The Sound of Noize

Eigenlijk begint mijn week pas woensdagavond, want dan heb ik mijn eerste les. Een weekend dus van bijna 6 dagen, wat eigenlijk een vakantie is. Nee, tuurlijk geen echte vakantie, alleen maar een periode waarin ik geen les heb en dus andere nuttige dingens kan vervullen.

Daarom ben ik gisteravond naar Brussel gereden met den dubbeldekkertrein. Je kent ze wel: dat hoogtechnologisch rollend materieel van de NMBS dat altijd hééééél traag aanzet en hééééééél traag het station binnen komt bollen, waarin je telkens weer moet gokken of er niet boven dan wel beneden nog plaats zou zijn, maar wat je ook kiest: zowel boven als beneden zijn die bagagerekken louter decoratief want alleen wie de platste koffer ter wereld heeft kan dat tussen dat rek en het plafond krijgen.

Met een kwartier vertraging in Brugge vertrokken, en in Gent stonden we 20 minuten stil toen we werden ingehaald door de trein naar Welkenraedt. Wat er dan gebeurt, is voer voor sociologen. Het rijtuig wordt een beetje rumoerig, iedereen begint te schuifelen en zo maar de gesprekken vallen stil. Laptops worden gesloten, horloges bekeken en afwachtende blikken geruild.
En dan plots staat de eerste recht om van trein te switchen. Er komt een kettingreactie op gang waarbij plots iedereen dat idee overgenomen heeft alsof ze er zelf niet eerder op gedacht hadden. Om eerlijk te zijn: ik ben wat langer blijven zitten in de hoop dat de trein alsnog vroeger zou vertrekken dan die andere, waarbij ik in leedvermaak zou kunnen wuiven vanuit een lege naar een barstensvolle trein die in het station zou achterblijven en waarbij ik mezelf dan ook ontzettend slim zou voelen. Niets van dat alles natuurlijk. Braafjes pakte ik mijn boeltje bijeen en ging naar de andere – intussen overvolle – trein.

Waarom ga ik naar Brussel als ik pas woensdag les heb? Vrij simpel:het geroffel van de regen op mijn dakvenster thuis begon me de voeten uit te hangen. Daarbij is mijn bureau hier gelijk drie keer groter of zo? En ik heb een tv en frigo voor mezelf. Need to say more?

Vanmorgen werd ik wakker door een donderend lawaai, alsof het huis naast ons afgebroken werd. Ironisch en pijnlijk genoeg bleek dat ook het geval te zijn:

dsc00084.jpg

Ik ontken overigens dat ik niet de moeite genomen heb stil te blijven staan om die foto te nemen. Ik ontken ook dat dat mijn vinger is onderaan.
Ik zit trouwens in het huis links van het huis dat ze van binnenuit aan het ontmantelen zijn. En neen daarmee bedoel ik niet het witte.

3 Reacties

  1. Gosh wat is dat dan wel? Dubbele ontkenning is zeggen dat het wel zo is.. Moet je hier niet “beken” schrijven? En hoe maak je een foto vanuit een huis aan de overkant?! Soms ben je echt wel onduidelijk, Maarten..

  2. Btw, de titel van het stukje doet me denken aan “The Sound of C”, hilàààrisch nummer🙂

  3. @ eerste opmerking: ironie he.
    En soms is het leuk om met opzet onduidelijk te schrijven😉 Ik sta wel degelijk nog op het trottoir hoor! Want zoals je ziet wordt de overkant geblokkeerd door die vrachtwagen.

    @ tweede opmerking: ik had eigenlijk the sound of silence in gedachten🙂. Het grappige aan the sound of C, is dat het eigenlijk nooit de bedoeling was van dat nummer om hilarisch over te komen😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: