Jaarlijkse vakantie #1

Ik ben ermee weg. Geniet van het mooie weer, dan zal ik hetzelfde doen. Ik ben terug over twee weken, hopelijk heb ik dan wat interessants te vertellen.

Reisjukebox

Eén van de leukere dingen aan je koffers maken is de muziekselectie. Wat gaan we draaien morgen in de auto? Het mag niet op de zenuwen werken, niet die van mij, niet die van mijn neef die verknocht is aan U2 en Grandaddy, en zeker niet die van mijn twee grootouders achterin. Een fragiel evenwicht. Uiteindelijk is dit de selectie die meegaat in mijn cd-portefeuille:

– Sigur Rós – Ágætis Byrjun
– Okkervil River – Down the River of Golden Dreams
– Hooverphonic – Blue Wonder Power Milk
– Gotan Project – Lunático
– The Verve – Urban Hymns
– Fleetfoxes – Fleetfoxes
– Calexico – The Black Light
– Calexico – Hot Rail
– Madrugada – Madrugada
– José González – Veneer
– Radiohead – In Rainbows

Begin van de dag

  • 29/6/08: En ik zag Gorillaz. En ik hoorde Feel Good Inc. En Gorillaz waren seriemoordenaars. Het ene slachtoffer viel na het andere. En toen werd ik wakker en zette ik mijn radiowekker wat stiller.
  • 1/7/08: Een vrouw gilde. Alsof ze in een gevecht verwikkeld was om leven en dood. Ze gilde opnieuw. Deze keer klonk het veel vreemder.
    “Wat een vreemde stem heeft die vrouw”, dacht ik.
    Opnieuw gilde ze. Ik opende één oog.
    “Het lijkt op een haan. Stel je voor: een vrouwelijke haan. Kan dat? Een vrouwelijke haan?”
    Opnieuw dat gekrijs.
    “Nee natuurlijk niet, dan zou het een kip zijn. Een kip maakt andere geluiden. Maar wie maakt dit geluid dan?”
    Een laatste keer klonk de gil.
    “Het is een verdomde haan!” Ik kijk op mijn klokradio: 5u in de morgen. Ik kon me niet herinneren dat ik al eerder door een haan was gewekt.
  • 6/7/08: De vrouw aan de telefoon beantwoordde alle vragen.
    “Ha, alles verkeerd”, dacht ik bij mezelf. “Hopelijk doet die andere het beter”.
    “Wat doe je nog vandaag?”, vroeg de presentator.
    “Hela, waarom laat je de tegenkandidaat niet aan de beurt?”, dacht ik verontwaardigd.
    Toen werd ik wakker en was de quiz in 70-80-90 voorbij.
  • 7/7/08: Er is een grote ruimte met een open haard in het midden die afgesloten is door een hek. Of nee, het hek staat open. Er gaat iemand in. Het hek sluit zich. Het is gelijk Indiana Jones want nu komt het plafond van de open haard naar beneden en er zitten allemaal scherpe pinnen aan. Ze komen dichter en dichter. De persoon die erin zit ken ik niet, maar zijn laatste seconde heeft geslagen. Dichter. Auwtch.
    Het hek gaat weer open, er gaat weer iemand in om een kijkje te nemen. Wat een stommeling. Ja, natuurlijk gaat het hek weer dicht. Ja hoor, daar komt het plafond weer. Hopla.
    Het hek gaat weer open. Wat? Moet ík erin? Zie ik eruit alsof ik zo stom ben? Excuseer, de telefoon gaat. Mijn pa neemt hem op. Nu raak ik niet meer in slaap.
  • 16/07/08: “Snel! Sluit de deur!!”, riep de vrouw terwijl ze gezwind langs onze achterdeur binnenglipte. Ik aarzelde even, stak mijn hoofd uit de deuropening en keek in de duisternis. Ik zag niets maar ik hoorde het gebrom van een groot dier: een beer. Zo snel ik kon deed ik de deur dicht en begon aan de sleutel te draaien terwijl ik door het raampje bleef kijken maar niks zag. Ik bleef de sleutel maar draaien, het leek een eeuwigheid te duren vooraleer de deur stevig gesloten was. Toen ik de sleutel eindelijk niet meer verder kon draaien begon ik door het huis te lopen om te zien of alle ramen en deuren dicht waren. Aan de andere kant van het glas bleef het gegrom me volgen.
    Ik schoot zwetend wakker terwijl mijn hart razendsnel tekeer ging. “Now that’s what I call a dream”, dacht ik slaapdronken. Daarna draaide ik me op mijn andere zij en viel opnieuw in slaap voor het begin van een nieuwe droom die ik me niet meer herinner.

Als je er snel bij bent kun je je dromen opschrijven voor je ze vergeet. Van deze die ik hierboven beschreven heb herinner ik me alleen de haan en de beer nog.

Avondstress

Ik zit wat de nieuwe lay-out van Last.fm te bestuderen en tegelijk kijk ik met een half oog naar tv en plots realiseer ik me dat ik al urenlang mijn nekspieren zit op te spannen en met mijn voeten lig te draaien. Mijn mond is kurkdroog en ik slik voortdurend ook al heb ik geen speeksel. Stress? Overspannen? (In de vakantie??) Waarom dan wel? Is het misschien vermoeidheid? Of is het dat ik vandaag niet aan sport heb gedaan en ik krampachtig energie probeer kwijt te raken?
Het is in elk geval niet de eerste keer dat mij dat ’s avonds overkomt. Gelukkig slaat mijn hart normaal.

Please tell me

En terwijl ik als één van de eerste kan vertellen dat Ricardo Ricco betrapt is op epo, reik ik graag een prijs uit aan wie…

– Me kan vertellen hoe je in Firefox ervoor zorgt dat je bij “find as you type” onmiddelijk de standaard-zoekbalk krijgt (waar je maw op ‘volgende’ kunt klikken).

– Me kan vertellen hoe ik heel snel heel goedkoop aan het boek van “De weg naar Mekka” kan geraken voor ik op reis vertrek zondag.

– Me kan vertellen waarom ik de laatste tijd zoveel steken heb ik mijn zij (zowel links als rechts) bij het lopen of snel wandelen. Alsof mijn ingewanden uiteen worden getrokken.

– Me kan vertellen wat ik daaraan kan doen.

Vakantieregime

Zondag begint voor mij de echte vakantie. Zondag vertrek ik vroeg in de ochtend voor 2 weken naar Zwitserland. Daarna ben ik een week thuis, vervolgens een 10-tal dagen in Jordanië, één dag thuis, 3 dagen in Oostenrijk, 1 dag thuis en een weekend in Parijs. Om maar te zeggen: veel geblog moet je niet verwachten.

Zondag, dat is ook het weekend van de Gentse feesten. Het weekend van de zaterdagavond waarop Madrugada zal optreden in de Minnemeers op Boombox. Het optreden waar ik twee tickets voor had. Twee…nutteloze….tickets as it turns out to be. Dat is lastig want er is binnen mijn kennissenkring geen hond die die groep kent buiten enkele enkelingen. Deze die ze wel kennen zijn het erover eens: de onwetenden hebben ongelijk, ookal kunnen ze er niks aan doen. Treden ook op: Barbie Bangkok

Enfin, wie interesse heeft om mijn twee arme tickets (eigenlijk toegangscodes) voor dit zo goed als uitverkochte te adopteren: laat maar weten via email (onder ‘contact’).

Filmervaringen

Ach ja, ik ben nu toch bezig en ik heb plots zin om al mijn inspiratie uit te melken. En ik zie net dat ik twee saaie posts geschreven heb. Achter elkaar. Mijn excuses!

Voor wie niet teveel wil nadenken: een niemendalleke. Over film. In lijstjesvorm. Ain’t that nice? Kun je snel lezen. Geen dank.

  • Die keer dat ik ontroerd was: Titanic (Ik was 13).
  • Die andere keer dat ik ontroerd was: Crash (onlangs. En terecht! Bij de scène met de crash.)
  • Die keer dat ik kwaad was: The Pianist (als ze die man met rolstoel en al naar beneden gooien).
  • Die keer dat ik misselijk was: Schindler’s List (niet vandaag).
  • Die keer dat ik niet meer bijkwam van het lachen in de cinema: Wrongfully Accused
  • Die keer dat ik de dvd terugbracht naar de videotheek nog voor de film afgelopen was: The Aviator
  • Die keer dat ik als gehypnotiseerd naar de aftiteling zat te staren: The Motorcycle Diaries
  • Die keer dat ik gefrustreerd was door de afloop: Heat
  • Die keer dat ik gefrustreerd was door het nihilisme: The Big Lebowski (kutfilm)
  • Die keer dat ik bang was: The Blair Witch Project (alleen thuis, 2u ’s nachts, en één lampje dat brandde op 6 meter afstand).
  • Die keer die je het beste als awkward kunt omschrijven: de seksscène in Brokeback Mountain, gedubt in Duits, in een volle Oostenrijkse cinema. Twee mannen die dingen doen in het tent en daarbij Duits praten: je wil het niet meemaken (zelfs homo’s zullen het met me eens zijn…. hoop ik). En waar kijk je naar? Naar het scherm? Naar je buur? (waarna die je ongetwijfeld op een andere manier zal gaan bekijken).
  • Die keer dat ik me achteraf depressief voelde: La Meglio Gioventú (in twee keer bekeken, gescheiden door een half uur pauze).
  • Die keer dat mijn pa zodanig schrok dat hij zijn rode wijn op zijn hemd morste: Munich (de ontploffing in het hotel).

Niet-exhaustieve lijst

Feel free om zelf uw ervaringen te delen in de vorm van een blogpost die perfect past in deze komkommertijd (de crisis!!!! buiten beschouwing gelaten).

Crisis

Het is de schuld van het land. Van de instituties. Niet van de Vlamingen of de Walen of de Brusselaars of de begijntjes of de konijntjes. Zo, dat is dat. Dat is het belangrijkste wat ik erover wilde zeggen. Hieronder ga ik even zeggen waarom ik dat denk (alhoewel, als ik pretentieus ben zeg ik gewoon dat het zo ís).

Hoezeer ik de provincialen van de CD&V en de NVA ook veracht, hoe idioot hun ideeën ook zijn, toch is het niet hun schuld dat het land in crisis is. En hoe koppig die Franstaligen ook zijn, en hoe vastgeroest hun visie ook is, en hoe stereotiep ze de Vlamingen ook afschilderen, het is evenmin hun schuld.

Je kunt de beide partijen moeilijk verwijten dat ze het spel spelen volgens de regels. En het zijn die regels die niet deugen. Welke regels? On avant:

Federale en deelstaatverkiezingen vallen niet meer samen: je kunt niet verwachten dat partijen toegevingen gaan doen als er volgend jaar opnieuw Vlaamse verkiezingen zijn. Dat is de logica zelve.

Er is geen kieskring die het hele land omvat. Gevolg: alleen Franstaligen kunnen op Franstalige partijen stemmen en alleen Vlamingen kunnen op Vlaamse partijen stemmen. En waarom zou je rekening houden met de vragen en behoeften van een bevolkingsgroep waar je toch nooit stemmen zal kunnen rapen? Je krijgt dus twee kampen die argumenten bouwen met twee totaal verschillende achterbannen in het achterhoofd. Het parlement is geen federaal parlement, dat is een Vlaams parlement en een Franstalig parlement dat samen wordt gezet. Idem voor de regering. Als de CD&V een deel van hun stemmen aan de andere kant van de taalgrens zou moeten halen zou het wel twee keer nadenken voor ze een grote bek optrekken over een staatshervorming. Zolang er geen federale kieskring is (wat in andere federaties gangbaar is) zal daar niks aan veranderen.

Dus: ik ben voor een staatshervorming. En wel in de vorm van een federale kieskring en het samenvallen van verkiezingen. Dat zou een heleboel problemen oplossen. Jammergenoeg is CD&V-NVA er natuurlijk niet voor te vinden. Daar hebben ze geen rationele argumenten voor (aparte verkiezingen onderstrepen het verschil tussen de federale staat en de deelstaat, en een federale kieskring is voor Dewever al helemaal niet bespreekbaar want federaal=slecht want federaal=onwerkbaar. Zoek daar zelf maar eens de logica achter. Nochtans heeft Bartje gestudeerd.). Als de verkiezingen in de deelstaten samenvallen met de federale verkiezingen is het bovendien ook gedaan met de ridicule verhuis waarbij leden van het Vlaams parlement en de Vlaamse regering schaamteloos deelnemen aan de federale verkiezingen, alsof ze zelf de point van een federale staat niet doorhebben. België heeft nog veel te leren op dat vlak.

Hans’ visie

Ok, dit is misschien niet zo interessant, maar ik had gezegd dat ik specifiek ging letten op Hans De Clercq en zijn voorspellingen tijdens de Tourrit naar Hautacam. Zogezegd, zogedaan en dus zat ik met een bic en een bladje papier voor de tv, als een echte freak nota te maken van Hans’ vooruitziendheid.

In chronologische volgorde:

Er is een ontsnapping op één van de eerste colletjes van de dag, derde categorie.
Voorspelling: “Als ze bovenkomen met 1′ voorsprong, dan zou het kunnen dat ze 5 à 6′ voorsprong zullen hebben aan de voet van de Tourmalet”.
Uitkomst: het peloton neemt rustig de tijd voor een plaspauze en de bevoorrading. De kopgroep loopt 8’30” uit, De Clercq scoort.

Eén van de renners in de kopgroep is Cancellara van CSC.
Voorspelling: “CSC hoopt waarschijnlijk Cancellara over de Tourmalet te krijgen zodat hij hen van dienst kan zijn in de aanloop naar Hautacam”
Uitkomst: in de aanloop van Hautacam zorgen Voigt en Cancellara voor een verschroeiend tempo zodat de achtervolgende groep niet meer kan terugkeren. De Clercq scoort opnieuw.

Een renner van Agritubel (Bichot) probeert de sprong te maken van het peloton naar de kopgroep.
Voorspelling: “Dit is hopeloos.”
Uitkomst: Bichot komt heel dicht bij de kopgroep (10″ volgens Wuyts, 35″ volgens de GPS), even ziet het ernaar uit dat De Clercq ernaast zat. Uiteindelijk is Bichot er dan toch niet in geslaagd de kloof te dichten. De Clercq blijft op koers.

Voorspelling: “Het zou me niet verwonderen als er een favoriet zou wegspringen in La Mongie (4 kilometer van de top van de Tourmalet). Dit is een uitgelezen moment.”
Uitkomst: er gebeurt niks in La Mongie. Jammer, Hans!

Voorspelling tijdens beklimming van de Tourmalet: “Als er een renner als Ricco ontsnapt zal er waarschijnlijk een CSC-er meegaan”.
Uitkomst: twee renners van Saunier Duval (de ploeg van Ricco) delen een prik uit en simuleren een demarrage. Jens Voigt van CSC volgt onmiddellijk in hun wiel. Puntjes voor De Clercq.

Voorspelling: “Andy Schleck is waarschijnlijk in vorm.”
Uitkomst: not! Andy Schleck gaat er meteen af op de slotklim. Het is zijn broer die uiteindelijk de show steelt.

Voorspelling: “Saunier Duval is waarschijnlijk iets van plan op de Tourmalet. Pionnetjes uitzetten voor een aanval van Ricco bijvoorbeeld.”
Uitkomst: na de prik van Saunier Duval en de reactie van CSC, hebben de eerstgenoemde niets meer ondernomen. Te voorbarig, Hans!

Op de Tourmalet rijdt Di Gregorio weg uit de kopgroep. Hij zal als koploper de slotklim naar Hautacam aanvatten.
Voorspelling: “Di Gregorio gaat de etappe niet winnen. In het dal gaat er misschien een minuut af zodat hij nog 5′ over heeft aan de voet van Hautacam, en dat is te weinig.
Uitkomst: “In het dal rijden Voigt en Cancellara zo hard dat Di Gregorio amper één minuut over heeft als hij de klim aanvat. Het duurt niet lang voor hij gegrepen wordt. Hans had gelijk, maar zijn voorspelling was iets bescheidener dan de werkelijkheid.

De klim naar Hautacam gaat van start.
Voorspelling: “Het zou me niet verwonderen als Ricco al heel vlug gaat aanvallen.”
Uitkomst: De klim is nauwelijks begonnen of Ricco probeert te ontsnappen. Right on, Hans!

Voorspelling: “Als Ricco wegrijdt gaan de klassementsrijders niet laten begaan. Deze keer zullen ze meegaan.”
Uitkomst: Frank Schleck en Cadel Evans gaan zonder probleem mee in Ricco’s demarrage. Ricco houdt op met aanvallen en zakt wat terug. Hij is duidelijk minder goed dan de vorige dag en De Clercq zijn al bij al evidente voorspelling komt uit.

Conclusie: Je kunt zeggen wat je wilt, maar Hans De Clercq sloeg de nagel vaker op de kop dan dat hij kemels schoot. Misschien doe ik eens hetzelfde met De Cauwer. Of toch niet want ik vind het zelf nogal slaapverwekkend.

Och Karl….

Heeft het iets met zijn voornaam te maken? Of is het de gewenning? Is het misschien een gebrek aan talent, zoals bij die andere Karl die eigenlijk Carl heet?

Ondeugende Karl

Niks van dat alles, maar enkel een kwestie van voorkeur. Ik moet Karl Vannieuwkerke niet. Althans niet in zijn praatprogramma Tour 2008. Karl spreekt op een geheimzinnige manier. Alsof alles wat hij zegt tussen ons beiden moet blijven. Hij heeft het fijnste der fijne glimlachjes op zijn mond. Een mond die hij amper durft open doen als hij spreekt. En zijn ogen blinken. Pretlichtjes alsof hij ondeugende dingen aan het vertellen is. Ik krijg er koude rillingen van en voel de neiging om hem iets ruws, iets grofs, iets bijtends toe te schreeuwen zodat hij weer normaal zou doen.

“Michael, hoe heb jij de rit van vandaag beleefd?”
“Wat vind je van de winnaar?”
“Beschrijf eens het gevoel van als eerste over de eindstreep te komen.” *Knipoog* Komaan Michael vertel nog eens over die emoties, die vreugde, die eindeloze triomf, die eindeloze glimlach, jajaaa toon die witte tanden nog maar eens.

Karl, hou op je te gedragen als een klein meisje en wees eens een echte presentator. Probeer eens een gesprek te hebben met je gasten in plaats van er een langgerekt interview van te maken. Hengel niet steeds achter die verdomde clichés en vraag eens iets onvoorspelbaars.

Vroeger was het beter

Ach, die nostalgie, die heroïek, die bikkelharde strijd van man tegen man. Karl krijgt er geen kippenvel van, Karl stelt er zich accordeonmuziek bij voor. Jawel, dát is de Tour voor Karl: accordeons, du pain, du vin, du boursin en coureurs die eigenhandig hun fiets herstellen in de jaren stillekes. Stel je voor! De coureurs moesten zelf hun platte banden verwisselen! Wat een helden waren dat toch! Deelnemers van de Dakar rally die toevallig voor hun tv zitten lachen Karl hartelijk uit. “Een platte band in een Frans dorpje is niet hetzelfde als een opgeblazen motor in de Sahara”, zullen zij je vertellen.

Karl en zijn rode draad

Karl stelt zijn gasten een dozijn vragen die hij allemaal netjes genoteerd heeft. Die vragen hebben geen logische volgorde en Karl vindt het niet nodig er een vorm van overgang tussen te steken. Nee, Karl laat gewoonlijk even zijn adem stokken, één seconde maar, en stelt dan een volgende vraag, met precies dezelfde intonatie als de vorige. Desondanks gaat die vraag over iets compleet anders. Over de ervaringen van Tom Waes bij het Kanaalzwemmen bijvoorbeeld.

“Collega Lieven van Gils is op zoek gegaan naar die smid, en dit…is het resultaat”

“Dit is het resultaat”, dat zegt hij elke dag opnieuw. De “aat” in ‘resultaat’ spreekt hij bijna fluisterend uit. “Dit is het resultaat, maar vertel het niet verder want eigenlijk is het een geheim!!!

[…] (1 seconde waarin Karl even zijn adem inhoudt)

“Michael, heb jij iets opgevangen van de stunts van Tom?”
“Nee, maar hij heeft me er vandaag tot in den treure over verteld.”

Tom Waes lacht ongemakkelijk en zoekt tevergeefs naar een stuk decor om zich achter te verstoppen.

Awkward

Op een kaal plein onder een kaal zeil en onder kale belichting staat een kale grote tafel. Er zitten slechts 3 mensen aan met elk één glas wijn. “Je hebt zeker nog nooit zo snel wijn gedronken, Michael?”, vraagt Karl aan Boogerd, wijzend op diens lege glas dat contrasteert met de 2 nog halfvolle glazen. Net op tijd weerklonk er accordeonmuziek waarbij Karl weer een sprookjesachtig verhaal opdiste over een “mooie” of “lelijke” coureur die 60 jaar geleden de Giro verloor omdat hij een te lange plaspauze had ingelast. Wat een verhaal! Een standbeeld voor de man! Er wordt een grote foto getoond van de vent in kwestie maar hij is zo goed als onherkenbaar door het kikvorsperspectief dat de cameraman inneemt. Voor Boogerd kwam dat shot net op tijd zodat zijn schaamrood niet in beeld kon gebracht worden. Hier zullen nog maanden grapjes over gemaakt worden.

Elders is het beter

Mart Smeets is de Nederlandse collega van Karl. In zijn programma vertelt Mart Smeets en hij laat vertellen. Er ontstaan luchtige en interessante gesprekken, vrij van stille seconden vlak voor de presentator aarzelend een nieuwe vraag stelt. Waarachtige gezelligheid, daar op het terras bij de NOS, een kleine compensatie voor de malaise die de Nederlandse kijker een hele namiddag te verduren heeft gekregen in de vorm van het live-commentaar bij de koers.

Maarten Ducrot: “Het is niet zoals bij de spoorwegen dat je aan een hendel trekt en het plots harder gaat”

Als er zo’n hendel bestaat, dan kunnen we er in België wel één gebruiken.

PS: Gelukwensen… (om niet te zeggen “Kudos”… en dat mag je letterlijk opvatten if you catch my drift)

  • … voor Lieven Van Gils die er elke avond weer in slaagt chique volk aan zijn signeertafel te krijgen,
  • … voor Michel Wuyts en zijn fichebak, voor zijn eindeloze kennis, aangename commentaar en koersinzicht,
  • … voor Hans De Clercq en zijn inside-informatie, zijn gegoochel met cijfers en rankings en zijn dictielessen (zijn Nederlands is al veel verbeterd al is er nog werk aan),

Hans de Clercq: “Ze zien ze nu rijden en dat werkt natuurlijk als een stier op een rode lap.”

  • … voor Karl Vannieuwkerkes commentaar bij tennismatchen, waar zijn gefluister perfect tot zijn recht komt.

Vandaag zal ik Hans De Clercq wat onder de loupe nemen. Eens zien of zijn voorspellingen steek houden.