End of the line

Het gevoel dat je uit het examenlokaal stapt, je er even bij neer gaat zitten of naar huis loopt/fietst. Het waren betrekkelijk eenvoudige vragen en je denkt terug aan die dagen pure stress en spanning door de naderende deadline. En dan realiseer je je hoeveel tijd je niet verprutst hebt aan het studeren van ingewikkelde details terwijl die vanzelevens niet gevraagd gingen worden en ook niet gevraagd zijn! Man, ookal had ik het weekend vrijaf genomen, dat examen zou nog steeds gelukt zijn want er werd niks gevraagd uit de hoofdstukken die ik tijdens het weekend leerde.

Dat is een lastig gevoel. Een gevoel van pure nutteloosheid. Nu zit je weer vol kennis, veel te veel kennis, en die kennis heeft helemaal nergens voor gediend want nu ga je het allemaal langzaam vergeten. Steeds meer, tot je weer even dom bent als tevoren.

“Privatisering van de spoorwegen nu!!” Dat had ik willen roepen toen ik al 2 uur in de trein zat vandaag van Brugge naar Antwerpen. Trein 1 naar Gent kwam aan met 35 minuten (vijf-en-dertig!!!! Dat is even lang als……  geen idee) vertraging. 2 aansluitingen gemist. Geen nood, rustig ademen, in, uit, in, uit, pfffffff, we’re cool. Als we de volgende trein naar Antwerpen nemen hebben we 20 minuten om van het station naar de campus te hossen. 20 minuten, moet kunnen. Voorwaarde: geen vertraging.

10 minuten later, trein nog steeds niet aangekomen.

Not cool, not cool, not good, stress, stress, ergernisssssss!  Privatisering van de spoorwegen, NU!

Onderweg naar A’pen: steeds meer vertraging, trein stopt om onverklaarbare redenen waar NOOIT een verklaring voor gegeven wordt.

5 minuten voor aanvang van het examen bolt de trein het station binnen. Ik heb gelopen alsof mijn leven ervan af hing. Daarbij een paar keer mijn leven gewaagd terwijl ik uiterst zware verkeersovertredingen maakte (ooit eens een kruispunt diagonaal overgestoken terwijl het licht rood is? Ik heb het wel over het kruispunt van de Frankrijklei en de Franklin Rooseveltplaats). Maar het was het waard. In 5 minuten heb ik het gehaald. Nutteloos, zo bleek, want er waren geen examens genoeg en ze moesten er nog een paar kopiëren waardoor ik zeker nog 10 minuten met mijn vingers heb zitten draaien, mijmerend over die idiote zinloze sprint. Ik wist het zeker: het was mijn dag niet, en dat op de dag van het laatste examen.
Gezever, want het examen is goed gegaan. Het cliché komt weer eens uit he: geluk dwing je af.

Allez, kzijn content. Nu heb ik een heleboel dingen te doen die ik voordien niet kon doen, dingen die ik verwaarloosde door de examens. Zoals eten, drinken, en persoonlijke hygiëne….
Zei ik persoonlijke hygiëne? Ik bedoelde eigenlijk dat ik mijn boeken moet binnen brengen in de bib… (en ook een beetje persoonlijke hygiëne. Ik ben geen vuilerik. Nee, echt niet!)

Powered by ScribeFire.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: