dacht dat het onbeleefd zou zijn niks terug te zeggen, dus begon ik er maar wat langs te praten in gewoon Duits, waarschijnlijk over dingen die niks te maken hadden met wat ze ons aan het vertellen was.
    -“Wooaa goaaan dé stuuud noooch ooban”
    -“Ja, aber da ist ziemlich viel Wind”
    -“Ui dè muurf da woos dooo?”
    -“Um 9 Uhr sind wir losgegangen”
    -“In du boorg waars nit von uuugen su sheeen”
    -“Ja, und zu Fuss wieder hinunter”
    Mijn laaste vraag voor haar was: “Von wo sind Sie?”
    -“Soos Bolln”
    -“Soos Bolln? :)”, herhaalde ik, en plots realiseerde ik me dat ik schaamteloos haar accent had geïmiteerd. Met een grijns op mijn gezicht dan nog wel. Ze leek het niet gemerkt te hebben. Ze bedoelde waarschijnlijk Saas-Balen, een dorp dat wat verder in het dal lag.
    -Ich meine: woher kommen Sie?”
    -“Aah, aus Ost-Duutshland, wur siiind Flachländer, die buuurge sind fost soe heu!”
    Ik ga toch twee keer nadenken voor ik West-Vlaams praat tegen een Duitser of een Zwitser. Daarom wreef ik het haar nog eens onder de neus: “Wir kommen aus Belgien.”
    Daarna gingen ze weer verder en ik wist wel wat er zou volgen: wij zouden sneller gaan dan hen, ze vervolgens inhalen en de vrouw zou ons weer bestoken met jibberish waarop we antwoorden zouden moeten vinden.
    – “Juu goots fuuul de mit soller!”
    -” Ja, und wir haben es auch nicht gewusst.”
    Toen ik dacht dat we ervanaf waren zei mijn neef plots: “kga min ier een ende zetten”. Wat? Nu al? Dacht ik inwendig. Een haarspeldbocht dieper zag ik het koppel weer komen. Ik zetten mijn zonnebril op en vervloekte mezelf dat ik mijn incognitobril thuis had laten liggen.
    “-Daa soo dir wins aus duur boorn”
    Ik zei niks, maar glimlachte even terug. Ik keek naar beneden, zag haar schaduw passeren, halt houden en ineenzakken. Ik keek op en zag het vrouwmens naast ons op een rots zitten.
    “I meug doa wo rasten”
    Haar man, die tot dan toe weinig gezegd had stond er wat beteuterd bij en ergerde zich duidelijk aan de assertiviteit van zijn wederhelft. Hij ging niet zitten maar bleef ostentatief staan. Mijn neef vond het blijkbaar wel grappig. Hij keek al lachend naar de vrouw, daarna naar haar man en vervolgens weer naar de vrouw. Er viel een ongemakkelijke stilte. Ik deed alsof ik iets zocht op de bodem van mijn rugzak. Ik stak mijn hoofd er bijna volledig in, enkel en alleen omdat de tranen in mijn ogen stonden van het lachen en mijn lip moeilijk in bedwang te houden was. Gelukkig zag de vrouw de awkwardness in van de situatie en stond ze al gauw weer recht om zich uit de voeten te maken. Een bocht hoger zagen we hoe ze een Vlaams gezin met twee kinderen kruisten. De vrouw zei iets tegen de vader van het gezin die een vragend gezicht trok. De vrouw herhaalde haar opmerking waarop de man zich naar de rest van zijn gezin omdraaide en zijn schouders ophaalde. Nog voor de Duitse vrouw opnieuw iets kon zeggen duwde de ongeduldige maar daadkrachtige Vlaming haar met lichte dwang opzij terwijl hij een verontschuldiging mompelde, met zijn vrouw en kinderen in zijn zog. We hebben de Duitsers niet meer tegengekomen die dag.
  • BLAAS-PUF-HIJG
    Ik ben me ervan bewust dat deze drie woorden de geschiktheid van deze blog voor jongere kinderen geen goed gaan doen, maar de schade die kunt heeft aangericht, is toch niet meer te herstellen. Waar was ik? Oja, we zaten daar dus weer op de rotsen terwijl het Duits echtpaar samen met hun spraakgebrek achter de rotsen verdween. Ik verwonderde me er toen al wat over dat mijn teergeliefde neef toch wel veel rust nodig had. Dat was 10 jaar geleden toch nog niet het geval geweest. Het verschil tussen 18 en 28 is blijkbaar enorm. Naarmate we verder bergop gingen, ging het steeds meer bergaf met hem. Tenslotte moest hij om de 10 meter blijven staan om uit te blazen. Ikzelf zat zelfs nog niet in de rooie dus op een bepaald moment nam ik een kleine voorsprong tot aan de top van een kleine rotsheuvel. Boven waaide mijn pet van mijn hoofd en ik kon hem nog niet opnieuw te pakken krijgen. De wind gierde door merg en been. Bevend trok ik zo snel mogelijk mijn trui aan. Té snel blijkbaar want ik had mijn rugzak nog aan. Na de trui volgde nog een regenjas en ik trok de kap van mijn trui diep over mijn hoofd terwijl ik op mijn sukkelende neef wachtte. Het haar op mijn blote benen stond kaarsrecht en achter me wachtte de sneeuwgletsjer ons. Wat is bergwandelen toch leuk! En ik weet bij god niet waarom ik mijn blog vol steek met onbelangrijke details als dit! Ik heb het over het haar op mijn benen for crying out loud!
  • NIGHTMARE
    Oh, wat hebben we daar veel en goed gegeten. Mijn grootouders zijn van de gulle soort. De soort die je voortdurend willen trakteren en geen “neen” als antwoord dulden. Telkens was het weer interessant voor ik en mijn neef om mijn oma te observeren in een restaurant. Er was namelijk wat wij na een tijdje “nightmare” gingen noemen. Op nightmare volgden “nightmare 2 & 3”. Nightmare kwam neer op de angst voor teveel eten. Telkens ze haar bord voor zich kreeg was haar reactie iets in de aard van “oei oei, das veel te vele wi!”. Dan keken mijn neef en ik mekaar aan en zeiden met een lichte knik “nightmare part 1”. Part 2 zou voor halfweg het bord zijn als uiteindelijk de bevestiging komt dat het inderdaad te veel is en part 3 is voor bij het dessert (altijd een Coupe Colonel: citroensorbet met wodka). Ja, ironisch genoeg vroeg ze achteraf altijd een dessert. Ik vraag zelden een dessert. Ik vind het hele concept van nagerechten ronduit sadistisch. Je eet je buik rond met dingen die je eigenlijk koud zouden moeten laten (figuurlijk dan) zoals aardappelen, wortels of bloemkool (ooit al eens iemand horen zeggen “heerlijk! aardappelen!!?). En daarna, als je echt niks meer opkunt komen ze af met de lekkerste dingen die je je kunt inbeelden. Dat is gewoon cynisch en misselijke humor (letterlijk dan). Daarom eet ik geen desserts tot ze er het voorgerecht of het aperitief van maken. Het is immers veel makkelijker om wortels of aardappelen af te slaan met als reden dat je totaal vol zit dan dat je chocolademousse of een Coupe Colonel kunt afslaan. Bij die laatste zit je toch altijd weer met een gevoel van “toemme toch, had ik maar niet zoveel patatten en karroten gegeten!!”. Ik dwaal af. Ik heb een fantastische foto van mijn oma tijdens haar (eerste) gevecht met een volledige pizza. Ik twijfel nog of ik hem ooit publiceer :). Haar gezichtsuitdrukking is in ieder geval onbetaalbaar en heeft een mengeling van paniek, “ik zit vol” en “hoe eet je dit ding?”. Er bleek achteraf nog een bijkomende reden te zijn hoewel ze die lange tijd niet wilde toegeven: ze lustte de salami niet die erop lag omdat die warm had. Het was mijn neef die erachterkwam wanneer ze hem een stuk van haar pizza aanbood. Toen hij het aannam zei ze “nimt anders e bitje mir van dieë salami, t’ i goeie wi!” (neem anders wat meer salami, het is hele goeie!).
    “Als oma zegt dat iets lekker is, bedoelt ze bijna altijd het omgekeerde om ons zo ver te krijgen dat we ervan gaan proeven en haar dus gaan helpen in het bestrijden van haar nightmare”, dixit mijn neef. En ze gaf toe! Dergelijke geslepenheid had ik van mijn brave oma toch niet verwacht. Ik was uiteraard een brave jongen en ik ben erin geslaagd na het verorberen van mijn pizza nog een vierde van die van mijn oma op te eten. Daarna kwam de dessertkaart en was ik zoals gewoonlijk de enige die het op een schnapps hield.
    De vreemdste maaltijd was op de laatste avond: fondue. We kregen en schoteltje met stukjes steak. Daarbij hoorden een 5-tal sauzen die de serveuse één voor één in ons bord kwakte in een halve cirkel. Midden in die cirkel kwam, hou je vast, een hoopje fruit. Ik kan jullie allemaal aanraden eens mayonaise te doen op druiven of appels! Het feest was compleet toen ze met frieten afkwamen. Niet alleen was dit de eerste keer in Zwitserland dat ik mayonaise kon eten op mijn frieten, de combinatie met de stukken appelsien was gewoon……..*zoekt wicked adjectief*………..”exotisch”!! Een foto van mijn bord (zoals het er in het begin uitzag, en dus voordat het veranderd was in een zwembad van saus en sap van fruit) vind je op Flickr.

Ik zou nog veel kunnen zwanzen. Over de fly-attack bijvoorbeeld op de laatste dag toen we op weg waren naar Plattjen, een hut die één of andere idioot 500 meter hoger dan oorspronkelijk had geplaatst wat ons een extra half uur klimmen kostte. Ik werd de hele beklimming achtervolgd door een zwerm vliegen die het net zoals de Belgische vliegen op mijn oren gemunt hadden. En they were in the hair!!!!  In the hair zeg ik je!!!!! Ik liep erbij als een incontinente zwerver met kapotte sluitspier die zich in de laatste 13 jaar niet meer gewassen heeft.

Een kleine ontgoocheling over Saas-Almagell: er zijn veel meer Vlamingen en Nederlanders dan vroeger. Je kan dus niet meer met de mensen lachen zonder dat ze je verstaan. Ik spreek uit ondervinding.

Advertenties

9 Reacties

  1. Blij te vernemen dat ik niet de enige ben die babbelt (soms zelfs brult!) in mijn slaap. Een bloedneus heb ik nog niet veroorzaakt, maar een ferme stamp van tijd tot tijd… Da’s helemaal mijn stijl!

  2. Schande aan jullie soort mensen! Ik ben namelijk het slachtoffer van zo’n babbelaars en slaanders in de nacht! Ik kreeg ook eens een welgemikte klap in mijn gezicht nadat mijn broer een idiote vraag brabbelde (Welke vraag is ook niet idioot wanneer je er voor wakker gemaakt wordt? Op die belachelijke BV-vraag na misschien… NOT: ‘Voor welk gerecht mogen ze jou ’s nachts wakker maken?). Op vakantie wel te verstaan!

    Nog één ding: THANK GOD mountain, om het werk te ondernemen dat ik meteen wou doen tijdens het lezen van deze zin: Ik zette snel mijn Stella Artois-pet op mijn hoofd om duidelijk te maken dat we buitenlanders waren en er geen snars van begrepen. Stella Artois… I don’t have to make my point clear, do I?

  3. Hm. mijn eerste gedacht is dat je stella ook zo lekker vindt als ik. Maar ik zie niet in hoe een “mountain” dat werk kan ondernemen, dat – naar ik veronderstel – eruit bestaat naar de frigo te lopen en er één uit te halen. Ofwel vind je stella helemaal niet goed, maar dan is het mij nog altijd een raadsel welk werk te ondernemen viel. Verduidelijking bitte? 🙂

  4. Phoe ! Helemaal uitgelezen 😀 Ik praat noch schop in mijn slaap… en ik heb geen haar op mijn tenen !

  5. Ik moet afleren dergelijke lange misbaksels te fabriceren :s. Het spijt me. Ook van dat haar op mijn tenen. Gelukkig is het blond. :).

    Did I say that out loud?

  6. Boven waaide mijn pet van mijn hoofd en ik kon hem nog niet opnieuw te pakken krijgen. Je tweede gedacht was correct. Stella, bah!

  7. Oja? Watch & learn 😉

  8. Aha! Maarten, je bent zoals Frederick en ik op reis: praten over mensen/eten/gewoontes etc. op reis in onze eigen dialecten, wetende dat ze je daar niet verstaan 🙂 Wel oppassen eenmaal over de grens of in een “toeristisch” gebied; ook hier spreek ik uit ervaring.. 🙂

  9. […] het hedendaagse wegverkeer te moeten trotseren. Het zou dus eigenlijk een herhaling zijn van wat ik vorig jaar gedaan heb, maar dan dubbel zo […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: