Tafereel op de trein

Nacht van zondag op maandag. Begin van een nieuwe en hopelijk razend interessante en levensverrijkende week. Trein van de kust naar Genk. Tussen Gent en Brussel. Ik was opgestapt in Brugge, 2u voor aankomst in Brussel. Een omleiding tussen Brugge en Gent, een vertraging, en 20 minuten stilstand in het station van Gent.
Gent: net voor de trein zou vertrekken krijg ik het gezelschap van een koppel. Zij: in vrolijke kleuren, circa eind de dertig, gitzwart lang haar. Hij: gezet maar niet dik, conventioneel gekleed, jeans, houthakkershemd, zwart haar, snor. Hij gaat naast me zitten, zij gaat tegenover me zitten. Zij haalt een reisgids boven die de titel “Belgica” draagt. Op gedempte toon weerklinkt hun Spaans met flarden. Meestal zwijgen ze en kijken ze naar……nergens eigenlijk. In de weerspiegeling van de ruit observeer ik hen discreet. Hun reisgids is opengeslagen bij “Brusselas”. Ik probeer mij in te beelden hoe een toerist België waarneemt, en spontaan ga ik ervanuit dat ze waarschijnlijk teleurgesteld zijn in ons druilerig land met haar grijze steden. Ik hoop dat ze in Brugge geweest zijn.
Vlak voor aankomst in Brussel: plots hoor ik haar stem Engels praten. “Sorry”. Ik besef dat ze het tegen mij heeft en ik kijk op.
“Is this yours?”, vraagt ze terwijl ze De Morgen, die op het tafeltje lag, bij een hoek vastneemt.
“No, it isn’t” antwoord ik haar. Vervolgens scheurt ze de hoek eraf, met daarop een bon voor een boek in de architectuur-reeks. Het was een bon waarmee je het boek over Bauhaus kon afhalen aan een voordelige prijs. Ik voel een spontane bewonering voor deze vrouw, die hoewel ze van het buitenland komt, toch enige interesse vertoont in een Belgische krant. En wat meer is: interesse toont voor een wonderlijk beroep zoals dat van architect. Ze heeft vast een heel goeie smaak, dat kon ik al zeggen toen ik haar kledingstijl zag. Misschien was ze zelf wel architecte! Ja, dat kon ik me perfect bij haar voorstellen. Zij, achter zo’n grote tekentafel, en haar cultuurloze man met zijn houthakkershemd en buikje, die haar af en toe een kop koffie komt brengen, nederig zijn plaats erkennend. Mijn fantasie nam me mee op een verrassende rondtrip door het vermoedelijke leven van deze onbekende vrouw, en bracht me vervolgens weer met mijn voeten keihard op de grond. De vrouw haalde haar kauwgom uit haar mond en stopte hem in het stuk krantenpapier dat ze net afgescheurd had.

Powered by ScribeFire.

Advertenties

4 Reacties

  1. ’t Lijkt wel een scenario voor een sketch? Schrap haar bijhorende partner, maak de leeftijden wat gelijk en doe’t es over. Priceless 🙂

  2. Fijntjes!

  3. Is mijn naïviteit aangetast als ik bij het lezen van ‘ze nam een stukje van de krant’ meteen dacht: Ah, om haar ‘sjieke’ in te doen? Misschien omdat ik net zelf zit te kauwen… Alleen neem ik mijn Clubkalendertje om een stukje af te scheuren als ik op plaatsen zonder vuilbak zit 🙂 De krant… het idee! 😉

  4. Geen zorgen G, je bent nog altijd even naïef 🙂

    op de trein is er eigenlijk wél een vuilbak he, onder het tafeltje….. hm, ik zal er weer met mijn lange benen voor gezeten hebben waardoor ze hem niet discreet kon openen, en ik zal dat weer niet gemerkt hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: