Kotleven: intro

Omdat gisteren mijn schoolse week alweer voorbij was na amper 1 les, is het voor mij vandaag praktisch zaterdag. De eerste “week” op den unief is de op één na speciaalste (de laatste is nog specialer). Op mijn kot zit er nieuw volk. Veel nieuw volk zelfs, zodat ik in mijn tweede jaar al “ancien” genoemd wordt. En de “anciens” moeten dringend de frigo’s eens opruimen, zo stond in de mail die ik gisteren kreeg van een medekotbewoner die zichzelf onderschreef als Cedric. Ik heb niks tegen mensen die het heft in handen nemen en al direct een leidersrol gaan vervullen.  (normaal verwacht je hier een ‘maar’, maar die komt er niet).
Om direct al een eerste draad aan te leggen op het nieuw aan te maken kotnetwerk, heb ik Cedric persoonlijk beantwoord en daarbij doelbewust de sympathieke peer uitgehangen door enthousiast te doen over het frigo-opkuisidee en tussen de regels wat info over mezelf te geven die op het eerste gezicht irrelevant is, maar de inhoud doet er niet toe. Het was het contact dat telde deze keer, iets wat normaalgezien voorbehouden is voor vrouwen. Concreet: ik vertelde hem dat het goed was dat er nog niemand aangekomen was in het kot boven mij omdat ik die de hele nacht zou wakker gehouden hebben met mijn kinkhoest (niet echt kinkhoest, maar die “kink” past om één of andere reden goed bij de hoest die ik dezer dagen uitstoot).
En ja hoor: het draadje dat ik uitgegooid had naar een kot ergens anders in het huis (God weet waar), werd meteen beantwoord met een draadje dat mijn richting uitgegooid werd in de vorm van een reply, die ik weer beantwoorde met een nieuwe reply, en hij dan weer met nog een nieuwe reply. Daarna had ik geen zin meer. Ze noemen dat ‘netwerken’ geloof ik he? Kan altijd nuttig zijn. Ik ben heel wat te weten gekomen. Voor een nieuweling wist hij verbazend veel over de gang van zaken bij ons. Hij wist wie mijn nieuwe bovenbuur zou zijn, wanneer die zou aankomen, waarom het internet zo traag ging en wat daarvoor de oplossing zal zijn, welke anciens gebleven zijn (met naam en al), en welke kamers vrij of bezet waren. Hij weet van aanpakken want vorig jaar heb ik maanden dat trage internet zitten verdragen en probeerde ik vruchteloos op eigen houtje uit te vissen waar het probleem zat. En de namen van wie op het derde verdiep zit, daar had ik geen gedacht van.

Na die mail van Cedric kwam er meer emailverkeer op gang. Andere kotgenoten begonnen zich te melden. Ik maakte in levende lijve kennis met mijn nieuwe bovenbuur die gisterenmiddag is toegekomen (en niet deze morgen zoals Cedric zei). Hij stelde zich voor als Jo (en dus niet Jochen, zoals Cedric zei). Nee, het is ook geen afkorting of zo. Sympathieke gast. Direct contact zoeken en geen onwennig kunstmatig gedoe of zo. Hij volgde mij gewoon toen ik mijn kamer instapte en hij keek eens rond, terwijl anderen misschien bescheiden op de drempel zouden blijven staan zijn.

Na de ervaring met Mevrouw Tuyttens ga ik me nu wat indekken. Dus: als kotgenoten van mij dit toevallig lezen: ik denk altijd het beste van mijn medemens dus ook van jullie. En ik ben gastvrijer dan de locatie van mijn kamer doet vermoeden (kelder).

Ik ging eigenlijk over iets anders schrijven. Oja, juist: de camera. Ja, ik heb hem dus he. Ik zou er een uitgebreider verhaal over kunnen ophangen en misschien doe ik dat ook, maar dat past niet meer in deze post. Ik kan alvast zeggen dat ik er al toffe dingen mee gedaan heb in Brugge en Brussel. Als je geïnteresseerd bent, hou Flickr dan maar in de gaten.

Powered by ScribeFire.

Advertenties

Say cheese!

Powered by ScribeFire.

Stella Artois vs Heineken

Aan de persoon die hier vandaag is terechtgekomen dmv deze zoekterm: stella artois vs heineken : het is een schande dat goudkleurige champagne zoals stella in hetzelfde zoekvenster terechtkomt als dat afwaswater.

Powered by ScribeFire.

Blue monday

 

Vandaag was ik in Brussel om wat info te verzamelen over het mysterieuze lessenrooster dat érgens op de site van de VUB staat, maar niemand die weet waar; om wat levensnoodzakelijke middelen te kopen zodat ik dat woensdag niet meer moet doen (boter, melk, water, brood) … (als je dacht dat ik chips, cola, bier en vodka zou schrijven zit je er ver naast) … (voorlopig). Op mijn kot ontdekte ik een hoop stof die zich overal verspreid had op wonderbaarlijke wijze. Vermoedelijk is dit gebeurd d.m.v. de talloze hooiwagens die ik aantrof. Na een snelle clean-out – annex mini-genocide onder de hooiwagens ging ik richting VUB. Onderweg kwam ik mijn goeie vriendin I. tegen. Nee, tuurlijk geen toeval, puur afgesproken. Pas op: je zou soms nog verschieten van het toeval soms. Ik geloof er al lang niet meer in. De kans dat ik de lotto win is misschien even groot als de kans dat Mevr. Tuyttens ooit op deze blog zou stuiten. Maar het is toch gebeurd. Misschien had ik liever de Lotto gewonnen. Dan kocht ik de Nikon D3 of zo.

Anyway, op de VUB was het een drukte van jewelste. Je kent dat wel he: de eerste dag van het academiejaar en alle eerstejaars voelen zich geroepen om een keer te kijken hoe dat allemaal in zijn werk gaat bij ons. Eerst zijn we ons gaan inschrijven voor de optionele cursus Frans, waar alle masterstudenten kunnen aan meedoen. Fun verzekerd uiteraard.
Bob est un garçon et Bobette est une fille! Et Lambic est un homme als ik het me goed herinner. Om over Fanfreluche nog maar te zwijgen…

Aan de infodesk zijn ze altijd weer supervriendelijk. We gingen erlangs om onze studentenkaart te laten plastificeren. Ja werkelijk, je moet dat niet eens zelf doen!! Er werd getrakteerd op croissants en zo, en ondertussen ook mijn zakagenda meegegrist. Fijn. Last but not least: dat lessenrooster (de keuzevakken). In de bib verdiepten we ons in de vub-website, en na heel wat gegrasduin met meer duin dan gras (don’t ask) zei I. plots “eureka” of iets dergelijks. Van alle onlogische plaatsen stond dat rooster nog op de minst onlogische, dat moet ik toegeven. Neemt niet weg dat het nog steeds ONLOGISCH was.
In het restaurant moest ik 20 minuten aanschuiven voor een broodje. Hopelijk wachten ze niet te lang met brossen.
In de Delhaize werd ik aangesproken in het Nederlands. We zullen daar maar niks achter zoeken.
Tuyttens heeft nog niet gebeld, dus die hete kolen blijven in de broek. Het zal voor morgen zijn vrees ik. Vandaag schijnt de zon nog wat te uitbundig.

Ik schrijf zelden zo’n relaas van een doodnormale dag he? Nu opeens wel. Vreemd is dat, hoewel een mogelijke verklaring in mijn horoscoop zou kunnen schuilen die ik in de Metro (de krant) even onder ogen heb genomen terwijl ik op de trein zat. Door de positionering van Mars en nog een andere planeet zou ik enerzijds overtuigingskracht en anderzijds energie hebben vandaag. Op dezelfde treinreis raakte ik verzonken in een gezellig middagdutje. Tot zover de energie. Hopelijk raakt u al wat overtuigd!

Ik heb een hekel aan middagdutjes. Ik word niet meer wakker. Deze maandag heeft vanaf nu weinig nut meer. Dinsdag!! Get ur ass down here!

Powered by ScribeFire.

The Killers

Wie ziet de links met Queen? De zanger om te beginnen. Brandon Flowers heeft wel wat weg van Freddy Mercury met dat snorretje, zijn spastische neigingen op het podium en extravagant voorkomen. Beide hebben ook homoseksuele trekjes(bij de ene wat meer uitgeproken dan bij de andere), hoewel Brandon Flowers getrouwd is. Met een vrouw welteverstaan! Er is heel wat speculatie over de kwestie maar daar hou ik me niet bezig wegens compleet oninteressant. Let’s talk about music!

The Killers produceren een heel eigen geluid en dat pakt altijd bij mij. Niet dat het een garantie is voor immediate liking (de Pet Shop Boys hebben ook een eigen geluid), maar bij de Killers pakt de mayonaise behoorlijk goed om het met een idiote voetbalterm te zeggen. (Nu nog kijken waar ik de term box-to-box tussen kan forceren). De Killers maken feestrock. Breed uitgesmeerde refreinen met non-stop gitaar-, bas- en synthesizergeluid. Daarboven klinkt de herkenbare stem van Flowers als herkenningsbaken boven de woeste baren der indie-rock. Zei iemand parallellen met Muse? Nee, natuurlijk niet, (dit is dan ook een blog…. ja, toch wel) maar ze zijn er ergens wel: razende gitaren, dreunende bassen, snel ritme, catchy riffs met een zanger wiens stemgeluid de donder in Keulen doet verstommen, en ook nog eens zijn verstand backstage lijkt achtergelaten te hebben wanneer hij het podium betreedt.
Ja, natuurlijk klinkt Muse heel wat pathetischer, nog bombastischer, nog meer “Oh my god, we’re gonna dieeeeeeee!!!”-achtig. Het zijn dan ook geen klonen van mekaar.

Er zijn weinig groepen die dergelijke “eenvoudige” rock maken, die mij kunnen bekoren. Ik sta niet bepaald op de eerste rijen wanneer groepen als A Brand, The Kooks of Feeder (ik noem maar wat) ten tonele verschijnen. Too easy weet je wel. Het doet me niks. Muziek moet een bepaalde emotie kunnen opwekken opdat ik het goed zou vinden. En ergernis is niet één van de emoties die ik hier voor ogen houd (schrap dus maar Helmut Lotti, Dana Winner en Fixkes, ja die óók!).

Voor mij klonken de Killers vroeger ook als té eenvoudig. Songs als When you were young deden me echt absoluut niks. Maar op een bepaald moment komt dan een ‘trigger’ waardoor je het op een andere manier gaat beluisteren. Bij laatstgenoemd nummer was dat toen ik het live hoorde. Nee, ik was niet op Werchter, ik zat als een aardappelzak een patattenzak in mijn zetel op mijn bank (we zijn weer consequent wat correct taalgebruik betreft) (<– sarcasme) naar het verslag van Glastonbury 2007 te kijken. When you were young werd ingezet als een pyroclastische wolk (wikipedia). Het publiek werd gek en de overbekende riff die mij vroeger niks deed, liet het haar op mijn armen plots rechtop staan. Nu nog steeds trouwens als ik naar hun album Sam’s town luister. Interlude gaat naadloos over in When you were young. Schitterend.

De Enter- en Exitlude, die Sam’s Town omkaderen is volgens mij een knipoog naar Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. En het snorretje van Brandon Flowers lijkt op dat van Paul McCartney.

De keuze van de camera: And the winner is….

Behold!

We have a winner! De Pentax K10D, daar was ik al een tijdje zeker van. De vraag die me tot op het laatste bezighield was: welke lens? Het commentaar van Dirk op mijn één van mijn vorige camera-posts had me aan het denken gezet. De 16-45mm is inderdaad een betere lens dan de standaardlens, en hij heeft een grotere hoek. Maar hij kost evenveel als de twee standaardlenzen samen. Beter één goeie lens dan twee middelmatige dacht ik, dus heb ik de K10D met de 16-45mm…….besteld. Inderdaad: besteld, want die lens was niet in stock. Volgende week maandag of dinsdag mag ik hem komen ophalen. Ik zit dan wel in Brussel, maar daarvoor kom ik wel even terug naar Brugge.
Het belooft een prachtig weekend te worden met schitterend weer. Maandag of dinsdag haal ik mijn camera … in de regen. Ergernis.

Powered by ScribeFire.

Between light and darkness

4 uren. 4 uren duisternis. 4 uren afdrijven. 4 uren de andere kant van mijn oogleden. 4 uren de andere kant van het leven. 4 uren geslapen deze nacht.

00u30: ik ga slapen
00u35: neus verstopt
00u40: neus verstopt
00u45: neus verstopt
00u50: neus verstopt
00u55: neus verstopt
1u: neus verstopt
1u05: neus verstopt

3u: honger?
3u5: naar beneden gaan bikken
3u15: opnieuw naar bed
3u20: neus verstopt
3u25: neus verstopt
3u30: neus verstopt
3u35: half in slaap, half wakker, ergens ertussen in, bewust me afvragend waarom ik niet in slaap val hoewel alle ingrediënten aanwezig zijn. Only the final kick lacks.
3u40: voor de 2459 keer op mijn rug gerold
3u45: neus verstopt
3u50: neus verstopt
3u55: op linkerzijde gerold
4u: in slaap……
7u20: wakker
7u25: radiowekker aangezet, 5 minuten voordat hij vanzelf zou beginnen spelen. Dat doe ik bijna elke ochtend de laatste dagen. Ik word steeds 5 minuten wakker voordat mijn wekker zal afgaan.
7u45: opgestaan

Dat was deze morgen. Waarom zo vroeg uit de veren? Niks speciaals: ik ben naar onze plaatselijke medicijnman geweest die tussen twee mirakuleuze genezingen door even mijn rechter oor heeft uitgespuit. Het was geen makkelijke klus, zo bleek. Na 5 spuiten leeggespoten te hebben en er nog stééds spul (juk) in mijn oor zat, stond de man bijna op het punt om een drilboor uit de kast te halen. Maar de 6de spuit was de goeie. Vreemd, ik hoor opeens heel goed. Het geluid van mijn laptop is bijna oorverdovend….

Normaal moet ik nu strontemoe zijn, en dat ben ik misschien ook, maar het zit voorlopig ergens achter mijn ogen. De zweem der vermoeidheid heeft een kort gevecht geleverd en verloren met de energie-opstoot die ik elke morgen krijg te verwerken. Deze laatste kwam deze morgen uit de hoek met 2 bataljons excitement als versterking (wie kan trouwens een goed Nederlands equivalen geven voor “excitement”?). Daar kon de vermoeidheid niet tegenop. De veldslag van deze nacht was nog nipt in zijn voordeel beslecht na een strijd tot 4u, maar nu is hij totaal de hoek in gejaagd. Die excitement kende (kent) zijn wortels in wat vandaag zal gebeuren. Vandaag, beste mensen, komt er een einde aan de controversiële en blogontsierend vervelende “keuze-van-de-camera-posts”. Jawel. De camera is gekozen. De objectieven zijn gekozen. Welke dat zijn, dat zie je dan straks wel. Tenminste: als ze op voorraad zijn. Anders is het nog een weekje wachten (the horror!).

Powered by ScribeFire.