Speelkameraadje

De Standaard Weekend, onverantwoord interessant, beweert de reclame.

Jaja, ongetwijfeld, maar De Morgen heeft wel een exclusief interview met Sigur Rós, en die geven er misschien 2 per jaar.

Het is een dubbelinterview met Jon Birgisson, de zanger, en Eva Vermandel, de Belgische fotografe die met hen op tournee is geweest en daar een naar verluidt prachtig fotoalbum van heeft gemaakt.

De journalist vraagt haar of ze bewust een hele kleine camera gebruikt, om zo wat onopvallender te zijn.
Eva’s antwoord:

“Ik gebruik altijd hele kleine, líeve toestellen. De Fuji die ik voor het Sigur-Rósboek heb gebruikt maakt een heel mooi geluid als je er mee afdrukt. Als een speelgoedcameraatje, bijna. Ik ben altijd heel intensief bezig met het effect van mijn camera’s op de mensen die ik fotografeer.”

Je moet een vrouw zijn om zo over je camera te spreken. De eerste keer las ik zelfs “speelkameraadje” in plaats van “speelgoedcameraatje”. Het speelkameraadje draagt toch mijn voorkeur weg…. Op het vlak van woordenschat dan.

Onopvallendheid en discretie zijn niet bepaald criteria geweest waarop ik een camera beoordeelde bij de aankoop ervan. Mannen zijn materiaalfreaks, en de camera is in soms belangrijker dan de foto’s die je ermee maakt. Geen mening, enkel een vaststelling.

Je kan dan vol jaloesie en bewondering staan staren naar iemand die met hét van hét aan het fotograferen is, terwijl enkel de foto’s die hij of zij neemt dat zouden mogen verdienen. Voor hetzelfde geld maakt hij/zij er absolute misbaksels mee. Hiermee een oproep tot alle fotografen, inclusief mezelf: overstijg eens je materiaal.

Mijn K10D (Pentax) is niet bepaald een speelgoedcameraatje en nog veel minder een speelkameraadje. Het is eerder een luidruchtige nonkel op het einde van een kerstfeest dat weer veel te lang geduurd heeft. Indiscreet, soms eens onbeschoft, irritant.

Ik herinner me deze foto:

Eerst vond de autofocus geen ankerpunt, dus draaide de ring door, en door, en door, en door. Heen, en terug, en heen, en terug, daarbij een geluid producerend dat mij, gehurkt in de hoek van de ruimte, ineen deed krimpen.
Een serene, muisstille zaal in het Museum voor Schone Kunsten, en dan opeens dat snerpend gezoem, 3 of 4 keer kort achter elkaar.

Toen het dan toch lukte te focussen kwam dat vreselijke shuttergeluid. De *KLAK*, alsof iemand een meetlat laat vallen.

Toen ik opkeek waren alle ogen op mij gericht. Genant.

En nu in fullscreen

Effectje:

De Omnia-bar in Rijsel. Vroeger een huis van lichte zeden, nu een retrobar met een indrukwekkende ingang.

De rest van de Rijsel-reeks vind op Flickr.

Wake me up when the fall and winter end

En terwijl de regen tegen de ruiten slaat en de zomer zich al ergens in het zuidelijk halfrond bevindt, heb ik eindelijk mijn Zwitserlandfoto’s op de flikker gegooid. Er rest mij enkel nog het laatste deel van het Jordaniëverslag vast te leggen en daarna is het definitief schluss met het zomergevoel.

Nog 78 keer slapen voor de dagen weer langer beginnen te worden. Het liefst zou ik eigenlijk fast forwarden naar 1 april 2009.

En daarom vind ik Woophy leuker dan Flickr

En daarom vind ik Woophy leuker dan Flickr:

En zonder ze te hoeven toevoegen aan één of andere pool of zo!

Intussen tussenin

En we gooien deze erin:

Dave Clarke – Southside

Ja, zet maar loeihard. Ik ga intussen teen en tander vertellen.

Ik zit intussen in de helft van mijn halftijdse opdracht. Het klinkt als een tautologie, maar het is er geen. Over vier – pardon – drie komma vijf weken zwaai ik af en ga ik opnieuw op zoek naar werk.

Eigenlijk ben ik nu ook al op zoek. En dat is de reden waarom de meest oplettenden onder jullie mij zaterdagmiddag konden vinden op het stationsplein voor Gent Sint-Pieters. In het Europahotel (geen zorgen beste Gentenaars, het is geen schande als je dit pand niet kent want het is een onbeduidend motel-achtig driesterrenhotel in de meest on-hotelse buurt van uwen stad) was er een informatiesessie over carriëres aan de EU, en daar had ik mij natuurlijk voor ingeschreven. Door de macht der gewoonte had ik een uur gereken voor de trein in plaats van 25 minuten, dus ik was way te vroeg. Gelukkig was het mooi weer dus ben ik met een boek voor het station gaan zitten.
Die infosessie kostte niet minder dan 50 ballen. 50!! Maar het was het geld meer dan waard. Stel je voor: je gaat naar een sollicitatiegesprek en bijhorende selectieproef en je weet op voorhand welk soort vragen ze daar gaan stellen, je weet ook precies wat je hebt moeten instuderen en waar je die info moest gaan zoeken. Je hebt zelfs enkele voorbeeldexamens kunnen maken. We kregen er ook te horen op welke websites we de meeste vacatures konden vinden, wat de mogelijkheden waren per diploma, wat we zouden gaan verdienen (duizelingwekkende bedragen), etc.  Ja jong, kzient zitten kerel.

Intussen heb ik mij ook ingeschreven voor de selectieproeven voor toekomstige diplomaten. Hier ben ik wat realistischer. Ik ben al blij als ik het tot stagiair schop en ik een jaar de grens kan oversteken om weer wat belangrijke levenservaring te verzamelen. Is dat realistisch? Probably not. Als realistisch ben dan zeg ik dat ik grandioos ga buizen. Zeggen dat je gaat buizen vind ik eigenlijk even erg als het buizen zelf, dus zeg ik adios aan het realisme. Utopisme is véél leuker.

Goed nummer he? Als je het beu bent: hier is een andere klassieker. Ja, zet maar wat luider.

Didier Sinclair – Lovely Flight

Feedverlatende bloglezers zullen opgemerkt hebben dat mijn header – alweer – veranderd is. Ik ben niet rap tevreden, dat kun je wel zeggen. Elke header is sowieso tijdelijk tot ik een betere gevonden heb. Het summum moet een zelf ontworpen header zijn met een creatievere voorstelling van de DIGB-letters. Maar dat is voor als ik beter kan werken met Photoshop.
De foto die er nu staat heb ik deze zomer in Zwitserland genomen op mijn dodentocht naar de Mischabelhütte. Op die mooie augustusdag stapte ik rond 9u ’s ochtends letterlijk uit de mist. Niet aan de zijkant, maar aan de bovenkant van de wolk. De vallei was volledig bedekt door zijn ochtendlijk donsdeken terwijl daarboven de lucht staalblauw was. Lyrisch zeg je? Damn right it is! De wonderen der natuur kunnen een mens zijn hart al eens week maken. De hele nacht had het geregend en als je ’s morgens vroeg al hoog in de bergen bent, en je hoort de beken ruisen, je ziet de vegetatie druipen van het vocht, je ziet gemsen en marmotten en de vallei ligt letterlijk te dampen……… ja dan neem je je camera en je maakt zoveel mogelijk foto’s……. waarvan dit panorama nu de header is.

Post van mijn voeten

Het is een beetje een toevallige traditie opeens: foto’s van mijn voeten op verschillende (buitenlandse) locaties. De collectie is niet zó groot: eentje in Zwitserland, 2 in Jordanië en 2 in Parijs.

Ik heb trouwens een selectie Parijsfoto’s op de Flikker gezwierd. Binnenkort doe ik hetzelfde met de Zwitserlandfoto’s. Nee, ik ben inderdaad niet chronologisch bezig. En op Flickr staan ze ook in aflopende chronologische volgorden, maar soit. Het kan me niet schelen.

Mijn rechtervoet in Zwitserland

Mijn rechtervoet in Zwitserland

Mijn voeten in de Wadi Rum-Woestijn

Mijn voeten in de Wadi Rum-Woestijn

Mijn voeten boven op het Romeins theater van Amman

Mijn voeten boven op het Romeins theater van Amman

Mijn (geschoende) voeten op het terras van het theehuis in de moskee van Parijs

Mijn (geschoende) voeten op het terras van het theehuis in de moskee van Parijs

Mijn voeten aan de voet van de Eiffeltoren in Parijs

Mijn voeten aan de voet van de Eiffeltoren in Parijs

Every start has an end

Als ik ergens aan begin dan moet ik het ook volledig afmaken. Dat is één van mijn neuroses. Die eigenschap is dermate nuttig dat ik hem wel eens in sollicitatiebrieven durf aan te halen. Wat ik er niet bij vermeld is dat ik eigenlijk heel erg veel dingen begin. En die zijn niet allemaal even nuttig. Nogal wat dingen neigen naar het obsessioneel perfectionistische. Vraag me niet waarom al mijn cd’srecht in hun doosje zitten (zodat je direct kunt lezen wat erop staat), maar het is wel het geval. Ja, natuurlijk staan ze alfabetisch. En natuurlijk staat de stripcollectie uit mijn jonge jaren al sinds jaar en dag nummeriek geordend. Maar vraag me nu niet waarom ze van rechts naar links staan en niet omgekeerd. Eerste Jommeke rechts onderaan? De jacht op een voetbal!

We dwalen af. Waar was ik?

3 dagen geleden begon ik mijn Jordanië-foto’s te bewerken in Lightroom. Geen grote veranderingen: wat meer licht, wat minder licht, wat knippen, recht maken, dat soort dingen. Dat zou snel kunnen gaan, ware het niet dat LR het zwaarste programma is waar ik ooit mee gewerkt heb (minstens 10 kilo). Een foto “loaden” kost een halve minuut (ik heb het getimed!), af en toe loopt hij eens vast, en elke bewerking vindt met een seconde vertraging plaats.

“Loaden”, vraag je je af? Wel, dat is het proces waarbij de foto van blurry naar scherp gaat + nog eens 20 seconden dat het woord “loading” daar blijft staan, God knows why. Awel ja, een beetje zoals de Belgische treinen inderdaad. Die blijven ook soms staan zonder dat je weet waarom (dat de bestuurder naar het kleine kamertje moet, is de meest logische verklaring die ik tot dusver heb kunnen bedenken).

Ik begon met 1000 foto’s, waarvan na selectie 700 overbleven. 700 keer een halve minuut, dat zijn 350 minuten. 4u en 10 minuten waarbij een foto “laadt” en ik nagelbijtend met mijn duimen zit te draaien (probeer dat maar eens) (en doe dat nu eens 4u lang). Als hij “laadt”, dan kun je er nog niks aan wijzigen. Probeer je dat toch (zoals ik), dan blokkeert LR en moet je 3 minuten wachten tot de zandloper weg is. Zo’n dingen leer ik niet snel. Ik heb minstens 700 zandlopers zien passeren.
Als je wil terugkeren naar een foto die al eens “geladen” is, dan moet hij helemaal opnieuw “laden”. Een tijdelijk geheugen? Dat kent hij blijkbaar niet, of ik heb die instelling nog niet gevonden in de eindeloze donkere put der LR-opties.

Enfin, na 2 dagen was ik er eindelijk mee klaar. Vervolgens wilde ik de EXIF-data van de foto’s opvragen om de zgn. ‘metadata’ in te vullen (zoals tijdstip waarop de foto genomen is). Als dat is gebeurd merk ik plots dat al mijn bewerkingen verloren zijn gegaan. Elke foto is gereset naar zijn originele vorm. Les geleerd: ook al zijn ‘development settings’ en ‘metadata’ twee verschillende items in het menu, toch kan een wijziging in het ene de instellingen van het andere beïnvloeden.
Als ik geen neurose had gehad, dan zou ik foert gezegd hebben. Too bad voor mezelf. Ik bijt even op mijn lip, vloek een paar keer hardgrondig en gisterenmorgen ben ik opnieuw begonnen. Deze keer ging het sneller want na nog een schifting hield ik 500 foto’s over. In één dag heb ik de klus geklaard en nu zijn ze allemaal in een verkleinde vorm geëxporteerd naar mijn harde schijf. Een paar handjesvol staat zelfs al op Flickr.

De volgende post is een reisverslag dat ik nu in één ruk zal schrijven.