Madagascar bis

Madagascar is een vreemdsoortig reisverslag. De mannelijke vertelstem klinkt laconiek, moe, depressief, fatalistisch, ongeïnteresseerd, beschrijvend, slaapverwekkend, intiem, subjectief, persoonlijk,
onnatuurlijk, ingesproken. We kijken door de ogen van de vertelstem. Een beproefde techniek in bepaalde oorlogsfilms, of ‘first person shooter-games’. Waarom Madagascar? Waarom geen ander land? Geen idee.
Hij noemt Madagascar een Derde-wereldland. Foute boel. De Derde Wereld dateert uit de Koude Oorlog. Er was het Westen, het communistische Oosten, en de Derde Wereld, hoofdzakelijk bestaand uit Afrika en
Zuid-Amerika, waar Amerikanen en Russen streden om invloed. Nu is de term “Derde Wereld” in onbruik geraakt en ietsje respectloos.

“Het valt mij op dat de mensen hier alles op hun hoofd dragen. Werkelijk alles.” Vind maar eens een Zwart-Afrikaans land waar ze het niet doen. Beter voor je rug dan alles met je armen te dragen.

Advertenties

Madagascar

Een eiland is een landoppervlakte dat aan alle kanten omringd is door water, maar kleiner is dan een continent en groter dan een rots of een zandbank.

Een continent is een zeer grote landmassa die niet of vrijwel
niet met ander landmassa’s verbonden is. Hierbij wordt alleen gelet op
land en water, niet op de waterdiepte, onderzeese bergruggen of het continentaal plat. Volgens Britannica telt de wereld de volgende zeven continenten: (van groot naar klein): Azië, Afrika, Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Antarctica, Europa en Australië.[1]

Interessant. Daarnet werd op Canvas Madagascar het vierde grootste eiland ter wereld genoemd. Eerst en vooral vind ik het persoonlijk niet echt interessant om te weten welk eiland het vierde grootste ter wereld is. Net zomin vind ik het interessant om te weten wat de vierde grootste stad ter wereld is (en daarom weet ik het ook niet).
Maar toch vroeg ik me af hoe je een eiland definieert. Ik dacht altijd aan een stuk land dat volledig omringd was door water. Maar dan is Amerika of Eurazië ook een eiland. Waar trek je de grens? Wikipedia bracht de oplossing aan: een eiland is kleiner dan een continent. En een continent is niet gelijk aan een werelddeel: een continent is een grote homp land. Dat wist ik niet eens. Ik dacht dat een continent een werelddeel was, en Australië dus het grootste eiland ter wereld. Logisch. Check yourself.

Als Madagascar het vierde grootste is, welke zijn dan de grootste (eilanden ter wereld)? Waarschijnlijk komt Groenland op 1. 2…. Borneo? 3….. Papoea New Guinea? Wil iemand eens opzoeken? Ik heb de moeite niet genomen.

Straf…. Wie heeft ooit beslist dat er 6 continenten zijn? Waarom is Australië bijvoorbeeld een continent en geen eiland? Het is verdorie één land, dat kun je toch wel een eiland noemen toch? Een verdomd groot eiland. Veel groter dan Groenland!

Start to run!!

Al bijna een maand zijn mijn ledematen aan het roesten. Zolang is mijn totnogtoe laatste start-to-run training geleden. Beenvliesontsteking, kniepijn, overbelasting, you name it.
“Je moet goeie schoenen kopen!”, zo werd mij links en rechts toegeschreeuwd. Zo geschiedde dan ook dat ik afgelopen maandag een niet nadergenoemde, maar heel zeker gespecialiseerde winkel in het Brugse binnenliep.

Ik was amper binnen of ik werd door een verkoopster meegetroond naar een loopband, alwaar ik schoenen- en kousenloos een eindje mocht rennen terwijl mijn bewegingen nauwkeurig gefilmd werden. Ik had de grootste moeite rechtop te blijven, want lopen op een band: dat had ik nog nooit gedaan. Gelukkig had de verkoopster niet veel tijd nodig om te merken dat ik een schabouwelijke manier van lopen had. “Veel te hard! Veel te agressief!”, zo noemde ze de manier waarop ik mijn voeten neerplofte. Daarnaast wees ze mij op de verontrustend scherpe hoek tussen mijn enkel en mijn voet, die helemaal naar binnen kantelde telkens ik erop steunde.
“Doorgezakt”, was het verdikt. “Voor jou gaan we schoenen moeten vinden die bijna maximale steun geven”.
Ze kwam terug met een paar schoenen in maat 47. Daarmee mocht ik het nog eens proberen.
“Die scherpe hoek is er niet meer”, zo zei ze toen ik achteraf naar de beelden kwam kijken. “Maar het is nog lang niet wat het moet zijn!”
Ze bracht een nieuw paar schoenen, met nóg meer steun. En nog steeds was het niet voldoende. Of ik er eens buiten op het koertje mee wilde lopen? Geen probleem. Ik was nog maar vertrokken of ze liep hoofdschuddend weer naar binnen waar ze in de schoendozen ging rommelen.
“Probleem?”, vroeg een collega?
-“Ja, en geen kleintje”, antwoordde ze.
Toen ik met alweer een nieuw paar schoenen, die nóg meer steun gaven het zoveelste rondje op het koertje ging lopen, waren er niet minder dan 3 verkopers en verkoopsters die mij gadesloegen. Alledrie stonden ze te schudden met hun hoofden.
Terwijl ik blootsvoets een nieuw paar schoenen stond af te wachten, kwam er weer een nieuwe collega bij.
“Amai, zoveel volk! Is er een probleem?”
-“Volledig ingezakte voeten. Dat hebben we hier nog nooit gezien! Ongelooflijk!”
De nieuwe collega, die blijkbaar iets meer expertise had dan de rest, nam het daarop over en bezorgde mij de top of the range in hun collectie.
“Als deze niet volstaan, dan weet ik het ook niet meer.”
De zolen leken bijna plateauzolen te zijn. Het zag er zware kost uit, maar toch waren ze lichter dan verwacht.
De schoenen doorstonden de test. Ik ging opnieuw de loopband op en op het videobeeld was te zien hoe mijn enkels verwoede pogingen ondernamen naar binnen te kantelen, en hoe mijn schoenen dat beletten. De verkoper/instructeur vertelde me hoe ik moest lopen, op welke manier ik de schokken moest vermijden.
“Land op je hiel, en rol naar je teen. In principe mag je je eigen passen amper horen. Dwing je tenen omhoog voor je landt!”
Het was niet zoals ik gewoon was, maar het voelde beter.

Tenslotte vroeg hij me of ik op de drukplaat wilde staan. Daarmee werden de drukpunten in mijn (blote) voeten omgezet in een digitaal signaal, en viel op het scherm af te lezen welke delen van mijn zool het meeste druk uitoefenden. Ik ging op de twee vormen staan en op het scherm verschenen twee voetafdrukken.
“Amai”, was de reactie van de verkoper.
-“Wat is dát??”, was de reactie van een toevallig passerende verkoopster.
-“Dàt, dat is didactisch materiaal!”
-“Heh? Waarom kleurt deze zone rood?”
-“Omdat dat een volledig doorgezakte zool is.”
Ik hoorde het allemaal wat gelaten aan en vroeg mij af waarom ik indertijd gestopt was steunzolen te dragen.

“Dit is een normale voet”, zei de verkoper en hij toonde mij een model van de beenderstructuur van een voet. Of in mensentaal: de voet van een geraamte.
“En dit is jouw voet.” Hij forceerde de binnenvoet naar beneden terwijl hij een plooibeweging maakte. Het lukte amper.
“Zie je? Een normale voet kan amper in die vorm geforceerd worden, maar dat is hoe jouw voet eruit ziet. Tijd voor steunzolen!”.

Niks aan te doen zeker? Daarnet heb ik mijn nieuwe schoenen uitgetest met de elfde les van Start to run. Op aanraden van de verkoper heb ik moeten terugschakelen, van les 23 naar les 11. Eigenlijk raadde hij aan opnieuw te beginnen vanaf les 5, maar daar heb ik echt niet de moraal voor. Ik kan het nog net opbrengen van aan les 11 opnieuw te beginnen. Het positieve is dat ik niks gevoeld heb.

Wintertime

Politie:”Waar was u vannacht om 2.30u?”
Verdachte: “Welke 2.30u bedoelt u?”
Politie: “Euh… moment.”

Dat winteruur moet toch voor enkele praktische problemen zorgen?
Welkom trouwens op de langste dag van het jaar, dus zet die 21ste juni maar uit je hoofd.

25

En voor het 25ste jaar op rij is de 25ste oktober mooier dan de 24ste.

Einde van de rit

Ik ben geen leraar meer. Mijn interim liep twee uur geleden af. Ik zeg alleen dit erover: klastitularis zijn is het meest “rewarding” dat ik ooit gedaan heb. Waar vroeger tijdens mijn opleiding vanop afstand naar verwezen werd als “de leerlingen” werd nu omgedoopt tot “mijn klas”. Met het accent op “mijn”. En in de omgang met collega’s werden ze door die laatsten “de jouwe” genoemd.

Mij rest enkel nog een stapel verbeterwerk en een oudercontact. Tijd om nieuwe oorden op te snuiven? 

ps: @Tina: ik wéét dat het ‘klassenleraar’ moet zijn ipv ‘klastitularis’, maar als alleen wij dat weten, dan kunnen ook alleen wij dat begrijpen. Vandaar. Na de retraite heb ik ook een evaluatieblad voor de 4de jaars opgesteld waarin ik het had over “de bezinning”.

Spellingsregels

De regel: als de windrichting slaat op een deel van het land, of op een regio, dan wordt die in het Engels met een hoofdletter geschreven. Als de windrichting alleen gebruikt wordt om een bepaalde richting aan te geven, wordt die niet met een hoofdletter geschreven.

Duidelijk? Ik vind van niet. Wat dacht je van deze zinnen?
– In Belgium, the hills are situated in the south of the country while the north is more or less flat.

Ok, het zijn “regio’s”, maar het is ook een windrichting! Het klassieke voorbeeld dat gebruikt wordt om de regel te illustreren is de Southwest in de VS. Dat is in ieder geval een beter voorbeeld van een “regio” dan het noorden van België, omdat het zuidwesten van de VS een echt begrip is. In het Belgische voorbeeld daarintegen, is het “noorden” enkel bedoeld om a.h.v. die windrichting een bepaald landsdeel te definiëren.

Een nog lastiger voorbeeld:

– Egypt is bordered by Sudan in the south and by Israël in the west.

Het is een windrichting én een regio! Als de zin “Sudan is situated south of Egypt” was geweest, dan zou het duidelijk zonder hoofdletter gemoeten hebben. Maar hier is er sprake van hét zuiden van Egypte en hét oosten van Egypte.