Eigenlijk gaat dit verhaal nergens over. Maar ik wil het toch vertellen.

Een andere man zou misschien vertrokken zijn met haar telefoonnummer en eventueel een date op zak. Ik niet want ik ben geen zo’n andere man. Bovendien is dit de echte wereld en niet Sex and the City. Sex  and the City voor mannen dan, en die bestaat niet eens. Of wacht, hold on, die bestaat al bijna 50 jaar en heet James Bond. In dat scenario zou ik haar ter plekke mee achter dat gordijn getrokken hebben en haar een smakkerd gegeven hebben waarvan haar tenen krulden. Ik zou vertrokken zijn met een knipoog en in mijn Aston Martin weggevlamd zijn, haar achterlatend met een dromerige blik waarna ik haar ’s avonds heel toevallig opnieuw zou tegenkomen en we een stomende nacht zouden beleven. Eat that Sex and the City!

Stel je voor: je bevindt je in een klerenwinkel en je grasduint door rijen broeken die nauw tegen elkaar geprangd hangen aan metalen staven. Plots klinkt achter je een stem: “kan ik u ergens bij helpen?”

Wat denk je nu? Twee opties:

1. “Oh, nee. Een verkoopster die mij de duurste broek zal proberen aan te smeren en voortdurend nauwgezet de broeken die rond mijn middel zitten zal beoordelen, daarbij opmerkingen gevend als “te breed” of “te kort” of “is dat echt uw maat? Misschien bent u onlangs vermagerd”.”

2. “Oef, een verkoopster. Ik liep hier verloren tussen al deze broeken en, hell, ik zie niet eens het verschil tussen een vrouwenbroek en een mannenbroek.”

Wie mij wat regelmatig leest weet dat ik tot de tweede groep behoor. Beter bekend als de groep van kinderachtige mannen die zich nodeloos aanstellen in kledingwinkels en daarbij hun vrouw/lief in vergelegenheid brengen. Maar omdat ik geen lief meer heb valt dat tegenwoordig best nog mee, al zeg ik het zelf.

Ik draaide mij om en keek in de ogen van een knappe zwartharige (ik heb een zwak voor zwartharigen) met leuke bril en opgewekt gezicht.
“Euuuuuuuuuh…ja!”, stamelde ik. “Je kan helpen om mijn maat te vinden!”.
Haar blik ging even snel van mijn voeten naar mijn gezicht en opnieuw naar mijn voeten.
“Ja, dat kan ik best geloven”, zei haar lichaamstaal, terwijl ze in werkelijkheid mijn maat vroeg.
“Breedte 32, lengte 36”, antwoordde ik vastberaden. Want broeken zijn de enige kledingstukken waarin ik mijn maat uit het hoofd weet.
Ze ging driftig op zoek tussen de solden, en daarna tussen de rest.
“Je hebt geluk, de nieuwe leveringen zijn zojuist binnengekomen. Nu zitten we dus op het maximum van ons aanbod.”
Meteen een verklaring waarom op àlle hangers een broek hing.
“Lengte 36 is veelvoorkomend”, ging ze door.
“O ja?”
Ik was verwonderd want ik dacht terug aan de expedities die mij traditioneel te beurt vallen in kledingwinkels, op zoek naar het zeldzaamste der zeldzaamheden: mijn maat. Ze zag mijn verwondering en zei snel “Nuja, ik weet natuurlijk niet hoe het vroeger was”.
“Normaalgezien is lengte 36 de maat die je helemaal op de onderste schappen terugvindt zodat grote mensen zich voortdurend moeten bukken om ze te doorzoeken”, zei ik.
“Haha, wat ironisch”.

Zo ging het een tijdje door, terwijl ze me er lachend op wees dat ik tussen de vrouwenbroeken aan het zoeken was.
“Ah, oei”, zei ik met een zweem van gespeelde hulpeloosheid. Ik draaide me om en ging in het volgende rek zoeken.
“Onderaan ook he?”, vroeg ik. Opnieuw lachte ze.
“Nee, onderaan zijn ook de vrouwen”.
Blijkbaar was het spontaanste en assertiefste meisje van de stad bezig mijn pad te kruisen, en laat dat nu net het soort meisjes zijn waar ik het beste mee overeen kom. Quelle chance!

Uiteindelijk vertrok ik met 7 broeken over mijn arm richting pashok. “Als je mijn hulp nodig hebt ben ik altijd in de buurt”, zei ze me nog.
Ik was in de Brooklyn van Brugge, en zoals ik al vertelde gaan de voorhangsels van de pashokjes daar niet volledig dicht. In het pashokje kwam ik tot de vaststelling dat de eerste broek alvast te lang en te breed was. Te lang, dat had ik nog nooit meegemaakt.
“Is hij te breed?” Een bekende stem klonk van achter het gordijn.
Ik gooide het voorhangsel opzij en daar stond ze, starend naar mijn benen en mijn heupen terwijl ze de broek keurde.
“Ja, en hij is zelfs te lang!”
“Te lang?”
“Ja, te lang, kijk!” En ik trok de onderkant van de broek even tot onder mijn hiel.
“Ik zal eens kijken of we hem in een maat kleiner hebben. 31/34 of zo”, zei ze en ze ging ervan door terwijl ik mij om broek nummer twee bekommerde.
Die bleek ook te groot te zijn en toen ik uit het hokje stapte kwam het meisje aangelopen met broek nummer één in een kleinere maat. “Je hebt geluk!”.
Ik grijnsde even: “deze hier is ook veel te groot”.
“Oeioei, ben je zeker dat dat je maat is? Misschien ben je onlangs vermagerd zonder dat je het weet.”
“Ja, meestal”.
“Huh?”
“Het gebeurt wel meer dat ik vermager”.
“Onozelaar”, dacht ik bij mezelf. “Kun je niks positievers over jezelf zeggen dan dat je soms onverwachts en ongemerkt vermagert? Je bent nu al zo mager.”
Ik probeerde de broek die ze mij had aangereikt en ik hoorde haar gedempt spreken met haar collega.
“…goed wi! ‘K en een leuke klant!”, zei ze op zachte toon, maar duidelijk hoorbaar. Ik groeide ter plekke 5 centimeter en de broek paste. Ik keek even in de spiegel en zag dat de opening die het voorhangsel liet, afgeschermd werd door het meisje dat met haar rug naar me stond.
“Perfect” zei ik en ik zette een paar stappen naar achter om mezelf van op afstand in de spiegel te zien.
“Awel ja, de maten van Diesel zijn altijd een beetje groter dan bij de andere merken. 34 is dus eigenlijk 36. Moet ik al iets weghangen?”
“Ja, neem deze maar mee, merci”, en ik gaf haar de broeken die te groot waren.
Intussen paste ik me een broek die een spannend model bleek te zijn. Ik schopte hem alweer uit nog voor ik hem helemaal aan had gehad want ik wilde niet dat ze me in zo’n idiote broek zag. Ik had de broek nog maar net uit toen ze weer post vatte voor de kier die het voorhangsel open liet. “Zou ze de hele tijd zo blijven staan?”, dacht ik bij mezelf. “Hoeveel keer zou ze zich al even omgedraaid hebben om te zien of ik bijna een nieuwe broek aan heb?” Ze had waarschijnlijk al meermaals gekeken maar dat kon me niet echt schelen. De preutse puritein in mij heb ik al enkele jaren geleden wandelen gestuurd.

De volgende broeken waren opnieuw te groot waardoor ze nog eens herhaalde dat ik waarschijnlijk was vermagerd zonder dat ik het gemerkt had.
“Maar ze zijn ook te lang”, zei ik.
“Inderdaad.”
“Dan ben ik ook gekrompen?”
“Mmmmmjaaaa”, en ze trok een raadselachtig gezicht.
Anyway, ik heb haar bedankt en ben met de enige broek die wél paste naar de kassa gegaan. In het voorbijgaan glimlachte ze nog eens. “Best é!”, zei ze.
“Ja, best é”, zei ik.
Ik betaalde en vertrok.

Een andere man zou misschien vertrokken zijn met haar telefoonnummer en eventueel een date op zak. Ik niet want ik ben geen zo’n andere man. Bovendien is dit de echte wereld en niet Sex and the City. Sex  and the City voor mannen dan, en die bestaat niet eens. Of wacht, hold on, die bestaat al bijna 50 jaar en heet James Bond. In dat scenario zou ik haar ter plekke mee achter dat gordijn getrokken hebben en haar een smakkerd gegeven hebben waarvan haar tenen krulden. Ik zou vertrokken zijn met een knipoog en in mijn Aston Martin weggevlamd zijn, haar achterlatend met een dromerige blik waarna ik haar ’s avonds heel toevallig opnieuw zou tegenkomen en we een stomende nacht zouden beleven. Eat that Sex and the City!

Enfin, ik ben James Bond niet (wat een nutteloze opmerking). Bij deze: meisje uit de Brooklyn van Brugge: als je ooit eens je eigen werkgever googlet en je komt hier terecht (het is mogelijk! Ik heb er ervaring mee.): ge kunt me krijgen! (Never thought I would ever say this).

Eigenlijk gaat dit verhaal nergens over. Maar ik wilde het toch vertellen.

Advertenties

32 Reacties

  1. Alle zeg, volgende keer moet je daarvoor gaan hé. Dat meiske zou niet zeggen dat ze een leuke klant had als ze dat niet meende hoor 🙂

  2. Ik ben eveneens hopeloos bij exemplaren die me wel wat lijken, jong.

    Situatieschets: zaterdag, vroege avond, de markt van mijn hometown die ik maar niet bij naam zal noemen uit angst op mijn stadsblog geciteerd te worden ofzo.

    Yasmine treedt op, er is zowat 18 man en een vriendin en ik blijven even plakken om te zien hoe ze het volk bestaand uit 15 man zal aanspreken. – “Hallo Deinze!!!” ?
    Omwille van de regen schuilen we onder een kraampje en in mijn buurt merk ik een nogal aardiguitziende jongen op. Een jongen die ik al eerder eens gezien heb in het kader van een bizar misverstand. Ik riep iemand, hij had dezelfde naam, dacht ik hem riep, ik zei van neen, hij werd rood.

    Anyway. Ik kijk nog eens. Hij kijkt ook net. Oh neen! Ik kijk. Hij kijkt ook net. Ik lach een nanoseconde en wek ongetwijfeld de indruk dat ik een beroerte aan het krijgen ben. De rest van de tijd negeer ik de jongeman alsof mijn lieve leven ervan afhangt. We gaan weg. Ik zeg niets. Ik klaag in de auto mijn manier van versieren aan. Of eerder mijn gebrek aan manier van versieren.

    Ik zal mijn geliefdes dan ook nooit in een volledig onbekend publiek vinden.

  3. Leuk om lezen.

  4. @Ishku: Als ik zou turven hoeveel meisjes mij per dag negeren… I must be quite popular! 🙂

    @Daylah: ze zal het wel gemeend hebben. Maar dan relatief t.o.v. de andere klanten waarschijnlijk. Je weet wel, een leeftijdsgenoot, mannelijk geslacht dus volkomen alien in een klerenwinkel, die bijgevolg alles gelooft wat ze hem wijsmaakt. Dat soort klant 😉
    Maar “ervoor gaan”….. ik zou zeggen: zie Ishku. Met het verschil dat zij een meisje is. Ze wordt niet verondersteld de first move te maken. Ik wel. Tragisch.

  5. Hopelijk val je dan een beetje op vrouwen met ietske meer lef hé:-) want anders kan je lang blijven rondlopen ze

    en trouwens, je kan alleen maar “mislukken” als je ’t probeert hoor! en zoals biezonder op mijn blog schreef, je kan er dan nog over bloggen ook 😉

  6. Met wat chance leest één van haar vrienden hier wel zonder dat je het beseft :p

  7. Ga morgen terug, boxershorts passen?

  8. Ik wil vooral weten wat Yasmine nu eigenlijk gezegd heeft in dat stadje waarvan we de naam niet mogen weten. Was het nu ‘Hallo Deinze’ of toch nog iets anders?

    Staren, wegkijken, staren, wegkijken, indringend in haar ogen turen, half en half glimlachen, opstappen en nét bij mijn vertrek nog een veelbetekenende killerblik gooien: been there, done that frequently. En eerder dan het gemis van het vervolg was ik content met de kortstondige belevenis van ‘het spannende’. Anderzijds: ik smachtte toen ook nog niet echt naar een lief, misschien speelt dat ook mee.

    En Brooklyn Brugge: ook al geweest, funky meiskes idd!

  9. @Daylah: spot on! Meestal vallen de vrouwen met het meeste lef op mij. Letterlijk. 🙂
    @Tom: In die pashokjes? Dan sturen ze de zedenpolitie op me af 🙂

  10. “Bij deze: meisje uit de Brooklyn van Brugge: als je ooit eens je eigen werkgever googlet en je komt hier terecht (het is mogelijk! Ik heb er ervaring mee.): ge kunt me krijgen! (Never thought I would ever say this).”

    *Kijkt in adresbalk.* Ah nee, dat is hier toch niet Humo’s uitlaat ! 😉

  11. Zelfde gevoel hier woordenwisseling 🙂

  12. Allez, er zijn er toch al twee in geslaagd de knipoog naar uitlaat te ontdekken 😉

  13. Zegt ie nu 🙂

  14. *print blogpost af en gaat blaadje gaan afgeven in de brooklyn*

    😉

  15. *paniek* :p

  16. Mannen… net zwakker geslacht…. 😛

  17. net=het….
    Zwakker= zwakkere

    *zucht* 😆

  18. mooi verhaaltje. En hee, de wintercollectie komt ook al bijna binnen, zo altijd met kleine beetjes, geeft je veel excuses om vaak eens binnen te springen 😉

  19. Zo’n mooi verhaal 🙂 . Ik vind dat je er toch voor moest gegaan zijn hoor. Kan je niet teruggaan? Aan dat meisje haar mouw trekken en zeggen dat je het zo leuk vond dat je het nog een keertje wil proberen. Ik zou smelten :). Aan de andere kant, misschien is het gewoon een sociaal vriendelijk meisje dat tijdens haar werk haar klanten zo goed mogelijk wil helpen, maar als je dan terugkomt, zal je haar alleen maar bevestigen dat ze dat goed doet :). Win-win heet dat ;). You go boy! (*langste comment ever*)

  20. “Ik wil vooral weten wat Yasmine nu eigenlijk gezegd heeft in dat stadje waarvan we de naam niet mogen weten. Was het nu ‘Hallo Deinze’ of toch nog iets anders?”

    Shit.

  21. @Karen: proficiat met je langste comment. Heb je coupling al eens gezien? Toevallig die aflevering met het joodse meisje? Wel, ik ben Jeff. Alleen kies ik direct voor het pad der onzin met humor (hoe flauw ook) als schutting. Het zou nogal genant worden vrees ik.

    @Eline: goed idee! Het zal nodig zijn want ik vrees dat ik intussen haar gezicht vergeten ben…

  22. Beginnen met hhhhhippo werkt altijd!

  23. Here on earth, there is a gap between seeing someone you like and having sex with them that we like to call *conversation*. In Jeff’s case, it can last for up to ten years.

    geweldige aflevering!

  24. Mijn topquote: I have the key to the gates of paradise, but I’ve got too many legs! 🙂 (moest die reactie niet onder een andere post? ;)).

  25. Als je vermagert sluit je broek minder aan waardoor ze automatisch langer lijkt/is.
    No wonder dat ze een raar gezicht trok toen je dat zei :p

    Vertederend verhaal, that is.

  26. @Yores: eigenlijk zei ze dat ik hem zelfs nog lager mocht dragen :).

  27. En zeggen dat ik daar gisteren nog langs geweest ben. Ik denk dat ik deze hier ga printen en morgenmiddag nog maar eens ga.
    Fantastisch verhaal, je mag nog schrijven over dingen die nergens over gaan!

  28. Wel ja elke, bedankt voor het compliment! Ik kan alvast naar het vervolg(ske) verwijzen. Dat gaat ook nergens over 😉 (maar toch over een beetje meer)

  29. Ik zie het net (had daarnet geen tijd meer om verder te lezen). You have guts man, respect! Ik ben ne keer benieuwd. Of is er weeral een verhaal over niks dat ik nog niet gezien heb? Ik heb nog veel lezen in te halen hier 🙂

  30. Ja, het is natuurlijk onwaarschijnlijk dat ze enkel vriendelijk deed omdat ze je iets probeerde te verkopen.

    Ok, ik zeg het om tegendraads te doen, maar daarom heb ik nog geen ongelijk.

  31. Dat zou natuurlijk kunnen. Maar ik trek me op aan hetgeen ze zei zonder dat ze wist dat ik het hoorde. En daarbij is een verkoper in een kledingwinkel er toch in de eerste plaats als hulp en niet als verkoper op zich. Daarmee bedoel ik: als iemand een klerenwinkel binnenstapt en driftig begint te passen, dan gaat die in de regel al bijna zeker iets kopen. Dus niet zoals bijvoorbeeld bij auto’s waarbij de klant nog overtuigd moet worden iets te kopen. Maar intussen sta ik weer met beide voeten op de grond.

  32. Heerlijk verhaaltje!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: