So here I am

So here I am…. watching Radiohead.

2008 is een halve dag ver en totnogtoe is er niks speciaals gebeurd. Of wel?
…. Ja toch wel.
Ik liep vanmorgen over straat in Brussel op zoek naar een bakker die erin geslaagd was zijn oogleden los te maken, tussen de flessen lege Cava een oven op te diepen, hier en daar nog wat ingrediënten vond van het eten van gisteravond die konden dienen om brood te fabriceren en voldoende kracht in zijn armen had om het rolluik van zijn zaak naar boven te trekken.
Hela, wacht even…. Staan bakkers normaal niet elke dag op om – wat? – 4u? Zou het dan voor een geharde bakker een probleem mogen zijn om in plaats van te gaan slapen gewoon wakker te blijven? Misschien wel, maar niet voor de bakker die mij vanochtend – in het Nederlands – bediende.

Boterkoek-etend (hoe noem je dat nu in godsnaam in het Frans? Een boterkoek? Ziehier de reden waarom ik in het Nederlands begonnen ben) liep ik terug naar het Centraal station, hier en daar hoopjes kots te ontwijken. Het deed me echt niks.

Bleek dat de NMBS aan het staken was. De helft van de treinen reed! Bwahahaha! Poging nummer één om 2008 slecht te laten beginnen: mislukt, want ik kon de afgeschafte trein sowieso niet meer halen omdat ik eerst nog op zoek wilde naar eten. Toen ik dus mijn vingers aflikkend het station opnieuw binnenliep zag ik dat ik mooi op tijd was voor de trein die wél reed.

Op het perron heb ik in een vreemde taal gesproken. Dat gebeurt soms als je schizofreen bent, of als je zoals ik aangesproken wordt door iemand wiens taal je niet spreekt maar je wel begrijpt wat hij vraagt. Ik kan geen Spaans, maar “Brujas” versta ik wel. Wat ik vervolgens uitgekraamd heb, ik weet het ook niet, maar laat ons zeggen dat ik in het Engels begon, me vervolgens realiseerde dat Spanjaarden geen Engels spreken, vervolgens in het Spaans verder ging, tot het tot me doordrong dat ik helemaal geen Spaans kan en de vrouw tegenover me mij met medelijden begon aan te kijken, waarna ik overschakelde op Frans terwijl in mijn hoofd alle taalregisters in een onontwarbaar kluwen kwamen te liggen en de plaatselijke hersencel verwoed naar zijn pillen begon te grijpen al vloekend dat dit natuurlijk altijd gebeurt tijdens zíjn shift en dan nog op Nieuwjaar. Gelukkig werkten zijn collega’s in de hersenpan van de Spaanse vrouw als een goed geoliede (ja, zo schrijf je ‘geolied’….geolied. Dit heeft niks met aardrijkskundige lofzangen te maken) machine en namen ze uiteindelijk over, door mijn zin zelf aan te vullen.
Ik knikte driftig “ja” (en ik zei het ook luidop, wat belachelijk is aangezien “ja” Nederlands, Duits en ook een beetje dialectisch Engels is, en er geen van die talen gesproken wordt in Spanje tenzij in Benidorm en Tenerife in de zomer door een horde 60-plussers).

Op straat kun je gewoon verder lopen na dergelijk pijnlijk genant incident, maar op een perron blijf je achteraf gewoon staan, stap je ook dezelfde trein op (en je wéét dat die Spanjaarden je zullen volgen in het treinstel), en weet je dat je hen opnieuw zal kruisen bij het afstappen waarbij je niet gewoon niks kunt zeggen. Nee, je moet íets doen, iets dat zegt: “ik ken u, maar ik ken u niet genoeg opdat ik u nog verder van dienst zou kunnen zijn”. Dat hadden die Spanjaarden zelf al gemerkt toen ik op de vraag of Brugge een mooi dorp (dorp???) is, op dezelfde kinderachtige driftige manier “ja” had geknikt – én gezegd (alweer!). Bleh!

Op de stoel voor mij in de trein zat een gezin afkomstig uit ik-weet-het-echt-niet-maar-ik-zou-het-eigenlijk-wel-moeten-weten. Maar de taal die ze spraken kon ik nergens plaatsen. Ze waren gewoon blank, redelijk oud ( … wait a sec, zei ik “gewoon blank”? Em, hiermee bedoel ik niet dat niet-blank niet gewoon is (driedubbele negatie, eat that!), ik bedoel alleen…dat….ja, je weet wel wat ik bedoel) met een zoon die ergens in de twintig moet zijn. En hun reisgids…..tja, ik weet niet welke taal het was. Ik weet alleen dat hij over Brugge ging omdat er foto’s van Brugge in stonden (clever me!). Ik kon zelfs de letters niet lezen! Mijn eerste ingeving was: “het zijn Russen”. Maar toen zei die man iets waarin ik duidelijk het woord “Russia” hoorde, en dat was vlak nadat die vrouw de reisgids had bovengehaald. Ze keek kort op de kaft en knikte toen.
De senior-hersencellen in mijn kop kwamen rapporteren dat de vraag waarschijnlijk “Is het in het Russisch?” betrof. Stel je nu voor dat je op reis gaat naar Rusland. Je zit op de trein en je partner haalt de reisgids boven. Ga jij dan plots met de heldere ingeving “he, het is in het Nederlands!” voor de dag komen? Nee, ik denk het ook niet, tenzij je partner hem ter plekke gekocht heeft en jij daar fysiek of mentaal toevallig niet bij was. Maar in Rusland zul je lang mogen zoeken naar Nederlandstalige reisgidsen, net zoals je hier ook lang zou mogen zoeken naar Russische reisgidsen, en zeker als ze eruit zien alsof ze uit de jaren ’80 komen.
My guess: het zijn geen Russen, maar ze begrijpen wel Russisch, net zoals wij een Engelse infofolder zouden kiezen als er geen Nederlandstalige voor handen is.
Dussss, het zijn geen Russen, maar ze begrijpen Russisch en ze zijn op reis in België. Dat betekent dat het waarschijnlijk Oost-Europeanen zijn die profiteren van de uitbreiding van Schengen waardoor ze nu zonder één paspoortcontrole van Estland naar België kunnen reizen. Hela, snugger opgemerkt he, zo op Nieuwjaar? I know.

Brutin heeft gelijk als hij klaagt over levensloze wegwerp zon- en feestdagen waarop je te lam bent om iets te doen en als je wél iets wil doen, je het niet kunt omdat er niks open is, of omdat je familiale verplichtingen te vervullen hebt. Maar niet getreurd: ik heb iets om toch één van de 24 uren van vandaag te vullen: een Nieuwjaarsconcert. Niet dat van de Wiener Philharmonieker of zo, maar dat van Radiohead.

I say you farewell en voor het nieuwe jaar beloof ik dat álle, ja echt álle blogposts van dit jaar interessanter zullen zijn dan deze. En dat wordt echt niet moeilijk.

Powered by ScribeFire.

Advertenties

2 Reacties

  1. All I can say is:
    ZOMG WTF!!??111eleven

    Gelieve dees dan ook onmiddellijk te verwijderen als zijnde SPAM.

    BTW, is het normaal dat typen in dit vaksken alles behalve plezant is?

  2. Zoals je ziet blijft hij staan, want kheb mijn instelling dan toch veranderd.

    om op je vraag te antwoorden: nee, dat is niet normaal. Het is waarschijnlijk een lichte vorm van claustrofobie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: