I’ll tell you a story

Nasser

“Let’s stop here”, zei Nasser.
De minibus stopte aan de overkant van een brug over een riviertje. Er was nog een andere auto geparkeerd en wat verderop stonden een man en een jongetje gebogen over wat een schildpad leek te zijn. Rowan stak onmiddellijk een verhaal af over haar eigen schildpad die er net zo uitzag en waarvan ze niet wist wat zijn land van herkomst was. Zelfs in de zoo konden ze het haar niet vertellen. Maar nu ze in Jordanië dezelfde schildpad zag wist ze het! Ik glimlachte flauwtjes, de grootste blijk van interesse die ik voor haar huisdier kon opbrengen.
Nasser, onze gids, stak een sigaret op. Het zou een vast ritueel worden: we stoppen even voor een uitzicht of wat uitleg en tegelijk geeft het hem de gelegenheid te roken.
Het woord “kettingroker” schiet mijns inziens te kort om het rookgedrag van Nasser te beschrijven. Zijn nicotineverslaving bleek echter het minste van zijn problemen te zijn, in tegenstelling tot zijn drankverslaving. Elke avond was hij stomdronken. Gelukkig behoorde hij tot de soort van de plezante dronkaards zodat het voor ons niet meer dan een kleine vervelendheid betekende.
Met zijn Afrikaans bloed, grijze ringbaard en zwart haar deed hij me denken aan Morgan Freeman, maar dan 30 jaar jonger. Hij was Palestijns van oorsprong en was nog steeds hoopvol dat de Israëlische staat hem op een dag zou compenseren voor de grond die ze zijn familie hadden afgenomen.
“I don’t care if they give me a piece of land in the middle of the desert, as long as I get compensated. I’ll make sure it gets enough water, no problem! But now, I have nothing!”, had hij in de auto verkondigd.

“Common guys, follow me. I’ll tell you a story.”
En dat kon hij goed. Blijkbaar speelde het riviertje waar we gestopt waren een rol van betekenis in het Oude Testament. Nasser vertelde over oude Jordaanse koninkrijken, de aardsvader Jakob en iets over nitraten die belangrijk zijn in de Jordaanse economie. Daarna vluchtten we terug naar de airco van het busje. Het programma die dag was lang: 2 steden uit de tijd van Alexander de Grote (Gadara/Umm Quais en Gerasa/Jerash), en een Arabische burcht uit de tijd van de kruistochten.

De koning is dood. Leve de koning!

De weg was lang, het asfalt hobbelig en de verkeersdrempels zorgden er keer op keer voor dat mijn gordel zich tussen mijn ingewanden snoerde. Het landschap was prachtig met glooiende heuvels, vijgenbomen en kleine dorpjes, maar op den duur zat ik meer naar de weg te turen in de hoop een verkeersdrempel tijdig op te merken om vervolgens zenuwachtige pogingen te ondernemen mijn gordel wat losser te maken.

Umm Quais lag in het uiterste noorden van Jordanië tegen het drielandenpunt met Syrië en Israël, tegenwoordig door Israël omgevormd tot een tweelandenpunt door de bezetting van de Golanhoogte, die eigenlijk tot Syrië behoort.
Vanaf de ruïnes van de oude Griekse stad hadden we een prachtig uitzicht met in het westen het Meer van Galilea en in het noorden de Golanvlakte, bron van 40% van de problemen in het Midden-Oosten (de overige 60% komen voort uit de bezetting van de Palestijnse gebieden). Volgens Israël vormt de Golanhoogte een bedreiging omdat de Syriërs in het verleden van daaruit Israëlische dorpen en steden hebben bestookt. Het hele gebied is zwaar gemilitariseerd maar daar was vanuit het rustige Jordanië niet veel van te zien. In ruil voor neutraliteit mag Jordanië rekenen op ruggensteun van het VS. Het houdt zich afzijdig van de Israëlisch-Palestijns beslommeringen maar draagt er wel de gevolgen van, zowel op het vlak van demografie (60% van de bevolking is of stamt af van Palestijnse vluchtelingen) als op het vlak van toerisme.
De bezieler en hoeder van de Jordaanse stabiliteit was lange tijd koning Hoessein, maar sinds diens dood in 1999 is die fakkel overgenomen door zijn zoon Abdullah. De koning bleek immens populair te zijn: toen we van Umm Quais naar de burcht van Ajlun reden heb ik geprobeerd te turven hoe vaak ik zijn beeltenis langs de weg zag opduiken, maar ik heb de inspanning al gauw gestaakt. Het waren er te veel. Verder waren ziekenhuizen, moskeeën en scholen naar hem genoemd.

Enfin, genoeg educatie. Over de burcht in Ajlun kan ik kort zijn want de enige anekdotische waarde die eraan valt te geven is dat ik er vrouwen in Burka, gewapend met een Canon Ixus, de toerist zag uithangen.
That does not give me a story, so let’s get on with it.

Frigoboxtoeristen

Het restaurant dat bij de ruïnes van Jerash hoorde was zoals verwacht veel te duur en dus zouden we zoals gepland de Hollander gaan spelen door buiten onze sandwiches met Nutella op te eten, die we de dag voordien in Amman gekocht hadden. O, wat waren we vooruitziend geweest! En o, wat waren we trots op onszelf!
Rowan ging samen met Nasser binnen eten en naar verluid heeft hij er twee halve liters Amstel achterovergeslagen.
Amstel valt alleen in extreme hitte en dorst te verantwoorden, dus hebben die Hollanders het goed bekeken. Ze exporteren het goedje naar de meest exotische locaties waar dorstige toeristen gemakkelijk in de val kunnen lopen door er een glas van te bestellen, twee slokken te nemen, en vervolgens vast te stellen dat hun dorst verdwenen is (samen met het moment waarop je je niks aantrekt van de smaak), en dat het ledigen van het glas niet de meest aangename ervaring van hun reis belooft te worden.
Geef mij dan maar liever Heineken. Dat smaakt naar niks, dus kun je je er ook niet aan mispakken.

Toen ons lunchpakket verorberd was gingen we binnen op zoek naar Rowan en onze gids. Ze was juist druk bezig haar avontuur op de Egyptische ferry voor de elvendertigste keer te vertellen en Nasser had duidelijk moeite om zijn aandacht erbij te houden. Nadat we ons aan tafel hadden bijgezet werd het gesprek verschoven richting nog oninteressantere regionen zoals de vorm van de lipjes op blikjes frisdrank, en het Jordaanse gsm-netwerk. Het grootste netwerk heette “Zain” en blijkbaar betekende dat “mooi” in het Arabisch. Ik merkte op dat een gsm-netwerk met de naam “Beautiful” bij ons klanten zou trekken door de naam alleen al.

Op het einde van onze rondleiding door Jerash, wat best wel de moeite waard was want het is de best bewaarde ruïnestad in het Midden-Oosten, legde Nasser het Jordaanse systeem van afvalverwerking uit. Kwestie van de aandacht vast te kunnen houden bij een temperatuur van 38°C.
“You just throw everything in one bag. Later on, it’s sorted by someone else.”
-“Who wants to do a job like that??”, vroeg Griet.
-“It’s very well paid”, zei Nasser.
“Praktisch systeem. Je laat een ander het vuile werk opknappen”, dacht ik bij mezelf.
Later die dag noemde Greg Nassers vertellement “a bunch of crap”.
“You seriously believe that there will be someone who’s sorting garbage all day long, eight days a week? They don’t give a rat’s ass about recycling.”
Ik dacht er even over na en kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk veel te goedgelovig ben.

De chili, de yoghurt en de kakkerlak

Die avond stuurde Nasser ons naar een restaurant in Amman.
“It’s a very good restaurant! Typical Jordanian food! Tomorrow you will say thank you Nasser, it was delicious!”
“And ask for Nasser’s table!”, voegde hij eraan toe.

We werden erheen gevoerd met het busje van het hotel. We spraken met de chauffeur af dat we over twee uur terug buiten zouden staan, maar die maakte duidelijk dat hij gewoon zou blijven wachten in de auto.
“Seriously? For two hours??”
“No problem, I wait in car.”
Er stonden 2 portiers in een deftig pak aan de deur die ons bij het binnengaan begroetten. Een man met een vriendelijk gezicht kwam ons tegemoed.
“Welcome!”
-“Four persons. Nasser’s table please.”
-“Whó’s table?”
-“Nasser’s table!”
-“Oh, Nasser! He’s your guide?”
-“Yes”
-“Follow me, please”.

We betraden een binnenpleintje dat deels overdekt werd door donkere doeken. Er stonden grote ronde tafels, waarrond mensen languit in zitbanken aan een waterpijp lagen te lurken. In het midden en tegen de muur klaterde een fontein. De man gebaarde ons plaats te nemen aan een grote lage tafel naast de fontein. Een ober kwam onze drankjes opnemen.
“How much does a beer cost?”, vroeg Rowan.
“You want beer?”
“No no, how much does it cost?”
De ober keek Rowan verward aan en ze herhaalde haar vraag nog eens. Toen kwam een andere ober er bij staan.
“We do not serve alcohol”, zei die. “No beer, no wine.”
Voor de verandering werd het die avond weer maar eens water, net zoals de dag ervoor, en net zoals het de volgende dagen ook beloofde te worden.

We wilden eten bestellen maar kregen de kans niet om het menu te bestuderen.
“Fixed menu!”, zei de ober. “Typical Jordanian!”. Hij liep lachend weg en ik achtte dit het ideale moment om over mijn ervaring met de yoghurt te vertellen. “You know the taste in your mouth when you just….”
“Laat me raden, dit zal in dezelfde bewoording op je blog verschijnen?”, vroeg Griet.
-“Reken maar”, zei ik grijzend.

Kort daarna kwamen drie obers aangemarcheerd, hun beide handen en armen beladen met schotels. De tafel werd volledig volgezet met eten. Daarna prepareerden ze voor elk van ons een bordje. Het was heerlijk. We deden ons te goed aan de groenten, de olijven, het vlees waarvan we niet wisten wat het was, zelfs aan de humus.
“It’s very good, but a lot!”, zei Rowan aan één van de obers.
“It’s only the entrée”, zei de ober met een knipoog.
We keken elkaar aan terwijl we gelijktijdig even stopten met kauwen. Greg, die juist nog een broodje uit de mand wilde nemen trok langzaam zijn arm terug.

Nadat de tafel was vrijgemaakt herhaalde het tafereel zich, maar dan met het hoofdgerecht. Schapenkoteletten, kalfsvlees, nog 3 andere onidentificeerbare soorten vlees, en … de beruchte yoghurt werden op tafel gezet. Ook frieten deden hun intrede. Elk bordje werd afgewerkt met een groene chilipeper.
Toen we bijna vol zaten proefde Greg, zelfverklaard chililiefhebber, een stukje van zijn peper.
“It’s warm but not hot”, zei hij.
“Warm kan ik wel aan”, dacht ik terwijl ik de chili in twee sneed en één helft in mijn mond stak. Ik had het beter niet gedaan.

Het vuur begon achteraan op mijn tong en breidde zich snel uit naar alle uithoeken van mijn mond. Ik slaakte een wanhopig gereutel en begon met mijn hand te klapwieken voor mijn mond, alsof dat zou helpen.
“I told you it was warm”, zei Greg.
“HOOOOT!”, murmelde ik terwijl de tranen over mijn wangen begonnen te lopen en mijn brillenglazen bedampten.
Ik had gehoord dat water het alleen erger maakt, maar dat brood wel helpt. Ik viel de broodmand aan en begon als een bezetene brood in mijn mond te proppen. Toen dat niet hielp propte ik er nog meer brood bij.
“You have to eat the yoghurt!”, zei Rowan.
Ik keek haar aan als een stier in een Spaanse arena die een kortstondige onoplettendheid van de torero in de mot gekregen heeft. Ik tikte driftig met mijn wijsvinger tegen mijn slaap.
“I’m not kidding, yoghurt helps!”
No way dat ik ooit nog een hap van die yoghurt zou nemen.
“Pain!!!!” zei ik intussen met opeengeklemde kaken terwijl ik hulpeloos de tafel afzocht naar meer brood.
Ik nam mijn toevlucht tot het glas water om van de 5 seconden verkoeling te profiteren en het brood door te spoelen.
“Eat the yoghurt!!”, zei Rowan.
“Very funny”, zei ik hijgend. Daarna laaide het vuur weer op en graaide ik naar het brood.
“It’s not a joke! I’m very serious!”
Ik besteedde al geen aandacht meer aan haar want ik had het te druk met het bijeenhouden van mijn gehemelte en het overtuigen van Greg dat een foto op dat moment geen goed idee was als hij accidenten wilde vermijden.

Na een poos kreeg ik de brand min of meer onder controle door zo lang mogelijk water in mijn mond te houden alvorens te slikken. Uiteindelijk bleven alleen het rechterdeel van mijn onderlip en mijn tong smeulen. Eten zat er voor mij niet meer in.
Intussen was Rowan nieuwsgierig geworden naar de yoghurt en durfde het aan te proeven.
“Hmmm!, it’s very good!”, zei ze.
Ik trok mijn wenkbrauwen op en doopte een punt van mijn vork in de witte brei, die er in elk geval uitzag als doodgewone yoghurt. Ze smaakte naar….yoghurt. Lekkere yoghurt zelfs.
“I really meant it about the yoghurt”, zei Rowan nog maar eens. Ik kon alleen maar zuchten en beteuterd kijken.

Nadat we de rekening betaald hadden (10 JD per persoon, oftewel 10€), en terwijl de vrouwen naar het toilet waren, stonden Greg en ik in de gang te staren een kakkerlak op de vloer.
“If I’d seen this when we came in, I would not have eaten here”, zei ik.
-“You know, cockroaches aren’t filthy animals. They are nature’s vacuum cleaners because they eat all the filth”, zei Greg
-“That’s the point. If there are cockroaches here, it means that there must be filth”, zei ik.
-“Good point.”
We zagen hoe de kakkerlak tussen de voeten kroop van een meisje dat op een soort flipperkast stond te spelen. Tot twee keer toe verzette ze haar rechtervoet maar miste ze het smerige beest op een haartje. De derde keer was het prijs maar we hadden jammergenoeg geen tijd om het resultaat te bekijken want Rowan stond ons al aan de deur te wenken.

We vonden het minibusje op de kleine parking naast de ingang, met achter het stuur onze slapende chauffeur.

– wordt vervolgd –

Advertenties

7 Reacties

  1. En dan ontbreekt nog het volgende aan dit leuke vertelsel: de ontleding van Rowan’s sandwiche door Nasser… 🙂

  2. Ach jij hebt toen werkelijk zitten lúisteren? straf :p

    De gladiator ontbreekt ook btw 🙂

  3. Héhé, cockroaches! Doet me denken aan NY, waar er in de gang van ons hotel zaten, brrrr…. Blijkbaar nooit op trappen om geen eitjes aan je voeten te hangen ofzo…
    “Those are some bad roaches.” – “I blame the schools.” (Family Guy :’) )

  4. ik geraak niet aan het einde :p

  5. @Karen: kijk eens aan, de lustige lezeres valt door de mand 😉

  6. Man, I’m going to cut you up so bad, that you… you gonna wish I didn’t cut you up so bad.

  7. Iek kakkerlak! Als ik op reis zo ergens sta/zit waar ik denk dat er kakkerlakken zouden kunnen lopen, huppel ik altijd van de ene voet op de andere. ’t Is iets psychologisch, denk ik. Maar ik ben er als de dood voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: