Impressies vanuit Belgiës belangrijkste museum

Parijs heeft het Louvre, Londen het British Museum, New York het MoMA, Wenen het Belvedere, Rome het Vaticaanmuseum, enz.  Zo heeft Brussel het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten van België, wat zo’n beetje het belangrijkste museum is van ons land. Een schande dus dat ik het nog niet eerder bezocht had en de hiervoor genoemde musea wél (behalve MoMA, ik weet niet waarom).

Het was warm, maar het regende toen ik afgelopen dinsdag Outro ontmoette aan het Centraal Station. Uitstekend weer voor een museumbezoek, dat wel. Het Museum voor Schone Kunsten is in omvang natuurlijk peanuts vergeleken met het British Museum of het Louvre, maar u zal waarschijnlijk raar opkijken als ik vertel dat het 2 verdiepingen boven de grond telt, en 6 “onder de grond”. Dat laatste tussen aanhalingstekens want het museumcomplex is tegen de flank van de Kunstberg gebouwd.

Bovengronds was er de “oude kunst”, ondergronds de “moderne” kunst, zijnde vanaf de 19e eeuw. Vreemde vaststelling: stipt om 13u wordt het ondergrondse deel een uur gesloten zodat al het personeel samen kan gaan lunchen. Ja, inderdaad: zoals de Post en de Gemeente! Ik moest daar ook aan denken!

Nog een vreemde – genante – vaststelling: in ruimtes waar het muisstil is klinkt de autofocus van mijn camera als een boormachine, zeker als het nogal duister is. Na 3 keer de aandacht van een volledige zaal op mijn dak te hebben gekregen, ging ik over op manuele focus.

Naarmate we dieper en dieper naar beneden gingen werd de tentoonstelling surrealistischer, kubistischer en abstracter. Toen we in de diepste krocht van het museum aanbeland waren, wisten we zelfs al niet meer zeker of we nu naar kunst aan het kijken waren of naar doodgewone blokjes aan de muur of een ordinair brandblusapparaat. Ik overdrijf niet! We waren letterlijk op zoek naar een bordje aan de muur om te bepalen of iets kunst was of niks meer dan een paar TL-buizen. De blokjes bleken kunst te zijn, de TL-buizen ook, maar dat brandblusapparaat was jammergenoeg niet meer dan een brandblusapparaat. Wel een mooi brandblusapparaat. Ik zou het zeker aan mijn muur kunnen hangen met een bordje “Brandblusapparaat Aan Muur (2008)”.

Dan Flavin

Terwijl ik bovenstaande foto nam, stond ik zonder het door te hebben bovenop een kunstwerk. Een kunstwerk waarvan Outro voordien nog zei: “het zijn gewoon tegels, anders zou er wel één of andere afsluiting rond geweest zijn”. Blijkbaar was dat juist de point van het kunstwerk, nl. dat je erover kunt lopen. Maar dat hadden we toen niet door.

Sommige werken willen blijkbaar de kloof tussen bezoeker en kunstwerk overbruggen. Je kan erover lopen zoals bij de tegels van Carl Andre, of je kan er zelf deel van uitmaken zoals bij Michelangelo Pistoletto.

Ha, kijk! ‘T is ik! En don’t be fooled: dit is geen gordijn. Het is enkel de afbeelding van een gordijn, geschilderd op een spiegel.

In 2009 opent het Magritte-Museum in een bijgebouw van het Koninklijk Museum. Ik hoop voor hen dat ze tegen die tijd wat meer Magrittes zullen hebben want ik vond het eerlijkgezegd wat magertjes.

Al bij al is het museum groter dan je denkt, en zeker z’n geld waard: 3,5€ voor een student, 5€ voor de rest. We zijn 2u binnengeweest en hebben de gewone collectie bezocht, en dus niet de tijdelijke tentoonstellingen (duurder).

Concertfotodinges

Mijn dijspieren voelen aan alsof ze 15cm te kort zijn. Mijn mond is een asbak. Ik heb niet geslapen vannacht, ik noem dat een coma. Zo met mond open en al. Ik heb een ruis in mijn oren. En ik ben moe. Mijn broek en schoenen hangen vol modder.

Wie had gedacht dat concertfotografie fysiek zo zwaar zou zijn? Tijd voor een uitgebreid verslag heb ik niet, wegens mijn thesis die de 13de af moet zijn. Maar je houdt beter Bruggelink in de gaten voor een uitgebreider verslag van de Red Rock Rally. Overigens heb ik één willekeurige foto uitgekozen als soort van proefexemplaar om hier te posten. En met willekeurig bedoel ik: de foto die toevallig voor mijn neus stond toen ik op het idee kwam. De rest is voor wanneer ik een dag of 45 vrij heb. En het zal nodig zijn want ik heb het materiaal noch de ervaring voor het betere werk. Maar dat komt nog. Hopelijk.

Bert Ostyn van Absynth Minded:

Woophy.com

Aloha Big_Apple!!
About your pictures…….

De klassieke begroeting die ik krijg van Flickr. De “aloha” kan ook “sjaloom” of “përshëndetje” of iets dergelijks zijn. Ze komen toch zo graag spontaan over, die mannekes van Yahoo!.
Ja, ik zit aan de limiet van een gratis account, waardoor er een oude foto onzichtbaar wordt zodra ik een nieuwe upload. Hij verdwijnt niet, hij wordt onzichtbaar. Als ik een pro-account aanschaf (lees: koop), dan worden die oude foto’s weer zichtbaar. Er zal daar wel een commercieel verantwoorde reden voor zijn, maar ik vind het belachelijk dat ze wel de capaciteit hebben om mijn foto’s op te slaan, maar ze niet willen tonen omdat ik aan de “limiet” zit. Welke limiet moet dat dan wel wezen? Stel je voor dat Gmail mijn oudere emails niet meer zou willen tonen.

Flickr is met voorsprong de populairste fotosite, heeft een paar voordelen (makkelijk uploaden, integratie met blogs en andere toepassingen, groot aanbod), maar ook heel veel nadelen: navigeren tussen afbeeldingen kan uitsluitend via diavoorstellingen tenzij je voortdurend op de back-button wilt klikken. Daarbij is de  algemene structuur van de site op zijn minst gezegd een beetje flue. Door het overweldigend aantal accounts, foto’s, groepen en pools (de groep abandoned vacuum cleaners: die bestaat!!) is het ook heel onpersoonlijk, ongeacht de inspanningen om mij in achthonderdtwintig talen te begroeten telkens ik me aanmeld.

Veel tralala om eigenlijk te zeggen dat ik me meer aangetrokken voel tot kleine, bruikbare communitysites met vooral goeie foto’s, een levend forum, veel feedback, ongelimiteerde opslag en een kwalitatieve touch die de site verheft boven de parkeergarages voor foto’s, zoals Flickr (want dat is het toch uiteindelijk vooral?).

Zoals in elke goeie reclameboodschap, hebben we de zwart-wit-beelden gehad van hoe het niet moet, daarna is de man in labojas op het toneel verschenen om te vertellen dat er een alternatief is, en nu komt zogezegd de merknaam flashy in beeld. Well then…

Woophy staat voor World of Photography, en is zo’n site die aan bovenvermelde vereisten voldoet. Vroeger gebruikte ik hem vooral om goeie foto’s te vinden van een bepaalde plek op aarde als ik daar toevallig een stageles over moest geven (aardrijkskunde you know). Nu is het een soort portfolio geworden voor mijn fotografische kant,  en een plek om ander fotografisch talent te bewonderen. Woophy heeft onlangs een facelift gekregen wat de bruikbaarheid van de site heeft verhoogd. Perfect is het niet: als je klikt op “my pictures” krijg je je eigen foto’s niet te zien,  daarvoor moet je je eigen naam invoeren bij “members”. Het ratingsysteem moet verbeterd worden om de irritante downraters te bestrijden, en de feedback zou vaak wel iets meer mogen zijn dan “nice” of “beautiful”.

Maar al bij al is Woophy de gezellige variant van Trekearth, waar je in tegenstelling tot voorgenoemde zoveel foto’s per dag mag uploaden als je zelf wil. Enige norm: keep an eye on quality.

me@woophy 

Atomium

Respect voor iemands werk ligt niet alleen in de subjectieve waardering ervan, maar ook in het correct gebruik. Met deze Bijbelse zin bedoel ik gewoon dat ik het apprecieer als iemand mij toestemming vraagt om een foto van mij te gebruiken. De eerste keer was dat voor een profiel-avatar op lastfm, deze keer was het voor een flyer ter gelegenheid van een hippe fuif in Londen waar er enkele Belgische dj’s uitgenodigd zijn. België – Atomium: we zien de link.

Eigenlijk zie je niet eens dat de foto in het in het Atomium genomen is. En het is ook niet bepaald een originele foto, maar ik had sjans met het licht.

Enkele details: foto genomen in het voorjaar van 2007, op de dag van het eerste smogalarm in Brussel. We hadden een mooie dag uitgekozen om het Atomium te bezoeken, maar natuurlijk zag je geen fluit door de smog.
Foto genomen met Canon Ixusje van 6 jaar oud. Je kan daar nog mooie dingen mee doen en het past in je broekzak.

Girls on film bis

Het waren eigenlijk girls & boys on film. Film mag je letterlijk nemen want de camera was niet digitaal!  Nadien een kleine fotoshoot gehouden met onder andere dit als resultaat (klik voor vergroting):

Uiteindelijk voelde ik me toch beter met een fotocamera dan met een filmcamera.

Vakantie dag 4: Fail

Sommige dagen zijn eenvoudigweg nutteloos en dienen alleen om jezelf van eten en drinken te voorzien voor je weer gaat slapen. Woensdag was zo’n dag.

Donderdag werd ik ’s morgens wakker gemaakt door een West-Vlaming op de radio die Peter Vandeveire qua enthousiasme doet lijken op een slotkloosterzuster. Het was dan ook nog eens mooi weer, dus de perspectieven voor die dag tekenden gunstig.

Dat was jammergenoeg buiten mezelf gerekend. Zoals je wel weet zijn voormiddagen in de vakantie zo goed als onbestaande. Je slaapt te lang, je eet te lang, je leest te lang de krant en je douchet te lang. Tegen half 12 begin je je feeds te lezen en als je daarmee klaar bent kun je opnieuw eten. Alleen namiddagen en avonden dus in de vakantie. Om 15u30 ben ik de deur uitgegaan richting Brugge om een beetje te experimenteren op fotografisch gebied en daarbij te profiteren van de felle lage zon. Het staat vast: Brugge is geen fotostad. Overal waar je je lens op richt, steeds opnieuw lopen er ofwel Jappen in de weg, ofwel is het een idyllisch postkaartje dat je in de zoeker ziet. Met die nauwe straatjes is er ook meer schaduw dan wat anders.
Tot overmaat van ramp verdween de zon rond 16 achter wolkenslierten en was het gedaan met het mooie licht.

Des avonds wilde ik niettemin de karige buit op mijn laptop zetten ter bewerking, maar toen merkte ik dat ik mijn kabel in Brussel heb laten liggen. Er was geen ontkomen aan: ik was veroordeeld tot de tv en er was níks, maar dan ook níks te zien! Martine Tanghe in China heb ik met een half ook bekeken terwijl het anderhalve andere oog wat prutste met Facebook. Daarna de Laatste Show, of wat er tegenwoordig voor moet doorgaan. Ik heb niet gekeken, maar ik moet het waarschijnlijk gezien hebben, want ik herinner me dat ik naar Phara zapte door 1 keer op de P+ knop te drukken van de afstandsbediening. En ik herinner me een flard Kamagurka.

Phara vind ik wel goed, maar tot mijn ergernis hadden ze varkenskop Paul Vandendriessche uitgenodigd om -weer- over Cercle te babbelen. Eigenlijk was hij gevraagd om het over politiek te hebben: de werkzaamheden van het parlement, de NAVO-missie in Afghanistan, maar daar had hij niet veel over te vertellen. Het was pas toen Lieven Van Gils de naam “Tom De Sutter” liet vallen, dat Pol op dreef kwam. Ook dit heb ik met half ook bekeken want ik had vlak daarvoor met mijn vinger een stoot gegeven aan mijn bierglas waardoor de kaarsen op tafel een koude douche kregen. Ik ben benieuwd naar de geur die ze zullen verspreiden als ze de volgende keer worden aangestoken (giechel).

Donkere kamer

Onlangs heb ik een klein experimentje gehouden met donkere ruimtes en lange sluitertijden. Deze foto is van mijn kamer terwijl die verduisterd was. Alleen een paar kaarsen brandden op de boekenkast. Sluitertijd op 30 seconden ingesteld en een statief eronder, en dit kwam als resultaat:

(30″, f4.0, iso 100)

Balthazar

Donderdag (lang geleden he) trad Balthazar op in het KK. We hebben begeesterd staan luisteren, hebben daarna wat bewegingen gedaan op Ed&Kim, en de rest van de avond gesproken over hoe snel dat meisje met de viool van Balthazar wel niet was. Echt, ik ben er nog niet goed van…

Betere foto’s alhier.

Kleine edit: getimed en al; deze post kostte me 15 minuten. Dat is wat veel, dat kan beter, dat moet beter.

Windows, maar dan letterlijk

Kheb mij weer wat nuttig beziggehouden deze voormiddag met het uitbreken van mijn scherm. De icoontjes en taakbalk heb ik laten staan want die heb ik soms wel eens nodig.

Say cheese!

Powered by ScribeFire.