Even in China

We waren pas geland en stonden nu in het midden van een plein in deze enorme Chinese stad, omgeven door duizenden mensen die bezig waren met hun dagdagelijkse taken, alsof er helemaal niks aan de hand was. In werkelijkheid waren deze mensen het slachtoffer van de oorlog die deze stad in haar greep hield. Je kon de angst op hun gezichten aflezen.
Plotseling werden we benaderd door een politieagent. Zijn gezicht school voor de helft achter een grote zonnebril en was uitdrukkingsloos. Hij gaf ons een klein rechthoeking plaatje en ging er toen snel weer vandoor. We  zagen hem plaatjes uitdelen aan andere toeristen en westerlingen op het plein. We bestudeerden het plaatje even: er stond niks op en het was elastisch. Maar op een bepaald moment begonnen zich letters te vormen. Langzaam maar zeker verscheen er een woord, een Nederlands woord zelfs: “gasaanval”. Zonder te aarzelen zetten we het op een lopen terwijl achter onze rug politie en leger de aanval inzette met gasbommen. De eerste bom ontplofte een tiental meters achter mijn rug en ik rende zo hard ik kon, met mijn zakdoek voor mijn neus, terwijl de gaswolk me stukje bij beetje inhaalde. We sloegen een hoek om en drukten ons tegen de muur om even op adem te komen. Een tiental meters rechts van ons zagen we 3 agenten door het gras sluipen, weg van het slagveld. We probeerden hen te volgen, met onze buik tegen de grond. Ondertussen floten de kogels ons om de oren. Het hoge gras onttrok ons gelukkig aan het gezicht.  
Op het einde van de straat gingen de politieagenten staan en liepen naar een controlepost waar enkelen van hun collega’s de wacht hielden. Het weerzien was schijnbaar hartelijk. Ook wij gingen op onze benen staan en liepen richting controlepost. Eén agent richte zijn machinegeweer op ons, één voor één, terwijl hij ons bestudeerde. Toen hij bij mij kwam bleef zijn wapen op mij gericht. Hij kwam langzaam dichterbij tot hij vlak voor me stond en duwde zijn geweer tegen mijn voorhoofd. Het angstzweet brak me uit. “Pang!”, zei de man en begon toen luid te lachen. Hij haalde het geweer van mijn hoofd en ik werd wakker. 

Geen kattenpis, die dromen van mij.

Powered by ScribeFire.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: