Hartverwarmend!

Wat een hartverwarmende dag vandaag. Heerlijk gewoon!

Dat de dokter me deze morgen, na minstens een uur duimdraaiend wachten in een klein hokje, vertelde dat ik nog een lang en gelukkig leven zal leiden en daarvan slechts 1 uur per jaar zal moeten besteden aan duimdraaien en wachten in dat kleine hokje voor een nieuwe check-up, en maar één dag per jaar mezelf opnieuw moet laten volplakken, was nog maar het begin.

Ik kreeg de kans om nog de les van deze namiddag mee te pikken, zodat ik toch nog íets van de lessen van deze week meekreeg. Na een vrolijke fietsrit in de ijskoude wind en plakkerige mist kwam ik welgeteld 10 seconden te laat om de trein te halen. Die had ik onderweg verloren toen ik merkte dat ik geen zakdoek bijhad en mijn neus gelijkenissen begon te vertonen met de Niagara-watervallen. Pragmatisch als ik ben, sprong ik een winkel binnen om een pak papieren zakdoeken te kopen. Dat was bepaald een hachelijke onderneming: betalen en tegelijk het snot onder controle proberen te houden.

Volgend hartverwarmend moment was in de trein. In de wagon waar ik zat kwam namelijk op een gegeven moment Joos Valgaeren binnen, ex-Rode Duivel, ex-speler van Celtic en momenteel bij Club Brugge. Bij de Club, dat betekent dat je een Mercedes krijgt van de sponsor. Toch zat Joos Valgaeren deze middag op een overvolle trein van de kust naar Tongeren, een normaal mens te wezen. Chocomelkske drinkend, sudoku oplossend (dit kan ik echter niet bevestigen. Het kan ook een kruiswoordraadsel, een woordzoeker of zijn testament geweest zijn) en daarna vredig slapend voor de rest van de tijd.
Trouwens: aan het meisje dat mij de hele tijd zat aan te staren: ik heb het wel gezien! Tot zover, Valentijn 2008.

Belgische treinen, er valt altijd wel wat te beleven. De avonturen die een mens meemaakt op die dingen, altijd weer gesprekstof voor wanneer er onaangename stiltes vallen. Soms (lees: meestal) staan ze één of meerdere keren op onverklaarbare wijze stil, ergens midden te velde. Geen mens weet waarom, en blijkbaar zelfs de conducteurs ook niet want ze zeggen nóóit waarom hun dekselse trein weer stil staat. In plaats daarvan wachten ze geduldig tot het spel zich weer in beweging zet. Ik heb een theorie waarin de trein zelf een vorm van intelligentie bezit, een eigen wil. Ik ken anders geen verklaring waarom een voertuig dat niet zonder brandstof kan vallen, dat geen files kent, bij elk kruispunt voorrang heeft en praktisch altijd rechttdoor moet, zou stilstaan.
Ook vandaag: 3 keer stilgestaan. Geen idee waarom.

Op de terugweg: hartverwarming alom! Een vader zat samen met zijn zoontje van pakweg 5 jaar te kijken naar een film op de laptop. Elk met een paar oortjes en het zoontje in vaders armen. De vader: blonde paardenstaart (maar geen marginale paardenstaart) en zoontje lang zwart krulhaar. Het was een film met Jackie Chan. The cuteness!
En dat alles ondanks de NMBS die de hele dag druk in de weer was haar imago verder te verknallen. Opnieuw hadden ze een lumineus idee gekregen. Eerst hadden ze opgezocht welke trein in het spitsuur het meeste volk vervoert. Dat bleek de trein naar Knokke-Blankenberge te zijn zoals gewoonlijk. Deze trein is al eens het slachtoffer geweest van de NMBS-idiotie toen hij vervangen werd door dubbeldektreinen, om het probleem van de overvolle treinen op te vangen. Die dubbeldekkers, je weet wel, dat zijn die treinen waar je je valies het beste op je hoofd kunt balanceren want ergens anders is er geen plaats, en die niet ontkoppeld kunnen worden. Je leest het goed: op de lijn waar de treinen gekoppeld en ontkoppeld moeten worden, hebben ze treinen ingelegd die je niet kúnt ontkoppelen. De volledige trein moet dus verder naar Knokke of Blankenberge, en de reizigers van de ongelukkige gemeente waar de trein níet naartoe rijdt, die moeten maar overstappen op een boemeltrein.
Tot hier toe amateurisme ten top, maar het kan nog erger. Zeg nu zelf: welke gemeente zou u als rationeel verstandig denkend mens kiezen voor die trein, en welke voor de boemeltrein. Ik kan alvast meegeven dat Blankenberge meer inwoners heeft en dat het station in Knokke niet lang genoeg is voor de IC-trein. Ik zal het maar meteen zeggen: ze hebben Knokke gekozen. Lach niet, het is dramatisch voor de Blankenbergse pendelaars. Nee, serieus, lach niet!

Het houdt niet op, het hartverwarmende in de hele kwestie is dat de NMBS een oplossing gevonden heeft voor het probleem. Die oplossing is echter allesbehalve hartverwarmend. Op een dag kwam er een mongool de gebouwen van de NMBS binnen en zei: “maak dan toch gewoon die trein korter!”
“Maar natuurlijk” moet het bestuur van de NMBS toen gedacht hebben, want de trein naar Knokke en Blankenberge was inderdaad een heel stuk korter dan gewoonlijk.
Ik weet niet wat ze daar bij het bestuur van de NMBS tussen hun sigaretten rollen als ze belangrijke beslissingen nemen, maar zo kwam het dat er tussen Brussel en Gent een man van gezegende leeftijd zowat op mijn schoot zat. Langs zijn zilvergrijze kapsel kon ik een glimp opvangen van de man die met zijn zoontje naar een film aan het kijken was.

In Brugge bleek mijn fiets verdwenen te zijn. Ik had hem die middag haastig tegen het hekken geplaatst naast de fietsenstalling omdat ik mijn trein moest halen. En dat mag blijkbaar niet. De fietsen moeten in het fietsrek staan. “Op politiebevel!”, aldus de fietsverantwoordelijke die mij naar de plek bracht waar ze mijn fiets gezet hadden. Die plek bleek gewoon het fietsrek te zijn (n.b.: een fiets zoeken in de fietsrekken voor het station, zonder een clue te hebben waar hij ongeveer zou kunnen staan, dat is onbegonnen werk). Ik zoek nog altijd een reden waarom een fiets niet tegen dat hek mag staan. Schade aan het hek? Onzin. Hinder voor het verkeer? Onzin. Onveilig? Onzin. De flikken in Brugge hebben niks beters te doen? Waarschijnlijk.

Eind goed, al goed, op deze heuglijke 14de februari. De NMBS heeft hun probleem van de overvolle treinen kunnen oplossen door dubbeldektreinen in te leggen en deze vervolgens in te korten om in het station van Knokke te passen zodat de Blankenbergenaars hun geliefde boemeltrein kunnen nemen (wat een mooi gebaar! Hartverwarmend zowaar!). Ik kan nog lang van dit fantastische en uitermate boeiende leven genieten en er evenveel over bloggen; en ik ben op het einde van deze dag thuis geraakt (en dat vind ik een hele prestatie).

Powered by ScribeFire.

Advertenties

3 Reacties

  1. Ik kom er maar niet uit of je dit nu echt meent, of of het allemaal ironisch bedoeld is 😛 Als het het eerste is, mooi dat je je niks van de negatieve dingen aantrekt en je concentreert op de positieve. Als het het tweede is, tsjah, we weten al langer dat de NMBS alleen maar achteruit gaat en zelden vooruit 😛

  2. Tja, wie zal het zeggen he? :p

    Nee, het is een combinatie van de twee. Een hoop frustraties, maar tegelijk ook dat mooie beeld van bv. die vader en z’n zoontje.
    Seize the day!

  3. “Ik ken anders geen verklaring waarom een voertuig dat niet zonder brandstof kan vallen, dat geen files kent, bij elk kruispunt voorrang heeft en praktisch altijd rechttdoor moet, zou stilstaan.” Anders zouden ze effectief op tijd rijden (zoals in Nederland of frikkin’ Japan (uiterst punctueel! en daar wonen een PAK meer mensen)… en dat gaat in tegen de principes van de NMBS, I guess… Ze moeten toch elk jaar kunnen staken é? 😉
    In elk geval: wat goed dat alles OK is met je hart. Minder stressen en minder frusteren; het is ook mijn nieuwjaarsvoornemen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: