Het waren de enige twee kleuren die over waren

Aan alles komt een einde. Aan alles. Alleen duren sommige dingen wat langer dan andere. Wat nu voorbij is begon toen ik als peuter de eerste keer de peutertuin binnenstapte….of kroop….gedragen waarschijnlijk. Hoe dan ook: toen begon mijn schoolloopbaan. Beginnen met leren de puzzelstukjes in de juiste vormpjes te plaatsen, daarna binnen de lijntjes te kleuren, daarna lezen, schrijven, cijferen, hoofdrekenen, spelling, Frans, en een hele santeboetiek tot de verschillende mechanismen van coalitievorming. Dat laatste was gisteren en vandaag legde ik succesvol mijn laatste examen af.

De laatste keer echt gestudeerd als student aan de universiteit. De volgende keer zal misschien voor een cursus Spaans zijn, of Photoshop, of kantklossen. You never know ey.

De laatste keer; dat verdient een paar sfeerbeeldjes dacht ik. Voor de gelegenheid heb ik mijn cursus syllabus wat verfraaid met bladwijzers per hoofdstuk (oranje) en per tekst (roze).Voor je opmerkingen gaat geven, zie titel.

Ok, wat gaan we nu doen? O, wacht, I know, masterproef verdedigen. Crap.

Advertenties

Fotologdag: het verslag

F*ck it, ik ga nu al schrijven. Ik moet morgen blokken want vrijdag komt er een klassiek examen. Misschien het laatste echte examen in mijn leven (wùùùùùùùùùù). Mijn fotologdag dus.

Vanmorgen werd ik wakker door de werklui bij de buren. Die mannen maken er al enkele maanden een gewoonte van om ’s morgens vroeg heel lawaaierig werk te verrichten, ongeveer van 8 tot 10u. Daarna vertrekken ze, om de volgende dag terug te komen. Ik ben het nog steeds niet gewoon want ik was er redelijk pissig om. Mijn geklop op de muur bleef natuurlijk zonder antwoord en omdat ik toch een uur te vroeg wakker was ben ik maar zo lang gaan douchen tot het warm water op was. De foto is genomen toen ik nog in mijn bed lag.

Toast! Met boter! Veel boter! En karnemelk! En nieuws op CNN (écht nieuws, want elk item verdient het om in het nieuws te komen). Perfect ontbijt.

Jo, mijn kotgenoot, is heel betrokken. Een half uur voor het examen kwam hij naar beneden om me eraan te herinneren dat ik moest vertrekken, zodat ik zeker niet te laat zou zijn. Ain’t that nice?
In het examenlokaal zag ik mezelf een pint van Robin door de neus geboord want ik had de guts niet om een foto te maken. Poor me.

3 uur hebben ze me gekost, die drie vragen. Die schriftelijke examens mogen me gestolen worden en mijn pijnlijke rechterarm vond dat ook. Ik had Pieter zijn glas booze beloofd en hij stond me dus al gretig op te wachten.

Drinken, eten, zwetsen, en kotwaarts. Er was op dat moment niks interessants te fotograferen dus heb ik maar de campus als onderwerp genomen. Er lag langs de straat wel een hondendrol die er merkwaardig lichtkleurig uitzag maar ik vond dat te vadsig om een foto van te nemen, laat staan om op mijn voor de rest toonbare blog te zetten. In Brugge heb je amper drollen, dus hier scoort mijn stad een puntje. Tussenstand Brussel – Brugge: 37-1.

Na enkele weken in Brugge te hebben doorgebracht, veel muziek te hebben ontdekt, en me tevreden te hebben moeten stellen met 2 basic-basic speakerkes, was ik content dat ik opnieuw kon profiteren van mijn oude getrouwe geluidsinstallatie. Jo was er niet en hij is de enige die mij normaal kan horen dus mocht het nog eens vollen bak.

Via bus en trein ging ik terug naar de provincie. Om 18u30 stond ik weer met beide voeten op West-Vlaamse bodem. Er restte mij nog enkel de orde van de dag: voetbal. Always has and always will be.

De foto’s staan hier.

Fotologdag

Ishku roept op tot een fotologdag komende vrijdag. Dat is gelijk nog maar 2 dagen maar hey, al wat je ervoor moet doen is zorgen dat je geheugenkaartje geleegd is.

Ain’t that a nice idea? Super, veelbelovend en verblijdend en van diens meer.

Listen up, zo zal het gaan: ik zal vrijdag 13 juni 2008, een ogenschijnlijk banale dag uit mijn leven, volledig documenteren met materiaal van de gevoelige plaat chip. Niet in real time want dan ga ik Proximus meer centen moeten geven dan ze verdienen, maar op het einde van de dag. Het wordt razend boeiend want zoals je wel weet is mijn leven onwijs interessant. Elk uur een foto…. we zullen het proberen.

Ik kan alvast een stukje van het programma vrijgeven: Maarten legt een examen af (een foto tijdens het examen zal er niet inzitten vrees ik), Maarten gaat naar de ambassade om een visum te regelen en Maarten op de trein (altijd een topper).

Impressies vanuit Belgiës belangrijkste museum

Parijs heeft het Louvre, Londen het British Museum, New York het MoMA, Wenen het Belvedere, Rome het Vaticaanmuseum, enz.  Zo heeft Brussel het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten van België, wat zo’n beetje het belangrijkste museum is van ons land. Een schande dus dat ik het nog niet eerder bezocht had en de hiervoor genoemde musea wél (behalve MoMA, ik weet niet waarom).

Het was warm, maar het regende toen ik afgelopen dinsdag Outro ontmoette aan het Centraal Station. Uitstekend weer voor een museumbezoek, dat wel. Het Museum voor Schone Kunsten is in omvang natuurlijk peanuts vergeleken met het British Museum of het Louvre, maar u zal waarschijnlijk raar opkijken als ik vertel dat het 2 verdiepingen boven de grond telt, en 6 “onder de grond”. Dat laatste tussen aanhalingstekens want het museumcomplex is tegen de flank van de Kunstberg gebouwd.

Bovengronds was er de “oude kunst”, ondergronds de “moderne” kunst, zijnde vanaf de 19e eeuw. Vreemde vaststelling: stipt om 13u wordt het ondergrondse deel een uur gesloten zodat al het personeel samen kan gaan lunchen. Ja, inderdaad: zoals de Post en de Gemeente! Ik moest daar ook aan denken!

Nog een vreemde – genante – vaststelling: in ruimtes waar het muisstil is klinkt de autofocus van mijn camera als een boormachine, zeker als het nogal duister is. Na 3 keer de aandacht van een volledige zaal op mijn dak te hebben gekregen, ging ik over op manuele focus.

Naarmate we dieper en dieper naar beneden gingen werd de tentoonstelling surrealistischer, kubistischer en abstracter. Toen we in de diepste krocht van het museum aanbeland waren, wisten we zelfs al niet meer zeker of we nu naar kunst aan het kijken waren of naar doodgewone blokjes aan de muur of een ordinair brandblusapparaat. Ik overdrijf niet! We waren letterlijk op zoek naar een bordje aan de muur om te bepalen of iets kunst was of niks meer dan een paar TL-buizen. De blokjes bleken kunst te zijn, de TL-buizen ook, maar dat brandblusapparaat was jammergenoeg niet meer dan een brandblusapparaat. Wel een mooi brandblusapparaat. Ik zou het zeker aan mijn muur kunnen hangen met een bordje “Brandblusapparaat Aan Muur (2008)”.

Dan Flavin

Terwijl ik bovenstaande foto nam, stond ik zonder het door te hebben bovenop een kunstwerk. Een kunstwerk waarvan Outro voordien nog zei: “het zijn gewoon tegels, anders zou er wel één of andere afsluiting rond geweest zijn”. Blijkbaar was dat juist de point van het kunstwerk, nl. dat je erover kunt lopen. Maar dat hadden we toen niet door.

Sommige werken willen blijkbaar de kloof tussen bezoeker en kunstwerk overbruggen. Je kan erover lopen zoals bij de tegels van Carl Andre, of je kan er zelf deel van uitmaken zoals bij Michelangelo Pistoletto.

Ha, kijk! ‘T is ik! En don’t be fooled: dit is geen gordijn. Het is enkel de afbeelding van een gordijn, geschilderd op een spiegel.

In 2009 opent het Magritte-Museum in een bijgebouw van het Koninklijk Museum. Ik hoop voor hen dat ze tegen die tijd wat meer Magrittes zullen hebben want ik vond het eerlijkgezegd wat magertjes.

Al bij al is het museum groter dan je denkt, en zeker z’n geld waard: 3,5€ voor een student, 5€ voor de rest. We zijn 2u binnengeweest en hebben de gewone collectie bezocht, en dus niet de tijdelijke tentoonstellingen (duurder).

Concertfotodinges

Mijn dijspieren voelen aan alsof ze 15cm te kort zijn. Mijn mond is een asbak. Ik heb niet geslapen vannacht, ik noem dat een coma. Zo met mond open en al. Ik heb een ruis in mijn oren. En ik ben moe. Mijn broek en schoenen hangen vol modder.

Wie had gedacht dat concertfotografie fysiek zo zwaar zou zijn? Tijd voor een uitgebreid verslag heb ik niet, wegens mijn thesis die de 13de af moet zijn. Maar je houdt beter Bruggelink in de gaten voor een uitgebreider verslag van de Red Rock Rally. Overigens heb ik één willekeurige foto uitgekozen als soort van proefexemplaar om hier te posten. En met willekeurig bedoel ik: de foto die toevallig voor mijn neus stond toen ik op het idee kwam. De rest is voor wanneer ik een dag of 45 vrij heb. En het zal nodig zijn want ik heb het materiaal noch de ervaring voor het betere werk. Maar dat komt nog. Hopelijk.

Bert Ostyn van Absynth Minded:

Woophy.com

Aloha Big_Apple!!
About your pictures…….

De klassieke begroeting die ik krijg van Flickr. De “aloha” kan ook “sjaloom” of “përshëndetje” of iets dergelijks zijn. Ze komen toch zo graag spontaan over, die mannekes van Yahoo!.
Ja, ik zit aan de limiet van een gratis account, waardoor er een oude foto onzichtbaar wordt zodra ik een nieuwe upload. Hij verdwijnt niet, hij wordt onzichtbaar. Als ik een pro-account aanschaf (lees: koop), dan worden die oude foto’s weer zichtbaar. Er zal daar wel een commercieel verantwoorde reden voor zijn, maar ik vind het belachelijk dat ze wel de capaciteit hebben om mijn foto’s op te slaan, maar ze niet willen tonen omdat ik aan de “limiet” zit. Welke limiet moet dat dan wel wezen? Stel je voor dat Gmail mijn oudere emails niet meer zou willen tonen.

Flickr is met voorsprong de populairste fotosite, heeft een paar voordelen (makkelijk uploaden, integratie met blogs en andere toepassingen, groot aanbod), maar ook heel veel nadelen: navigeren tussen afbeeldingen kan uitsluitend via diavoorstellingen tenzij je voortdurend op de back-button wilt klikken. Daarbij is de  algemene structuur van de site op zijn minst gezegd een beetje flue. Door het overweldigend aantal accounts, foto’s, groepen en pools (de groep abandoned vacuum cleaners: die bestaat!!) is het ook heel onpersoonlijk, ongeacht de inspanningen om mij in achthonderdtwintig talen te begroeten telkens ik me aanmeld.

Veel tralala om eigenlijk te zeggen dat ik me meer aangetrokken voel tot kleine, bruikbare communitysites met vooral goeie foto’s, een levend forum, veel feedback, ongelimiteerde opslag en een kwalitatieve touch die de site verheft boven de parkeergarages voor foto’s, zoals Flickr (want dat is het toch uiteindelijk vooral?).

Zoals in elke goeie reclameboodschap, hebben we de zwart-wit-beelden gehad van hoe het niet moet, daarna is de man in labojas op het toneel verschenen om te vertellen dat er een alternatief is, en nu komt zogezegd de merknaam flashy in beeld. Well then…

Woophy staat voor World of Photography, en is zo’n site die aan bovenvermelde vereisten voldoet. Vroeger gebruikte ik hem vooral om goeie foto’s te vinden van een bepaalde plek op aarde als ik daar toevallig een stageles over moest geven (aardrijkskunde you know). Nu is het een soort portfolio geworden voor mijn fotografische kant,  en een plek om ander fotografisch talent te bewonderen. Woophy heeft onlangs een facelift gekregen wat de bruikbaarheid van de site heeft verhoogd. Perfect is het niet: als je klikt op “my pictures” krijg je je eigen foto’s niet te zien,  daarvoor moet je je eigen naam invoeren bij “members”. Het ratingsysteem moet verbeterd worden om de irritante downraters te bestrijden, en de feedback zou vaak wel iets meer mogen zijn dan “nice” of “beautiful”.

Maar al bij al is Woophy de gezellige variant van Trekearth, waar je in tegenstelling tot voorgenoemde zoveel foto’s per dag mag uploaden als je zelf wil. Enige norm: keep an eye on quality.

me@woophy 

Atomium

Respect voor iemands werk ligt niet alleen in de subjectieve waardering ervan, maar ook in het correct gebruik. Met deze Bijbelse zin bedoel ik gewoon dat ik het apprecieer als iemand mij toestemming vraagt om een foto van mij te gebruiken. De eerste keer was dat voor een profiel-avatar op lastfm, deze keer was het voor een flyer ter gelegenheid van een hippe fuif in Londen waar er enkele Belgische dj’s uitgenodigd zijn. België – Atomium: we zien de link.

Eigenlijk zie je niet eens dat de foto in het in het Atomium genomen is. En het is ook niet bepaald een originele foto, maar ik had sjans met het licht.

Enkele details: foto genomen in het voorjaar van 2007, op de dag van het eerste smogalarm in Brussel. We hadden een mooie dag uitgekozen om het Atomium te bezoeken, maar natuurlijk zag je geen fluit door de smog.
Foto genomen met Canon Ixusje van 6 jaar oud. Je kan daar nog mooie dingen mee doen en het past in je broekzak.