There will be blood

Gisterenavond heb ik eindelijk de one man show gezien van Daniel Day-Lewis, genaamd “There will be blood”.

Indrukwekkend! Ik vermoed dat ze Daniel de set op geduwd hebben met de woorden “knock yourself out”, waarna de man een vertolking neerzette die zo overtuigend is dat ze zelfs geen andere naam voor het personage meer moesten bedenken (Daniel). Waarschijnlijk kwam hij elke avond thuis, nog steeds in de waan een oliebaron te zijn. Zijn kinderen zullen alvast goed geslapen hebben….

Het “verhaal” dan…. Wel, het is eigenlijk een biografie, en net zoals bij de meeste andere biografieën is er dus eigenlijk geen sprake van een echte plot, maar eerder een opeenvolging van bepaalde gebeurtenissen. Op dat punt kun je ook de goeie biografieën scheiden van de slechte. Bij de slechte zit er altijd teveel tijd tussen twee gebeurtenissen zodat je je gaat afvragen waar het eigenlijk over gaat, waar het naartoe gaat en wanneer het hoofdpersonage het loodje zal leggen. Tijdens een film naar de display op de dvd-speler kijken om te zien hoe lang hij nog duurt, is nooit goed.

Dit is een redelijk goeie biografie. Verwacht geen spanning. Verwacht geen intriges. Verwacht geen fish out of the bowl situaties. Verwacht wel: diepgaande personages die bovendien ook evolueren; diepere betekenissen (tussen de regels); mooie fotografie; enkele onverwachte wendingen. Daniel geeft zijn geheimen zeer geleidelijk aan prijs, evenals zijn tegenspeler/evenknie/evenbeeld Eli.

Mag ik tot slot wijzen op de laatste zin, helemaal op het einde van de film? “I’m finished”, zegt hij. Letterlijk: “ik ben aan het eind van mijn Latijn, ik ben uitgeput”. Maar de ondertitels zeggen: “Ik ben klaar”, wat in het Engels “I have finished” is. Dat klopt dus niet.
Muggenzifterij? Verre van, want beide betekenissen geven een heel andere wending aan het slot van de film.

Advertenties

Eindejaarslijstje deel 3

Wat vindt u het beste boek/toneelstuk/concert en wat de beste film/cd/website van 2008?

  • Beste boek: De Weg naar Mekka (Jan Leyers).
  • Beste toneel: ke nen der gin enkel gezien.
  • Beste concert: Madrugada in AB.
  • Beste film: No Country for Old Men
  • Beste cd: Madrugada – Madrugada. Eervolle vermelding voor Fleet Foxes van Fleet Foxes, Third van Portishead (ik vraag me af waarom alle Humo-journalisten die vergeten zijn in hun lijst), Carried to Dust van Calexico en For Emma, Forever Ago van Bon Iver.
  • Beste website: Ik vind de vernieuwde Last.fm heel geslaagd (je hoort het: ik ben fan).

Filmervaringen

Ach ja, ik ben nu toch bezig en ik heb plots zin om al mijn inspiratie uit te melken. En ik zie net dat ik twee saaie posts geschreven heb. Achter elkaar. Mijn excuses!

Voor wie niet teveel wil nadenken: een niemendalleke. Over film. In lijstjesvorm. Ain’t that nice? Kun je snel lezen. Geen dank.

  • Die keer dat ik ontroerd was: Titanic (Ik was 13).
  • Die andere keer dat ik ontroerd was: Crash (onlangs. En terecht! Bij de scène met de crash.)
  • Die keer dat ik kwaad was: The Pianist (als ze die man met rolstoel en al naar beneden gooien).
  • Die keer dat ik misselijk was: Schindler’s List (niet vandaag).
  • Die keer dat ik niet meer bijkwam van het lachen in de cinema: Wrongfully Accused
  • Die keer dat ik de dvd terugbracht naar de videotheek nog voor de film afgelopen was: The Aviator
  • Die keer dat ik als gehypnotiseerd naar de aftiteling zat te staren: The Motorcycle Diaries
  • Die keer dat ik gefrustreerd was door de afloop: Heat
  • Die keer dat ik gefrustreerd was door het nihilisme: The Big Lebowski (kutfilm)
  • Die keer dat ik bang was: The Blair Witch Project (alleen thuis, 2u ’s nachts, en één lampje dat brandde op 6 meter afstand).
  • Die keer die je het beste als awkward kunt omschrijven: de seksscène in Brokeback Mountain, gedubt in Duits, in een volle Oostenrijkse cinema. Twee mannen die dingen doen in het tent en daarbij Duits praten: je wil het niet meemaken (zelfs homo’s zullen het met me eens zijn…. hoop ik). En waar kijk je naar? Naar het scherm? Naar je buur? (waarna die je ongetwijfeld op een andere manier zal gaan bekijken).
  • Die keer dat ik me achteraf depressief voelde: La Meglio Gioventú (in twee keer bekeken, gescheiden door een half uur pauze).
  • Die keer dat mijn pa zodanig schrok dat hij zijn rode wijn op zijn hemd morste: Munich (de ontploffing in het hotel).

Niet-exhaustieve lijst

Feel free om zelf uw ervaringen te delen in de vorm van een blogpost die perfect past in deze komkommertijd (de crisis!!!! buiten beschouwing gelaten).

In Bruges

Om met de deur in huis te vallen: het was een heel goeie film. Er was één minpunt: Brugge.

Van het begin was het duidelijk dat Brugge een belangrijke rol vervulde in de film. Het was niet louter een decor, het was een wezenlijk deel van de plot. Je zou denken dat ze de film even goed in Venetië hadden kunnen draaien. Of Carcasonne. Of York. Of een ander toeristisch middeleeuws stadje. Maar neen, het kon alleen in Brugge want Brugge was voor de personages ‘anders’ op een manier die ik nog steeds niet begrijp. Waarom drijft de film de spot met ‘sightseeing’, en met de bootjes en de koetsen terwijl je in Venetië net hetzelfde aantreft? En zelfs in Wenen heb je koetsen. In New York zelfs! Venetië is al uitvoerig in beeld gebracht in films als vb. Casino Royale, Indiana Jones & the Last Crusade of The Merchant of Venice. In geen enkele van die films werd de spot gedreven met Venetië, een stad die even groot is als Brugge, met hetzelfde historische patrimonium, nog meer kanalen, nog meer bootjes en nog meer toeristen. Er zijn geen dancings, geen bussen, geen trams, geen grote winkelstraat à la Steenstraat, en er zijn geen f*cking bowlings. In Brugge zijn er trouwens wél bowlings, wat ze in de film ook mogen beweren. En neen, het zijn geen ‘medieval bowlings’. Dus: waarom is Bruges een “shithole” en al die andere middeleeuwse toeristische steden niet?
Oja, er werd op een gegeven moment wel iets positiefs gezegd over Brugge: Brugge valt zogezegd nog wel mee, alleen jammer dat het in België ligt. But then again: als het niet in België lag dan zouden er nog meer toeristen zijn en dat zou teveel van het goede zijn, aldus Ralph Fiennes.
Een andere quote uit de film: “why would someone go to Belgium?”. Wat is er in godsnaam mis met België? Stel nu dat de film zich afspeelde in Slovenië, zou men zich dan ook afgevraagd hebben waarom iemand in godsnaam naar Slovenië zou gaan? Of Estland? Of Moldavië? Of Uruguay? Of om het even welk ander bescheiden land? Natuurlijk niet! Je stelt je er gewoon geen vragen over. Waarom zou iemand naar België gaan? Tja, om dezelfde reden waarschijnlijk waarom een Belg naar Ierland zou gaan vermoed ik, een onozel eiland ten westen van Groot-Brittannië met nota bene minder inwoners (dan België).

De beelden die je van Brugge te zien krijgt, dat zijn stuk voor stuk de postkaartjes. Toeristenplaatsen waar de gemiddelde Bruggeling amper komt. Die toeristenbril, die was soms een hinderpaal. Maar dan nog: de film is gemaakt voor buitenlanders en die zien dit land en deze stad nu eenmaal als toeristen. Als ze “Brugge” denken, dan bevat hun mental picture de Halletoren en het stadhuis. Als ik “Brugge” denk, dan zie ik mijn huis, mijn vroegere school en de straten waar ik elke dag kom. Ik zie in ieder geval niet de Halletoren want die heb ik intussen wel genoeg gezien en hij betekent dus niks bijzonders meer. Maar als ik aan Parijs denk, dan zie ik de Eiffeltoren. En bij Londen zie ik de Tower Bridge. Ja, dan ben ik de toerist.
“België is een land dat aaneenhangt door pralines”, zegt de Colin. Wanneer heeft u voor het laatst pralines gegeten? Ik dacht het al. Beste toeristen, die pralines en die wafels, die zijn er enkel voor jullie. Wij Belgen houden ons daar echt niet mee bezig.

Goed, dat dus voor de downsides. Downsides die enkel voor Belgen en Bruggelingen storend kunnen zijn en eigenlijk niks met de film op zich te maken hebben. Ja, die zoutkorrels heb je wel nodig als je naar de film kijkt.

Maar het was grappig! In Bruges is een regelrechte Tarantino-film, maar dan door een Brit gemaakt. Wat een combinatie! De conversaties waren om duimen en vingers van af te likken. Zelfs Pulp Fiction was er niks tegen. De actie op het einde was adembenemend. De acteerprestaties niet minder dan groots. Een nobelprijs voor wie de passage met het berichtje dat Harry in het hotel had achtergelaten bedacht heeft! De gezichtsuitdrukkingen van Colin Farrell verdienen posters! Ik zie hem zo oefenen voor de spiegel in zijn chique hotel ergens in Brugge.
De absurditeiten, het cynisme en het sarcasme druipen ervan af. Maar nergens wordt het plat. Integendeel: de film is verrassend diepzinnig en de personages worden goed uitgewerkt.

De plot bevat twee delen: het eerste deel is gezapig, idyllisch en dient om de twee hoofdpersonages uitgebreid voor te stellen. In het tweede deel begint de actie en komt er meer vaart in de plot.

Het zou zonde zijn details vrij te geven over het verloop van het verhaal dus kan ik alleen maar deze film ten sterkste aanbevelen. En dat er nog meer toeristen zullen komen, dat staat nu al vast.

Verscheen ook op Bruggelink

No Country For Old Men

Ik heb hem dan toch eindelijk gezien afgelopen weekend, No Country For Old Men. En hij was goed. Heel goed zelfs. Hoewel: niet supergoed.

Adjectieven. Dat is wat je nodig hebt om deze film te omschrijven. Geen zinnen, enkel adjectieven. Hier komen ze.

Fatalistisch, pessimistisch, eenzaam, zinloos, spannend, ruw, bikkelhard, stil, mooi, beschrijvend, dromerig, verrassend, adembenemend, zwart.

Dat zegt op zich al genoeg om hem te gaan bekijken als je hem nog niet gezien hebt. In tussentijd ga ik hieronder wat doorleuteren om er toch nog een deftige post van te maken.

Als er iets “gebeurt” in deze film, als er iets aan het verhaal wordt toegevoegd, dan is het stil. Er wordt niet gesproken, er gebeuren alleen dingen en als kijker observeer je en trek je je conclusies. Inderdaad, dat zien we ook bij de broers Dardenne. En er is geen muziek, óók zoals bij de broers Dardenne. Daar houdt de vergelijking wel op want deze film is wél spannend.

Je vraagt je nu af: hoezo “als” er iets gebeurt? Waaruit bestaat de rest van de film dan?
Voor de rest krijg je dialogen die ogenschijnlijk nergens over gaan. Banaliteiten, anekdotes, wat situatiehumor, een beetje psychologie. Die scènes zijn het terrein van Tommy Lee Jones, die de lome fatalistische sheriff speelt die wat achter de feiten aanloopt. En de feiten, dat is de andere, interessantere, plotlijn: die van Moss (Josh Brolin) die toevallig een bom geld gevonden heeft, en de moordenaar die hem achtervolgt om dat geld te bemachtigen. Deze plotlijn is de “stille” plotlijn. Geen woorden, amper daden zelfs. Zorgvuldig opgebouwde spanning in prachtige landschappen, duistere motels, obscure stadjes.

Je laat je zo meeslepen dat je op den duur gaat denken dat dit de hoofdplot van de film is. Maar dat is het niet. Uiteindelijk gaat deze film over het werk van de Sheriff, dat nutteloos lijkt en hij weet het. Met de leeftijd komt de wijsheid en vervalt het cowboymasker. En die wijsheid zegt dat het inderdaad geen land is voor ouwe mannetjes. De andere mannen op leeftijd die in de film opdraven kunnen er trouwens van meespreken.

Ja, het einde is controversieel. Maar als je hetgeen ik hierboven geschreven heb in gedachten houdt, dan valt het nog best te begrijpen.

There will be old men

(voor de feedlezers: op de site ziet de lay-out er wel normaal uit).

Daarnet moest ik lachen met de Zevende Dag….  Jaja……..

Het ging over de oscars. Die filmrecensent van de Morgen, wiens naam me nu ontglipt, had het eerst over “There will be blood“, je weet wel: die western over oliewinning waarin er waarschijnlijk bloed zal voorkomen  en daarna had hij het over “No country for old men“, eveneens een western maar dan in de moderne(re) tijd en ik heb geen idee waarover die gaat. Ik weet wel dat ik hem wil zien. Niet voor het verhaal maar over de setting. Desolate Texiaanse landschappen waarin pick-ups over lange rechte wegen brommen en daarbij grote stofwolken doen   opwellen. Je ziet ze van juist achter de horizon opduiken, een horizon die meestal wazig is door de warmte (je kent dat visuele effect wel). Heerlijk is dat.

Waarom heb ik gelachen? Awel, ik dacht “leuk, twee films in dezelfde setting die tegelijkertijd draaien. Die wil ik uiteraard allebei zien”. Wat bleek: toen ze No country for old men aan het draaien waren, waren ze naarstig op zoek naar de desolaatste desolaatheid der desolaatheden. Tijdens een bepaald shot verschenen er aan de (wazige) horizon plots rookpluimen. Shot naar de kl*ten natuurlijk. De crew gaat gaan uitchecken what daar going on was, bleek dat toch wel  Daniel Day-Lewis niet te zijn zeker die daar driftig met zijn oliespuitende boortorens in de weer was voor de opname van There will be blood?


Ik vind dat grappig. En als u dat niet grappig vindt, neem dan een kaart en kijk hoe groot Texas is. Bedenk vervolgens hoeveel procent van dat gebied totaal verlaten is en hoe groot de kans dus is dat die twee opnameploegen elkaar tegen het lijf lopen.

Op mijn kot ligt Paris, Texas op mij te wachten. Het summum van uitgestrekte verdordheid doorbroken door monotoon harmonikagezeur, banjogetokkel of pedal steel-gehuil.  Héééérlijk!

Bowels in or bowels out?

Het bruisende uitgangsleven in Brugge. Hoe ver moet het al niet komen voor je een stuk van iemands oor afbijt? Misschien had die ober naar Hannibal zitten kijken op VT4 voordat hij begon aan zijn shift? In het artikel wordt een “minderjarige” klant vermeld. Ik denk dat ’t Zand intussen al in het vergevorderde stadium verkeert dat “minderjarig” als een pleonasme kan beschouwd worden. Tot slot nog even een open deur intrappen: de ober is meegenomen voor verhoor. Ze wilden de klant ook verhoren, maarja. Jeweetwel. *kuch*

Over Hannibal gesproken: gisteren heb ik hem eens deftig bekeken. Het was een uitgelezen moment want ik zat alleen thuis en had niks beters te doen. Daarbij hebben ze niet zo lang geleden Silence of the Lambs ook getoond. We hadden die film vroeger op video. Die cassette was altijd vlot te herkennen aangezien mijn zus hem voorzien had met een label (“getagged” zoals we nu zeggen) met daarop “Sinence of the lamps”. Ik vind dat nu pas grappig omdat ik vroeger óók geen Engels kon.

Anyway: is dat geen ontstellend zwakke film (Hannibal dan)? Nee, inderdaad niet want in het eerste deel is hij best spannend en hij is ook heel “mooi” esthetisch gezien dan. Een reclamespot voor Firenze van meer dan 2u!
Maar daar houdt het ook bij op. Allez, kan iemand mij een goeie reden geven waarom hij (you know who) op het einde die gast zijn eigenen hersenen te eten geeft? Ik ben niet echt gevoelig aan dergelijke scènes dus mijn reactie was eerder “em…wtf?” dan “WTF!!!!. Maar zeg nu eens: wat is het nut van die scene? Zit hij erin omdat het noodzakelijk is voor het verhaal? I think not. Zit hij erin omdat de regisseur er een choquerende scène in wilde steken enkel en alleen for the sake of it? En omdat zijn armzalige film over 10 jaar nog zou herinnerd worden? I think so! Want laat ons eerlijk zijn: de plot was toch wel ontzettend mager. Het was eigenlijk het einde van Silence of the Lambs, maar dan heel erg lang uitgerokken. Hannibal ontsnapt, Hannibal moet weer gepakt worden. Ondertussen vermoordt Hannibal een loser, waarvan je bij de eerste keer dat je hem zag al kon zeggen dat hij het einde van de film niet zou halen, op een manier die best voorspelbaar is, temeer omdat hij het zélf al voorspelt in het begin. En die spoiler komt niet van mij, die heeft de regisseur zélf gecreëerd.
Tussendoor heeft Hannibal minstens 2 telefoongesprekken met Clarice waarin hij twaalvendertig keer “Claricccce…Claricccce…..is that you, Clariccccccce?” fluistert, alsof ze ons ervan willen overtuigen dat hij werkelijk nog steeds Hannibal is en dat Clarice nog steeds dezelfde Clarice is.
In het tweede geval was dat wel nodig want Clarice (Julianne Moore) is Wittekerkegewijs van gedaante veranderd. Ze heeft een ander gezicht, heeft plots rost haar gekregen en haar zuiders accent is ook op wonderbaarlijke wijze verdwenen.
En haar karakter is veranderd. In TSOTL vloeide 50% van Hannibals angstaanjagende kwaadaardigheid voort uit het personage van Clarice Starling, gespeeld door Jodie Foster. Pas afgestudeerd, totaal onder de indruk van de omstandigheden en van Hannibal, angstig, nauwelijks in staat iets over zichzelf te vertellen, totaal in zijn macht. In Hannibal is Clarice plotseling de Lara Croft van de FBI geworden met de meeste doden op haar conto. Ze gaat in de clinch met haar collega’s, deelt bevelen uit en toont op geen enkel moment angst. Toen Jodie Foster weigerde had ze gelijk. Maar de filmmakers hadden geen gelijk alsnog met hun sequelplannen door te gaan.

En Mister Anthony Hopkins: what is wrong with you? Heb je geld te weinig of zo? De man kan natuurlijk wel heel goed acteren maar het script dat ze hem in handen hebben geduwd leidde onvermijdelijk tot een karikatuur van zijn personage. Op geen enkel moment was Hannibal Lecter écht angstaanjagend zoals hij in Silence of the Lambs ook was, enkel en alleen door subtiele suggestie van waartoe die man in staat is: zijn hyperbeveiligde cel, zijn masker, zijn psychologische visie. Niks geen subtiliteit in Hannibal. Geen woorden maar daden. Voorspelbare daden. Smakeloos, op het randje van de kitsch.