Soundtrack van je dromen

Als je één blik werpt op mijn laatst afgespeelde tracks op last.fm, dan kun je kennis maken met een merkwaardig aspect van mijn muzikale beleving. (geloof het of niet, maar voorgaande zin heb ik niet minder dan 6 keer opnieuw geformuleerd). Ik heb zo van die “periodes” waar ik in verzeild geraak, waarna ik nog maar moeilijk de uitgang kan vinden.

Calexico stond al afgetekend bovenaan mijn lijst van meest afgespeelde groepen, en daar zal de eerste maanden/jaren/decennia geen verandering in komen vrees ik.

“Oh, komaan, how bad can it be??”, vraag je je nu af? (zoniet, begin er dan maar mee). In ieder geval erg genoeg om tussen vrijdagnamiddag en nu (maandagavond) zo goed als niks anders gespeeld te hebben.

“Maar word je dat dan niet beu?”
Awel, eh, neen. Die mannen hebben 5 volledige albums uit, een stuk of 3 EP’s en een niet uitgegeven instrumentaal album. Vul dat nog aan met wat losse mp3’s en je komt aan 135 nummers.

“Maar….waarom?”
Omdat het verdekke zo heerlijk goed is tiens! Muziek naar mijn hart: sfeer is belangrijker dan songs, een atmosfeer waarbij je je in een stoffig mexicaans stadje ergens midden in de woestijn waant dat een naam draagt zoals “Nueva Rosita”, “Pitiquito”, “Redondeados” of enig andere naam die Westkapelle, Zelzate en Aarschot met gebogen hoofd de aftocht doet blazen, muziek waarbij je niet hoeft te luisteren zolang je maar voelt, muziek die plotseling een traan in je ooghoek kan doen aanzwellen, zonder reden, gewoon door het algemene melancholische gevoel dat je overvalt. Muziek waarbij je diezelfde traan en die melancholie gaat koesteren waardoor je dat nummer blijft en blijft en blijft en blijft afspelen. Muziek waarbij je spijt krijgt dat je in zo’n saai deel van de wereld geboren bent en gaat fantaseren over allerlei gewaagde maar niet eens zo onrealistische vakantiebestemmingen.

Ladies & Gentlemen: El Morro:

En Stray:

Calexico homepage
Calexicana: Calexico sound and vision archive (kies maar voor de triple-t remix)

Advertenties

Koersfiets wassen

Mijn koersfiets was echt smerig. Mijn ketting was een draaiend stuk vet en zand. Ik illustreer het even met wat foto’s die ik nam voor ik eraan begon:

koersfiets voor koersfiets voorkoersfiets voorkoersfiets voorkoersfiets voorkoersfiets voor

Nadat ik hem eerst met een zeemvel en dreft had bewerkt bleef het lastigste karwei over: de ketting, tandwielen en trap-as. Ketting eraf gehaald, in een oude bidon gedeponeerd gevuld met water en dreft, minuutje geschud, ketting er weer uit en de vaststelling dat hij nog steeds even smerig was. En de bidon was natuurlijk onbruikbaar geworden.

Een dag lang heb ik me bezind over hoe ik die ketting zou proper krijgen. Ondertussen lag hij op een opengevouwen krant op het terras. Na een bezoek aan de fietsenmaker kwam ik thuis met een kettingontvetter. Je kent misschien die idiote reclamespots op televisie waarin ze een druppel afwasmiddel latenvallen in een vettige pan of zo waarna het vet als bij wonder “verdwijnt”. Dat is natuurlijk zever. Maar ik zweer het je, dat product dat ik toen in handen had, dat was echt heeeeeel krachtig. De fietsenmaker had me gezecht een paar schakels per keer een klein beetje te bespuiten (het was een spray) en daarna met een droge doek of een droge borstel te schrobben, opnieuw wat te spuiten, etc.
“Dus ik heb geen water nodig?”
-“Nee, geen water, dat helpt niks”.
Ok, ik zou dus een ontzettend vettig en smerig stuk metaal schoonmaken met een oud marcelleke en een spuitbus. Ik bespoot een paar schakels van de ketting en, o wonder, ik zag plots metaalkleur opduiken. Ja, in het echt is zo’n ketting dus niet zwart he! Het zwart verdween gewoon. Ik pakte dat marcelleke en begon schakel voor schakel het vuil weg te wrijven. Je moet begrijpen dat dat zand en die vuiligheid tussen die schakels zit he. En je kunt daar eigenlijk alleen met een tandenstoker bij. De spray ontvette en zorgde dat het vuil losliet, ik moest op één of andere manier het ervantussen krijgen. Oplossing: tandenborstel.

Ook de volgende dag heb ik op mijn knieën in het gras doorgebracht met mijn krantenpapier, marcelleke, tandenborstel, spuitbus en ketting. Maar het resultaat mag gezien worden! Achteraf heb ik met diezelfde spuitbus mijn tandwielen, etc. afgespoten.

Dit is de koersfiets ná:

koersfiets nakoersfiets nakoersfiets nakoersfiets nakoersfiets nakoersfiets na

Netjes he? Toen ik achteraf een uurtje ging rijden kreeg ik al direct complimenten te horen.

Schimmel

Ik zit hier weer te schimmelen op mijn werk. Het is nu 23u49 en ik zit achter de receptie van Spermalie in Brugge dat tijdelijk dienst doet als onderkomen voor een zwerm muzikanten van het Festival van Vlaanderen. Alle gasten zijn binnen. Ze zitten op hun kamer, een deel slaapt waarschijnlijk al. Als ik mij omdraai zie ik een groot bord met haakjes dat normaal volhangt met kamersleutels. Maar nu hangen er maar een paar sleutels van kamers waar het slot kapot is of zo. Nog een uur en 10 minuten en dan ga ik mijn slaapzak pakken en naar mijn kotje op de eerste verdieping trekken waar ik de eerste avond een bed gevonden heb dat ik uitgekozen heb als mijn persoonlijk “vertrek”. Dat “kotje” mag je redelijk letterlijk nemen trouwens.
Morgenochtend mag ik om 6u er weer uit om koffie te zetten en de boel hier weer in gang te steken achter de receptie. Om 8u mag ik naar huis. Dat zijn dus maximum 5 uren slaap. Dat is lastig, vooral in het begin. Maar nu went het al. Ik ben elke dag minder moe. Als ik om 9u thuis opnieuw in mijn bed kruip val ik zelfs niet meer in slaap (dat gebeurt later wel als ik naar de koers zit te kijken). Ik zou beter wat verder schrijven aan mijn blogpost over mijn reis die al bijna een week achter de rug ligt. Ja, dat ga ik doen!

Ten slotte nog 2 woorden die bij me opkomen: Cadillac en kersen