Relaas van de pijnbank

“Ah u bent er al”.

Ik keek even naar mijn voeten en antwoordde nogal overbodig “inderdaad”.

“Ik zie dat u een presentatie bij hebt”, en hij wees naar mijn laptoptas. “U kunt misschien al beginnen….”. Hij maakte een aarzelend gebaar richting lokaal, maar ik wees hem er vlug op dat ik pas om 11u aan de beurt was.
Mijn promotor liep het lokaal binnen en wierp een vlugge blik op een lijst die er op tafel lag. Ik wist niet of ik nu binnen moest gaan of beter buiten bleef. Ik vatte dan maar wat ongemakkelijk post in de deuropening.
“Oja, inderdaad.” Hij keek op zijn horloge en vroeg toen “wenst u koffie?” De glimlach die hij erachter gooide verraadde dat hij vermoedde dat ik waarschijnlijk geen koffie wilde en dat was ook zo. Ik vroeg me intussen af waarom hij me altijd zo formeel aansprak. Het had misschien te maken met het deftig kostuum dat ik droeg en waarbinnen ik mijn gat eraf aan het zweten was.

Ik ging op een stoel zitten in de gang, sloot mijn ogen en concentreerde me op mijn ademhaling. Direct ging mijn hartslag naar beneden en ontspande ik me.
Na een kwartier kwamen Mr. DS en Mr. DV aangelopen. Vrolijk babbelend, T-shirt, de vakantie wenkte. Ik kreeg het nog warmer en toen ik ging staan bleef mijn geluksonderbroek aan mijn billen kleven.
“Blijf maar rustig zitten”, zei mr. DS. “Wie is er binnen?”, en hij wees naar de deur van het lokaal.
“Niemand”, antwoordde ik, niet van plan om opnieuw te gaan zitten want dat zou nutteloos zijn.
“Ok, dan kunnen we beginnen”.

En toen begon het. Enfin, het begon bijna. Blijkbaar wist niemand het wachtwoord dat bij de gebruikersnaam hoorde van de eigenaar van de laptop die er stond te draaien. Ik had een memorystick bovengehaald. Mijn laptop was enkel bedoeld als back-up voor het geval er iets niet marcheerde aan de laptop in het lokaal.
“Het is niet zoals in de film, waarin de hoofdrolspeler op het allerlaatste moment toevallig het wachtwoord weet te achterhalen door even na te denken”, merkte mijn promotor op. Mr. DS moest ermee lachen en ik glimlachte even. Net toen ik de tweede keer opperde mijn eigen laptop te gebruiken kwam Mr. DV terug met de eigenaar van het ding om hem te ontsleutelen.

“Wij luisteren”, zei mijn promotor, waarop ik op F5 drukte.

De presentatie liep als op wieltjes. Geen gestamel, geen versprekingen, geen West-Vlaams, just plain talking. Na wat 10 minuten tot een kwartier moest geweest zijn, werd ik uitgenodigd aan de andere kant van de tafel voor een spervuur van vragen. Mr. DS ging ertegenaan met een sympathieke glimlach, terwijl hij mijn argumenten en stellingen probeerde onderuit te halen.
“Ik probeer je wat uit je kot te lokken. Zo krijg je interessante discussies.”
“Euh, geen probleem.”
En ik vuurde tegenargumenten af op zijn tegenargumenten, tot ik geen pijlen meer had en ik de aloude studenten- en politici-truc bovenhaalde: beginnen zeveren over iets anders. Voor mij is het sowieso moeilijk om op het rechte pad te blijven als ik iets vertel, en niet voor zijwegen te gaan kiezen. Het deed dus deugd me eens te kunnen laten gaan, en ik dook in het eerste gaatje dat ik zag om de discussie ongemerkt in een andere richting te sturen. Ik vertelde honderduit over allerlei interessante ontdekkingen die ik tijdens mijn onderzoek had gedaan en ik merkte tot mijn tevredenheid hoe drie gezichten gefascineerd zaten te knikken.

Toen was Mr. DV aan de beurt, die mijn masterproef eigenlijk de grond in geschreven had in zijn beoordeling. Ik verwachtte het ergste, maar de storm bleef uit. Hij had twee vragen en allebei waren ze spek naar mijn bek.

Tot slot kreeg ik nog een afgemeten voorzet van mijn promotor. Of ik nieuwe dingen had ontdekt tijdens het maken van mijn presentatie waar ik eerder aan voorbij gegaan was? Dat was ik sowieso van plan te vertellen, dus kopte ik zijn voorzet perfect in de winkelhaak door te vertellen dat dat inderdaad het geval was en hoe “het licht op een bepaald moment was aangegaan”. Dat vonden ze blijkbaar grappig.

“Goed, de overige 3 minuten zullen we gebruiken om te delibereren.”
Ik bedankte hen kort, nam mijn tijd om mijn stick veilig te verwijderen (wat een pijnlijke stilte opleverde), en verliet het lokaal.

En toen was het voorbij.

5 Reacties

  1. Leuk geschreven. Om die aan de billende plakkende onderbroek moest ik zelfs lachen. Voor de rest voelde ik de spanning en stress tot hier in mijn zetel. Ben ik blij dat wij dat niet moeten doen zo’n presentatie.

    Zit het er nu allemaal op? Die presentatie ging in ieder geval uitstekend. Proficiat!🙂

  2. 3 minuten? *slik*
    Maar het klonk wel alsof het goed ging.

    Mijn complimenten. Je bent er vanaf!

  3. @Linn: thanks! alles zit er op, behalve de proclamatie en de diploma-uitreiking. (of tweede zit? Stel je voor).

    @Lene: ik heb ook de indruk dat het goed ging, maar tegelijk ben je nooit zeker na zo’n presentatie. Een mondeling examen valt bv beter in te schatten.

  4. Fwoe daar denk ik persoonlijk liever nog niet aan

  5. Geen West-Vlaams gesproken? I like!😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: