Jaarlijkse vakantie #1

Ik ben ermee weg. Geniet van het mooie weer, dan zal ik hetzelfde doen. Ik ben terug over twee weken, hopelijk heb ik dan wat interessants te vertellen.

Advertenties

Reisjukebox

Eén van de leukere dingen aan je koffers maken is de muziekselectie. Wat gaan we draaien morgen in de auto? Het mag niet op de zenuwen werken, niet die van mij, niet die van mijn neef die verknocht is aan U2 en Grandaddy, en zeker niet die van mijn twee grootouders achterin. Een fragiel evenwicht. Uiteindelijk is dit de selectie die meegaat in mijn cd-portefeuille:

– Sigur Rós – Ágætis Byrjun
– Okkervil River – Down the River of Golden Dreams
– Hooverphonic – Blue Wonder Power Milk
– Gotan Project – Lunático
– The Verve – Urban Hymns
– Fleetfoxes – Fleetfoxes
– Calexico – The Black Light
– Calexico – Hot Rail
– Madrugada – Madrugada
– José González – Veneer
– Radiohead – In Rainbows

Begin van de dag

  • 29/6/08: En ik zag Gorillaz. En ik hoorde Feel Good Inc. En Gorillaz waren seriemoordenaars. Het ene slachtoffer viel na het andere. En toen werd ik wakker en zette ik mijn radiowekker wat stiller.
  • 1/7/08: Een vrouw gilde. Alsof ze in een gevecht verwikkeld was om leven en dood. Ze gilde opnieuw. Deze keer klonk het veel vreemder.
    “Wat een vreemde stem heeft die vrouw”, dacht ik.
    Opnieuw gilde ze. Ik opende één oog.
    “Het lijkt op een haan. Stel je voor: een vrouwelijke haan. Kan dat? Een vrouwelijke haan?”
    Opnieuw dat gekrijs.
    “Nee natuurlijk niet, dan zou het een kip zijn. Een kip maakt andere geluiden. Maar wie maakt dit geluid dan?”
    Een laatste keer klonk de gil.
    “Het is een verdomde haan!” Ik kijk op mijn klokradio: 5u in de morgen. Ik kon me niet herinneren dat ik al eerder door een haan was gewekt.
  • 6/7/08: De vrouw aan de telefoon beantwoordde alle vragen.
    “Ha, alles verkeerd”, dacht ik bij mezelf. “Hopelijk doet die andere het beter”.
    “Wat doe je nog vandaag?”, vroeg de presentator.
    “Hela, waarom laat je de tegenkandidaat niet aan de beurt?”, dacht ik verontwaardigd.
    Toen werd ik wakker en was de quiz in 70-80-90 voorbij.
  • 7/7/08: Er is een grote ruimte met een open haard in het midden die afgesloten is door een hek. Of nee, het hek staat open. Er gaat iemand in. Het hek sluit zich. Het is gelijk Indiana Jones want nu komt het plafond van de open haard naar beneden en er zitten allemaal scherpe pinnen aan. Ze komen dichter en dichter. De persoon die erin zit ken ik niet, maar zijn laatste seconde heeft geslagen. Dichter. Auwtch.
    Het hek gaat weer open, er gaat weer iemand in om een kijkje te nemen. Wat een stommeling. Ja, natuurlijk gaat het hek weer dicht. Ja hoor, daar komt het plafond weer. Hopla.
    Het hek gaat weer open. Wat? Moet ík erin? Zie ik eruit alsof ik zo stom ben? Excuseer, de telefoon gaat. Mijn pa neemt hem op. Nu raak ik niet meer in slaap.
  • 16/07/08: “Snel! Sluit de deur!!”, riep de vrouw terwijl ze gezwind langs onze achterdeur binnenglipte. Ik aarzelde even, stak mijn hoofd uit de deuropening en keek in de duisternis. Ik zag niets maar ik hoorde het gebrom van een groot dier: een beer. Zo snel ik kon deed ik de deur dicht en begon aan de sleutel te draaien terwijl ik door het raampje bleef kijken maar niks zag. Ik bleef de sleutel maar draaien, het leek een eeuwigheid te duren vooraleer de deur stevig gesloten was. Toen ik de sleutel eindelijk niet meer verder kon draaien begon ik door het huis te lopen om te zien of alle ramen en deuren dicht waren. Aan de andere kant van het glas bleef het gegrom me volgen.
    Ik schoot zwetend wakker terwijl mijn hart razendsnel tekeer ging. “Now that’s what I call a dream”, dacht ik slaapdronken. Daarna draaide ik me op mijn andere zij en viel opnieuw in slaap voor het begin van een nieuwe droom die ik me niet meer herinner.

Als je er snel bij bent kun je je dromen opschrijven voor je ze vergeet. Van deze die ik hierboven beschreven heb herinner ik me alleen de haan en de beer nog.

Avondstress

Ik zit wat de nieuwe lay-out van Last.fm te bestuderen en tegelijk kijk ik met een half oog naar tv en plots realiseer ik me dat ik al urenlang mijn nekspieren zit op te spannen en met mijn voeten lig te draaien. Mijn mond is kurkdroog en ik slik voortdurend ook al heb ik geen speeksel. Stress? Overspannen? (In de vakantie??) Waarom dan wel? Is het misschien vermoeidheid? Of is het dat ik vandaag niet aan sport heb gedaan en ik krampachtig energie probeer kwijt te raken?
Het is in elk geval niet de eerste keer dat mij dat ’s avonds overkomt. Gelukkig slaat mijn hart normaal.

Please tell me

En terwijl ik als één van de eerste kan vertellen dat Ricardo Ricco betrapt is op epo, reik ik graag een prijs uit aan wie…

– Me kan vertellen hoe je in Firefox ervoor zorgt dat je bij “find as you type” onmiddelijk de standaard-zoekbalk krijgt (waar je maw op ‘volgende’ kunt klikken).

– Me kan vertellen hoe ik heel snel heel goedkoop aan het boek van “De weg naar Mekka” kan geraken voor ik op reis vertrek zondag.

– Me kan vertellen waarom ik de laatste tijd zoveel steken heb ik mijn zij (zowel links als rechts) bij het lopen of snel wandelen. Alsof mijn ingewanden uiteen worden getrokken.

– Me kan vertellen wat ik daaraan kan doen.

Vakantieregime

Zondag begint voor mij de echte vakantie. Zondag vertrek ik vroeg in de ochtend voor 2 weken naar Zwitserland. Daarna ben ik een week thuis, vervolgens een 10-tal dagen in Jordanië, één dag thuis, 3 dagen in Oostenrijk, 1 dag thuis en een weekend in Parijs. Om maar te zeggen: veel geblog moet je niet verwachten.

Zondag, dat is ook het weekend van de Gentse feesten. Het weekend van de zaterdagavond waarop Madrugada zal optreden in de Minnemeers op Boombox. Het optreden waar ik twee tickets voor had. Twee…nutteloze….tickets as it turns out to be. Dat is lastig want er is binnen mijn kennissenkring geen hond die die groep kent buiten enkele enkelingen. Deze die ze wel kennen zijn het erover eens: de onwetenden hebben ongelijk, ookal kunnen ze er niks aan doen. Treden ook op: Barbie Bangkok

Enfin, wie interesse heeft om mijn twee arme tickets (eigenlijk toegangscodes) voor dit zo goed als uitverkochte te adopteren: laat maar weten via email (onder ‘contact’).

Filmervaringen

Ach ja, ik ben nu toch bezig en ik heb plots zin om al mijn inspiratie uit te melken. En ik zie net dat ik twee saaie posts geschreven heb. Achter elkaar. Mijn excuses!

Voor wie niet teveel wil nadenken: een niemendalleke. Over film. In lijstjesvorm. Ain’t that nice? Kun je snel lezen. Geen dank.

  • Die keer dat ik ontroerd was: Titanic (Ik was 13).
  • Die andere keer dat ik ontroerd was: Crash (onlangs. En terecht! Bij de scène met de crash.)
  • Die keer dat ik kwaad was: The Pianist (als ze die man met rolstoel en al naar beneden gooien).
  • Die keer dat ik misselijk was: Schindler’s List (niet vandaag).
  • Die keer dat ik niet meer bijkwam van het lachen in de cinema: Wrongfully Accused
  • Die keer dat ik de dvd terugbracht naar de videotheek nog voor de film afgelopen was: The Aviator
  • Die keer dat ik als gehypnotiseerd naar de aftiteling zat te staren: The Motorcycle Diaries
  • Die keer dat ik gefrustreerd was door de afloop: Heat
  • Die keer dat ik gefrustreerd was door het nihilisme: The Big Lebowski (kutfilm)
  • Die keer dat ik bang was: The Blair Witch Project (alleen thuis, 2u ’s nachts, en één lampje dat brandde op 6 meter afstand).
  • Die keer die je het beste als awkward kunt omschrijven: de seksscène in Brokeback Mountain, gedubt in Duits, in een volle Oostenrijkse cinema. Twee mannen die dingen doen in het tent en daarbij Duits praten: je wil het niet meemaken (zelfs homo’s zullen het met me eens zijn…. hoop ik). En waar kijk je naar? Naar het scherm? Naar je buur? (waarna die je ongetwijfeld op een andere manier zal gaan bekijken).
  • Die keer dat ik me achteraf depressief voelde: La Meglio Gioventú (in twee keer bekeken, gescheiden door een half uur pauze).
  • Die keer dat mijn pa zodanig schrok dat hij zijn rode wijn op zijn hemd morste: Munich (de ontploffing in het hotel).

Niet-exhaustieve lijst

Feel free om zelf uw ervaringen te delen in de vorm van een blogpost die perfect past in deze komkommertijd (de crisis!!!! buiten beschouwing gelaten).