Volgeplakt

5 plakkers op mijn lijf. 2 op mijn borst, 1 op mijn linkerzijde, 1 op mijn rechterzijde en 1 half op mijn rug. Onder die plakkers: sensorkes, elk verbonden met een draad. En die 5 draden zijn gekoppeld aan een walkman-achtig bakske dat in een wit zakje tegen mijn buik hangt, onder mijn kleren. Intussen slaat mijn hart over. En nog eens. En nog eens. Nu even niet. Nu wel weer. Etc.

Dat bakske registreert de chaos van hartslagen die door mijn lijf gaan, en die ik perfect kan voelen, op elk moment van de dag. Hartslag 96/minuut. In “rust”. Rust is relatief want ik ben nogal nerveus. Dit gaat al drie kwart jaar zo, dus het werd tijd dat er iemand het eens serieus bekeek. Dwz: op een hele dag, en niet alleen als ik languit op een brits lig in een artsenpraktijk.

Het is niks ernstigs, maar toch wens ik het niemand toe. De grootste last momenteel is dat ik jeuk heb onder die plakkers en ik dus niet kan krabben.

Advertenties

3 Reacties

  1. Hey… dat moest ik ook eens dragen. Om te zien hoe hard mijn hartslag gaat als ik ga fietsen… ik was enkele weken ervoor in een soort van coma gevallen en toen wilden ze mijn hart controleren als ik aan het fietsen was.
    Inderdaad een vreemd gevoel zo’n bakje met draden…

  2. 5 jaar geleden heb ik er al eens mee rondgelopen. En toevallig was alles die dag normaal. Typisch.

    Hopelijk mag je blijven fietsen zoveel je wil!

  3. […] in dat kleine hokje voor een nieuwe check-up, en maar één dag per jaar mezelf opnieuw moet laten volplakken, was nog maar het […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: