Vuurdoop

Vandaag zat ik voor het eerst alleen aan de receptie van mijn allernieuwste werkgever. Vanachter mijn L-vormig bureau met zicht op de vaart Brugge-Gent bekampte ik de zeven zeeën der administratieve romslomp, computertechnische logica, rinkelende telefoons, halfgare glazenwassers en naar mokka smakende cakejes.
Het startschot voor de georganiseerde chaos was het moment dat ik de sleutel van de postbus vroeg om vervolgens met een heuse tientonner de oprit af te rijden. Toen ik terugkeerde kraakte het asfalt onder het gewicht van papier, postzegels, verspilde inkt, touw, plastiek verpakkingen en karton.
Gewapend met een Japans samuraizwaard ging ik de brieven te lijf. Eén voor één moesten ze het afleggen tegenover het lemmet en hun oninteressante doch goed beschermde inhoud prijsgeven: facturen, rekeninguittreksels, herinneringen, aanmaningen, tweede herinneringen, derde aanmaningen, bestelbonnen, facturatiebonnen, offertes en prijsaanvragen vlogen me rond de oren. Alles moest gemerkt worden met mijn stempel die ik tussen de hete kolen bewaarde. Vuur, gensters, vonken en stank verspreidden zich als het papier in aanraking kwam met het gloeiend hete metaal dat voor eeuwig de cijfers 03-09-2007 vastlegde.
En toen verscheen er een deadline aan de horizon: 14u. Dan kwam de Black Postman op zijn stalen ros de post ophalen, onverbiddelijk als hij is. Een blik over mijn schouder deed een golf van paniek en adrenaline door mijn lymfeklieren razen: een berg brieven, zo hoog als het oog kon zien, die lag te wachten op priorzegels. Terwijl ik mijn T-shirt stond uit te wringen kwam de CEO er nog een schepje bovenop doen. Of ik nog een aantal wijzigingen aan wilde brengen in een document, dat wilde afprinten, hem voorleggen, kopiëren, doorfaxen en aangetekend met de post van die dag versturen? Sure!! Why not?
Rook kwam uit mijn vingers toen ik het toetsenbord van de gloednieuwe pc geselde en vuur kwam uit de printer toen die na de 5de poging nog steeds niet het gewenste resultaat uitspuwde. Ik rende over de vloer, richting kantoor van de manager en terug. “Zo goed meneer?” Met de ene hand de hoorn van de telefoon vasthoudend en met de andere mij gebarend mijn gerief op zijn bureau neer te leggen gaf hij zijn instructies. Ik rende terug om als een gek zegels te plakken. 5 minuten later verscheen de directeur opnieuw. Met een glimlachje dan nog: “Big Apple, ik moet je teleurstellen. Je bent vergeten er “aangetekend en per fax” aan toe te voegen.
“Ok, meneer. Ja, meneer.” Inwendig alle goden vervloekend ging ik weer aan de slag. Collega’s keken me ongerust aan en stelden voor dat ik zou gaan lunchen.
“Je broodje ligt daar nog Big Apple”
“Straks ga je nog flauwvallen Big Apple”
“Heb je geen honger Big Apple?”
Met een zenuwachtige glimlach was ik ze van antwoord. Op dat moment was het broodje smos wel het minste van mijn zorgen.

14u: de bel gaat: de facteur. Trots presenteer ik hem de berg papier die voor hem bestemd is.
Toen hij de deur achter zich dicht trok ging ik richting keuken om mijn wonden te verzorgen en de geestelijke schade op te meten. In de krant las ik over het voetbal van gisteravond. Man, wat een kakdag. Man, wat een boeiende job. Man, wat een toffe collega’s. Ze brengen me koekjes met mokkasmaak en daarvoor ben ik ze dankbaar. Ik zal hen de vuurstempel nog even besparen. Nog even.

Powered by ScribeFire.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: