Stop To Run

Start to run moest eigenlijk al lang achter de rug zijn voor mij, maar vorige week heb ik het voor de tweede keer moeten stopzetten, op zeven lessen van het glorieuze einde. De eerste pauze had ik 3 weken geleden ingelast wegens pijn aan de linkerknie. Toen ik na twee weken opnieuw een les of twee had afgewerkt was van kniepijn weinig te merken: alle aandacht werd opgeslorpt door de nog veel ergere pijn aan mijn linkerscheenbeen, linkerenkel en linkerkuit (let op: lees hier tussen de lijnen! (ik bedoel dus dat ik óók kniepijn had)).

Na een week zonder sport werd ik ambetant, dus heb ik de koersfiets opnieuw te hand genomen om de overtollige energie uit mijn lijf te rijden. Helaas, het mocht niet zijn: ik was deze middag nog maar net vertrokken of ik kon vooraan al niet meer schakelen. Ik heb mijn vederlicht ros dan maar bij de dichtstbijzijnde fietsenmaker achtergelaten. Diagnose: trapas zit los; moet uit elkaar gehaald worden; achterwiel heeft dringend behoefte aan een nieuwe band.

Thuisgekomen heb ik uit pure miserie opnieuw de loopschoenen aangetrokken om een half uurtje te gaan rennen. Maar Evi heb ik voor de gelegenheid thuis gelaten. Ze heeft het een beetje verkorven bij mij. Beginnende lopers, opgelet!: in het begin gaat de opbouw heel geleidelijk, maar op een bepaald moment worden de grenzen echt wel verlegd. En met “verlegd” bedoel ik “verder dan de horizonlijn”. Vorige week hervatte ik bijvoorbeeld met een les waarin ik 5, 6, 7 en tenslotte 8 minuten moest lopen. De volgende les: 4 keer 8 minuten (!!). Op het einde van die les, toen ik druk in de weer was het vuur in mijn linkerbeen te blussen, gaf Evi nog mee dat ik in de volgende les 8, 8, 8 en 12 minuten (!!) zou lopen. Dus: drie keer 8 minuten en een Coopertest als dessert.
En dus gingen de loopschoenen weer in de kast, en tot op vandaag wacht ik tot ik fysiek in staat ben de volgende les aan te vatten.
Vandaag dus een loopje gedaan zonder Evi, met mijn eigen muziek (The Private Press van DJ Shadow), en dat ging vrij goed. De pijn in het linkerbeen was draaglijk en kwam alleen opzetten ná het lopen. In mijn rechterbeen zit er nu wel ook een zweempje van scheenbeenpijn, maar het valt allemaal wel mee.

Advertenties

6 Reacties

  1. Dag Mister Martin,

    opletten man. Alles wat je vertelt zijn indicaties van een ontsteking (bv. beenvliesontsteking). Als je blijft lopen zonder op te letten, kan dit resulteren in een chronische ontsteking. Rust is de enige oplossing.

    Tot op Calexicooo, pdro

  2. Hometrainertje aanschaffen? Nooit meer een lekke band! 😉

  3. @Pieter: dat is wat google mij ook al vertelde. Maar fietsen kan geen kwaad zeker?

    @elsje: ik heb nog nooit een lekke band gehad! Echt waar! En daarbij: waarom geld uitgeven aan een fiets waarbij je niet eens de haren in de wind en de zon op de huid kan voelen en ook helemaal niet vooruit gaat? 😉 Als ik in een bejaardentehuis zit wil ik het wel eens overwegen!

  4. Vertrouw geen vrouwen die Evy heten. Echt, ik kan het weten.
    (en nu een storm van protest van Evy’s die zichzelf wel te vertrouwen vinden)

  5. Over het ontsteken…

    je moet vermijden om hard te schokken met je voet (bv. bij lopen). Is serieus moeilijk als je al wandelende ook al deftig ‘schokt’.
    Fietsen, zwemmen,… zouden geen probleem mogen zijn.

  6. Zou het kunnen dat loopschoenen met een gelbodem na verloop van tijd te hard worden? De mijne zijn al zeker 8 jaar of zo en misschien is die gel al volledig versteend of zo. Schok ik bij het wandelen? 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: