Cactusfestival



Vandaag de tweede dag van het Cactusfestival. Voor mij de eerste. Het weer was perfect, de muziek min of meer (afhankelijk van de bard op het podium). De bards der barden waren Gotan Project die er een mooie show van maakten. Jammer dat het begin (Differente) de mist in ging wegens technische problemen met de bandoneon. Die was inderdaad nauwelijks hoorbaar en ik had de indruk dat de muzikant noodgedwongen een alternatief moest spelen om boven de rest uit te kunnen komen (ik kan verkeerd zijn). Tijdens en na het nummer is een roadie herhaaldelijk komen sleutelen aan het instrument en van dan af liep alles op wieltjes. Hoewel het Argentijns-Frans gezelschap, gekleed in maagdelijk witte pakken, weinig moeite deed om contact te leggen met het publiek, slaagden ze er toch in dat publiek volledig naar hun hand te zetten. En toen Mi Confesion door het park gejaagd werd, hadden ze het publiek zo ongeveer rondom hun pink gewonden. De groep straalde warmte en passie uit, en bindteksten zouden storend geweest zijn. Die lieten ze dus gelukkig achterwege tot op het einde toen ze zichzelf voorstelden, en helemaal op het einde, toen ze afscheid namen. Veel nummers kregen een extra beat onder hun, toch al solide, basis geschoven en dat maakte de live-ervaring des te beter. Met een reproductie van een cd ben je tenslotte niks.

Ozark Henry is al een tijdje niet meer de frisse en hippe artiest die hij 6 jaar geleden was met Birthmarks dus na Gotan Project hielden we het voor bekeken. De wind zit blijkbaar goed want ik hoor de dreunende bass en de scherpe stem van Piet Goddaer tot in de achtertuin.

Morgen laatste dag. Ik kijk vooral uit naar Tom McRae (omdat ik hem niet goed ken) en naar Gabriel Rios (niet voor zijn looks maar omdat hij live best de moeite is). Wat ik ken van de Flaming Lips vind ik niet zo bijzonder maar misschien weten ze te verrassen.

Proclamatie

Vorig jaar heb ik iets over de proclamatie geschreven, dus dit jaar hou ik de prille traditie in ere. Vandaag opnieuw proclamatie gehad. Niet zo officieel als vorig jaar in de KHBO toen we ons diploma kregen. Helemaal niet zo officieel zelfs, om niet te zeggen informeel. Het was een beetje vreemd. Vooraf kregen we allerlei gruwelverhalen te horen over een proclamatie die 4u zou duren en waarin alleen namen afgeroepen zouden worden. Om 11u was de aula bijna helemaal gevuld met studenten van de faculteit en het was wachten op de decaan. Die was 25 minuten te laat dus het academisch kwartiertje was al lang afgelopen toen hij uiteindelijk de trappen kwam afgelopen richting podium. Op het podium stond een lange tafel met een VUB-tafelkleed en daarop 5 flesjes Evian. Boven de tafel hing de vlag. Het zag er allemaal redelijk plechtig uit en we maakten ons op voor een maratonproclamatie. De tafel werd bevolkt door, ik vermoed, professoren waarvan ik alleen Deschouwer kende. De decaan kende ik ook wel omdat ik er les van had gehad (sympathieke kerel; hij heeft me een 17 gegeven). Het eerste wat hij zei veroorzaakte al direct enige consternatie onder de studenten van het schakelprogramma, waaronder ik:
“Worden geproclameerd in dit eerste deel: bachelors eerste jaar, bachelors derde jaar, blablablabla….”

“Worden dus NIET geproclameerd: studenten 2de jaar bachelor en de studenten met een schakelprogramma”.
We zouden ons rapport wel krijgen achteraf, maar onze namen zouden niet afgeroepen worden. Om één of andere reden, ik weet niet welke, voelden de schakelstudenten de behoefte mij te sms’en met de vraag wanneer wij dan wel geproclameerd zouden worden, en wanneer we ons cijfer zouden krijgen. Het eerste kwartier hield ik me dus bezig met PR-aangelegenheden. Niet dat ik veel gemist heb. Het applaudiseren gaat sowieso vervelen na een tijdje en de enigste “opwinding” was wanneer de decaan zich verslikte in nog maar eens een fantastisch exotisch klinkende voornaam met bijhorende familienaam. Ander hilarisch moment was wanneer hij na een uur de proclamatie voor beëindigd verklaarde en ons uitnodigde ons rapport te komen ophalen. Toen de halve zaal vooraan stond te drummen (wij waren blijven zitten omdat we in drummen niet zoveel zin hadden), realiseerde de decaan zich plots dat hij de helft vergeten was, nl. de licentiaten eerste en tweede jaar. De manier waarop hij ons daar attent opmaakte verschilde niet van de manier waarop hij een minuut eerder ons uitnodigde om de rapporten op te halen, dus het duurde even voor het begon te dagen dat de proclamatie nog maar halfweg was. Het was pas toen hij letterlijk vroeg “wilt u aub terug gaan naar uw plaats?” dat de drummende studenten opkeken en met gelach en gezucht terugkeerden. 
“U ziet dat zelfs ik al die verschillende jaren en programma’s nog niet onder de knie heb.” Waarom is dit geen verrassing? Het clichébeeld van de verstrooide professor, het komt dus wel érgens vandaan hoor.
De procedure begon opnieuw en na een half uur, waarin iedereen weer naar voor ging drummen, en nog eens een half uur, waarin ik en een paar homies rustig afwachtten tot de drukte voorbij was en het stof opgetrokken.
Toen kreeg ik mijn A4’tje en was het voorbij. Geslaagd. Hoera.

Toch restten enkele vragen:
– Waarom werden wij niet afgeroepen?
– Waarom krijgen wij geen voldoendes of onderscheidingen?
– Waarom was het al voorbij na anderhalf uur, in tegenstelling tot de voorspellingen?
– En wat deden die profs daar aan die tafel vooraan?

Het zal me worst wezen. Nu is het tijd voor de combinatie zonnig weekend en Cactusfestival.

Powered by ScribeFire.

Oproep aan Dhr. Frank Deboosere

Beste Frank,

Het valt waarschijnlijk niet mee, weerman te zijn in een land als dit. In de VS volstaat het hier en daar wat handgebaren te maken over die reusachtige kaart om te zeggen waar het zo ongeveer zal regenen. 100km ernaast? Geen probleem, voor de Amerikanen is 100km nog altijd next door. Op de kaart van België moet je al verschillende symbolen zien te plakken op Brussel en de Kempen, en die liggen vlak bij mekaar. En die ene graad celsius verschil tussen Brussel en de Kempen, die moet natuurlijk vermeld worden. En owee, als je ernaast zit!

Maar weet je beste Frank, het kan mij eigenlijk niet zoveel schelen dat je er eens naast zit. Ik hoef niet te weten op welk moment van de dag er misschien en kans is op een bui. Het enigste wat ik wil weten is of deze vakantie vroeg of laat nog iets zal voorstellen of niet. En als zelfs een geboren optimist als jij daar niks over zegt, dan begin ik mij zorgen te maken. Ik merk het wel hoor: je vermijdt zorgvuldig die langetermijnvoorspellingen, en in plaats daarvan hou je je vast en trek je je krampachtig op aan hopeloos optimistische maar oninteressante berichtjes over de huidige toestand.

Ik heb het gevoel dat ik nu niet alleen voor mezelf ga spreken maar ook voor een groot deel van mijn medeburgers. Ik heb namelijk een paar vraagjes voor je. Het zijn er niet zoveel, en ze zijn niet zo moeilijk. Ik verwacht geen antwoord van je want je leest dit toch niet en bovendien zijn het retorische vragen.

Maar vertel mij eens, beste Frank, ga jij soms midden in de nacht op wandel? Neen, natuurlijk niet. En je bent geen uitzondering, maak je maar geen zorgen. De meeste mensen liggen dan in hun bed. Het kan ons bijgevolg geen bal schelen of er deze nacht al dan niet een sterrenhemel is. Het kan ons ook niet schelen hoe warm het zal zijn en of er opklaringen zullen zijn want we liggen te slapen!! En wat heb je aan een opklaring als het DONKER is?

Ik heb nog een vraagje Frank. Ga jij soms in de plenzende regen door de straten met de gedachte “hm, lekker warm vandaag!”? Neen, natuurlijk niet. Hou er dus aub mee op, Frank, om tijdens een door regen gedomineerd weerbericht melding te maken van de “toch wel zachte temperaturen”. Het maakt niet uit!!! Het regent!! Als je in de McDonalds een fluim tussen je hamburger terugvindt ga je die toch ook niet smakelijk opeten omdat de kaas lekker is en hij nog warm heeft?? Er ligt een fluim tussen, dus dat eet je niet meer. Het regent, dus de temperatuur waarin je zuipende nat wordt hoef ik echt niet te weten.

Niet weglopen Frank, ik ben nog niet klaar. Beste Frank, het is al goed dat je eindelijk overtuigd bent van de opwarming van de aarde maar je moet nu ook niet gaan overdrijven he. Ik hoorde je gisteren zeggen dat er een positieve kant is aan dit weer, nl. de luchtkwaliteit is toch wel veel beter dan vorig jaar. Frank jongen, je hebt gelijk: vorig jaar zal het voor bepaalde mensen niet bepaald gezond geweest zijn. Maar ozonconcentraties geven je geen verkoudheden en longontstekingen. Ze zorgen er ook niet voor dat mensen zich voor de trein gooien. Ze veroorzaken bovendien geen modderstromen die je woonkamer met een laag blubber bedekken. Ga eens naar Engeland Frank, en vraag er de mensen die toevlucht hebben gevonden op het dak van hun huis wat ze van de luchtkwaliteit vinden. Opgepast voor de reactie!

Hier blijven, Frank! We zijn er nog niet! Heb jij soms last van hooikoorts? Ik wel. Maar weet je wat? Als ik een pilletje neem merk ik daar niks meer van. Er zijn geen pilletjes tegen slecht weer daarentegen. Dus ik betwijfel dat er één hooikoorspatiënt zit te hopen op een regenachtige zomer. Noem dat dus aub nóóit meer een voordeel van het regenweer Frank! Nooit meer! Het is geen excuus.
En bespaar ons ook maar die UV-index want behalve mijn buurman in zijn veranda, ligt er niemand te zonnen in dergelijke omstandigheden. (echt waar, hij ligt in zijn ligstoel in zijn veranda gekleed in een hawaïhemd alsof het Benidorm is).

En nog één iets Frank, je hoeft niet telkens opnieuw te zeggen dat de temperaturen koud zijn voor de tijd van het jaar. We zijn misschien geen meteorologen, maar we merken dat zelf best ook wel. We hebben echt niet jóu nodig….om dat óns……t-e-l-k-e-n-s weer opnieuw in het gezicht te wrijven. Dankuwel.

Kom op, Frank! Je kunt het!

Dag Frank!
mvg,
Maarten

Google Street View

Voor wie het nog niet ontdekt zou hebben (het is er al een tijdje hoor), er is een nieuw snufje toegevoegd aan Google Maps. Met Google Street View kun je virtueel in de straten rondlopen. Dit kan voorlopig in New York, San Francisco, Miami, Denver en Los Angeles. Maar meer steden zullen worden toegevoegd.

Hoe werkt het? De enthousiastelingen en internetbewamen onder jullie zijn natuurlijk al lang naar die site gesurft en hebben zichzelf al op weg geholpen. Voor u beste lezer die koppig blijft verder lezen en de cursor nog even weghoudt van die blauwletterige link, zal ik het even uitleggen. Ik heb zelfs een illustratie:

street-view.jpg

Als het niet duidelijk genoeg is, klikt er dan een keer op. Dat is trouwens goed voor de statistieken. Soit…
Op de kaart klik je op een stad met een fotocamera. Dan kun je automatisch snel inzoomen.  In de screenshot hierboven zie je dus die gele lijn , die volgt Broadway (je ziet ook het Flatiron Building, oftewel het strijkijzergebouw). Op die gele lijn zie je pijlen staan waar je kunt op klikken om naar voor, naar achter, naar links of rechts te gaan. Je kunt slependergewijs (zoals in Google Earth) ook om je heen kijken. Dubbelklik is inzoomen en dan kun je opnieuw kijken waar je wil. Dat is niet alleen op Broadway, dat is bij alle straten die op de plattegrond in het blauw gezet zijn. En dat zijn zo goed als alle straten.

Hoe hebben ze dat gedaan? Dat was een heel arbeidsintensief werkje. Kijk naar de auto hieronder. Die heeft 4 Nikon-camera’s op zijn dak en rijdt daarmee rond. ALLE straten door. En als je “rondrijdt” in Google Street View dan zie je ook dat bepaalde auto’s in beeld blijven, simpelweg omdat die in dezelfde richting rijden als de camera-auto.

Stel je voor dat je informatica gestudeerd hebt of zo, en je krijgt de job van je leven bij Google en dat op een mooie dag je baas je de opdracht geeft de komende weken álle straten te doorkruisen in een bepaalde stad. Dan sta je niet meer in de file op weg naar je werk, dan ís die file je werk. Op de foto zie je er een mooi exemplaar van. Beeld je eens in, in een stad als NY, die búlkt van de kruispunten door dat dambordpatroon. En bij élk kruispunt zijn er verkeerslichten. Fun! Dat is toch wat anders dan de highway waar talloze rocksongs aan gewijd zijn. En WTF doet dat spinachtig ding op het dashboard?

Dus op deze manier kun je, bij de reservatie van een hotel, al vanop voorhand de buurt checken. Het was een fijn weerzien met ons berucht hotel in NY waaraan sommige van deze blogbezoekers vreemde, zij het ook grappige, herinneringen hebben. Misschien vertel ik daar nog wel eens over.

Zomer in België

Impressive stuff hier. Er vallen knikkers uit de hemel, de donder laat de boel daveren en de goten kunnen het niet meer slikken.  Die mooie zomer toch he….

Powered by ScribeFire.

Parental Advisory

This rating was determined based on the presence of the following words:

  • kunt (7x)

Kunt? Wat mag dat dan wel betekenen? Misschien wil ik het niet eens weten. Wat ik wel weet is dat hoe meer ik kunt zeg, hoe hoger deze blog komt op de ladder der schunnige blogs. Kunt. Nee, ik ga het toch eens opzoeken. Die Kunt.

Ok verder dan een band genaamd “Kunt & The Gang” kom ik niet. Tenzij iemand een deftige vertaling heeft van Kunt (en “deftig” kan je hier op 2 manieren interpreteren), be my guest. Je Kunt er mij een groot plezier mee doen.

Black Holes, no revelations

Mijn bureau ligt nog vol papieren, boeken en andere rommel. De RSI verdwijnt uit mijn armen (het was echt erg! Heel mijn hand sloeg aan het tintelen op den duur). En nu de examenmist begint op te trekken krijg ik pas goed zicht op waarin ik me bevind. Het is groot, zwart en leeg. Het is het Zwarte Gat. Het komt wanneer iets dat je totaal opslorpte, plots verdwijnt. Bijvoorbeeld:
Je  komt terug van een lange reis (factor 1)
Het einde van de examens (factor 2)
Je bent opnieuw single (factor 3)
Je komt terug thuis na lang in het buitenland gezeten te hebben, bijvoorbeeld voor erasmus (factor 4)

Ik heb ze allemaal meegemaakt en nu zit ik in Zwart Gat factor 2. Maar het is een ferme 2. De ene dag nog vol stress en pagina’s aftellen en de dag erop word je wakker en denk je “aaaaaaaaait, what’s next?”. Ik wist dat het zou gebeuren. Ik heb me er zelfs op voorbereid: de boeken lagen klaar, ik heb zelfs een lijst van films die ik wil zien, mensen die ik wil ontmoeten en dingen waar ik naartoe wil.  Maar op één of andere manier is dat niet voldoende. Als de dag voorbij is heb je het gevoel dat het een nutteloze dag geweest is, want je hebt niks zinvols gedaan. Over een week of zo zal me dat geen lor meer kunnen schelen en ga ik in mijn vakantieritme komen maar nu is het vreselijk stresserend…..contradictorisch genoeg.  En waarom moet dat nu weer regenen? Wat is dat nu voor zever??

Als er suggesties zijn over nuttige bezigheden, laat maar weten.