Gemoed

Hoor eens, volgende week vrijdag heb ik mijn eerste examen. Het is open boek en je mag zelf je vraag kiezen uit een lijst. Een week later heb ik mijn tweede en laatste examen. Om maar te zeggen: ik heb geen stress, maar ik houd me wel bezig. Ik heb bijvoorbeeld alle tijd om na te denken over een job, én een vakantiejob. En ik kan me ook zorgen maken over de beoordeling van mijn thesis die maandag bekend zal worden gemaakt. En dat weer steekt ook tegen, voor zover je het “weer” kunt noemen want eigenlijk is het geen weer. Maar ik geef er niet aan toe: ik loop gewoon rond in een korte broek (zolang ik de deur niet uit moet).

Verdorie, ik zou toch wel graag opnieuw gaan koersen. Ik word zenuwachtig als ik mijn energie niet kwijt kan.

Kijk! Morgen zendt VT4 een concert van Radiohead uit!

Tot zover een samenraapsel van mijn gedachten op 6 juni 2008. 6 juni…..landing in Normandië.

Wat doe je vlak na een examen?

Het eerste examen – Frans – is in de handtas. Tot vlak voor het examen was ik krampachtig bezig met woorden en uitdrukkingen in mijn hoofd te rammen tegen de achtergrond van deel 1 van Mirthes spektakel (echt een goed nummer), wat ook tijdens het mondeling examen in mijn hoofd bleef hangen (“c’est à cause des garçons, Madame!”). Van horen zeggen heb ik een A+! Voor Frans! Vreemd is dat, want ik kan helemaal geen Frans. Hoeveel zou een Fransman dan krijgen?

Niet-rss-lezers zullen opmerken dat ik mijn header veranderd heb. En aandachtige niet-rss-lezers zullen bovendien ook opmerken dat de foto niet 100% perfect gestitched is, maar ik had nu eenmaal geen zin in een derde poging. Ik had zelfs geen zin om mijn kostuum uit te trekken. Lui is the word I believe…… yes….lui. Het is een foto van mijn bureau hier op kot, zoals die er toen toevallig bijlag op het moment dat ik terugkwam van dat examen (“waar is die cursus Frans dan?”, vraagt u zich af. Wel, die was te wit, dus heb ik hem opgeruimd.) en het is tijdelijk de header omdat het mijn laatste weken zijn, hier in de kelderloft.

Ondertussen zijn ze er bij de VRT blijkbaar al van overtuigd dat Obama de democratische presidentskandidaat zal worden in de VS. De woorden “zo goed als zeker” die de Ter-Zake-mensen hierbij in de mond nemen doen mijn wenkbrauw toch wat fronsen. Iedereen weet intussen toch wel dat de zgn. “superdelegates” zullen bepalen wie het tegen McCain zal opnemen, en dan wil ik nog wel eens zien wie die gaan kiezen. En wat als Florida (waar Clinton won) en Michigan (haar homestate) plots wél meetellen?

VRT-journalisten durven wel vaker te voorbarig te zijn met hun conclusies. Daarnet zag ik de aankomst van de Giro en het was een massasprint. Benatti en Cavendish gaan zij aan zij over de streep, waarbij de commentator “Cavendish wint! En dat op zijn verjaardag!” uitschreeuwt. “Daar geloof ik niks van”, dacht ik bij mezelf. Hoe kon die commentator dat met het blote oog uitmaken? En als ik had moeten gokken, dan had ik Bennati gegokt. Toen de herhaling getoond werd, begon de commentator (ik weet niet wie het was) te twijfelen: “Of was ik te vlug?”. Zelfs bij het bekijken van de fotofinish was nog steeds niet uit te maken wie de winnaar was. Uiteindelijk bood het luchtbeeld uitsluitsel: Bennati was de winnaar. In stille triomf zat ik in mijn zetel de VRT-man “loser” te noemen, en mezelf “winner”. Natuurlijk gebeurt dat ook enkel als je helemaal alleen bent.

Wat doe je vlak na een examen? Wel, ik heb het hierboven haarfijn beschreven.

Studeermuziek zomer 2008

Op het einde van de vorige post over studeermuziek heb ik beloofd dat ik de volgende keer wat warmere muziek zou voorschotelen. Wel, ik zal mijn belofte houden. Het regent nu wel, maar de zomer hangt in de lucht. We studeren weer met het raam open en met korte broek of rok, en ’s avonds worden we getrakteerd op barbecuegeur door de buren. Dit is de soundtrack van een wat hetere blok die het allemaal wat aangenamer zal maken.

Federico Aubele: U kent allen ongetwijfeld Gotan Project. Die zal ik niet bespreken want dat kent iedereen toch. Dit is een tip voor wie op zoek is/was naar iets dat lijkt op Gotan Project. Federico Aubele is een Argentijn die houdt van zijn land en de muziek die er geproduceerd wordt, en tegelijk ook heel graag aan knopjes draait. Dat leverde twee albums op, de ene met een wat mooiere naam dan de andere (maak zelf maar uit welke): Gran Hotel Buenos Aires en Panamericana. Mijn aanbeveling? De eerste! Wat krijg je in Gran Hotel Buenos Aires (geef toe: dergelijke albumtitels doen je toch echt drómen??)? Akoestische gitaren die strakke akkoorden spelen, elektronische elementen eraan toegevoegd, een mooie vrouwenstem die onverstaanbare dingen zingt (Spaans dus) en een algemeen laybackgevoel. Waar voor uw geld! Dit hotel kijgt van mij alvast 5 sterren.

Album: Gran Hotel Buenos Aires
Luister: Ante Tus Ojos
(opgelet: als je naar meer info googlet of zo, is het Federico en niet Frederico!)

Calexico: Travelall/98-99 Road Map/Aerocalexico/Toolbox: Ik geef het grif toe: ik ben een Calexicoman. Om niet fan te zeggen. Maar als we het over warme blokmuziek hebben kan je er gewoon niet omheen. Calexico zit vol creativiteit die eruit moet. Daarom blijven ze maar muziek in het rond gooien. Ze gooien zelf ook onuitgegeven materiaal op het internet om gratis down te loaden, inclusief live shows. Zelfs tijdens hun tournees krijgen ze er niet genoeg van en blijven ze muziek produceren die dan als zgn “tour-album” wordt verdeeld. Travelall, 98-99 Road Map, Aerocalexico en het meest recente Toolbox zijn hier voorbeelden van. Je vindt er geen echte “liedjes” op (toch zeker niet op Travelall) maar eerder soundscapes. Dat is het woord dat ik erop plak. Laat ons wat vergelijkingen maken en beelden oproepen, want woorden op zich volstaan zelden om muziek te omschrijven. Neem nu Travelall. Dat is een soort van niet-elektronische ambientmuziek, doorspekt met geluidjes en konkelfoezende instrumenten. Neen, het is geen kakafonie, daarvoor is het allemaal te subtiel, te gevoelig, te zacht. Er wordt niet gezongen, alleen gespeeld. En waaraan denk je dan tussen twee hoofdstukken leerstof door? Aan Zorro, en aan rotswoestijnen, en aan lange highways met kadavers van slangen en coyotes. En het is warm en broeierig. En je zal je deze examenperiode nog lang herinneren.

Luister:
Aerocalexico: Crawlspace (Lastfm)
Travelall: Piker Sam (volledige mp3) (live)

Ry Cooder – Paris, Texas: De meester van de slide guitar! Paris Texas is soundtrack van de gelijknamige film en is één en al leegte en weemoed. De slide zoeft op en af over de steel van een akoestische gitaar, buigende tonen banen zich een weg tussen bizonschedels, cactussen en de woorden in je cursustekst. Eén nummer zou je beter skippen: “I knew these people” omdat het een – zei het heel mooie – conversatie is. Paris, Texas is trouwens een prachtige film over een man die de liefde van zijn leven probeert terug te vinden in, jawel, Texas.

Kijk en luister: de heerlijke openingscène.

Rapport

examen-januari-2008.jpg

11?? Hoezo 11?  Het makkelijkste examen, de best gestudeerde cursus, het goed gelukte examen, het slechtste resultaat. Ja, 11 is slecht. Dat is 5,5!! Dat wil zeggen dat bijna de helft van wat ik neerpende fout was. Ik kan 1 fout bedenken, misschien twee. Maar 9?? No way….

Maar ik krijg wel een 14 voor een paper waar ik niet eens zelf tevreden over was. Eerst was hij te lang, dan heb ik hem ingekort wat de leesbaarheid volgens mij erg verminderde, en de structuur heb ik waarschijnlijk 4 of 5 keer veranderd…

End of the line

Het gevoel dat je uit het examenlokaal stapt, je er even bij neer gaat zitten of naar huis loopt/fietst. Het waren betrekkelijk eenvoudige vragen en je denkt terug aan die dagen pure stress en spanning door de naderende deadline. En dan realiseer je je hoeveel tijd je niet verprutst hebt aan het studeren van ingewikkelde details terwijl die vanzelevens niet gevraagd gingen worden en ook niet gevraagd zijn! Man, ookal had ik het weekend vrijaf genomen, dat examen zou nog steeds gelukt zijn want er werd niks gevraagd uit de hoofdstukken die ik tijdens het weekend leerde.

Dat is een lastig gevoel. Een gevoel van pure nutteloosheid. Nu zit je weer vol kennis, veel te veel kennis, en die kennis heeft helemaal nergens voor gediend want nu ga je het allemaal langzaam vergeten. Steeds meer, tot je weer even dom bent als tevoren.

“Privatisering van de spoorwegen nu!!” Dat had ik willen roepen toen ik al 2 uur in de trein zat vandaag van Brugge naar Antwerpen. Trein 1 naar Gent kwam aan met 35 minuten (vijf-en-dertig!!!! Dat is even lang als……  geen idee) vertraging. 2 aansluitingen gemist. Geen nood, rustig ademen, in, uit, in, uit, pfffffff, we’re cool. Als we de volgende trein naar Antwerpen nemen hebben we 20 minuten om van het station naar de campus te hossen. 20 minuten, moet kunnen. Voorwaarde: geen vertraging.

10 minuten later, trein nog steeds niet aangekomen.

Not cool, not cool, not good, stress, stress, ergernisssssss!  Privatisering van de spoorwegen, NU!

Onderweg naar A’pen: steeds meer vertraging, trein stopt om onverklaarbare redenen waar NOOIT een verklaring voor gegeven wordt.

5 minuten voor aanvang van het examen bolt de trein het station binnen. Ik heb gelopen alsof mijn leven ervan af hing. Daarbij een paar keer mijn leven gewaagd terwijl ik uiterst zware verkeersovertredingen maakte (ooit eens een kruispunt diagonaal overgestoken terwijl het licht rood is? Ik heb het wel over het kruispunt van de Frankrijklei en de Franklin Rooseveltplaats). Maar het was het waard. In 5 minuten heb ik het gehaald. Nutteloos, zo bleek, want er waren geen examens genoeg en ze moesten er nog een paar kopiëren waardoor ik zeker nog 10 minuten met mijn vingers heb zitten draaien, mijmerend over die idiote zinloze sprint. Ik wist het zeker: het was mijn dag niet, en dat op de dag van het laatste examen.
Gezever, want het examen is goed gegaan. Het cliché komt weer eens uit he: geluk dwing je af.

Allez, kzijn content. Nu heb ik een heleboel dingen te doen die ik voordien niet kon doen, dingen die ik verwaarloosde door de examens. Zoals eten, drinken, en persoonlijke hygiëne….
Zei ik persoonlijke hygiëne? Ik bedoelde eigenlijk dat ik mijn boeken moet binnen brengen in de bib… (en ook een beetje persoonlijke hygiëne. Ik ben geen vuilerik. Nee, echt niet!)

Powered by ScribeFire.

Untitled

3 dagen zonder internet…..ik daag u uit mij na te doen!  Ik ga er verder geen woorden aan vuil maken, laat ons het er gewoon op houden dat ik 3 dagen zonder internet heb gezeten, en dat die 3 dagen bij deze afgelopen zijn. Een bulkende feedreader, al 3 dagen niks meer gepost, een bulkende mailbox en in één keer 350 tracks toegevoegd aan mijn lastfm-profiel. En net nu er zoveel nieuws te doen, te lezen, te ontdekken en te updaten is moet ik blokken. Laatste examen, nog 180 pagina’s, nog 3 dagen. Allez vooruit.

Dresscode?!

Donderdag komt het eerste mondelinge examen eraan en dat betekent dat ik me weer in een deftig kostuum ga steken. Nee, natuurlijk gaat dat mijn cijfer niet beïnvloeden, maar ………… (ik lees nu plots in mijn lichtkrant dat Portishead mogelijk naar Vorst Nationaal gaat. Allen daarheen!)…(en nu lees ik dat er maandag … dat is vandaag! … een nachtwinkel in Brugge overvallen is. “De Pakistaanse uitbater werd met een luchtdrukpistool bedreigt en moest de inhoud van de kassa en zijn laptop afgeven. De daders spraken Engels”. Die toeristen worden steeds agressiever. En een Pakistaanse verkoper…. clichés zijn soms wel érgens op gebaseerd). Enfin, down to business.

Dat gaat dus natuurlijk mijn cijfer niet beïnvloeden maar dat is dan ook niet de reden waarom iemand überhaupt een kostuum aandoet op een mondeling examen. Als je naar een trouwfeest gaat doe je meestal toch ook een kostuum aan, maar waarom? Toch in ieder geval niet om de bruid van gedacht te doen veranderen zeker? Waarom dan wel? Ah, gewoon, omdat dat nu toevallig één van die gelegenheden is waarop je dat aandoet. Een mondeling examen hoort ook in die categorie en dus maken we van de gelegenheid gebruik. En daarbij: dat is nu toch wel één van de positieve kanten aan mondelinge examens als ik eerlijk mag zijn. Bij een schriftelijk examen trek je je dagdagelijkse kleren aan, ga je met een paar schrijfstokken aan een eenzaam tafeltje zitten (zodat je zeker niet spiekt), je maakt mekaar nog wat zenuwachtig en vervolgens mag je voor de volgende 2 uren onafgebroken schrijven tot je geen gevoel meer hebt in je elleboog en de zweetgeur vanonder je t-shirt begint op te stijgen. Je hebt eigenlijk geen zin om dat allemaal op te schrijven maar je kan niet anders.

Een mondeling examen, dat is veel plezanter. Je trekt een schoon kostuum aan met das en al, begeeft je naar het lokaal, waar in de gang een paar stoeltjes staan die niet gebruikt worden want iedereen is veel te zenuwachtig om te zitten (heerlijke sfeer!). Je vergelijkt jouw kustuum met dat van klasgenoot en je lacht met de enkeling die geen kostuum heeft aangetrokken en toevallig ná de twee snoodaards mét kostuum moet komen, je stapt binnen, je doet je verhaal, knoopt misschien een kort ontspannend gesprek aan met de prof en je gaat weg met een goed gevoel en met het brandende verlangen een jeansbroek aan te trekken.

Goed, dat is dan het ideale examen, zoals ze vorig jaar allemaal waren. Maar ik zie een herhaling wel zitten.

Probleem: dat mondeling examen is in Antwerpen. Ik moet dus de trein op en af nemen en 10 minuten te voet afleggen. En uiteraard regent en waait het. Dan is de hamvraag: wat voor jas trek je aan op een kostuum?? No matter what, no matter how, je zal er belachelijk uitzien tenzij je zo’n coole lange overjas aantrekt type maffiabaas. Die heb ik niet, ik heb alleen een gewone zwarte overjas met overal knopen en zakken op en nota bene een klein doodshoofd achter op mijn schouder! Ah, gevonden:

En een donkerbruin kostuum. Ik zal mij maar al opmaken voor twee schaamtelijke treinritten tussen grinnikende maffiabazen.

ps: ja zóóóó ijdel ben ik.

Powered by ScribeFire.