Mijn Havaianas

Járen heb ik ernaar gezocht. Letterlijk járen. 2006 en 2007.  Slippers, sletsen, flipflops, welke belachelijke naam je het ook wil geven, het doet er niet toe. Ik wilde simpelweg iets om naar buiten te kunnen gaan op een zomerse dag zonder dat mijn voeten vuil zouden worden. Voila. En ik vond er geen. Toch geen naar mijn zin en in mijn maat.

Afgelopen weekend heb ik nog lopen zagen dat ik er nodig had, en wat lees ik maandag geheel toevallig op Brusselnieuws.be? (ja, kijk zelf maar he)
Toeval bestaat hoor! Ja, tuurlijk. Anyway, ik ging vandaag op weg naar de winkel in kwestie, redelijk onwennig zoals een man hoort te zijn als die zich op zijn eentje in de textielsector begeeft om iets te kopen wat hij nog nooit gekocht heeft. Havaianas… ik zweer het: ik had er voordien nog nooit van gehoord, maar blijkbaar is dat de wereldmarktleider in dergelijke spullen en hebben ze er al miljarden van verkocht. Hoe die miljarden erin geslaagd zijn mij totnogtoe te ontwijken, het is me een raadsel. Een beetje alsof je nog nooit van Coca-Cola hebt gehoord.
De winkel was kleiner dan verwacht. 1 muur hing vol met – ik zal het hier sletsen noemen. Die muur van pakweg 6 meter lang. Ik was alleen in de winkel. Alleen ik en de verkoper, die druk dingen aan het uitrekenen was met behulp van een zakrekenmachine. Het zag er allemaal heel belangrijk uit dus besloot ik hem niet te storen maar hem mij te laten storen en in tussentijd wat te doen alsof ik precies weet waar ik naar op zoek ben en een jarenlange ervaring heb in dit soort dingen. Die 6 meter muur leken opeens 2 meter want ik was verassend snel bij het einde van de collectie en de man was nog steeds aan het rekenen. Achter mij stond een kast waarin ook sletsen lagen, dus ging ik daar maar een kijkje nemen. Ik had 46 nodig, waarschijnlijk de grootste maat die ze hadden. Die vond ik tot dusver nergens, en prijzen waren ook nergens te bekennen.
“Je peux vous aider?”
Ik probeerde mijn opluchting te verbergen dat er een einde gekomen was aan de pijnlijke stilte.
“Vous parlez Neerlandais?”
“Een beetje.”
“Hm, je vais l’essayer on Français”.
Ik legde hem uit dat ik op zoek was in de categorie t/m 20 euro. Hij keek een beetje verbaasd en zei dat de goedkoopste 18,5 euro kostten, zonder te zeggen welke dat waren.
Em…ok. Hoe was hij eigenlijk van plan te helpen? Ik was als de dood dat er opnieuw stilte zou vallen, dus sprong ik in het gat.
“Comment on peut savoir le prix?”
Dat begreep hij niet. Ik herhaalde mijn vraag. Hij begreep het nog niet. Ik formuleerde het wat anders en hij stamelde iets in het Nederlands over dat ze elk model in alle maten en kleuren hadden of zoiets.
“Ja, maar hoe weet je de prijs?” vroeg ik een beetje geagiteerd.
“Aah, vous le demandez à moi.”
“Ah, ok….bien.”
Het was duidelijk dat ik niet veel hulp zou moeten verwachten. Geen inside tips over de voor- en nadelen van soorten sletsen, geen suggesties van modellen die binnen mijn prijscategorie lagen, geen wat dan ook. Gelukkig kwam er op dat moment een andere man binnen zodat we op dat moment met z’n tweeën waren. Ik besloot te observeren hoe die andere het zou aanpakken. Na net zoals ik wat op en af te hebben gelopen langs die muur, vroeg hij tenslotte of hij een bepaald paar in zijn maat had. Toen trok de verkoper de muur open en verscheen er een heel rek vol sletsen van dat genre in verschillende kleuren en maten. Ik kon het niet zien maar ik veronderstel dat mijn ogen toen geblonken hebben.
De man paste het paar even dat hem door de verkoper toegestoken was, keurde het goed, betaalde en vertrok. “Dat zag er eenvoudig uit”, dacht ik. Alleen zat ik nog steeds opgescheept met het probleem dat ik geen prijzen wist en ik had geen zin om het om de haverklap te vragen aan die autist die zich veilig achter zijn toonbank verschanst had en duidelijk voor iets anders in de wieg gelegd was. Bruin past bij alles, dus ik nam een paar bruine vast met zo’n bekend Braziliaans vlagske.
“Combien pour ceux-ci?”
“Vingt-cinq.”
Kon ermee door.
“Vous en avez en 46?”
Opnieuw ging de muur open. Geen 46 te bekennen, maar geen nood: de man ging backstage in zijn kot rommelen. Even later kwam hij terug met maat 45/46.
Passen, goedkeuren, betalen, opkrassen.

Bah, hatelijk. Ik ga nooit meer alleen kleren of schoenen kopen. Nooit meer zeg ik je.

Maar ik ben wel tevreden met het resultaat! Mijn Havaianas. Eens zien hoelang het duurt tot die zool het voor bekeken houdt.

Advertenties

4 Reacties

  1. Hopelijk gaan ze lang mee, want voor die prijs…

    Ik haat het trouwens als er nergens prijzen te zien zijn. Wel een goede verkoperstruc natuurlijk, want zo ben je sneller geneigd om duurdere dingen te kopen.

  2. Maar allez, zoveel geld geven voor sletsen, da’s toch wel een beetje erover!

    Ik geef er niet meer dan tien euro aan, want na één zomer zijn ze toch al versleten.

  3. @greet: Aha! maar zou het niet omgekeerd kunnen zijn? Omdat je er maar tien euro aan geeft, zijn ze na één zomer al versleten! 😉

    Ik ben benieuwd of de kwaliteit zo goed is als ze zelf beweren. Er waren er ook van meer dan 100 euro. Met swarovski-kristallen erop.

  4. Ik beloof dat ik er niet meer probeer op te letten: ’t is beGeeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: