A man’s attitude… a man’s attitude goes some ways.

Part I: Choices 

Als ik de vrijdag mijn kot in Brussel gepakt en gezakt verlaat om naar Brugge terug te keren, dan heb ik twee keuzes:

– Ik ga naar links, om een eindje verder aan de kerk de tram te nemen die mij naar het metrostation voert vanwaar de metro me naar het Centraal Station brengt. Dan moet ik nog 3 minuten te voet van het metrostation naar de grote hal. De combinatie tram + metro neemt ongeveer 20 minuten in beslag, zonder wachttijden.

– Ik ga naar rechts om op het eind van de straat de bus te nemen die me naar de Kunstberg brengt, vanwaar ik te voet 6 minuten nodig heb om de grote hal van het station binnen te komen. Alles samen duurt dit 25 minuten, wachttijden niet inbegrepen.

Welke keuze maak je als je weet dat de bus om de 8 minuten rijdt en de tram om de 10 minuten? De wachttijd voor de metro duurt maximaal 5 minuten.

Nog niet antwoorden, ik moet hier nog aan toevoegen dat je 25 minuten hebt om de trein te halen. Start!

Vorige vrijdag koos ik de tram. Ik moest 5 minuten wachten aan de tramhalte. Toen ik aankwam in het metrostation vertrok de metro voor mijn neus en moest ik 3 minuten op de volgende wachten. Gevolg: trein gemist, 20 minuten wachten op de volgende trein. Zo zie je maar.

Part II: Treinrit

Toen ik in de trein geïnstalleerd was (de meeste plaatsen waren nog vrij) vroeg een man me of de plaats tegenover me nog vrij was, waarop ik instemmend antwoordde.

Et maintenant ca commence! Om één of andere reden voelde ik dat de ruimte tussen de stoelen plots veel kleiner geworden was en ik voelde een lichte aarzeling om mijn mp3 speler in te schakelen. Zou dit niet te asociaal zijn? Maar anderzijds: waarom zou het nu asociaal zijn en in die tientallen andere treinritten niet?

Ik wachtte even met mijn muziek aan te zetten en ik nam mijn boek van Bill Bryson. De man tegenover me, ik schat hem 45, maatpak, das, lange mantel, keek met een blik van herkenning naar het boek en mompelde iets.

“Shit, nu moet ik reageren”, dacht ik. En zo gebeurde het: een gesprek trok zich op gang. Met een wildvreemde. Gesprekken met wildvreemden zijn moeilijk omdat ze zo gemakkelijk zijn: er is niks dat je ze al verteld hebt, je kunt zowat alles vertellen wat je in je leven al meegemaakt hebt en je weet dat hij het niet aan je vrienden zal doorvertellen of zo.
Anderzijds: waarover kun je beginnen? Er is geen basis, geen voorgeschiedenis, geen gemeenschappelijke ervaring, geen gemeenschappelijke kennissen, niks.

Soms leek het een interview aangezien hij meestal vragen stelde aan mij, waarop ik antwoordde. Zelf zweeg hij en keek geïnteresseerd. En telkens als ik uitgepraat was…….awkward silence. Pure horror! En ik was zelf ook weigerachtig vragen te stellen, want…. wat interesseert mij dat? En…. wie ben ik om een vreemde te ondervragen?

Het ging over studies, politiek, het onderwijsdecreet, het leger, godsdienst, de dood (de dood for Christ’s sake!) en onderwijs in Vlaanderen.  De man bleek kapitein te zijn bij het leger, en assistent aan de VUB (waar ik studeer). En hij woonde dan ook nog eens in Brugge (zoals ik). Hij gaf colleges over…..beslissingen nemen en kansberekeningen (zie deel I). Stel dat ik de bus had genomen, zou ik dan een relaxte treinrit met boek en walkman gehad hebben? Wie weet….

Aangekomen in Brugge vroeg hij mijn emailadres. Diezelfde avond nog stuurde hij een email met de vraag om een nieuwe ontmoeting….

Part III: Choices bis 

– Stel dat hij homo is…… zou hij dan iets van mij willen? En zoja, waarom denkt hij dan dat ik homo ben?? Hoe herkennen homo’s elkaar überhaupt? Is er een bepaald kenmerk dat homo’s hebben en dat ik toevallig ook heb? Dit is belangrijk want het kan verklaren waarom ik nog steeds vrijgezel ben…..

– Stel dat hij geen homo is…… ok, maar dan nog vind ik het vreemd om met iemand die ik amper ken iets te gaan eten (want dat was het voorstel).

Voor hetzelfde geld was het een aantrekkelijk meisje geweest daar tegenover me in de trein….  Dan zou ik niet lang getwijfeld hebben over dat eten.

Part IV: de hamvraag

Wat antwoord je op die email?

Advertenties

9 Reacties

  1. Als hij achter je blog-adres komt kan hij misschien zelf op hier zelf op je vraag antwoorden 🙂

    Quote: “Hoe herkennen homo’s elkaar überhaupt?”
    gaydar, maar die van mij is hopeloos kapot en dus weet ‘k da meestal zelf nie als ik da bij iemand moet inschatten in zo’n situaties

  2. Moet ik hier openlijk op antwoorden? 😆

  3. correctie te snel op submit geduwen:
    Als hij je blog-adres achterhaalt kan hij misschien zelf hier op je vraag antwoorden.

  4. @tom: als hij daarachter komt dan is het probleem opgelost idd 🙂

  5. 1) Ik hou ook niet van gesprekken met wildvreemden in de trein. Op weg naar Leuven heeft een man uit Brussel een foto van me gemaakt en wou ie weten wat ik deed enzo. Ik had me wel met Humo en mp3-speler verschanst. (Het was een oude man en ik was bang. En gestresst; eerste keer all the way naar Leuven, mét overstappen in frikkin’ Brussel!) Gelukkig kon ik de vrouw naast me erin betrekken. De rest van de rit was ik er vanaf. Voor de rest babbel ik wel snel en graag met vreemden. Als ze er niet àl te vreemd uitzien (Fargo-achtig-vreemd, bijvoorbeeld.).

    2) Homo’s hebben geen gaydar. Ik heb dat al eens rondgevraagd. Je bent dus veilig. Aan de andere kant blijft het wel vreemd dat ie met je wilt gaan eten…

    3) Ik sluit me aan bij Tom.. En voor de rest; als je echt niet wilt: zeg dat je moet blokken en geen tijd hebt 😉

    Groetjes en succes bij je volgende treinrit!

  6. Lol, Fargo-achtig vreemd :D. Dunno, just kinda strange ya know……
    Je weet toch dat een Humo een rechtstreekse uitnodiging tot gesprek is he? Lees uitlaat er maar eens op na!

    Als hij een gaydar had gehad, dan zou hij me misschien wel met rust gelaten hebben. Want op een goed functionerende gaydar ben ik onzichtbaar 😉

    Ik heb hem uiteindelijk een eerlijk antwoord gegeven (wel zonder gay-vermeldingen of zo). Ik heb niks meer teruggekregen, dus hopelijk is het nu opgelost.

  7. Haha! 😀

    1) Sneeuw! ^^

    2) Ik praat ook niet graag met vreemden, en ook niet met bekenden (behalve met mijn lief) op de trein. Daarom haal ik mijn mp3-speler al boven in de tram of in de bus, zodat ik in het station en op de trein zeker niet aangesproken word.

    3) Wat leren we uit “Part I: Choices”? Juist ja: vroeger vertrekken! 😛 En twintig minuten wachten is geen ramp hé, als ik mijn trein mis moet ik een uur wachten (it happens).

    4) Holebi’s “stralen iets uit”, en andere holebi’s vangen dat dan meestal op, hetgeen gaydar wordt genoemd. Er bestaan hetero’s met een holebi-uitstraling, wat zeer vervelend is voor zowel de hetero in kwestie als de holebi’s, natuurlijk 😀 Of jij in dat geval bent zou ik niet weten, maar het kan dus wel.

    Succes ermee, alleszins 😉

  8. Sneeuw? waar?

    Ja, eigenlijk stond mijn mp3-speler op dat moment ook al aan, maar ik had hem even aan de kant gelegd om mijn sjaal te kunnen uitdoen….

    Vroeger vertrekken: volledig mee akkoord! En voor een keer ga ik geen flauwe excuses bovenhalen zoals “ik moest zoveel gerief meedoen dat ik problemen had om mijn tas dicht te krijgen”. 🙂

    edit: ik zie de sneeuw al 🙂 ik zat al met mijn kop uit het raam toen mijn frank viel.

  9. […] attitude goes strange ways Geplaatst op oktober 9, 2008 door Maarten Herinneren jullie je dit verhaal nog? Het verhaal van de man in de trein die zoveel ‘interesse’ vertoonde? Wel, hij […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: