Eentonig relaas van een verstrooide mens

Ik moet ’s ochtends in de douche maar heb daar eigenlijk te weinig energie en te veel eetlust voor. Ik kleed me dus aan en ga eten met het idee “straks neem ik wel die douche”.

Ik eet, ik neem de krant, ik lees hem helemaal waardoor het 11u is als ik de tafel opruim.

Daarna zie ik een uurtje de tijd om de pc op te starten, mails te lezen, de feedreader te verwerken en een interessante blogpost te typen.

Om 12u besef ik dat ik nog niet in de douche ben geweest en dat het weldra tijd is voor het middageten. Om 12.15u stap ik uit de douche, kleed mij opnieuw aan en plof mij in de zetel. Mijn haar, dat er nog al Gobelijn-achtig uitziet, is voor straks. Eerst op het gemak kousen aantrekken, want dat is zoals jullie wel weten one hell of a job als je uit de douche komt.

Ik rust nog wat uit in die zetel en luister naar Stubru. Er is een promotiespotje voor een milieuvriendelijke renovatie van je “nestje”. Het klinkt allemaal heel erg kinderlijk waardoor ik twijfel of het wel over een huis gaat en niet om één of ander scoutslokaal.

Ik denk aan milieuvriendelijke woningen en ik bekijk het glas rondom mij. Is dat glas wel isolerend? Het laat veel hitte binnen in de zomer en veel koelte in de winter. Wat dan met gebouwen die volledig uit glas en staal zijn opgetrokken? Hoe houden ze die warm of koud? Zou dat glas zó dik zijn?

Mijn gedachten gaan verder naar een documentaire die ik op 11 september gezien heb over 11 september. Een reconstructie. Het was op Canvas, misschien heb je het ook gezien. Daarin probeerden de mensen die vast zaten op de bovenste verdiepingen van het WTC de ramen kapot te slaan om frisse lucht binnen te laten. Een man bonkte ertegen met een stoel, en het glas begaf het maar met mondjesmaat. Dik glas blijkbaar. Maar toch moet het gelukt zijn om dat glas kapot te slaan, want hoe konden er anders mensen door het raam gesprongen zijn om te ontsnappen aan een veel pijnlijkere dood?

Ik denk aan wat ik zou doen. Vermoedelijk zou ik bij een kapot raam zitten en frisse lucht opzuigen. Ik zou het al heel warm moeten hebben om uiteindelijk te springen. Ik stel me die hitte voor, zo levendig dat ik me daadwerkelijk kan voorstellen dat ik zou springen. Ik stel me de sprong voor. Wat doe je als je door de lucht zweeft? Je ogen sluiten en je erbij neerleggen? Krijsen in paniek? Hoe lang duurt de val ongeveer? Wat gebeurt er met je lichaam als je de grond raakt? Waarschijnlijk is het niet echt smakelijk allemaal.

Ik schrik wakker. Het is 12u30 en ik heb net heel intens gedagdroomd. Van Stubru ging het naar springen uit het raam van het WTC. Ik voel aan mijn haar en ik besef dat het tijd is om te kammen. Ik ga naar boven en zie mijn laptop staan. Onwillekeurig ga ik er even achter zitten. Even maar. Ik lees nog wat hier en daar en ontdek plots dat er een post te weinig op deze blog staat. De post van gisteravond is nog steeds ongepubliceerd. Nadat ik hem volledig had afgewerkt, had ik even gecheckt hoe hij eruit zag op de pagina, maar daarna heb ik niet op publiceren geklikt. Al die moeite, en dan vergeten te publiceren. Typisch….

Ik voel opnieuw aan mijn haar. het is al bijna droog en als ik voor de spiegel kom ziet het eruit als een vogelnest. Ik open de kast die achter de spiegel zit en neem mijn tandenborstel en tandpasta. Ik doe tandpasta op de borstel en kijk er twee seconden naar. Tandpasta dient niet om je haar in orde te brengen. Ik spoel de borstel weer af, sluit de kast en neem de pot wax uit de schap naast de spiegel.

Mijn haar is in orde en ik ga naar beneden. Tijd om de tafel te zetten, hoewel ik helemaal nog geen honger heb. Middageten is altijd een verplicht nummer. Voormiddagen zijn nutteloos want altijd snel voorbij. En ik ben een ongelooflijk verstrooide mens.

Advertenties

Te weinig

Oef, ik ben door de feedreader. Het heeft me de hele voormiddag, een stuk van de middag en minstens 5 spareribs op de barbecue gekost, maar ik ben er door. Stel dat ik vandaag nog een goeie blogpost zou willen schrijven, dan kan dat uiteraard na het eten. Daar ga ik pakweg een uur mee bezig zijn. Dan zijn we halfweg de namiddag en heb ik drie kwart van deze dag besteed aan het fenomeen “bloggen”. Het gevolg is dat ik óf naar de Tour kan kijken óf zelf kan gaan fietsen, maar niet allebei.
Ziehier de frustratie van het bloggen. Een mens heeft zoveel te doen, zelfs in de vakantie, dat er te weinig tijd is om te bloggen én de andere dingen te doen die je normaal doet als het niet regent.

Ah, zie, hiermee heb ik een rap blogpostje in elkaar geknutseld dat er voorlopig mee door kan, maar dat het algemene niveau van deze blog naar beneden zal halen. Het is beter dan niks zeker? Damned.

Geslaagd

Met blijheid en trots kan ik melden dat ik geslaagd ben met de grote onderscheiding. In één adem ben ik ook mijn visum gaan regelen, mijn kot wat verder opgeruimd, en nu ik (eindelijk) thuis ben staat Evy mij al op te wachten om gedurende 21 minuten mijn knieën systematisch naar de zak te helpen.

En om even de eerlijke uit te hangen: de reden waarom het hier twee dagen stil was is niks meer dan een combinatie van sollicitatiebriefschrijven en luiheid. Vooral luiheid eigenlijk want die sollicitatiebrieven heb ik gisteren rap rap in orde gebracht. En inspiratieloosheid. Ook inspiratieloosheid. Niet dat ik niet weet wat te schrijven maar het belang van een goed onderwerp wordt in de blogwereld fel overschat. Het gaat niet om wat je vertelt, maar eerder over de manier waarop.

Goed gezegd

Af en toe moet je eens kunnen bloggen over totaal ongebruikelijke dingen vind ik. En dat zullen we dus ook doen. Het zal de variatie alleen maar te goed komen. En het wordt nog interessant ook.

Fotologdag: het verslag

F*ck it, ik ga nu al schrijven. Ik moet morgen blokken want vrijdag komt er een klassiek examen. Misschien het laatste echte examen in mijn leven (wùùùùùùùùùù). Mijn fotologdag dus.

Vanmorgen werd ik wakker door de werklui bij de buren. Die mannen maken er al enkele maanden een gewoonte van om ’s morgens vroeg heel lawaaierig werk te verrichten, ongeveer van 8 tot 10u. Daarna vertrekken ze, om de volgende dag terug te komen. Ik ben het nog steeds niet gewoon want ik was er redelijk pissig om. Mijn geklop op de muur bleef natuurlijk zonder antwoord en omdat ik toch een uur te vroeg wakker was ben ik maar zo lang gaan douchen tot het warm water op was. De foto is genomen toen ik nog in mijn bed lag.

Toast! Met boter! Veel boter! En karnemelk! En nieuws op CNN (écht nieuws, want elk item verdient het om in het nieuws te komen). Perfect ontbijt.

Jo, mijn kotgenoot, is heel betrokken. Een half uur voor het examen kwam hij naar beneden om me eraan te herinneren dat ik moest vertrekken, zodat ik zeker niet te laat zou zijn. Ain’t that nice?
In het examenlokaal zag ik mezelf een pint van Robin door de neus geboord want ik had de guts niet om een foto te maken. Poor me.

3 uur hebben ze me gekost, die drie vragen. Die schriftelijke examens mogen me gestolen worden en mijn pijnlijke rechterarm vond dat ook. Ik had Pieter zijn glas booze beloofd en hij stond me dus al gretig op te wachten.

Drinken, eten, zwetsen, en kotwaarts. Er was op dat moment niks interessants te fotograferen dus heb ik maar de campus als onderwerp genomen. Er lag langs de straat wel een hondendrol die er merkwaardig lichtkleurig uitzag maar ik vond dat te vadsig om een foto van te nemen, laat staan om op mijn voor de rest toonbare blog te zetten. In Brugge heb je amper drollen, dus hier scoort mijn stad een puntje. Tussenstand Brussel – Brugge: 37-1.

Na enkele weken in Brugge te hebben doorgebracht, veel muziek te hebben ontdekt, en me tevreden te hebben moeten stellen met 2 basic-basic speakerkes, was ik content dat ik opnieuw kon profiteren van mijn oude getrouwe geluidsinstallatie. Jo was er niet en hij is de enige die mij normaal kan horen dus mocht het nog eens vollen bak.

Via bus en trein ging ik terug naar de provincie. Om 18u30 stond ik weer met beide voeten op West-Vlaamse bodem. Er restte mij nog enkel de orde van de dag: voetbal. Always has and always will be.

De foto’s staan hier.

Fotologdag

Ishku roept op tot een fotologdag komende vrijdag. Dat is gelijk nog maar 2 dagen maar hey, al wat je ervoor moet doen is zorgen dat je geheugenkaartje geleegd is.

Ain’t that a nice idea? Super, veelbelovend en verblijdend en van diens meer.

Listen up, zo zal het gaan: ik zal vrijdag 13 juni 2008, een ogenschijnlijk banale dag uit mijn leven, volledig documenteren met materiaal van de gevoelige plaat chip. Niet in real time want dan ga ik Proximus meer centen moeten geven dan ze verdienen, maar op het einde van de dag. Het wordt razend boeiend want zoals je wel weet is mijn leven onwijs interessant. Elk uur een foto…. we zullen het proberen.

Ik kan alvast een stukje van het programma vrijgeven: Maarten legt een examen af (een foto tijdens het examen zal er niet inzitten vrees ik), Maarten gaat naar de ambassade om een visum te regelen en Maarten op de trein (altijd een topper).

DIGB

Ik heb tegenwoordig gelijk veel meer lezers. En veel meer linkers. Dat is vreemd want ik heb niet echt iets veranderd of zo. Behalve dan de banner (ja, kom maar nog eens kijken beste nieuwkomers, het zal waarschijnlijk de eerste en de laatste keer zijn dat jullie mijn banale pregefabriceerde lay-out zullen aanschouwen).
Slecht nieuws trouwens voor diezelfde nieuwkomers: ik ben al een jaar bezig en mijn beste posts stonden in het begin. De neiging is nu groot om reclame te maken door naar mezelf te linken maar ik ben echt niet zo zielig. Ga zelf maar op zoek (levert veel extra hits op).

Normaalgezien ben ik geen kruiper of zo (toch niet zichtbaar), maar nu ben ik toch een beetje trots: mijn blog (ja, natuurlijk is het een blog, duuh), heeft freaqs Blog-40 gehaald. We zijn nieuwkomer op plaats 11, wat tegelijk mijn geluksnummer is.

Intussen heb ik al dermate veel spijt van die onozele blognaam dat ik besloten heb hem af te korten. De URL blijft dezelfde, maar de naam wordt gewoon DIGB. En net zoals bij de originele titel het geval was, heb ik dit in de voorbije 5 seconden beslist.