Mooiste rockstemmen

Een nieuw iTunes-lijstje is een feit. Het bevat 12 nummers met als gemeenschappelijk kenmerk een fantastische stem. Een mannenstem meer bepaald. Misschien maak ik er ooit nog wel eentje met de beste vrouwenstemmen, maar ik heb niet veel rockmuziek waarin een vrouw de lead vocals doet. Uhu, that’s right: ik heb me beperkt tot rockmuziek (in de brede zin van het woord).

Ik ben wel trots op mijn lijstje. Ik geef even de 6 eerste namen, en daarna geef ik speciale aandacht voor de 6 beste. Als je nu snel snel snel je feedreader aan het doorlopen bent, stel ik voor dat je eens terugkomt als je meer tijd hebt want anders zou het zonde zijn. Truly.

12. Bitter Sweet Symphony – The Verve
11. How To Disappear Completely – Radiohead
10. The Weeping Song – Nick Cave and the Bad Seeds
9. A Satisfied Mind – Johnny Cash
8. Glycerine – Bush
7. Showbiz – Muse

6. Burn That Broken Bed – Iron & Wine and Calexico

Iron & Wine is naast één van de mooiste groepsnamen die je kunt bedenken, ook het alias van zanger Sam Beam. Als je hem op straat zou tegenkomen, zou je hem uit medelijden een euro of twee in zijn verkleumde handen duwen en hopen dat hij de volgende nacht overleeft, maar ondanks zijn sjofele verschijning beschikt de man over een stem waar veel indiebands een arm of een been voor over zouden hebben. Mr. Beam maakte een plaat met de genieën van Calexico, die zich net als hijzelf vooral ophouden in de muzikale sfeer van het zuiden van de VS, waarbij Calexico zich nog iets zuidwestelijker situeert. Burn That Broken Bed vind ik het mooiste nummer dat uit de samenwerking is voortgevloeid, en ook het mooiste Iron & Wine-nummer tout court. Een aangenaam kabbelende groove van gitaren neemt je mee op een muzikale trip waarbij Sammekes stem je gelukzalig doet glimlachen. Gedempte trompetten steken hier en daar hun neus boven het woestijnzand en geven op het einde een serenade die rillingen over je ruggengraat jaagt.

5. Giant Sand – Red Right Hand

Giant Sand – weer een wonderlijke groepsnaam – is de hardhandige, ruwe en zongeblakerde vader van Calexico. Letterlijk bijna, want Giant Sand was de groep waar Joey Burns en John Convertino midden jaren ’90 cheers tegen gezegd hebben om op eigen houtje Calexico uit de grond te stampen. Giant Sand bestaat nog steeds, en de zanger is ook nog steeds Howe Gelb. Als deze naam je niks zegt, bekijk dan even de affiche van Dranouter 2008. De band produceert desert rock pur sang, geregeld doorspekt van country zoals je ze in de films wel eens hoort. Zoals gezegd klinkt het allemaal wat ruwer en primitiever dan het afgelikte Calexico. Met Cover Magazine maakte Giant Sand een plaat vol covers, waaronder Red Right Hand van Nick Cave. Howe Gelb pakt je bij je handje en laat je beetje bij beetje binnen in de knoert van een song die hij gecreëerd heeft. Hij heeft een heleboel lekkers achter zijn rug verborgen dat hij met mondjeslaat op je los laat: tempowisselingen, akoestische gitaarsalvos, stiltes, gefluister, en ondertussen buigt en wringt Gelb zijn stem alsof het een oncontroleerbaar projectiel is. Fenomenaal.

4. Deftones – The Chauffeur

De nummer 4 is ook een cover. Deftones zijn voor wie het nog niet wist geen woestijnratten, maar wel metalheads. Voor je met je wijsvingertje naar je scrollwieltje gaat om snel naar de nr. 3 van mijn lijstje te gaan: het is geen ik-brul-omdat-ik-mij-wil-afzetten-tegen-de-gewone-rockmuziek-achtige metal. In fact: The Chauffeur is bezwaarlijk metal te noemen. Een Duran Duran-cover for christ’s sake. Spooky, zo zou de meerderheid deze song noemen. Maar ik denk eerder aan auto’s als ik ernaar luister. Nu is het moment gekomen om op ‘play’ te klikken.

Hoor die gitaar. Dat is de basisriff van het nummer. Klinkt aantrekkelijk, niet? Wacht, hij moet zijn keel nog openzetten…  Hoor dat, hoor hoe Chino Moreno driiiiiiive zingt. En dan de brug…een ingehouden kopstem, een aarzelende gitaar…. even op de rand balanceren…. en er dan weer tegenaan. In een ordinair rocknummer zou de zanger siiiiiiiiiiing blue silveeeeeeeer zingen. Kudos echter voor de mannekes van Duran Duran die er singggggggggg blue silveeeeeeer van gemaakt hebben. Spooky! Nee, ik ga niet het hele nummer hier overlopen. Het leek me enkel de beste manier om duidelijk te maken hoe je hier naar kunt luisteren. It only gets better after this.

3. Tool – Reflection

Oei, dit is een goeie. Een extreem goeie zelfs. Reflection is wel een track op Tool’s legendarische album Lateralus, maar eigenlijk vormt het een onderdeel van het driedelige Disposition – Reflection – Triad. Samen duren ze een slordige 23 minuten (even lang als Wings for Mary en 10,000 days op hun recentste) (hence Viginti Tres –> drieëntwintig), en dat is te lang voor Youtube. Hoedanook is Reflection de kern van het drieluik. Een monsterlijk goed nummer met een bezwerende tekst, een bezwerende opbouw met fan-tas-tische zang (ook bezwerend, for the record). Daarvoor is natuurlijk James Maynard Keenan verantwoordelijk, naar mijn mening de beste zanger in het genre…ever. Het nummer gaat over narcissisme en zelfvoldaanheid waar een mens op den duur zelf ten onder gaat (het bevat ook verwijzingen naar de Griekse mythe van Narcissus). Het ritme stuwt de song naar voor, en heel langzaam, térgend langzaam, wordt er een climax opgebouwd. Normaal evolueert het nummer daarna in Triad, een soort offspin waarin al het gitaargeweld wordt losgelaten in één wervelende jam. Tool, of hoe metal getransformeerd wordt in kunst waar zelfs Mozart himself het hoofd voor zou buigen. De video, hoewel niet de officiële, is trouwens ook de moeite waard. Maximaliseer uw scherm, leun achterover en geniet.

2. Madrugada – Only When You’re Gone

Ja, ik ben er weer mee. Maar wie ze kent zal beamen dat qua indrukwekkende stem je niet om Sivert Høyem van Madrugada heen kan. Zoals Nick Cave, maar dan minder hol klinkend en een zwaardere bas-ondertoon. Only When You’re Gone is een nummer dat ik nog maar onlangs heb leren appreciëren en ik vraag me nu nog altijd af hoe dat zo lang heeft kunnen duren. Het is dan wel een droevige song, maar je wordt er niet echt depri van. Integendeel: je wordt er helemaal rustig van en je beseft dat je een hele dag non-stop naar alleen maar dit nummer zou kunnen luisteren. Respect voor de laagste stem en het grootste stembereik in dit lijstje. In het filmpje hoor je de live versie, begeleid door foto’s. It’s only when you’re gone and away, your ghost runs through me in that special way. Dat is waar….

1. UNKLE – When Things Explode

Ian Astbury’s band ‘The Cult’ was nooit een echte voltreffer. Zonde voor een man met zo’n -ZO’N- stem! Wat zou er gebeuren als zo iemand nummers gaat zingen van de hand van één van de beste songschrijvers ter wereld? Iemand zoals James Lavelle van UNKLE bijvoorbeeld? Het resultaat is te horen op UNKLE’s album ‘War Stories’ waar Astbury twee nummers inzong. Een voorproefje kreeg je hier al. When Things Explode is de laatste track van het album en een afsluiter van formaat. ‘S mans van weemoed en melancholie vergeven stem baant zich een weg tussen piano en strijkers in de richting van de moeder der muzikale explosies. “I saw my tears in your eyes, you saw your tears in mine. We watched it burn”, zo zingt Ashbury vervolgens, en voor je ogen zie je de eindeloze mogelijkheden die dit nummer met zich meebrengt voor het maken van een videoclip. Het zou in ieder geval een clip zijn met veel dynamiet, veel slow motion, veel vuur en veel emoties. De enige (volledige) clip die ik echter gevonden heb op Youtube is een onozel filmpje van iemand die gelooft dat 11 september fake was. Maar goed, luisteren volstaat.

Advertenties

Op avontuur in Lilliput

Uitverkoop in de kledingwinkel. Ik denk: “alleen de extreme maten zullen nog over zijn, dit is mijn kans”. Ik daarnaartoe in de hoop een jeans te vinden in maat 32 met lengtemaat 36. Wat vind ik? Alle 36’s zijn merkwaardig genoeg weg. Waar zijn al die grote mensen dan? Ik kom zelden iemand tegen waar ik tegen kan praten zonder te moeten buigen.
Pech gehad. Ik zoek dan maar nog wat tussen polo’s en t-shirts en pulls en zo, en wat blijkt: alléén xl’s en xxl’s te vinden, en hier en daar een small.

Schoenen! Gisteren vond ik in niet nadergenoemde schoenwinkel een paar schoenen van le Coq Sportif in mijn maat (46). Mijn ma zegt: bij Torfs hebben ze die ook en je broer wil ook (die) schoenen. We gaan daar morgen wel eens kijken (maar no way dat ik met dezelfde schoenen ga rondtjoolen als mijn broer).
De volgende dag (vandaag) bij Torfs…. do I have to proceed? Mijn broer met de alom tegenwoordige maat 44 vindt natuurlijk direct een ander paar dat hem aanstaat. Ik, met de -dacht ik- toch ook redelijk veelvoorkomende maat 46 word geconfronteerd met 1 en een half rekje waar natuurlijk niks vermeldenswaardigs tussen steekt.

Geen nood, denk ik; ik rijd gewoon zelf terug naar de niet nadergenoemde winkel van gisteren en ik pik daar mijn fel gegeerd paar schoenen mee. Ik kom aan in die winkel, ik loop naar de plaats waar….. do I have to proceed? Dit waren ze:

Zoveel ongeluk….. betekent dit dat ik het allemaal heb opgespaard voor vanavond en Rusland gaat winnen? Of gaat de trend zich verderzetten en gaan die Hollanders……  hm?

In Brugge krioelt het trouwens van de Hollanders. Allemaal in Oranje. Allemaal hebben ze er niks beters op gevonden dat in België, voor de neus van de Belgen met hun armtierige Rode Duivels, naar hun nationaal team te gaan kijken. Arch, de arrogantie. Go Rusland. Go wie dan ook die tegen Holland speelt (behalve Duitsland eventueel. Maar in het geval van zo’n finale kan het me al lang niet meer schelen wie wint).

Schrift

Er was eens een stokje dat veel te laat werd aangenomen…

Er was eens een jongetje dat lange tijd zo’n hulpstuk op zijn potlood moest schuiven om dat ding correct te leren vast te houden.

Er was eens een jongetje dat 20 jaar later nog altijd op dezelfde manier schreef.

Er was eens een snelle bruine vos die over een luie hond sprong. Je zal hem wel vinden.

Het waren de enige twee kleuren die over waren

Aan alles komt een einde. Aan alles. Alleen duren sommige dingen wat langer dan andere. Wat nu voorbij is begon toen ik als peuter de eerste keer de peutertuin binnenstapte….of kroop….gedragen waarschijnlijk. Hoe dan ook: toen begon mijn schoolloopbaan. Beginnen met leren de puzzelstukjes in de juiste vormpjes te plaatsen, daarna binnen de lijntjes te kleuren, daarna lezen, schrijven, cijferen, hoofdrekenen, spelling, Frans, en een hele santeboetiek tot de verschillende mechanismen van coalitievorming. Dat laatste was gisteren en vandaag legde ik succesvol mijn laatste examen af.

De laatste keer echt gestudeerd als student aan de universiteit. De volgende keer zal misschien voor een cursus Spaans zijn, of Photoshop, of kantklossen. You never know ey.

De laatste keer; dat verdient een paar sfeerbeeldjes dacht ik. Voor de gelegenheid heb ik mijn cursus syllabus wat verfraaid met bladwijzers per hoofdstuk (oranje) en per tekst (roze).Voor je opmerkingen gaat geven, zie titel.

Ok, wat gaan we nu doen? O, wacht, I know, masterproef verdedigen. Crap.

10

10 jaar geleden zat ik in het derde middelbaar.
10 maand geleden was ik druk bezig met de keuze van de camera.
10 dagen geleden zat ik in de tuin te studeren en tegelijk naar de vliegtuigen te staren die strepen trokken door het luchtruim, en ik verlangde ernaar zelf op reis te gaan.
10u geleden callde ik het a day en liet ik mijn cursus voor wat het was om wat naar Carl z’n kop te gaan kijken.
10 min. geleden maakte ik mezelf wijs dat ik mij weldra op mijn laatste pak studiemateriaal zou storten.
Over 10 min. ga ik mezelf op mijn laatste pak studiemateriaal storten.
Over 10 uren zal ik vis staan bakken en puree maken.
Over 10 dagen kijk ik met spanning naar de finale van Euro 2008.
Over 10 maanden is het zondag 19 april en wordt de Amstel Gold Race gereden, maar die interesseert me slechts matig. Misschien zal ik lesvoorbereidingen aan het maken zijn.
Over 10 jaar organiseren België en Nederland het WK voetbal en ga ik daar met volle teugen van genieten.

Zo, en nu begin ik ermee.

Let’s get on with it!

Na al het gedoe gisteren (Firefox 3 en de overbelaste servers, bloedstollend voetbal, en hier eindigt de opsomming) ben ik hopeloos achter op mijn schema. Dat is behoorlijk lastig want ik zou over 1001 dingen willen schrijven, maar mijn geweten laat het niet toe: telkens als ik de muis richting wordpress-snelkoppeling beweeg snauwt hij mij toe: “blokken!” en dan gehoorzaam ik braafjes (behalve nu). In plaats daarvan procrastineer ik op andere manieren en verlies ik tijd die ik, als ik hem dan toch wilde verspillen, beter had gebruikt om een leuk verhaal te posten.
Niet dus, maar het is enkel uitstel. En uitstellen, dat is toevallig één van mijn specialiteiten.

Downloadday

Dat is dus vandaag. Of ook niet. Die krabbers in Amerika hebben 10u ’s morgens uitgekozen als aanvangstijdstip, plaatselijke tijd. 10u ’s morgens in San Francisco, dat is 19u ’s avonds hier. Hadden ze 12u ’s nachts uitgekozen dan was het hier tenminste al 9u ’s morgens.

Enfin, wachten tot vanavond dus, wanneer die mozillamannen uit hun bed zijn. Geen ramp, er zijn belangrijkere dingen in de wereld dan een internetbrowser.

(en dat wil een wereldrecord breken. Tssssk.)

Nog eens de link.