Vakantie dag 4: Fail

Sommige dagen zijn eenvoudigweg nutteloos en dienen alleen om jezelf van eten en drinken te voorzien voor je weer gaat slapen. Woensdag was zo’n dag.

Donderdag werd ik ’s morgens wakker gemaakt door een West-Vlaming op de radio die Peter Vandeveire qua enthousiasme doet lijken op een slotkloosterzuster. Het was dan ook nog eens mooi weer, dus de perspectieven voor die dag tekenden gunstig.

Dat was jammergenoeg buiten mezelf gerekend. Zoals je wel weet zijn voormiddagen in de vakantie zo goed als onbestaande. Je slaapt te lang, je eet te lang, je leest te lang de krant en je douchet te lang. Tegen half 12 begin je je feeds te lezen en als je daarmee klaar bent kun je opnieuw eten. Alleen namiddagen en avonden dus in de vakantie. Om 15u30 ben ik de deur uitgegaan richting Brugge om een beetje te experimenteren op fotografisch gebied en daarbij te profiteren van de felle lage zon. Het staat vast: Brugge is geen fotostad. Overal waar je je lens op richt, steeds opnieuw lopen er ofwel Jappen in de weg, ofwel is het een idyllisch postkaartje dat je in de zoeker ziet. Met die nauwe straatjes is er ook meer schaduw dan wat anders.
Tot overmaat van ramp verdween de zon rond 16 achter wolkenslierten en was het gedaan met het mooie licht.

Des avonds wilde ik niettemin de karige buit op mijn laptop zetten ter bewerking, maar toen merkte ik dat ik mijn kabel in Brussel heb laten liggen. Er was geen ontkomen aan: ik was veroordeeld tot de tv en er was níks, maar dan ook níks te zien! Martine Tanghe in China heb ik met een half ook bekeken terwijl het anderhalve andere oog wat prutste met Facebook. Daarna de Laatste Show, of wat er tegenwoordig voor moet doorgaan. Ik heb niet gekeken, maar ik moet het waarschijnlijk gezien hebben, want ik herinner me dat ik naar Phara zapte door 1 keer op de P+ knop te drukken van de afstandsbediening. En ik herinner me een flard Kamagurka.

Phara vind ik wel goed, maar tot mijn ergernis hadden ze varkenskop Paul Vandendriessche uitgenodigd om -weer- over Cercle te babbelen. Eigenlijk was hij gevraagd om het over politiek te hebben: de werkzaamheden van het parlement, de NAVO-missie in Afghanistan, maar daar had hij niet veel over te vertellen. Het was pas toen Lieven Van Gils de naam “Tom De Sutter” liet vallen, dat Pol op dreef kwam. Ook dit heb ik met half ook bekeken want ik had vlak daarvoor met mijn vinger een stoot gegeven aan mijn bierglas waardoor de kaarsen op tafel een koude douche kregen. Ik ben benieuwd naar de geur die ze zullen verspreiden als ze de volgende keer worden aangestoken (giechel).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: