Eindejaarslijstje deel 2

Wat vindt u het beste en wat het slechtste radio- en/of tv-programma van 2008?

Na die eerste vraag is de tweede zo banaal, nietwaar? Toch lees ik steeds de antwoorden in Humo en sla ik de eerste vraag over. Iedereen zegt toch altijd “crisis”.

  • Beste radio: Stubru in het algemeen, Music for Life en de Maxx in het bijzonder. Maar met stip op 1: Last.fm!
  • Slechtste radio: 4fm. Ik heb een hékel aan evergreens. En zeker die van Brian Adams en Céline Dion. Er komt weinig goeds uit Canada…
  • Beste tv: Top Gear, House MD, Lost (helemaal back on track), het WK Snooker, het EK voetbal op de Engelse tv, De Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, de Tour.
  • Slechtste tv: reclame, Sarah, Piet Huysentruyt, de Lotto, voetbalcommentaar van Eddy Demarez, Gilles de Bilde in élk voetbalprogramma, Studio 1 met Frank Raes (voor cafépraat kan ik ook op café gaan).
Advertenties

Eindejaarslijstje deel 1

In Humo verschijnen ze weer: de eindejaarslijstjes. Altijd dezelfde BV’s, altijd dezelfde clichés, altijd de verwachte antwoorden. Veel (al dan niet pseudo-) intellectueel gezwans van schrijvers die denken dat ze veel over de maatschappij te vertellen hebben omdat ze al x aantal romans geschreven hebben over een kapotgelopen moeder-dochter-relatie (ja, het is tegen u, Hemmerechts!) … (ik vermoed toch dat je al een boek geschreven hebt over een moeder-dochter-relatie).

Enfin. Ik blog dus ik ben ook belangrijk, dus hier volgt mijn maatschappelijk volkomen relevant eindejaarslijstje dat eigenlijk als standaard zou moeten dienen voor de bv’s die aan bod moeten of zullen (ik kijk naar u, Draulans. Waag het niet over uzelf te beginnen bij maatschappelijke thema’s, en zeker niet bij toekomstwensen).

Wat vindt u de belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar?

1 Woord: crisis. We begonnen het jaar met een regeringscrisis waarbij Verhofstadt is komen depanneren.

Daarna kwam er al een eerste regeringscrisis rond BHV en de staatshervorming, met een geweigerd ontslag van Leterme.

Intussen brak de hypotheekcrisis uit in de VS, die al snel ontaardde in een financiële crisis op wereldschaal. Beurzen gingen op, maar vooral neer, en Fortis was de eerste die een reddingsboei nodig had. Pluimen en bloemen voor Leterme, tot bleek dat we ons door de Hollanders hadden laten rollen.

De financiële crisis wordt nu ook een economische crisis want niemand durft blijkbaar nog geld uit te geven. Voor alle duidelijkheid: een economische crisis veroorzaak je voornamelijk zelf. Collective action problem en zo. Tjaha. Jammer maar helaas.

We dachten dat we ervanaf waren, maar nu eindigen we zoals we begonnen waren: met een regeringscrisis.

De koning zou naar verluid spoed willen zetten in zijn consultaties “omdat anders zijn kerstvakantie in het water valt”. Way to go.

De rest is voor morgen, anders ga ik het weer te horen krijgen dat mijn posts te lang zijn!

Censuur

Censuur part I: De forel van Hitler

Onder druk van de politiek en belangengroepen beslist de openbare omroep een bepaald programma niet uit te zenden. Bijna een typevoorbeeld van censuur. Eigenlijk zou de regering het uitzenden van het programma letterlijk moeten verboden hebben om echt van censuur te kunnen spreken, maar dat heeft hier niet veel gescheeld (en is misschien ook achter de schermen gebeurd). Dat het programma van slechte smaak getuigt, akkoord, maar dat is hier naast de kwestie. Nochtans is dat de belangrijkste argumentatie van de tegenstanders.

Censuur part II: Et les Wallons…..

Tijdens de voetbalwedstrijd Tubeke – Genk loopt de voorzitter van de eerstgenoemde het veld op om de scheidsrechter attent te maken op “racistische” gezangen uit het Genkse supportersvak (Et les Wallons… , et les Wallons…, et les Wallons c’est du cacalalalalala lalalalalala). Er is een regel die zegt dat de scheidsrechter de wedstrijd kan stilleggen in geval van racistische of kwetsende spreekkoren uit het publiek. De regel is ingevoerd naar aanleiding van oerwoudgeluiden telkens een zwarte speler aan de bal kwam, en gezangen waarbij de moeder van één of meerdere spelers geviseerd werd.
De voorzitter van Tubeke (Waals-Brabant), overtrad alle regels door het veld op te lopen, maar werd daarom in de Waalse pers prompt verheven tot het statuur van martelaar. Een soort Martin Luther King van de voetbalwereld als het ware. De Vlaamse pers reageerde veel koeler. Ten eerste: niemand heeft het recht het veld op te lopen, en ten tweede: sinds wanneer verschillen de Walen nu ook al van ras? Een derde argument dat ik eraan toevoeg: de spreekkoren viseren niet de spelers op het veld (er spelen ook Vlamingen en buitenlanders bij Tubeke), maar eerder de supporters van de tegenpartij. Een vierde argument: een match wordt bovendien ook meestal pas stilgelegd nadat één of meerdere spelers is gaan klagen bij de scheidsrechter omdat zij zich gekrenkt voelen. Dat was hier niet het geval. En nog een vijfde argument: gezangen waarmee supportersclans elkaar proberen te intimideren mag je met een heuse korrel zout nemen. Misschien moet Club Brugge – Anderlecht in het vervolg ook stilgelegd worden als de Clubsupporters “Joden! Joden!” beginnen te roepen, of wanneer die van Anderlecht “Boeren! Boeren!” gaan schreeuwen.
Censuur? Niet in de regel. Enkel de misinterpretatie van een bepaalde regel die tot hetzelfde resultaat leidt als censuur.

Censuur part III: porno

De rechter beslist dat het tijdschrift Humo de volledige oplage uit de rekken moet laten halen, omdat er een pornografische afbeelding in staat met politiechef Koekelberg en zijn secretaresse. De beslissing kwam er na een klacht van de secretaresse, een Franstalige die vermoedelijk niet vertrouwd is met de aard van de rubriek waarin de afbeelding verscheen (uitgesproken satirisch).
Persoonlijk vind ik het heel straf dat iemand zich aangevallen kan voelen door een afbeelding in “Het Gat van de Wereld”, een rubriek die er zó ver overgaat dat niemand hem ooit serieus kan nemen.
Maar goed, is dit censuur? Natuurlijk niet. Het gerecht is onafhankelijk van de politiek, en volgens de wet kan een rechter die beslissing nemen na slechts één partij gehoord te hebben. Je kan dat een oneerlijke regel noemen, maar dat doet niet ter zake. De beslissing van de rechter, een goede of een slechte, is definitief. En in dit geval kun je dat enkel een spijtige zaak noemen, punt uit.

Crisis

Het is de schuld van het land. Van de instituties. Niet van de Vlamingen of de Walen of de Brusselaars of de begijntjes of de konijntjes. Zo, dat is dat. Dat is het belangrijkste wat ik erover wilde zeggen. Hieronder ga ik even zeggen waarom ik dat denk (alhoewel, als ik pretentieus ben zeg ik gewoon dat het zo ís).

Hoezeer ik de provincialen van de CD&V en de NVA ook veracht, hoe idioot hun ideeën ook zijn, toch is het niet hun schuld dat het land in crisis is. En hoe koppig die Franstaligen ook zijn, en hoe vastgeroest hun visie ook is, en hoe stereotiep ze de Vlamingen ook afschilderen, het is evenmin hun schuld.

Je kunt de beide partijen moeilijk verwijten dat ze het spel spelen volgens de regels. En het zijn die regels die niet deugen. Welke regels? On avant:

Federale en deelstaatverkiezingen vallen niet meer samen: je kunt niet verwachten dat partijen toegevingen gaan doen als er volgend jaar opnieuw Vlaamse verkiezingen zijn. Dat is de logica zelve.

Er is geen kieskring die het hele land omvat. Gevolg: alleen Franstaligen kunnen op Franstalige partijen stemmen en alleen Vlamingen kunnen op Vlaamse partijen stemmen. En waarom zou je rekening houden met de vragen en behoeften van een bevolkingsgroep waar je toch nooit stemmen zal kunnen rapen? Je krijgt dus twee kampen die argumenten bouwen met twee totaal verschillende achterbannen in het achterhoofd. Het parlement is geen federaal parlement, dat is een Vlaams parlement en een Franstalig parlement dat samen wordt gezet. Idem voor de regering. Als de CD&V een deel van hun stemmen aan de andere kant van de taalgrens zou moeten halen zou het wel twee keer nadenken voor ze een grote bek optrekken over een staatshervorming. Zolang er geen federale kieskring is (wat in andere federaties gangbaar is) zal daar niks aan veranderen.

Dus: ik ben voor een staatshervorming. En wel in de vorm van een federale kieskring en het samenvallen van verkiezingen. Dat zou een heleboel problemen oplossen. Jammergenoeg is CD&V-NVA er natuurlijk niet voor te vinden. Daar hebben ze geen rationele argumenten voor (aparte verkiezingen onderstrepen het verschil tussen de federale staat en de deelstaat, en een federale kieskring is voor Dewever al helemaal niet bespreekbaar want federaal=slecht want federaal=onwerkbaar. Zoek daar zelf maar eens de logica achter. Nochtans heeft Bartje gestudeerd.). Als de verkiezingen in de deelstaten samenvallen met de federale verkiezingen is het bovendien ook gedaan met de ridicule verhuis waarbij leden van het Vlaams parlement en de Vlaamse regering schaamteloos deelnemen aan de federale verkiezingen, alsof ze zelf de point van een federale staat niet doorhebben. België heeft nog veel te leren op dat vlak.

De mensen, dat zijn wij!

Onlangs in Ter Zake: Jean-Marie Dedecker op campagne in Benidorm.
Reporter tegenover besnorde marcellekes-dragende man in bruine kroeg: “Gaat u op Dedecker stemmen meneer?”
Marcelleke: (heftig knikkend) “Zolang het maar Vlaams Blok is!”.
Reporter: “Maar Dedecker komt op voor Lijst Dedecker he meneer.”
Marcelleke: (uit zijn lood geslagen) “Ja?….oh….dan stem ik op Lijst Dedecker e menier“.

Jurgen Verstrepen deelt in datzelfde café flyers voor LDD uit. Een vrouw van pakweg 60 neemt geïnteresseerd een flyer aan, bekijkt voor- en achterkant en luistert intussen naar de verkoopspraat van Verstrepen. Ze gaat zichtbaar volledig akkoord met de nonsens die hij vertelt van “wij zijn de goeie en die andere zijn de slechte”. Plots kijkt ze op en vraagt Verstrepen “en waar kunnen we hier stemmen op dat blaadje?”
Verstrepen is even verbouwereerd en antwoordt vervolgens beheerst en met een glimlach: “stemmen doet u in het stemhokje mevrouw. Volgend jaar!”

Ik sla met de afstandsbediening tegen mijn voorhoofd en krimp ineen bij de gedachte dat dat soort mensen mee bepalend is voor het beleid in dit land en dus indirect ook voor mijn eigen leven.

De bende van Dedecker cruiset op een jacht langs de kust van benidorm.
“Wij doen niet mee met goedkope slogans zoals de andere partijen. De mensen dit, de mensen dat: dat is allemaal zever. Wij zijn zélf de mensen!”, kraait Verstrepen.
“Maar voor de rest doen wij niet mee met goedkope slogans hoor”, merkt Dedecker ironisch op. Algemeen gelach.

Ik zeg u: die Dedecker is superintelligent. Spijtig dat hij die intelligentie op z’n West-Vlaams gebruikt: als een commercant ronselt hij stemmen. Alles voor de campagne, niks van opbouwende kritiek.

Flandrocentrisme op de VRT

Gisteravond keek ik toevallig een stukje naar Zomer 2008. Je weet wel: één van de VRT-programma’s die speciaal voor de zomer een nieuwe naam en presentator krijgen alsof het om een ander programma zou gaan. het enige nut van Zomer 2008 is dus dat Frieda en co even op vakantie kunnen gaan, samen met hun Woestijnvistrawanten van Man Bijt Hond.

Presentator was Marcel Vanthilt en je kan zeggen van die vent wat je wil, maar ik vind die nog niet zó irritant. De programmamakers hadden afgelopen winter blijkbaar een fijne vondst. Een héél fijne vondst zou ik zelfs durven zeggen. “Laat ons eindelijk eens wat aandacht schenken aan onze Franstalige landgenoten”, dachten ze, en zo gebeurde het dat in Zomer 2008 er een “bekende Waal” op de zitbank zat: Christophe Deborsu, journalist bij de RTBF die vooral bekend is geworden omdat hij Leterme het “Belgisch” volkslied heeft doen zingen.

Deborsu spreekt perfect Nederlands, liep school in Vlaanderen, verklaarde dat het Nederlands “een mooie taal” was en bovendien “eerste taal van het land”, en dat leverde hem een open doekje op. De man had ongetwijfeld heel wat interessants te vertellen maar het probleem was dat hij niet was uitgenodigd als zijnde Christophe Deborsu, maar als zijnde een Waal (en wat klinkt dat tegenwoordig toch negatief!). Hij kreeg de ene stupide vraag na de andere te verwerken over Wallonië alsof dat één of ander exotische, ontoegankelijke en ronduit excentrieke uithoek van Vlaanderen zou zijn.

Eurocentrisme kenden we al (in vroeger tijden zagen de Europeanen zich als het centrum van de wereld, vandaar dat Europa in het midden staat op wereldkaarten), Marcel Vanthilt vond gisteravond het “Flandrocentrisme” uit (je kunt het ook een andere naam geven als je wil). Er werd een lijst van bekende Walen afgelopen waarbij de mensen in kwestie niet gewoon “radiopresentatrice” of “weervrouw” genoemd werden, maar wel “de Waalse Evy Gruyaert” en “de Waalse Sabine Hagedoren”.
Of er in Wallonië ook “Chez nous” (Thuis), “Le tapis-plein rouge” en “Les cubes” (Blokken) bestond, wilde Vanthilt weten. Deborsu lachte wat ongemakkelijk, en ik met hem.

Ik schaamde me evenveel als de Nederlander die dezer dagen geen Oranje-fan is.

Impressies vanuit Belgiës belangrijkste museum

Parijs heeft het Louvre, Londen het British Museum, New York het MoMA, Wenen het Belvedere, Rome het Vaticaanmuseum, enz.  Zo heeft Brussel het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten van België, wat zo’n beetje het belangrijkste museum is van ons land. Een schande dus dat ik het nog niet eerder bezocht had en de hiervoor genoemde musea wél (behalve MoMA, ik weet niet waarom).

Het was warm, maar het regende toen ik afgelopen dinsdag Outro ontmoette aan het Centraal Station. Uitstekend weer voor een museumbezoek, dat wel. Het Museum voor Schone Kunsten is in omvang natuurlijk peanuts vergeleken met het British Museum of het Louvre, maar u zal waarschijnlijk raar opkijken als ik vertel dat het 2 verdiepingen boven de grond telt, en 6 “onder de grond”. Dat laatste tussen aanhalingstekens want het museumcomplex is tegen de flank van de Kunstberg gebouwd.

Bovengronds was er de “oude kunst”, ondergronds de “moderne” kunst, zijnde vanaf de 19e eeuw. Vreemde vaststelling: stipt om 13u wordt het ondergrondse deel een uur gesloten zodat al het personeel samen kan gaan lunchen. Ja, inderdaad: zoals de Post en de Gemeente! Ik moest daar ook aan denken!

Nog een vreemde – genante – vaststelling: in ruimtes waar het muisstil is klinkt de autofocus van mijn camera als een boormachine, zeker als het nogal duister is. Na 3 keer de aandacht van een volledige zaal op mijn dak te hebben gekregen, ging ik over op manuele focus.

Naarmate we dieper en dieper naar beneden gingen werd de tentoonstelling surrealistischer, kubistischer en abstracter. Toen we in de diepste krocht van het museum aanbeland waren, wisten we zelfs al niet meer zeker of we nu naar kunst aan het kijken waren of naar doodgewone blokjes aan de muur of een ordinair brandblusapparaat. Ik overdrijf niet! We waren letterlijk op zoek naar een bordje aan de muur om te bepalen of iets kunst was of niks meer dan een paar TL-buizen. De blokjes bleken kunst te zijn, de TL-buizen ook, maar dat brandblusapparaat was jammergenoeg niet meer dan een brandblusapparaat. Wel een mooi brandblusapparaat. Ik zou het zeker aan mijn muur kunnen hangen met een bordje “Brandblusapparaat Aan Muur (2008)”.

Dan Flavin

Terwijl ik bovenstaande foto nam, stond ik zonder het door te hebben bovenop een kunstwerk. Een kunstwerk waarvan Outro voordien nog zei: “het zijn gewoon tegels, anders zou er wel één of andere afsluiting rond geweest zijn”. Blijkbaar was dat juist de point van het kunstwerk, nl. dat je erover kunt lopen. Maar dat hadden we toen niet door.

Sommige werken willen blijkbaar de kloof tussen bezoeker en kunstwerk overbruggen. Je kan erover lopen zoals bij de tegels van Carl Andre, of je kan er zelf deel van uitmaken zoals bij Michelangelo Pistoletto.

Ha, kijk! ‘T is ik! En don’t be fooled: dit is geen gordijn. Het is enkel de afbeelding van een gordijn, geschilderd op een spiegel.

In 2009 opent het Magritte-Museum in een bijgebouw van het Koninklijk Museum. Ik hoop voor hen dat ze tegen die tijd wat meer Magrittes zullen hebben want ik vond het eerlijkgezegd wat magertjes.

Al bij al is het museum groter dan je denkt, en zeker z’n geld waard: 3,5€ voor een student, 5€ voor de rest. We zijn 2u binnengeweest en hebben de gewone collectie bezocht, en dus niet de tijdelijke tentoonstellingen (duurder).