Ik ben een rund

Een koe.

Dat moest er even uit.

Advertenties

Wat doe je vlak na een examen?

Het eerste examen – Frans – is in de handtas. Tot vlak voor het examen was ik krampachtig bezig met woorden en uitdrukkingen in mijn hoofd te rammen tegen de achtergrond van deel 1 van Mirthes spektakel (echt een goed nummer), wat ook tijdens het mondeling examen in mijn hoofd bleef hangen (“c’est à cause des garçons, Madame!”). Van horen zeggen heb ik een A+! Voor Frans! Vreemd is dat, want ik kan helemaal geen Frans. Hoeveel zou een Fransman dan krijgen?

Niet-rss-lezers zullen opmerken dat ik mijn header veranderd heb. En aandachtige niet-rss-lezers zullen bovendien ook opmerken dat de foto niet 100% perfect gestitched is, maar ik had nu eenmaal geen zin in een derde poging. Ik had zelfs geen zin om mijn kostuum uit te trekken. Lui is the word I believe…… yes….lui. Het is een foto van mijn bureau hier op kot, zoals die er toen toevallig bijlag op het moment dat ik terugkwam van dat examen (“waar is die cursus Frans dan?”, vraagt u zich af. Wel, die was te wit, dus heb ik hem opgeruimd.) en het is tijdelijk de header omdat het mijn laatste weken zijn, hier in de kelderloft.

Ondertussen zijn ze er bij de VRT blijkbaar al van overtuigd dat Obama de democratische presidentskandidaat zal worden in de VS. De woorden “zo goed als zeker” die de Ter-Zake-mensen hierbij in de mond nemen doen mijn wenkbrauw toch wat fronsen. Iedereen weet intussen toch wel dat de zgn. “superdelegates” zullen bepalen wie het tegen McCain zal opnemen, en dan wil ik nog wel eens zien wie die gaan kiezen. En wat als Florida (waar Clinton won) en Michigan (haar homestate) plots wél meetellen?

VRT-journalisten durven wel vaker te voorbarig te zijn met hun conclusies. Daarnet zag ik de aankomst van de Giro en het was een massasprint. Benatti en Cavendish gaan zij aan zij over de streep, waarbij de commentator “Cavendish wint! En dat op zijn verjaardag!” uitschreeuwt. “Daar geloof ik niks van”, dacht ik bij mezelf. Hoe kon die commentator dat met het blote oog uitmaken? En als ik had moeten gokken, dan had ik Bennati gegokt. Toen de herhaling getoond werd, begon de commentator (ik weet niet wie het was) te twijfelen: “Of was ik te vlug?”. Zelfs bij het bekijken van de fotofinish was nog steeds niet uit te maken wie de winnaar was. Uiteindelijk bood het luchtbeeld uitsluitsel: Bennati was de winnaar. In stille triomf zat ik in mijn zetel de VRT-man “loser” te noemen, en mezelf “winner”. Natuurlijk gebeurt dat ook enkel als je helemaal alleen bent.

Wat doe je vlak na een examen? Wel, ik heb het hierboven haarfijn beschreven.

Mijn Havaianas

Járen heb ik ernaar gezocht. Letterlijk járen. 2006 en 2007.  Slippers, sletsen, flipflops, welke belachelijke naam je het ook wil geven, het doet er niet toe. Ik wilde simpelweg iets om naar buiten te kunnen gaan op een zomerse dag zonder dat mijn voeten vuil zouden worden. Voila. En ik vond er geen. Toch geen naar mijn zin en in mijn maat.

Afgelopen weekend heb ik nog lopen zagen dat ik er nodig had, en wat lees ik maandag geheel toevallig op Brusselnieuws.be? (ja, kijk zelf maar he)
Toeval bestaat hoor! Ja, tuurlijk. Anyway, ik ging vandaag op weg naar de winkel in kwestie, redelijk onwennig zoals een man hoort te zijn als die zich op zijn eentje in de textielsector begeeft om iets te kopen wat hij nog nooit gekocht heeft. Havaianas… ik zweer het: ik had er voordien nog nooit van gehoord, maar blijkbaar is dat de wereldmarktleider in dergelijke spullen en hebben ze er al miljarden van verkocht. Hoe die miljarden erin geslaagd zijn mij totnogtoe te ontwijken, het is me een raadsel. Een beetje alsof je nog nooit van Coca-Cola hebt gehoord.
De winkel was kleiner dan verwacht. 1 muur hing vol met – ik zal het hier sletsen noemen. Die muur van pakweg 6 meter lang. Ik was alleen in de winkel. Alleen ik en de verkoper, die druk dingen aan het uitrekenen was met behulp van een zakrekenmachine. Het zag er allemaal heel belangrijk uit dus besloot ik hem niet te storen maar hem mij te laten storen en in tussentijd wat te doen alsof ik precies weet waar ik naar op zoek ben en een jarenlange ervaring heb in dit soort dingen. Die 6 meter muur leken opeens 2 meter want ik was verassend snel bij het einde van de collectie en de man was nog steeds aan het rekenen. Achter mij stond een kast waarin ook sletsen lagen, dus ging ik daar maar een kijkje nemen. Ik had 46 nodig, waarschijnlijk de grootste maat die ze hadden. Die vond ik tot dusver nergens, en prijzen waren ook nergens te bekennen.
“Je peux vous aider?”
Ik probeerde mijn opluchting te verbergen dat er een einde gekomen was aan de pijnlijke stilte.
“Vous parlez Neerlandais?”
“Een beetje.”
“Hm, je vais l’essayer on Français”.
Ik legde hem uit dat ik op zoek was in de categorie t/m 20 euro. Hij keek een beetje verbaasd en zei dat de goedkoopste 18,5 euro kostten, zonder te zeggen welke dat waren.
Em…ok. Hoe was hij eigenlijk van plan te helpen? Ik was als de dood dat er opnieuw stilte zou vallen, dus sprong ik in het gat.
“Comment on peut savoir le prix?”
Dat begreep hij niet. Ik herhaalde mijn vraag. Hij begreep het nog niet. Ik formuleerde het wat anders en hij stamelde iets in het Nederlands over dat ze elk model in alle maten en kleuren hadden of zoiets.
“Ja, maar hoe weet je de prijs?” vroeg ik een beetje geagiteerd.
“Aah, vous le demandez à moi.”
“Ah, ok….bien.”
Het was duidelijk dat ik niet veel hulp zou moeten verwachten. Geen inside tips over de voor- en nadelen van soorten sletsen, geen suggesties van modellen die binnen mijn prijscategorie lagen, geen wat dan ook. Gelukkig kwam er op dat moment een andere man binnen zodat we op dat moment met z’n tweeën waren. Ik besloot te observeren hoe die andere het zou aanpakken. Na net zoals ik wat op en af te hebben gelopen langs die muur, vroeg hij tenslotte of hij een bepaald paar in zijn maat had. Toen trok de verkoper de muur open en verscheen er een heel rek vol sletsen van dat genre in verschillende kleuren en maten. Ik kon het niet zien maar ik veronderstel dat mijn ogen toen geblonken hebben.
De man paste het paar even dat hem door de verkoper toegestoken was, keurde het goed, betaalde en vertrok. “Dat zag er eenvoudig uit”, dacht ik. Alleen zat ik nog steeds opgescheept met het probleem dat ik geen prijzen wist en ik had geen zin om het om de haverklap te vragen aan die autist die zich veilig achter zijn toonbank verschanst had en duidelijk voor iets anders in de wieg gelegd was. Bruin past bij alles, dus ik nam een paar bruine vast met zo’n bekend Braziliaans vlagske.
“Combien pour ceux-ci?”
“Vingt-cinq.”
Kon ermee door.
“Vous en avez en 46?”
Opnieuw ging de muur open. Geen 46 te bekennen, maar geen nood: de man ging backstage in zijn kot rommelen. Even later kwam hij terug met maat 45/46.
Passen, goedkeuren, betalen, opkrassen.

Bah, hatelijk. Ik ga nooit meer alleen kleren of schoenen kopen. Nooit meer zeg ik je.

Maar ik ben wel tevreden met het resultaat! Mijn Havaianas. Eens zien hoelang het duurt tot die zool het voor bekeken houdt.

Geslagen melk

Om 9u30 stond ik al in Delhaize vanmorgen. De zuivelafdeling baadde in geel licht waarin alles er vers en overvloedig uitzag. Ik zocht de goedkoopste kaas om op mijn pasta te kunnen strooien, maar mijn blik bleef hangen bij iets blauws. Het was de dop van een fles bio-lait battu, oftewel karnemelk, óftewel botermelk. Die laatste is trouwens mijn favoriete benaming. Botermelk. Dat klinkt toch verrukkelijk? Ik dacht aan mijn kindertijd, waarin ik enkele keren karnemelk dronk, zomaar om te proberen, maar het walgelijk slecht vond. Ik dacht aan mijn puberjaren, waarin ik karnemelk plots wél dronk. Met sloten! En hoe meer brokken boter erin dreven, hoe beter.

“Waarom niet?” dacht ik, en zo gebeurde het dat ik daarnet de fles in kwestie voor bijna de helft geledigd heb in één keer, met gesloten ogen, terwijl op de achtergrond “Building Steam With a Grain of Salt” weerklonk van DJ Shadow. Moment van de dag.
“Sweeeeet”, dacht ik direct daarna. Maar terwijl ik de boter van mijn lippen likte en de vettige witte delicatesse langs de binnenkant van de fles naar beneden zag lopen, bedacht ik dat het goedje helemaal niet zoet was, maar wel zuur.

Natuurlijk is karnemelk zuur. Niet héél zuur maar lichtjes zuur, zoals pickles chips, pindakaas of Gini. Het staat ook bekend als de beste dorstlesser die er is.

Nooit drink ik nog gewone melk.

Nooit.

Fietsbreuk

Ik heb het hem weer gelapt. Ik was nog maar vertrokken en *KNAL*, een schok, wat gewiebel, wat vreemde reacties als ik zigzagde en een ongewoon losse vering. En ik héb normaalgezien niet eens vering!

4 of 5 jaar geleden had ik het al eens meegemaakt op de Brugse vesten. Die schok en dan dat vreemde gevoel dat er een veer gestoken is ergens ter hoogte van je voorvork. Maar op het eerste gezicht lijkt alles in orde, dus rijd je gewoon verder. Van de Katelijnebrug tot de Dampoort heb ik zo gereden. Het is pas toen ik overstak aan het sas van de Dampoort dat ik merkte dat mijn kader….ik herhaal: mijn kader gebroken was. En ik herhaal ook hier: gebroken. De diagonale buis in twee. Zomaar. Plots. Bij het optrekken, dat wel.

Na dat incident had ik een gloednieuw kader gekregen, en dat heeft redelijk lang op zich laten wachten. Intussen reed ik rond met een liliputterfiets van bij de fietsenmaker.

Het ziet ernaar uit dat dit me opnieuw te wachten staat want ik heb geen zin in een nieuwe fiets. Tenzij ik mijn stuur en mijn zadel+zadelpen mag houden, dan ga ik er nog eens over nadenken. Ik sta afkerig tegenover nieuwe fietsen, als het geen koersfietsen zijn. Een fiets in Brugge, daar dokker je mee over kasseien en spring je over borduren, ontwijk je toeristen, snij je bochten af in nauwe steegjes en probeer je de mensen in de overvolle winkelstraten af en toe eens de stuipen op het lijf te jagen als ze weer eens vergeten zijn waar het trottoir is. Dat dóe je niet met een nieuwe fiets. Dat doe je met de fiets die je zo gewoon bent dat je er praktisch op vastgegroeid bent. Een nieuwe fiets, dat is alsof je plots op een qwerty moet typen, of met een auto moet rijden die je niet gewoon bent waardoor je je plots een groentje voelt in het verkeer, ookal heb je al lang een rijbewijs.

Zou dat eventueel te lassen zijn?

Studeermuziek zomer 2008

Op het einde van de vorige post over studeermuziek heb ik beloofd dat ik de volgende keer wat warmere muziek zou voorschotelen. Wel, ik zal mijn belofte houden. Het regent nu wel, maar de zomer hangt in de lucht. We studeren weer met het raam open en met korte broek of rok, en ’s avonds worden we getrakteerd op barbecuegeur door de buren. Dit is de soundtrack van een wat hetere blok die het allemaal wat aangenamer zal maken.

Federico Aubele: U kent allen ongetwijfeld Gotan Project. Die zal ik niet bespreken want dat kent iedereen toch. Dit is een tip voor wie op zoek is/was naar iets dat lijkt op Gotan Project. Federico Aubele is een Argentijn die houdt van zijn land en de muziek die er geproduceerd wordt, en tegelijk ook heel graag aan knopjes draait. Dat leverde twee albums op, de ene met een wat mooiere naam dan de andere (maak zelf maar uit welke): Gran Hotel Buenos Aires en Panamericana. Mijn aanbeveling? De eerste! Wat krijg je in Gran Hotel Buenos Aires (geef toe: dergelijke albumtitels doen je toch echt drómen??)? Akoestische gitaren die strakke akkoorden spelen, elektronische elementen eraan toegevoegd, een mooie vrouwenstem die onverstaanbare dingen zingt (Spaans dus) en een algemeen laybackgevoel. Waar voor uw geld! Dit hotel kijgt van mij alvast 5 sterren.

Album: Gran Hotel Buenos Aires
Luister: Ante Tus Ojos
(opgelet: als je naar meer info googlet of zo, is het Federico en niet Frederico!)

Calexico: Travelall/98-99 Road Map/Aerocalexico/Toolbox: Ik geef het grif toe: ik ben een Calexicoman. Om niet fan te zeggen. Maar als we het over warme blokmuziek hebben kan je er gewoon niet omheen. Calexico zit vol creativiteit die eruit moet. Daarom blijven ze maar muziek in het rond gooien. Ze gooien zelf ook onuitgegeven materiaal op het internet om gratis down te loaden, inclusief live shows. Zelfs tijdens hun tournees krijgen ze er niet genoeg van en blijven ze muziek produceren die dan als zgn “tour-album” wordt verdeeld. Travelall, 98-99 Road Map, Aerocalexico en het meest recente Toolbox zijn hier voorbeelden van. Je vindt er geen echte “liedjes” op (toch zeker niet op Travelall) maar eerder soundscapes. Dat is het woord dat ik erop plak. Laat ons wat vergelijkingen maken en beelden oproepen, want woorden op zich volstaan zelden om muziek te omschrijven. Neem nu Travelall. Dat is een soort van niet-elektronische ambientmuziek, doorspekt met geluidjes en konkelfoezende instrumenten. Neen, het is geen kakafonie, daarvoor is het allemaal te subtiel, te gevoelig, te zacht. Er wordt niet gezongen, alleen gespeeld. En waaraan denk je dan tussen twee hoofdstukken leerstof door? Aan Zorro, en aan rotswoestijnen, en aan lange highways met kadavers van slangen en coyotes. En het is warm en broeierig. En je zal je deze examenperiode nog lang herinneren.

Luister:
Aerocalexico: Crawlspace (Lastfm)
Travelall: Piker Sam (volledige mp3) (live)

Ry Cooder – Paris, Texas: De meester van de slide guitar! Paris Texas is soundtrack van de gelijknamige film en is één en al leegte en weemoed. De slide zoeft op en af over de steel van een akoestische gitaar, buigende tonen banen zich een weg tussen bizonschedels, cactussen en de woorden in je cursustekst. Eén nummer zou je beter skippen: “I knew these people” omdat het een – zei het heel mooie – conversatie is. Paris, Texas is trouwens een prachtige film over een man die de liefde van zijn leven probeert terug te vinden in, jawel, Texas.

Kijk en luister: de heerlijke openingscène.

“Waw Jo, dit is gewoon fantastisch! Ik zal nooit meer scalpels hoeven te gebruiken.”

Je kent ze misschien, die filmkes die ze draaien in de Brico of de Gamma, op van die kleine draagbare televisietjes die ergens op het einde van een rayon gezet worden, en waarin reclame gemaakt wordt voor één of ander product in een setting waar Jo met de Banjo zich thuis zou voelen.

Zou het geen sublieme grap zijn om stiekem de tape weg te nemen en dit filmpje in de plaats te laten afspelen, op de afdeling keukengereedschap? Het is alvast hetzelfde genre, met dezelfde stem, dezelfde muziek en dezelfde demo’s waarin het instrument schijnbaar perfect zijn werk doet en een verbluffend resultaat laat zien. Alleen: de beelden zijn ronduit weerzinwekkend.

via