Draadloze tv

Zou dat geen fantastisch idee zijn? Het signaal komt binnen via je kabel, en een router verspreidt het over alle tv’s die zich in je huis bevinden. Geen muren meer openbreken om er een kabel door te trekken! Briljant….
Zo briljant dat het ongetwijfeld al bestaat. Maar waarom breekt het dan niet door?

I Love iTunes

Zonet heb ik ontdekt dat mijn mp3-speler slechts 1gb telt, en dus geen 2gb. Nota bene: ik heb het ding al bijna 2 jaar. En al die tijd dacht ik dacht dat er 2gb op kon. Tenminste: ik dénk dat ik dat dacht, want ik  ben momenteel een beetje in de war: ofwel heb ik hem bewust gekocht als zijnde een mp3-speler met 1gb opslagruimte (en in 2006 was dat niet uitzonderlijk weinig) waarna ik ergens in between die 1gb mentaal omgewisseld heb voor de overtuiging dat er 2gb op kon, ofwel heb ik hem gekocht terwijl ik dacht dat er 2gb op kon terwijl dat in werkelijkheid slechts 1gb was.

Deze mooie maar genante intro dient enkel om me bij het merk van mijn mp3-speler te brengen: Sony. Ooit de gigant op het vlak van draagbare audio, toen we het nog courant over een “Walkman” hadden, zoals we het nu over een “iPod” hebben. Terwijl de iPod de tour opgaat van Bic, Coca-Cola en Kodak (de merknaam vervangt het algemeen Nederlandse woord), kan ik mijn gerief nog met recht en rede een “Walkman” noemen want dat is de merknaam waardoor Sony wil aanknopen met hun glorierijk verleden.
Geen kwaad woord over het materiaal dat ze bij Sony produceren. Allemaal heel degelijk, allemaal heel mooi, gemakkelijk te gebruiken, duurzaam …  Maar van software kennen ze er niks. Hun mp3-spelers spelen alleen het beschermde ATRAC-formaat, dus al je MP3’s moeten eerst omgezet worden naar ATRAC’s voor je ze kunt afspelen op je flashy Walkman. Je kunt je bestanden trouwens enkel op je Walkman krijgen door gebruik te maken van Sonicstage, Sony’s versie van itunes of Winamp.

Sonicstage is het slechtste stuk software dat zich op mijn harde schijf bevindt. Waag het niet ene keer teveel te klikken, want een crash zal geschieden. Het werkt traag, een bestand dat afgespeeld wordt kun je niet verwijderen en een minuut later nog steeds niet, je krijgt geen lijst van albums of playlists of wat dan ook, lelijke interface, weinig opties, bugs all around bij het importeren van bestanden, foutmeldingen, en als je een hele map vol muziek wil importeren en er zit daar één bestand tussen dat hij niet herkent dan zal hij een foutmelding geven waarna de hele actie afgebroken wordt en hij zal niet eens zeggen wélk bestand het probleem veroorzaakt heeft.

Wat zou het zalig zijn om één mediaplayer te kunnen gebruiken met één bibliotheek, van waaruit je rechtstreeks je mp3-speler kunt volstouwen met muziek. IPod-gebruikers denken ongetwijfeld hetzelfde. Ze willen graag Winamp gebruiken maar zijn voor een deel veroordeeld tot het vermaledijde iTunes. Welnu, je zal mij misschien gek verklaren maar ik gebruik iTunes als mijn standaard mediaplayer. Vrijwillig. Zonder ipod. Omdat ik het een supergoed programma vind. Voila, het is eruit.

Laat ik maar even snel de nadelen van iTunes opsommen zodat ik ervanaf ben:

  • Je kan niet automatisch cd-covers downloaden, enkel handmatig
  • Je kunt hem niet uitbreiden met allerlei addons en plugins (gesteld dat ik dat zou willen).
  • Je krijgt geen rangschikking van artiesten of albums aan de linkerzijde, enkel playlists. Voor al de rest is er de magische zoekknop waarmee je, in tegenstelling tot in Windows Mediaplayer, de zoekresultaten al te zien krijgt terwijl je aan het typen bent (find as you type). Oei, dat is eigenlijk een voordeel.
  • ITunes voegt alles wat je afspeelt automatisch toe aan je bibliotheek. Nummers die je later verwijdert van je schijf krijgen in iTunes dus een “!” naast de titel. Voor mij is dit geen probleem want ik speel een nummer pas in iTunes als ik weet dat ik het niet meer zal verwijderen. Het standaardprogramma voor audiobestanden is Winamp, wat ik dus gebruik om iets éénmalig te beluisteren. Als het de moeite is dan speel ik het even af met itunes of ik importeer het in iTunes. Maar ik kan eventueel met wat goeie wil aannemen dat dit voor sommigen een nadeel is, en daarom plaats ik het erbij.

De rest zijn voordelen en het eerste is al direct zo gigantisch groot dat het alle nadelen compenseert:

  • Met iTunes kan je met één klikje je volledige bibliotheek verzamelen waarbij alle bestanden gekopieerd worden naar één centrale map (iTunes Music). In die map wordt alles automatisch verdeeld in submappen volgens artiest en daarbinnen nogmaals in submappen volgens album.
    Orde! Overzicht! Gemak!
    Vervolgens kun je overal op je computer de muziekbestanden die overal zo’n beetje uitgezaaid staan verwijderen zonder het risico te lopen dat je ze volledig kwijt zal zijn. Het bestand krijgt ook automatisch de naam die je eraan geeft in de bibliotheek. Dwz: een bestand dat voordien “track1” heette zal de naam “01 Silence” krijgen, bij artiest zal “Portishead” komen te staan en bij album “Third” als je dat zo in je iTunes-bibliotheek hebt ingevuld. En andere mediaplayers zullen dat gewoon overnemen.
  • Eenvoud! Er staan enkel playlists in de linkerkolom en geen 45 verschillende dropdownmenu’s die elk 38 sub-dropdownmenus hebben zoals in Winamp (artiest, album, genre, classificatie, jaar, what else is there?), waarbij je dan nog eens 89 keer moet dubbelklikken om eindelijk bij het nummer in kwestie uit te komen dat je zocht. Ondertussen is het overzicht volledig verdwenen. Al die soep bestaat in iTunes uit één zoekveld.
    Voor lijstjesmensen zoals ik zijn playlists trouwens de max. Ik heb er minstens 60 denk ik.
  • Je kunt zowat alles doen met een minimum aan klikverrichtingen. Nummers van plaats wisselen? Sleep ze gewoon. In playlist plaatsen? Kopieer en plak, of selecteer ze en sleep ze naar de playlist. CD importeren? 1 klik. Je kunt zelfs nummers verwijderen terwijl ze spelen of een lijst oproepen van alle dubbele titels. Je kunt zelfs nummers in iTunes op het klembord kopiëren en plakken in windows explorer zonder naar de locatie te gaan waar het bestand is opgeslagen.
  • Als je een iPod hebt, tja… Makkelijk he?
  • Als iemand anders op hetzelde netwerk ook iTunes gebruikt kun je elkaars bibliotheek delen.
  • Coverflow: een virtuele plank waarop je cd’s staan, waar je door kun gaan bladeren met het scrollwieltje. Je hebt inderdaad wel de cd-covers nodig die je alleen handmatig kunt toevoegen.

  • Nog een voordeel t.o.v. Windows Mediaplayer: in plaats van een tabblad “afspelen”, een tabblad “mediabibliotheek”, een tabblad “CD rippen”,… is er één enkele pagina. En de opties staan onder Bewerken > Voorkeuren en nérgens anders. En het zijn er geen 3 miljard, maar alleen de belangrijke. Ha!

Ik heb in het verleden Windows Mediaplayer, Winamp en Mediamonkey gebruikt. Geen van de drie kwam in de buurt van iTunes want bij geen van de drie kon ik mijn bibliotheek zo gemakkelijk verzamelen en bij geen van de drie kon ik mijn collectie zo gemakkelijk onderhouden en beheren.

Waarom wordt er dan zoveel geklaagd over iTunes door iPodgebruikers? Vraag het aan Joost. Waarschijnlijk beheren ze hun muziek liever zelf in Windows door voortdurend te knippen en te plakken.
Winamp schijnt daarbij ook heilig te zijn. Dat heb ik niet zelf ondervonden, maar ik heb het van horen zeggen. Het enige wat ik ondervond waren skins, skins en nog meer skins, en opties, opties, opties, nog een paar opties, tabellen, kolommen, zoekvelden, structuren al dan niet in boom, en plugins! Plugins everywhere! En crashes! Vooral crashes! Etjebeh!

“Waw Jo, dit is gewoon fantastisch! Ik zal nooit meer scalpels hoeven te gebruiken.”

Je kent ze misschien, die filmkes die ze draaien in de Brico of de Gamma, op van die kleine draagbare televisietjes die ergens op het einde van een rayon gezet worden, en waarin reclame gemaakt wordt voor één of ander product in een setting waar Jo met de Banjo zich thuis zou voelen.

Zou het geen sublieme grap zijn om stiekem de tape weg te nemen en dit filmpje in de plaats te laten afspelen, op de afdeling keukengereedschap? Het is alvast hetzelfde genre, met dezelfde stem, dezelfde muziek en dezelfde demo’s waarin het instrument schijnbaar perfect zijn werk doet en een verbluffend resultaat laat zien. Alleen: de beelden zijn ronduit weerzinwekkend.

via

It smells like ass out here….

Als ik cool, bekend en halfgod was, en bijgevolg in South Park zou mogen opdraven om belachelijk gemaakt te worden, dan zag ik er zo uit:

me-in-southpark-2.jpg

Geef het een schot!

Met dank aan…

The best a man can get

De Gilette Fusion Power Stealth en de Wilkinson Sword Quattro Titanium Energy.

De eerste klinkt als een massavernietigingswapen en de tweede klinkt als een energiedrank met extreem veel cafeïne. In werkelijkheid is de eerste een aardappelmes van Gilette en de tweede een aardappelmes van Wilkinson Sword.
Hola! Aardappelmessen? Oké, in wezen zijn het inderdaad niks meer dan messen om ’s morgens het haar van je kin te schrapen, maar dan wel hééééle goeie……….messen om ’s ochtends het haar van je kin te schrapen en vanonder je neus:

3 mesjes, 4 mesjes, 3 mesjes met strip, 4 mesjes met strip en extra mes voor de randjes, 4 mesjes met strip en vibratie en extra mes voor de randjes en strip die verkleurt als je je mesjes moet vervangen, 5 mesjes met strip en vibratie en extra mes voor de randjes en strip die verkleurt als je je mesjes moet vervangen en een baardhaarvoorbereidende strip van 15 ribbels, … , 7 mesjes met automatische scheerschuimverwijderstrip en spoor-van-aftershave-achterlatende strip die verkleurt als je je mesjes moet vervangen én vibratie én extra mes voor de randjes én baarhaarvoorbereidende strip van 45 ribbels én je kunt er ook wortels mee raspen, …

Die laatste heb ik zelf uitgevonden en bestaat vooralsnog niet. Vooralsnog!
De vrije markt levert soms grappige maar tegelijk bikkelharde concurrentiestrijd op. Wat gaat er om in de hoofden van de bazen van deze twee scheermesfabrikanten? Dit is een hilarische satire op wat de baas van Gilette ervan denkt:

Fuck Everything, We’re Doing Five Blades

Mondvoorraad

Ach ach vanavond keer ik terug naar the middle of nowhere oftewel het midden van België, waar er een honderdtal vierkante meter het zonder internetverbinding moet stellen. The big blackout keert voor de derde keer terug, en dus voel ik me genoodzaakt deze blog van voldoende spijs en drank te voorzien om het een midweekje uit te houden.

Mijn blog en ik, wij hebben een belangrijke eigenschap gemeen: een dieet is nooit goed. Een blog leeft van updates, net zoals ik mijn dagelijkse calorieën broodnodig heb opdat mensen mij nog zien lopen op straat. Allez vooruit….

Mijn thesisonderwerp ligt vast, mijn promotor ligt vast, de eerste regels verschijnen op elektronisch papier en de eerste pagina’s zitten al ergens in mijn hersenpan. Waarover gaat het? Ik ga jullie niet vermoeien met de exactheden. Ik kan alleen zeggen dat het veel te maken heeft met deze post.

Veel werk! Elke week vraagt nauwkeurige planning. Vanavond de dvd programmeren voor 24, Lost en Hustle. Morgen eerste paper indienen, tegen donderdag teksten doornemen en een samenvatting schrijven, maandag of dinsdagavond naar Control, woensdag naar een lezing van de Turkmeense president aan de VUB, donderdag bij het krieken van de dag vertrekken richting a’pen, zorgen dat ik eindelijk dat laatste resterende boek kan kopen bij Acco, ’s avonds na de les naar de boekenbeurs (ik zit dan toch al in a’pen), daarna opnieuw naar Brussel, vrijdagmorgen opnieuw naar Brugge (overload aan NMBS) en vrijdagavond naar Cercle-Club (een uitmatch nota bene).

Zo ziet de week eruit. Ik geef toe dat de planning niet zó nauwkeurig is, maar it will do.

Tot ergernis van mezelf laat ik ook dingen bewust buiten beschouwing: ik moet dringend cursussen gaan bijhouden, IPE in de eerste plaats. Alleen heb ik het boek nog niet. Ik moet ook die verjaardagsdrink eens gaan regelen. Het is verdomd moeilijk een gemeenschappelijke datum te vinden. Ik moet mijn kot eens stofzuigen maar ik heb geen stofzuiger. Ik moet ook eindelijk eens die foto’s gaan uploaden die al zo lang in de wachtrij staan. Sh*t ik ben weer aan het zagen. Wacht, ik zorg voor wat compensatie.

AHA ik heb een nieuwe gsm! Geen verrassing: Sony-Ericsson K800i (ja, hiermee krijg ik extra hits, so what?). Hij is ondertussen wel al aan het einde van het einde van de terminus van zijn productlevenscyclus (dit woord bestaat!), dus het was geen senicure om het te vinden. Bij Photo Hall hadden ze nog één exemplaar, bij Vandenborre nog 2; maar die stonden in beide winkels aan 249€. In de Mediamarkt in Brussel stond hij aan 199€, en 2000 frank was vroeger een bom geld, dus ookal waren dit waarschijnlijk de 3 laatste toestellen in Brugge (Tuyttens: niks; Krëfel: niks, Belcompany: niks, Proximus-shop: niks), met 50€ kan ik evengoed een extra geheugenkaart kopen. Van een kale reis thuisgekomen heb ik de Mediamarkt van Oostende opgebeld: ook daar geen K800i meer in voorraad. Of er in andere Mediamarkten eventueel nog zijn? Een minuut stilte, doorbroken door getyp op- en gebleep van een computer, gevolgd door een “het spijt me mijnheer. In heel België is er niet één Mediamarkt die de K800i nog in voorraad heeft.

Last resort: Phone house. Omdat die in Brugge gesloten is wegens verbouwing wilde ik die van Knokke-Heist opbellen. Ik kwam terecht bij een callcenter. De man aan de andere kant van de draad, die ik me voorstel als Ben Trueman uit Hotel Babylon (de homofiele receptionist), wist me te vertellen dat hij zowel in Knokke als in Oostende nog in voorraad was aan….209€.
“Good enough!”
En nog voor de man mij nog een prettige dag kon toewensen en mij bedanken dat ik – vermoedelijk – voor Phone House gekozen had, was ik al in de auto gesprongen en had ik de motorkap richting Knokke gewend.

Mondaine badplaatsen tijdens een regenachtig verlengd weekend: je wilt er echt niet heen.
– Wat doen mensen als het weer te slecht is om op de dijk te zitten? Shoppen!
– En waar gaan mensen in Knokke, bulkend van de cash, winkelen? De Lippenslaan!
– En waar ligt de Phone House? Aan de Lippenslaan!

Mijn ijdele ambitie om de auto voor de winkel te parkeren en even snel binnen en buiten te springen heb ik snel opgeborgen. In file ging ik voorbij bezette parkeerplaatsen, in file ging ik verder rond een rotonde, ik reed voorbij de afslag van de Lippenslaan die één grote file was, in file ging ik rond een tweede rotonde, en zo belandde ik op de weg terug. Een hele hoop idiote details om te schetsen dat het toch wel echt druk was.

Uiteindelijk parkeerde ik de auto ergens op wandelafstand van de Lippenslaan. Dat klinkt positiever dan het is: een marathon van 42 km is tenslotte ook wandelafstand (of loopafstand). Maar ik heb gelukkig op de wandeling heen en terug mezelf wat kunnen entertainen met naar de auto’s te kijken. De BMW-Jaguar-Mercedes-Audi-en Porschedichtheid is zelfs hoger dan de Franstaligendichtheid.

****

Ik ga nu die paper afwerken want ik heb D. beloofd hem bij wijze van voorbeeld door te mailen.

Zij die gaan verdwijnen groeten u!

Powered by ScribeFire.

Nokia-bashing

Op gadgetgebied was het voor mij de laatste weken weliswaar zo ongeveer galabal.
Toch is het ook een beetje kinneklop want ik zit zonder gsm. Enfin, er zit wel iets in mijn broekzak dat af en toe trilt en lawaai maakt, maar daarmee zit het nog maar op 10% van wat ik verlang van een gsm.

“Maar 10%???” hoor ik u al denken. Jawel, mijn gsm moet méér kunnen dan trillen en lawaai maken. Als ik een gsm koop let ik op de volgende criteria (in volgorde van belang):

– Gebruiksvriendelijk
– Mooi
– Features

Prijs speelt ook wel een rol, maar niet als apart criterium. Eerder als factor in elk criterium afzonderlijk. Ik weeg ieder criterium dus af tegen de prijs.

Als apart criterium had ik nog kunnen toevoegen: ‘Geen Nokia’, maar dat is in zekere zin toch al inbegrepen in het eerste criterium van gebruiksvriendelijkheid, dat me al automatisch naar Sony-Ericsson doet lopen. Die joystick: geniaal. Dat menu: supereenvoudig. Die looks: prachtig. Ik heb nog geen Nokia gezien die ik het bekijken waard vind. Even zag de N80 er niet slecht uit, tot ik hem in profiel zag en het een dikzak bleek te zijn.

Tweede criterium dan: mooi. Wat is mooi? Alvast geen kleptelefoon, ook geen vreemd-uitschuifbaar-en-dan-rond-zijn-as-draaibaar geval zoals de N93. (Allez komaan, zie dat eens. Het is precies een zijspiegel van een auto). Uitschuifbaar, ok, maar dan alleen naar beneden of naar boven.
Het liefst van al heb ik een klassieke bar. Dat is ook gebruiksvriendelijker. De rest is natuurlijk moeilijk in woorden te zeggen. Hij moet een mooi “gezicht” hebben: de combinatie scherm-knoppen. Vergelijk:

 

   

Links: lelijk, rechts: mooi. Vraag me niet waarom.

Respect trouwens voor die rechtse (SE T610), omdat hij zo fantastisch is, omdat hij zo mooi is, omdat hij zo’n pionier is, omdat hij zo sympathiek is, en omdat hij het 2,5 jaar in mijn rechterbroekzak heeft uitgehouden tot de batterij besloot dat hij aan zijn laatste oplaadbeurt toe was, deel ook wat gepusht door mezelf nadat ik hem per ongeluk niet onzacht met het asfalt in aanraking heb laten komen. De telefoon is ok, dus ik hoop dat ik er nog 20 euro voor krijg. Tenzij de batterij straks in de winkel beslist dat zelfs die éne allerlaatste stroomstoot teveel gevraagd is.

Om misverstanden uit de weg te gaan: ik ben hier púúr subjectief bezig he. Het kan goed zijn dat u een Nokia heeft, misschien zelfs deze hierboven, en dat u die véél mooier vindt dan die brol van Sony-Ericsson ernaast.

Voor één keer heeft het feit dat Nokia marktleider is, er weinig mee te maken. SE is de tweede dus erg origineel ben ik daar niet mee. Ik vind ze gewoon stuk voor stuk mooi en efficiënt. De kruising tussen het design van Ericsson en de know-how van Sony: briljant gewoon. Wat je krijgt zijn design-gsm’s, uitgerust met walkmans en cybershot-camera’s.
En daarmee ben ik bij de features aanbeland. Very simple: hij moet een camera hebben van minstens 3 megapixels, en hij moet MP3’s kunnen afspelen. Neenee, laat me uitspreken. Dat is géén weggegooid geld, en camera’s in gsm’s zijn géén onzin, en gsm’s zijn niet louter draagbare telefoons.
Kijk eens achter u: de Nokia 3310 is dood en begraven. Wat je nu hebt zijn über-gsm’s: radio, telefoon, camera, mp3-speler, zakagenda, email, wekker, etc. Dat je ermee kan bellen, dat is maar één van de zovele dingen die je ermee kunt doen. De ultieme gadget, alles in één. Veel geld, ja klopt, maar wat krijg je ervoor?

– Basic gsm: 100,-
– Basic camera: 120,-
– Basic mp3-speler: 80,-
Totaal: 300,-
Prijs van een gsm die al het voorgaande omvat: 250,- (dit zijn ruwe schattingen)

Je komt altijd goedkoper uit, je bespaart plaats en je krijgt er nog heel wat bovenop. Enigste nadeel: het is misschien riskant om alle eieren in één schaal te leggen. Als hij kapot is ben je het allemaal kwijt. Tenzij je je oude mp3-speler netjes bewaart in de onderste la van je kast natuurlijk, naast die oude Canon Powershot.

Dit alles gezegd zijnde blijven er 2 over. Tenzij ik alsnog van merk verander wat natuurlijk nooit uitgesloten is.

Links: SE K800i: niet direct de schoonheidsprijs want hij ziet er gewoontjes uit. Hij is wel heel degelijk: camera van 3,2 MP’s, radio, mp3-speler, video

Rechts: SE K770i: gloednieuw, nog maar pas verkrijgbaar geloof ik. Maar bekijk die eens.

Nee écht bekijken. Ik meen het: KIJK ERNAAR!

Nog wat langer en beter.

Ik zal wat helpen met een ander kleurke:

Is dat niet één van de mooiste gsm’s….ever? Kijk naar die toetsen, naar die slanke lijn. Het scherm ziet er klein uit maar het is even groot als dat van de K800i. Hij heeft ook dezelfde features, maar de prijs is nog onbekend. Op de website van Fnac stond hij aan 290,- maar dat vind ik niet zo betrouwbaar aangezien de K800i er ook aan die prijs stond terwijl hij bij Belcompany slechts 220,- moet kosten.

Eigenlijk heb ik geen geld voor nieuwe gadgets na de aankoop van zo’n ding dat je ogen probeert te imiteren en meer geld kost naargelang het erin slaagt die te benaderen. Maar tegelijk krijg ik ook huiduitslag van die Nokia waarmee ik in een huwelijk gedwongen ben.

This is the cunning plan: als ik de batterij van mijn geliefde T610 tegen een schappelijke prijs vervangbaar is, dan ga ik die nog wat langer in dienst houden en intussen spaar ik voor de Venus van Milo hierboven.
Maar als de batterij alleen tegen een te hoge prijs vervangbaar is, of als hij helemaal níet vervangbaar is, of als er niks met de batterij scheelt en het integendeel een vitaal orgaan van de telefoon zélf is dat in twee ligt, dan ga ik mijn naaste familieleden vragen mij geen geschenken te geven voor mijn verjaardag binnen 2 weken, maar wel geld. En dat kan ik dan gebruiken om de gsm van James Bond te kopen hier nog wat verder boven. Ja, soms ben ik een echt kind. En dus ja, ik geef toe: de titel van deze blogpost dient om Nokia-bezitters aan te trekken.

Toekomstige gsm’s zullen ook GPS bevatten, ze zullen de draagbare DVD-spelers deels vervangen, je zult ermee kunnen betalen in winkels en later ook in restaurants, je zult er je auto en je huisdeur mee kunnen openen, etc. Fantastisch nietwaar? Wanneer de olie op is en er geen enkele auto nog zal rijden, dan nog zullen er gadgets zijn. In mijn kindertijd was dat mijn zakmes, nu is het mijn (toekomstige) gsm. En zo blijven we gelukkig.


Powered by ScribeFire.