The Killers

Wie ziet de links met Queen? De zanger om te beginnen. Brandon Flowers heeft wel wat weg van Freddy Mercury met dat snorretje, zijn spastische neigingen op het podium en extravagant voorkomen. Beide hebben ook homoseksuele trekjes(bij de ene wat meer uitgeproken dan bij de andere), hoewel Brandon Flowers getrouwd is. Met een vrouw welteverstaan! Er is heel wat speculatie over de kwestie maar daar hou ik me niet bezig wegens compleet oninteressant. Let’s talk about music!

The Killers produceren een heel eigen geluid en dat pakt altijd bij mij. Niet dat het een garantie is voor immediate liking (de Pet Shop Boys hebben ook een eigen geluid), maar bij de Killers pakt de mayonaise behoorlijk goed om het met een idiote voetbalterm te zeggen. (Nu nog kijken waar ik de term box-to-box tussen kan forceren). De Killers maken feestrock. Breed uitgesmeerde refreinen met non-stop gitaar-, bas- en synthesizergeluid. Daarboven klinkt de herkenbare stem van Flowers als herkenningsbaken boven de woeste baren der indie-rock. Zei iemand parallellen met Muse? Nee, natuurlijk niet, (dit is dan ook een blog…. ja, toch wel) maar ze zijn er ergens wel: razende gitaren, dreunende bassen, snel ritme, catchy riffs met een zanger wiens stemgeluid de donder in Keulen doet verstommen, en ook nog eens zijn verstand backstage lijkt achtergelaten te hebben wanneer hij het podium betreedt.
Ja, natuurlijk klinkt Muse heel wat pathetischer, nog bombastischer, nog meer “Oh my god, we’re gonna dieeeeeeee!!!”-achtig. Het zijn dan ook geen klonen van mekaar.

Er zijn weinig groepen die dergelijke “eenvoudige” rock maken, die mij kunnen bekoren. Ik sta niet bepaald op de eerste rijen wanneer groepen als A Brand, The Kooks of Feeder (ik noem maar wat) ten tonele verschijnen. Too easy weet je wel. Het doet me niks. Muziek moet een bepaalde emotie kunnen opwekken opdat ik het goed zou vinden. En ergernis is niet één van de emoties die ik hier voor ogen houd (schrap dus maar Helmut Lotti, Dana Winner en Fixkes, ja die óók!).

Voor mij klonken de Killers vroeger ook als té eenvoudig. Songs als When you were young deden me echt absoluut niks. Maar op een bepaald moment komt dan een ‘trigger’ waardoor je het op een andere manier gaat beluisteren. Bij laatstgenoemd nummer was dat toen ik het live hoorde. Nee, ik was niet op Werchter, ik zat als een aardappelzak een patattenzak in mijn zetel op mijn bank (we zijn weer consequent wat correct taalgebruik betreft) (<– sarcasme) naar het verslag van Glastonbury 2007 te kijken. When you were young werd ingezet als een pyroclastische wolk (wikipedia). Het publiek werd gek en de overbekende riff die mij vroeger niks deed, liet het haar op mijn armen plots rechtop staan. Nu nog steeds trouwens als ik naar hun album Sam’s town luister. Interlude gaat naadloos over in When you were young. Schitterend.

De Enter- en Exitlude, die Sam’s Town omkaderen is volgens mij een knipoog naar Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. En het snorretje van Brandon Flowers lijkt op dat van Paul McCartney.

Eén reactie

  1. Zelfde effect bij mij, zeker ook bij “read my mind”, vooral dat laatste zinnetje, krijg ik altijd kippevel van. Ik weet nie hoe ze het doen, maar bijna elk liedje van hen wekt wel de een of andere emotie bij me op. Kortom; mijn lievelingsgroep:D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: