Start to run!!

Al bijna een maand zijn mijn ledematen aan het roesten. Zolang is mijn totnogtoe laatste start-to-run training geleden. Beenvliesontsteking, kniepijn, overbelasting, you name it.
“Je moet goeie schoenen kopen!”, zo werd mij links en rechts toegeschreeuwd. Zo geschiedde dan ook dat ik afgelopen maandag een niet nadergenoemde, maar heel zeker gespecialiseerde winkel in het Brugse binnenliep.

Ik was amper binnen of ik werd door een verkoopster meegetroond naar een loopband, alwaar ik schoenen- en kousenloos een eindje mocht rennen terwijl mijn bewegingen nauwkeurig gefilmd werden. Ik had de grootste moeite rechtop te blijven, want lopen op een band: dat had ik nog nooit gedaan. Gelukkig had de verkoopster niet veel tijd nodig om te merken dat ik een schabouwelijke manier van lopen had. “Veel te hard! Veel te agressief!”, zo noemde ze de manier waarop ik mijn voeten neerplofte. Daarnaast wees ze mij op de verontrustend scherpe hoek tussen mijn enkel en mijn voet, die helemaal naar binnen kantelde telkens ik erop steunde.
“Doorgezakt”, was het verdikt. “Voor jou gaan we schoenen moeten vinden die bijna maximale steun geven”.
Ze kwam terug met een paar schoenen in maat 47. Daarmee mocht ik het nog eens proberen.
“Die scherpe hoek is er niet meer”, zo zei ze toen ik achteraf naar de beelden kwam kijken. “Maar het is nog lang niet wat het moet zijn!”
Ze bracht een nieuw paar schoenen, met nóg meer steun. En nog steeds was het niet voldoende. Of ik er eens buiten op het koertje mee wilde lopen? Geen probleem. Ik was nog maar vertrokken of ze liep hoofdschuddend weer naar binnen waar ze in de schoendozen ging rommelen.
“Probleem?”, vroeg een collega?
-“Ja, en geen kleintje”, antwoordde ze.
Toen ik met alweer een nieuw paar schoenen, die nóg meer steun gaven het zoveelste rondje op het koertje ging lopen, waren er niet minder dan 3 verkopers en verkoopsters die mij gadesloegen. Alledrie stonden ze te schudden met hun hoofden.
Terwijl ik blootsvoets een nieuw paar schoenen stond af te wachten, kwam er weer een nieuwe collega bij.
“Amai, zoveel volk! Is er een probleem?”
-“Volledig ingezakte voeten. Dat hebben we hier nog nooit gezien! Ongelooflijk!”
De nieuwe collega, die blijkbaar iets meer expertise had dan de rest, nam het daarop over en bezorgde mij de top of the range in hun collectie.
“Als deze niet volstaan, dan weet ik het ook niet meer.”
De zolen leken bijna plateauzolen te zijn. Het zag er zware kost uit, maar toch waren ze lichter dan verwacht.
De schoenen doorstonden de test. Ik ging opnieuw de loopband op en op het videobeeld was te zien hoe mijn enkels verwoede pogingen ondernamen naar binnen te kantelen, en hoe mijn schoenen dat beletten. De verkoper/instructeur vertelde me hoe ik moest lopen, op welke manier ik de schokken moest vermijden.
“Land op je hiel, en rol naar je teen. In principe mag je je eigen passen amper horen. Dwing je tenen omhoog voor je landt!”
Het was niet zoals ik gewoon was, maar het voelde beter.

Tenslotte vroeg hij me of ik op de drukplaat wilde staan. Daarmee werden de drukpunten in mijn (blote) voeten omgezet in een digitaal signaal, en viel op het scherm af te lezen welke delen van mijn zool het meeste druk uitoefenden. Ik ging op de twee vormen staan en op het scherm verschenen twee voetafdrukken.
“Amai”, was de reactie van de verkoper.
-“Wat is dát??”, was de reactie van een toevallig passerende verkoopster.
-“Dàt, dat is didactisch materiaal!”
-“Heh? Waarom kleurt deze zone rood?”
-“Omdat dat een volledig doorgezakte zool is.”
Ik hoorde het allemaal wat gelaten aan en vroeg mij af waarom ik indertijd gestopt was steunzolen te dragen.

“Dit is een normale voet”, zei de verkoper en hij toonde mij een model van de beenderstructuur van een voet. Of in mensentaal: de voet van een geraamte.
“En dit is jouw voet.” Hij forceerde de binnenvoet naar beneden terwijl hij een plooibeweging maakte. Het lukte amper.
“Zie je? Een normale voet kan amper in die vorm geforceerd worden, maar dat is hoe jouw voet eruit ziet. Tijd voor steunzolen!”.

Niks aan te doen zeker? Daarnet heb ik mijn nieuwe schoenen uitgetest met de elfde les van Start to run. Op aanraden van de verkoper heb ik moeten terugschakelen, van les 23 naar les 11. Eigenlijk raadde hij aan opnieuw te beginnen vanaf les 5, maar daar heb ik echt niet de moraal voor. Ik kan het nog net opbrengen van aan les 11 opnieuw te beginnen. Het positieve is dat ik niks gevoeld heb.

Advertenties

8 Reacties

  1. Auw… Laat je geen complexen aanpraten door een stel omhooggevallen verkopers! Mensen spreken in eigen voordeel, en in dit geval: in eigen verkoopcijfers.

    Toen ik in de derde kleuterklas zat, vertelde de Juf mijn bezorgde ouders dat ik niet zo slim was. Mijn enige hoop was bijles volgen bij een beroemde pedagoog (toevallig de neef van de Juf, zo bleek later) en zelfs dan zou ik met moeite BLO aankunnen.
    We zijn intussen 20 jaar en 2 universitaire diploma’s later. Ik heb zelfs nooit tweede zit gehad.

    Besides, ik heb ook enorme platvoeten. Ik draag constant hoge hakken, dan valt het niet zo op.

    Misschien een oplossing voor jou? 😉

  2. Ik heb geen last van het uitzicht (je ziet het niet echt), maar wel van de pijn bij het lopen: schenen, maar vooral mijn knie.

    Jouw verhaal is precies hetzelfde als het mijne (behalve dat van een beroemde pedagoog). Conclusie: het PMS hun neus is niet lang genoeg om zo ver te kunnen kijken ;).

    In dit geval is er niet zoveel prijsverschil tussen de eerste schoenen die ik paste en de laatste (waarschijnlijk omdat ze merkloos zijn). De winkel in kwestie was ook niet de eerste de beste. Laat ons zeggen: ik vertrouw ze voor 100%.

    De hakken laat ik dus nog even in de kast. Misschien voor een volgende keer 😀

  3. Alé hup, hopelijk ga je nu geen last meer hebben van pijn bij het lopen.

    Over dat PMS kan ik trouwens gelijkaardige verhalen vertellen. Al een geluk dat de meeste mensen zich niet door hun adviezen laten leiden hebben.

  4. Ze hebben mij in die niet nader genoemde winkel ook geweldige schoenen aangesmeerd en volgens mij gaat het hen idd niet over de duurste schoenen verkopen maar over de beste. De mijne zitten als sloefkes. Helaas kom ik niet meer aan het lopen toe. Zou ik nochtans moeten doen.

  5. Les 11, ik wou dat ik daar al zat en heb nochtans “normale” voeten 😉

  6. Die hele situatie in die winkel doet mij denken aan dat Radioheadnummer: “How to disappear completely”.

  7. les 11: hrm… moet je niet achterdochtig worden als je naar het gekkengetal gestuurd wordt??

  8. @Alexander: blijkbaar heb ik ten onrechte de indruk gegeven dat het een genante situatie was. In werkelijkheid was het personeel heel behulpzaam en was het geen rondje uitlachen of zo. Als ik zeg dat ik het allemaal wat gelaten aan het aanhoren was, was dat eerder omdat ik er toch de ballen van af weet, en er dus niks zinnigs over kan zeggen.

    Wel een goed nummer btw 🙂

    @Elsje: ze verwezen me eigenlijk naar les 5, maar dat vond ik iets te ver. Ik heb dan maar les 11 uitgekozen omdat die bestaat uit 11 korte loopstukjes met telkens een minuut tussen, ipv langere loopstukken met langere pauzes. En 11 is mijn geluksgetal 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: