Bruggelink!

Wat heeft Brugge niet dat andere steden wel hebben? Je kan veel zaken opnoemen: ruimte, diversiteit, vernieuwing, verdraagzaamheid, een Ikea of een Mediamarkt, goedkope cafés, een fuifzaal in de binnenstad, een stadsblog, …

Een streep door dat laatste want op dat vlak heeft Brugge een update ondergaan. Bruggelink bestond al de facto, maar is nu in een nieuw kleedje gestoken en schiet nu ook officieel uit de startblokken. U kan hem in uw feedreader steken, maar dan zal uw oog wel niet kunnen genieten van het ronduit prachtige design:

bruggelink.jpg

Als u te weten wil komen wat Brugge heeft dat andere steden niet hebben:

http://www.bruggelink.be

Aan alle Gentse West-Vlamingen

In Gent schijnen er de laatste tijd échte gevallen op te duiken van discriminatie van West-Vlamingen. Sommige Gentenaren zijn duidelijk in de war gebracht door de actie van de NGA, wat ervoor zorgt dat ook West-Vlamingen gaan twijfelen aan de gastvrijheid van hun thuisstad.

Vandaar een oproep aan alle Gentse West-Vlamingen die zich gediscrimineerd voelen: kom naar Brugge, de échte hoofdstad van West-Vlaanderen! Met vereende krachten kunnen we deze stad bevrijden van de huidige bezetters: de Jappen en de CD&V-ers van Moenaert (u herinnert hem misschien van zulke controversiële uitspraken als “een nieuw stadion van Club Brugge met winkelcentrum, dat is slecht voor de middenstand in het stadscentrum” en “een Fnac op de markt en een Saturn aan het station? Bouwen maar!”).

Nee, echt, serieus, vooral de jongeren moeten dit eens overwegen. Dat speelplein waar geen kinderen mogen voetballen, het verplicht stoppen van de muziek op de meifoor vanaf 23u, het sluiten van cafés omdat de eigenaar druuuuhs zou dealen, nachtwinkels die ’s nachts geen alcohol meer mogen verkopen,….: da was maar om te lachen.

Vakantie dag 4: Fail

Sommige dagen zijn eenvoudigweg nutteloos en dienen alleen om jezelf van eten en drinken te voorzien voor je weer gaat slapen. Woensdag was zo’n dag.

Donderdag werd ik ’s morgens wakker gemaakt door een West-Vlaming op de radio die Peter Vandeveire qua enthousiasme doet lijken op een slotkloosterzuster. Het was dan ook nog eens mooi weer, dus de perspectieven voor die dag tekenden gunstig.

Dat was jammergenoeg buiten mezelf gerekend. Zoals je wel weet zijn voormiddagen in de vakantie zo goed als onbestaande. Je slaapt te lang, je eet te lang, je leest te lang de krant en je douchet te lang. Tegen half 12 begin je je feeds te lezen en als je daarmee klaar bent kun je opnieuw eten. Alleen namiddagen en avonden dus in de vakantie. Om 15u30 ben ik de deur uitgegaan richting Brugge om een beetje te experimenteren op fotografisch gebied en daarbij te profiteren van de felle lage zon. Het staat vast: Brugge is geen fotostad. Overal waar je je lens op richt, steeds opnieuw lopen er ofwel Jappen in de weg, ofwel is het een idyllisch postkaartje dat je in de zoeker ziet. Met die nauwe straatjes is er ook meer schaduw dan wat anders.
Tot overmaat van ramp verdween de zon rond 16 achter wolkenslierten en was het gedaan met het mooie licht.

Des avonds wilde ik niettemin de karige buit op mijn laptop zetten ter bewerking, maar toen merkte ik dat ik mijn kabel in Brussel heb laten liggen. Er was geen ontkomen aan: ik was veroordeeld tot de tv en er was níks, maar dan ook níks te zien! Martine Tanghe in China heb ik met een half ook bekeken terwijl het anderhalve andere oog wat prutste met Facebook. Daarna de Laatste Show, of wat er tegenwoordig voor moet doorgaan. Ik heb niet gekeken, maar ik moet het waarschijnlijk gezien hebben, want ik herinner me dat ik naar Phara zapte door 1 keer op de P+ knop te drukken van de afstandsbediening. En ik herinner me een flard Kamagurka.

Phara vind ik wel goed, maar tot mijn ergernis hadden ze varkenskop Paul Vandendriessche uitgenodigd om -weer- over Cercle te babbelen. Eigenlijk was hij gevraagd om het over politiek te hebben: de werkzaamheden van het parlement, de NAVO-missie in Afghanistan, maar daar had hij niet veel over te vertellen. Het was pas toen Lieven Van Gils de naam “Tom De Sutter” liet vallen, dat Pol op dreef kwam. Ook dit heb ik met half ook bekeken want ik had vlak daarvoor met mijn vinger een stoot gegeven aan mijn bierglas waardoor de kaarsen op tafel een koude douche kregen. Ik ben benieuwd naar de geur die ze zullen verspreiden als ze de volgende keer worden aangestoken (giechel).

Bowels in or bowels out?

Het bruisende uitgangsleven in Brugge. Hoe ver moet het al niet komen voor je een stuk van iemands oor afbijt? Misschien had die ober naar Hannibal zitten kijken op VT4 voordat hij begon aan zijn shift? In het artikel wordt een “minderjarige” klant vermeld. Ik denk dat ’t Zand intussen al in het vergevorderde stadium verkeert dat “minderjarig” als een pleonasme kan beschouwd worden. Tot slot nog even een open deur intrappen: de ober is meegenomen voor verhoor. Ze wilden de klant ook verhoren, maarja. Jeweetwel. *kuch*

Over Hannibal gesproken: gisteren heb ik hem eens deftig bekeken. Het was een uitgelezen moment want ik zat alleen thuis en had niks beters te doen. Daarbij hebben ze niet zo lang geleden Silence of the Lambs ook getoond. We hadden die film vroeger op video. Die cassette was altijd vlot te herkennen aangezien mijn zus hem voorzien had met een label (“getagged” zoals we nu zeggen) met daarop “Sinence of the lamps”. Ik vind dat nu pas grappig omdat ik vroeger óók geen Engels kon.

Anyway: is dat geen ontstellend zwakke film (Hannibal dan)? Nee, inderdaad niet want in het eerste deel is hij best spannend en hij is ook heel “mooi” esthetisch gezien dan. Een reclamespot voor Firenze van meer dan 2u!
Maar daar houdt het ook bij op. Allez, kan iemand mij een goeie reden geven waarom hij (you know who) op het einde die gast zijn eigenen hersenen te eten geeft? Ik ben niet echt gevoelig aan dergelijke scènes dus mijn reactie was eerder “em…wtf?” dan “WTF!!!!. Maar zeg nu eens: wat is het nut van die scene? Zit hij erin omdat het noodzakelijk is voor het verhaal? I think not. Zit hij erin omdat de regisseur er een choquerende scène in wilde steken enkel en alleen for the sake of it? En omdat zijn armzalige film over 10 jaar nog zou herinnerd worden? I think so! Want laat ons eerlijk zijn: de plot was toch wel ontzettend mager. Het was eigenlijk het einde van Silence of the Lambs, maar dan heel erg lang uitgerokken. Hannibal ontsnapt, Hannibal moet weer gepakt worden. Ondertussen vermoordt Hannibal een loser, waarvan je bij de eerste keer dat je hem zag al kon zeggen dat hij het einde van de film niet zou halen, op een manier die best voorspelbaar is, temeer omdat hij het zélf al voorspelt in het begin. En die spoiler komt niet van mij, die heeft de regisseur zélf gecreëerd.
Tussendoor heeft Hannibal minstens 2 telefoongesprekken met Clarice waarin hij twaalvendertig keer “Claricccce…Claricccce…..is that you, Clariccccccce?” fluistert, alsof ze ons ervan willen overtuigen dat hij werkelijk nog steeds Hannibal is en dat Clarice nog steeds dezelfde Clarice is.
In het tweede geval was dat wel nodig want Clarice (Julianne Moore) is Wittekerkegewijs van gedaante veranderd. Ze heeft een ander gezicht, heeft plots rost haar gekregen en haar zuiders accent is ook op wonderbaarlijke wijze verdwenen.
En haar karakter is veranderd. In TSOTL vloeide 50% van Hannibals angstaanjagende kwaadaardigheid voort uit het personage van Clarice Starling, gespeeld door Jodie Foster. Pas afgestudeerd, totaal onder de indruk van de omstandigheden en van Hannibal, angstig, nauwelijks in staat iets over zichzelf te vertellen, totaal in zijn macht. In Hannibal is Clarice plotseling de Lara Croft van de FBI geworden met de meeste doden op haar conto. Ze gaat in de clinch met haar collega’s, deelt bevelen uit en toont op geen enkel moment angst. Toen Jodie Foster weigerde had ze gelijk. Maar de filmmakers hadden geen gelijk alsnog met hun sequelplannen door te gaan.

En Mister Anthony Hopkins: what is wrong with you? Heb je geld te weinig of zo? De man kan natuurlijk wel heel goed acteren maar het script dat ze hem in handen hebben geduwd leidde onvermijdelijk tot een karikatuur van zijn personage. Op geen enkel moment was Hannibal Lecter écht angstaanjagend zoals hij in Silence of the Lambs ook was, enkel en alleen door subtiele suggestie van waartoe die man in staat is: zijn hyperbeveiligde cel, zijn masker, zijn psychologische visie. Niks geen subtiliteit in Hannibal. Geen woorden maar daden. Voorspelbare daden. Smakeloos, op het randje van de kitsch.

De Lijn door de stad

clubbus.jpgEn in een stad die weer eens hopeloos verdeeld is tussen groen en blauw, elk in hun combinatie met zwart, kiezen ook de buschauffeurs probleemloos kant. Club won verdiend, Cercle verloor onverdiend in een Olympia dat verdeeld was in een groene en een blauwe helft. Het enige wat er nu nog van overblijft is de sjaal van de buschauffeur die vandaag de heilige maar tegelijk vermaledijde voetbaltempel verschillende keren zal terugzien.

Hoofddoeken zijn tot nader order toch nog altijd verboden voor wie openbare diensten wil verschaffen. Dat is voor discussie vatbaar aangezien voor ons voetballiefhebbers, dit spelletje en onze club/vereniging niks minder dan een religie is.

Here we go!!

Spread the news! De trein heeft het station verlaten, het kindeke is geboren, het startschot is gegeven en de countdown voorbij. Bruggelink, de enige stadsblog die wél een originele naam heeft, staat online.

Alleen hebben we geen pennen genoeg. Als je een goede pen hebt en die graag verslijt dan moest je al lang op deze link geklikt hebben.

Nationale eenheid

Temidden het communautaire debacle wil ik toch even voor een straaltje licht zorgen in het duister dat Vlamingen van Franstaligen scheidt. Ik zat afgelopen weekend in het Jan Breydelstadion voor Club Brugge – STVV.  Ik zat in de spionkop achter het doel waar het er altijd wat heftiger aan toe gaat en in de rust, als het wat kalmer werd, merkte ik plots dat het kleurrijk gezelschap (de betreffende kleuren zijn blauw en zwart) dat naast me zat Frans praatte. Het was een vreemde vaststelling dat er ook Franstaligen naar Club Brugge komen kijken. Het waren een 3-tal mannen en 2 vrouwen, allen met een nagelnieuw shirt van Club Brugge. De vrouwen waren redelijk “gezet”, evenals één van de mannen. Ze zagen er toch typisch Waals uit en ze hadden blijkbaar de tijd van hun leven. Als er gezongen werd keek ik stiekem naar hen om te zien of ze ook meezongen. En inderdaad: met een guitige glimlach om hun lippen zongen ze uit volle borst mee terwijl ze mekaar aankeken met een gezicht dat zei “ik heb geen enkel idee van wat ik hier aan het zingen ben”. Eén van de mannen begreep blijkbaar redelijk goed “Vlaams” want die zorgde regelmatig voor een vertaling. Hij was bijvoorbeeld zo vriendelijk “hoer van sporting!” – onze boodschap voor de scheidsrechter – om te zetten naar het Frans.
Toch hartverwarmend, niet? Dat ook Franstaligen warm lopen voor een uitgesproken Vlaamse club als FCB? Zo zie je maar dat er hier en daar onder de bevolking toch nog zoiets bestaat als nationale eenheid.