Mandbal

Als je elke dag iets doet wat je nog nooit of zelden hebt gedaan, dan is er een grotere kans dat je aan die dag een blijvende herinnering overhoudt. Bijvoorbeeld: onlangs heb ik voor de tweede keer in mijn leven een basketbalwedstrijd bijgewoond. De eerste keer was 5 jaar geleden, in NY, tussen de Knicks en de Bulls (go Knicks!). Nu was het tussen Oostende en Charleroi (go Oostende!).

In alle eerlijkheid: de tweede keer was het leuker. Niet alleen was de wedstrijd veel spannender (84-82 of zoiets, met een kloof die nooit meer dan 6 punten was), je zat ook veel dichter bij de spelers. De sfeer was dus wat intiemer (lees: het zicht op de cheerleaders bood veel meer inkijk).

Ja, natuurlijk was het showgehalte in NY vele malen groter, met hostessen die allerlei gadgets in het publiek katapulteerden door een soort van bazooka, met een gigantische box aan het plafond met aan elke zijde een reuzenscherm dat je om de oren sloeg met visueel geweld (ik kan door mijn oren kijken), met opblaasbare knuppels die het publiek achter de ringen op elkaar zat te timmeren om tijdens de vrijworp de speler van de tegenpartij af te leiden, met legers van schaarsgeklede cheerleaders die bij elke time-out de arena inhuppelden onder luid gejoel van de 21000 toeschouwers, met donderende East Coast-rap, en overgoten met liters cola en kilo’s popcorn.

Maar in Oostende voelde ik me minder alien. Net zoals in het voetbal was er een fanfare, rivaliteit tussen fans en werden de scheidsrechters uitgescholden. In het West-Vlaams. Ja, er was ook wel show, maar het bleef relatief binnen de perken. Het was gewoon plezant, en op het einde spannend. Gezonde spanning, want je voelt je niet zo verbonden aan die club. Geen “ik ga die roodhemden van de overkant op hun bek timmeren als we dit nog verliezen-spanning”.

Voor herhaling vatbaar.

Advertenties

Ironie is….

Wanneer de goden je smeekbeden verhoren, en Calexico, je favoriete band, eindelijk naar het Cactusfestival komt in Brugge, je thuisstad; en jijzelf op dat moment aan het roadtrippen bent in Arizona, oftewel Calexicoland.

Have fun thuisblijvers. Niet te missen. http://www.humo.be/tws/muziek/17002/humo-presenteert-festivalitis-cactus-2009.html

Go west

Pursue your dreams! Ookal zijn ze heel ambitieus. Verken de wereld! Nu het nog kan. Nu je nog jong bent.

Een tijd geleden ventileerde ik hier op mijn blog het voornemen om een echte roadtrip te maken in het westen van de VS, langs de nationale parken. Het idee heeft me niet meer los gelaten, met als gevolg dat ik afgelopen zaterdag zat te nagelbijten in de wachtrij bij Connections.

Kleine moeite in vergelijking met adrenalineshots die ons te wachten staan. We gaan naar Amerika. Mijn meisie en ik. Het zuidwesten. Tour ligt vast, slaapplaatsen liggen vast, vliegtuigtickets liggen vast. Enkel de auto zorgt nog voor twijfel. Moet hij goedkoop en degelijk zijn of mag hij wat duurder zijn,  in combinatie met enkele extra paarden onder de motorkap? Stel dat hij het loodje legt in het midden van de woestijn….  Stel dat de airco het begeeft….  Zo’n zaken.

De reis gaat van LA naar LA. In de twee weken daartussen komen we voorbij Joshua Tree National Park, Phoenix, Grand Canyon, Lake Powell (Glen Canyon dus), Bryce Canyon, Zion National Park, Las Vegas, Death Valley, Yosemite National Park, San Francisco, en daarna cruisen we zuidwaarts langs de Pacific Coast op de legendarische kustweg die het decor lijkt voor een BMW-reclamespot.

Wees gerust: there will be sunshine, there will be heat, there will be mountains, there will be desert, there will be astonishing views, there will be photography and there will be blogging!