Mezzanine

Je kan niet op gelijk welk moment gepassioneerd gaan schrijven over je favoriete conceptplaten. Nee, je moet daarvoor “in” de platen zitten, in de sfeer ervan. Sommige dingen mag/kan je eenvoudigweg niet vanuit een objectieve invalshoek gaan neerpennen, oh nee. Als ik schrijf dat O’Sullivan een kustenaar is dan heb ik vlak voordat ik me achter mijn laptop gaan zetten ben, hem met open mond bezig gezien (mijn mond natuurlijk). Als ik over Calexico schrijf, dan is dat terwijl hun knalhard door de boxen dreunt en het haar op mijn armen stokstijf staat.

Daarom kan ik nu over het meesterwerk van Massive Attack schrijven: Mezzanine.

Voor Mezzanine moet het winter zijn, en wel een hele koude. Mezzanine leg je op als je binnen zit bij lamplicht, eventueel over boeken gebogen, met een thermos hete koffie binnen handbereik (dat laatste is op mij niet van toepassing aangezien ik koffie min of meer afgezworen heb). Je zet je cd-speler of je mediaplayer of whatever op repeat en je laat hem een paar dagen spelen (my way weet ge wel). Plots ga je het patroon herkennen en ga je enorm bewust worden van de sfeer (vooral als je opeens het idee krijgt naar iets anders te luisteren en je merkt dat er iets “te kort” is).

Mezzanine is pikdonker, sfeervol, adembenemend, af en toe benauwend, maar dan ook opeens doorklievend.

Openen doe je met het hypnotizerende Angel, een monsterachtig goed nummer dat zichzelf laag na laag ontplooid en op het einde ontaardt in een gestructureerde chaos van gitaren die uiteindelijk getemd worden door de in frituurvet gedoopte baslijn.

Daarna krijg je het übertrage, in een diepe mijnschacht opgenomen Risingson. Ik ga nooit in mijn leven naar de zotte sigaretten grijpen, maar als ik het ooit doe dan is het op dit nummer.

Als je weer bovengronds komt word je verwelkomd door Massive’s bekendste deuntje: Teardrop, een nummer dat iedereen goed vindt, zelfs mijn oma (denk ik toch).

Inertia Creeps is de dichtste muzikale benadering van de tergend langzame aanloop naar een orgasme die je ooit zult horen. De “she comes” laat niks aan de verbeelding over (dit zal mijn oma minder goed vinden).

Exchange is een soort pauze. Het is geen vulnummer maar een opmerkelijk lichtvoetige sfeermaker die ze zouden kunnen draaien in cinema’s tijdens de pauze van een razend spannende thriller die afgebroken is met een knoert van een cliffhanger.

Het vervolg van de thriller komt er met Dissolved Girl. Ik zweer het u: dit begint rustig maar rond pakweg 2:30 begint er een soort venijnige adrenaline in te sluipen die op den duur het nummer in een wurggreep neemt.

Ik zei het al op het Cactusfestival dit jaar, en ik zal het nog eens zeggen: Horace Andy kan zingen als een engel. Man Next Door is een trippy go-between die ons warm maakt voor de hot chocolate van Mezzanine: de laatste 4 nummers.

Black Milk is samen met Angel mijn meest gedraaide nummer volgens Last.fm, en ik vind dat volkomen terecht. Dit nummer, mijn beste lezer, dit nummer is zo lekker dat je het zou opeten (wat dacht je van deze lyric: Eat me in the space within my heart ? Het water komt me al in de mond).

Mezzanine (het nummer dan) is de impulsieve broer van Risingson. Het klinkt even giftig, maar dan rapper, gestuwd door een repetitieve baslijn. Een nummer dat het aangename gevoel dat zich na Black Milk tussen je schouderbladen genesteld had, snel via het open raam naar buiten drijft en dat raam ook niet meer sluit. Mezzanine is de look in je pastasaus: afzonderlijk niet te slikken maar het maakt het geheel o-zo-veel beter.

Group Four komt het raam sluiten en zet de verwarming op maximum. Dit is het hoogtepunt van het album, de vuurtoren aan de woeste kust, de terminator die orde op zaken komt stellen. Tot aan deze track ging Mezzanine op en nee, soms wat doelloos, niet wetend waarnaartoe. Group Four wijst de weg door het licht aan te steken boven in de vuurtoren. Maar niet meteen: eerst worden we wat warm gemaakt met de schitterende stem van Liz Fraser, die na Teardrop en Black Milk al getoond heeft de beste zangeres van het universum te zijn. Op 5:29 wordt het baken aangestoken en werpt het zoeklicht zich op de oceaan. Dan slaat de groove in het nummer en terwijl het tempo steeds verder wordt opgedreven komt het besef dat je naar een meesterlijke plaat zit te luisteren.

Nagenieten doe je met – opnieuw – Exchange, dit maal getuned met de stem van Horace Andy. Hier kun je het best een houtblok op het vuur gooien en rustig wachten tot Mezzanine opnieuw van wal steekt met Angel, waarvan je hieronder de sublieme clip kunt zien.

Advertenties

Eén reactie

  1. 100% gelijk… dit is een fantastische plaat… als die in mijn cd-speler zit (computer, hifi, auto, whatever) dan blijft die altijd voor meerdere dagen tot zelfs weken zitten!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: