Third

Platen die je kunt blijven draaien. Blijven draaien. Blij-ven draaien. Tot ze een soort soundtrack worden voor een bepaalde dag uit je leven. Of 2 dagen. Of een week, een periode, waarin je een goeie reden had om deze plaat te blijven draaien. Je hebt er behoefte aan, je voelt je gelukkig en die muziek past daarbij, je voelt je depri en die muziek past daarbij, je bent ergens mee bezig en dus zet je die afspeellijst maar op “repeat” om je er daarna niet meer om te moeten bekommeren.

Hoe het ook is; als je na een tijd die muziek opnieuw beluistert, dan ga je automatisch denken aan die periode waarin je die plaat bleef draaien. En je krijgt opnieuw het gevoel dat je toen had, je kan je plots levendig voorstellen hoe je je toen voelde, hoe de sfeer was. Dat lukt niet zonder die muziek. Zonder muziek denk je er gewoon aan zonder het te voelen. Het is een beetje zoals geur. Geur kan je ook moeilijk voor de geest halen zonder iets daadwerkelijk te ruiken.

Ik ben een nostalgisch mens. Ik blik graag terug en mijmer dan wat over ik-weet-niet-wat-allemaal. Meestal voeren mijn gedachten me mijlenver van waar ze gestart zijn, in een indrukwekkende tocht door mijn onderbewustzijn en met assistentie van mijn langetermijngeheugen dat blijkbaar een grote capaciteit heeft. Als ik weet dat er weer “zo’n” periode aankomt, die ik me nog een tijdje zal herinneren, dan zoek ik met opzet naar een bepaalde soundtrack zodat ik me deze periode heel veel later nog voor de geest kan halen.

Ik weet op dit moment dat ik mijn thesis voor de rest van mijn leven zal blijven herinneren. Je maakt er maar één en het is de kroon op het werk. De soundtrack van mijn thesis is momenteel Third van Portishead.

In mijn voorstelling was Portishead altijd Watson, terwijl Massive Attack Sherlock is. En als je denkt dat Massive Attack er lang over doet om een nieuw album uit te brengen, think again. 10 jaar heeft het geduurd voor Portishead deze klaar had, en gedurende die 10 jaar scheen niemand echt te weten of die groep nog bestond of niet.

Gisteravond was ik heel erg moe, maar mijn bed heb ik zo lang mogelijk uitgesteld. En terecht, want na 10 jaar trad Portishead nog eens op bij Jools Holland op BBC2. Na het eerste nummer was ik tevreden en ging ik slapen met het gedacht dat de rest spoedig op Youtube zou belanden. Die “spoedig” bleek in werkelijkheid 20 minuten te zijn. Mesdames messieurs, als u wilt weten waar Hooverphonic mosterd gaat kopen, ziehier:

Machine Gun

We Carry On

The Rip

Portishead staat op 8 mei in Vorst Nationaal. Ik ga niet omdat die zaal volgens mij totaal ongeschikt is voor dergelijke muziek. De AB-box, ok. Maar Vorst? No way. Ik ga hun nieuw album wel blijven draaien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: