Naamgenoot

Naamgenoten. In mijn geval zijn ze dun gezaaid. Als je dan toch iemand tegenkomt ergens op het internet, die dezelfde naam draagt als jijzelf, en die komt dan ook nog eens uit dezelfde gemeente, dan is dat heel vreemd. Maar ik was er eerst!

Ja natuurlijk was ik mezelf aan het googlen. Wat dacht je? Het goede nieuws is dat ik mezelf slechts één keer tegengekomen ben. Straks begint het solliciteren en dan wil je nu eenmaal niet ontdekt worden. Lene zal het roerend met me eens zijn!

Achterflap

Als je een onbekend boek vastneemt, dan draai je hem automatisch om en lees je de achterflap, juist?
Als je een onbekende CD vastneemt, dan draai je hem ook automatisch om en ga je vlug met je ogen over de onbekende tracklist, waarna je niet veel wijzer bent geworden over de inhoud van die CD, juist?

Waarom geven ze CD’s eigenlijk geen “achterflap”? Gewoon, een korte beschrijving van wat er op die CD staat. Daarnet heb ik uit de bib een CD van Kruder & Dorfmeister meegenomen (DJ-kicks). Hij ligt nu voor me en op de achterkant staat het volgende. Listen up:

“To get away from the – one track after the other – compilation concept, K&D checked in at
(naam van de studio) where their man Alex (don of the echo chambers) has a secret dub-laboratory. There K&D did a dubsession on the selected tracks to inject some dynamics and life into it. They took two bottles of Highland park whisky and their old dub-echoes from the cellar and did a smoked-out dubecho-orgy. The new track and a slight headache was the result.”

Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar bij mij komt het water me in de mond als ik dat lees.

Twitter

The proof of the eating is in de pudding….. of zoiets. Ik lust eigenlijk geen pudding. Soit.

Ik vraag me al een hele tijd af wat de aantrekkingskracht van Twitter is. Je weet wel: die social networking site (wat begint dat woord vreselijk te klinken) waarop je voortdurend korte berichtjes plaatst over wat je aan het doen bent. Nu zou ik bijvoorbeeld kunnen schrijven “het ruikt hier opeens naar look”. Alleen zag ik er het nut niet van in om iedereen daar voortdurend van op de hoogte te houden.

Natuurlijk ben je niks zeker zonder dat je het zelf geprobeerd hebt, dus sinds gisteren heb ik mijn eigen Twitteraccount aangemaakt en wie er ook een heeft mag mij uiteraard “volgen”. Eens zien wat het geeft en als het me niet aanstaat, tja, dan ben ik weg natuurlijk.

http://twitter.com/_Maarten_

Nieuwe Google Earth

Hoe langer het internet bestaat, hoe absurder je dromen worden. How’s that?
Wel, op het internet (en eigenlijk informatica in het algemeen) worden steeds meer dromen werkelijkheid. Vroeger zat ik soms urenlang op Encarta me te verbazen over hoe groot die encyclopedie wel niet was. Ik zocht trefwoorden met het gedacht “dit zal er nooooit instaan”, maar het stond er wél in! Intussen omvat het internet ongeveer 34 miljoen keer Encarta ’98, is er ook interactiviteit bijgekomen, weblogs, foto’s bij de vleet, video, film, muziek, nog meer muziek, sociale netwerken, etc, etc.

De atlas de 56 miljard keer meer detail bevat dan de grootste atlas die ik in huis heb en bovendien 60 euro minder kost (Google Earth dus) heeft onlangs een update gekregen (m.a.w.: hij is geüpdatet, tevreden G?) waarbij je nu o.a. kunt rondvliegen in een virtueel vliegtuig. Indeed: Flight Simulator, maar dan met levensechte landschappen. Gisteren ben ik van Salzburg naar Brussel gevlogen waarbij ik onderweg een ommetje heb gemaakt langs Brugge om even over de schoorsteen van mijn eigen huis te scheren, en ik heb mijn straaljager nog aan de grond gekregen ook. Het was wel midden in een veld, maar kom.

Weer een droom in vervulling. Waar gaan we volgende nacht over dromen? Vermoedelijk iets heel onwaarschijnlijks. Voorlopig dan toch.

PS: ja, oké, die flight simulator is niet zó baanbrekend, maar het is goed af en toe eens stil te staan en achterom te kijken naar pakweg 2001. Dat is voor mij de tijd van het afstuderen, van Muse met Newborn en van de aanslagen in de V.S. Internet was voor mij niet veel groter dan Hotmail en diende om je mails te checken. En Messenger had nog geen schermafbeeldingen en had nog andere, meer tam-tam-achtige geluiden.

PS 2: Street View is nu in Google Earth geïntegreerd. Maar het werkt een beetje komiek. Je hebt geen pijltjes, maar moet telkens dubbelklikken op de volgende camera verder op de weg. Het is wel schermvullend!

“Waw Jo, dit is gewoon fantastisch! Ik zal nooit meer scalpels hoeven te gebruiken.”

Je kent ze misschien, die filmkes die ze draaien in de Brico of de Gamma, op van die kleine draagbare televisietjes die ergens op het einde van een rayon gezet worden, en waarin reclame gemaakt wordt voor één of ander product in een setting waar Jo met de Banjo zich thuis zou voelen.

Zou het geen sublieme grap zijn om stiekem de tape weg te nemen en dit filmpje in de plaats te laten afspelen, op de afdeling keukengereedschap? Het is alvast hetzelfde genre, met dezelfde stem, dezelfde muziek en dezelfde demo’s waarin het instrument schijnbaar perfect zijn werk doet en een verbluffend resultaat laat zien. Alleen: de beelden zijn ronduit weerzinwekkend.

via

De geheimen der Nederlandse taal

De hemel gaat open, de zon schijnt op mijn gezicht, ik richt mijn handpalmen naar de lucht en strek mijn armen, ik geniet met volle teugen van deze zalige gloed. Waarom, o waarom heb ik dit nog niet eerder ontdekt? Waarom, o waarom heb ik nog niet eerder gebruik gemaakt van deze site voor het schrijven van mijn masterproef, hoewel ik wist dat hij bestond?

Inzake: aangaande, betreffende, qua. En ik maar sukkelen met ‘betreffende’, ‘in verband met’ of ‘omtrent’. Tot in den treure!!

En dat voor een blogger. Shame on me!

Ps: doet dit je ook niet denken aan een mislukte Jeroom-cartoon?

Back to work!

Woophy.com

Aloha Big_Apple!!
About your pictures…….

De klassieke begroeting die ik krijg van Flickr. De “aloha” kan ook “sjaloom” of “përshëndetje” of iets dergelijks zijn. Ze komen toch zo graag spontaan over, die mannekes van Yahoo!.
Ja, ik zit aan de limiet van een gratis account, waardoor er een oude foto onzichtbaar wordt zodra ik een nieuwe upload. Hij verdwijnt niet, hij wordt onzichtbaar. Als ik een pro-account aanschaf (lees: koop), dan worden die oude foto’s weer zichtbaar. Er zal daar wel een commercieel verantwoorde reden voor zijn, maar ik vind het belachelijk dat ze wel de capaciteit hebben om mijn foto’s op te slaan, maar ze niet willen tonen omdat ik aan de “limiet” zit. Welke limiet moet dat dan wel wezen? Stel je voor dat Gmail mijn oudere emails niet meer zou willen tonen.

Flickr is met voorsprong de populairste fotosite, heeft een paar voordelen (makkelijk uploaden, integratie met blogs en andere toepassingen, groot aanbod), maar ook heel veel nadelen: navigeren tussen afbeeldingen kan uitsluitend via diavoorstellingen tenzij je voortdurend op de back-button wilt klikken. Daarbij is de  algemene structuur van de site op zijn minst gezegd een beetje flue. Door het overweldigend aantal accounts, foto’s, groepen en pools (de groep abandoned vacuum cleaners: die bestaat!!) is het ook heel onpersoonlijk, ongeacht de inspanningen om mij in achthonderdtwintig talen te begroeten telkens ik me aanmeld.

Veel tralala om eigenlijk te zeggen dat ik me meer aangetrokken voel tot kleine, bruikbare communitysites met vooral goeie foto’s, een levend forum, veel feedback, ongelimiteerde opslag en een kwalitatieve touch die de site verheft boven de parkeergarages voor foto’s, zoals Flickr (want dat is het toch uiteindelijk vooral?).

Zoals in elke goeie reclameboodschap, hebben we de zwart-wit-beelden gehad van hoe het niet moet, daarna is de man in labojas op het toneel verschenen om te vertellen dat er een alternatief is, en nu komt zogezegd de merknaam flashy in beeld. Well then…

Woophy staat voor World of Photography, en is zo’n site die aan bovenvermelde vereisten voldoet. Vroeger gebruikte ik hem vooral om goeie foto’s te vinden van een bepaalde plek op aarde als ik daar toevallig een stageles over moest geven (aardrijkskunde you know). Nu is het een soort portfolio geworden voor mijn fotografische kant,  en een plek om ander fotografisch talent te bewonderen. Woophy heeft onlangs een facelift gekregen wat de bruikbaarheid van de site heeft verhoogd. Perfect is het niet: als je klikt op “my pictures” krijg je je eigen foto’s niet te zien,  daarvoor moet je je eigen naam invoeren bij “members”. Het ratingsysteem moet verbeterd worden om de irritante downraters te bestrijden, en de feedback zou vaak wel iets meer mogen zijn dan “nice” of “beautiful”.

Maar al bij al is Woophy de gezellige variant van Trekearth, waar je in tegenstelling tot voorgenoemde zoveel foto’s per dag mag uploaden als je zelf wil. Enige norm: keep an eye on quality.

me@woophy 

It smells like ass out here….

Als ik cool, bekend en halfgod was, en bijgevolg in South Park zou mogen opdraven om belachelijk gemaakt te worden, dan zag ik er zo uit:

me-in-southpark-2.jpg

Geef het een schot!

Met dank aan…

Yahoo says noooooo…

Em…. okeee…  Je kán het wel verwijderen, maar Yahoo heeft liever dat je het niet doet…. Nog een geluk dat ik dat niet op mijn pc heb staan….

Daaronder stond nog de vraag of deze uitleg “helpful” was voor mij. Daarop heb ik uiteraard “neen” geantwoord. Maar toch zijn ze me dankbaar voor de feedback. Uitstekende samenwerking dus voor de rest.

Tghoh, ik moet nog iets schrijven over politiek. Maar ondertussen is er voetbal….  Go Roma!

Entre les tours d’Adelaide et Perth

“Endless opportunities”….. Als je de voordelen van het internet moet gaan opsommen ben je lang bezig, en daarom komen die twee woorden nog het dichtst in de buurt. Bloggen is een opportunity, sociale contacten opbouwen een andere.

Een paar dagen geleden stuurde ik een email naar een meisje uit Rusland waarin ik probeerde uit te leggen waarom ik me op een merkwaardige manier aangetrokken voel tot steden als Adelaide en Perth. Zij had in een vorige mail opgemerkt dat ze een atlas nodig had om die steden op te zoeken en dat het eerder ‘towns’ waren dan ‘cities’. Ze komt van Sint-Petersburg, dus in haar ogen zijn Brussel, Amsterdam en Hondschoote dorpen. In onze ogen is alleen die laatste een dorp, dus er is wel een opmerkelijk verschil in perceptie.

Ja, waarom voel ik me aangetrokken tot die steden? Omdat ik het zelf niet goed wist heb ik er eens goed over nagedacht (dat zijn zaken waar je over na kunt denken als je in de douche staat of op de wc zit, want je moet toch érgens aan denken) en ik kwam met een kleine theorie op de proppen. Listen up….

Omdat België zo’n klein en dichtbevolkt land is, heb je niet zo’n strikte scheiding tussen stad en platteland. Het hele land is trouwens bezaaid met kleine steden waardoor mensen niet direct de behoefte hebben om zich in een grote stad te gaan vestigen. Alles wat ze nodig hebben, van supermarkt tot cultureel centrum, vinden ze bij hen thuis in, laat ons zeggen, Zottegem. Omdat Zottegem er ís en omdat mensen zelfs veel geld willen betalen om er te wonen, zal Gent nooit uitgroeien tot een grote stad.
Daar heb je misschien een verklaring voor de West-Vlamificatie (of West-Flandrificatie, of West-Vlaanderenificatie, of West-Vlaandrisering) van Gent. De westelijke gouw ligt ‘ver‘ van Gent en heeft een kleinere concentratie aan Zottegemmen, en daarom trapt de jeugd het af om op termijn Gent tot nieuwe hoofdstad van het uitgebreide West-Vlaanderen uit te roepen.

Naast grote verkeersdrukte elke dag en teloorgang van het platteland heeft dat ook gevolgen voor het reisgedrag van de gemiddelde Vlaming. Vlamingen komen zelden in steden en moeten er dan ook niet van weten. De Vlaming gaat naar plaatsen waar het rustig is, en de beste bestemmingen zijn deze waar er weinig volk loopt. Als de Vlaming terugkomt van zijn reis vertelt hij over de indrukwekkende sterrenhemel (want er is geen lichtpollutie waar hij op reis gaat), over de nieuwe prachtige plekken die hij ontdekt heeft, maar die in geen enkele reisgids staan, over de fileloze route die hij gevonden heeft, enzovoort. De Vlaming zoekt rust en afgelegenheid, waar hij ongestoord kan barbecuen. In de praktijk komt de zoektocht naar die afgelegen plek vaak neer op een zoektocht naar een plaats waar geen Hollanders zijn, maar dat is een ander verhaal.

Als Vlaanderen een land was, dan was het het dichtst bevolkte land in Europa (Monaco, Vaticaanstad en Malta niet meegerekend enkel en alleen omdat ze zo klein zijn)…

-noot voor de googlers: het dichtst bevolkte land van Europa is Monaco, gevolgd door Vaticaanstad, Malta, Nederland en België-

…en het op 2 na dichtstbevolkte land ter wereld, na Bangladesh en Taiwan. Of wacht, Taiwan is eigenlijk geen land. Het op 1 na dichtstbevolkte land dan (n.b.:ik laat Monaco, Vaticaanstad, Singapore, Malta, Qatar en andere dwergen opnieuw erbuiten. De eerste 3 zijn eigenlijk steden en de laatste twee zijn eilandjes ter grootte van Limburg). Geen wonder dat we vaak door het raam van onze staatkundige grenzen zitten te staren. De Hollanders doen dat ook en gaan bijgevolg elke zomer met hebben en houden op exodus naar hun Beloofde Land: de Rest van de Wereld. Ik heb de indruk dat je op reis het meest van al Duitsers, Nederlanders en Belgen tegen het lijf loopt. Niet toevallig want dit zijn dan ook de drie lelijkste landen van West-Europa. Spanjaarden, Portugezen, Italianen, Zwitsers, Oostenrijkers: waarom zouden die weg willen?

Perth en Adelaide. Het is heel simpel: ik ben een Vlaming maar ik houd van steden. Ik combineer beide aspecten want ik voel me aangetrokken tot afgelegen steden. Perth en Adelaide liggen in het meest afgelegen land ter wereld. Een land dat zowel in Amerika als in Europa “aan de andere kant van de aardbol” gesitueerd wordt. Dat land bestaat grotendeels uit woestijn en het meeste volk woont in het zuidoosten. Maar Perth en Adelaide liggen respectievelijk in het zuidwesten en het zuiden en om er te komen moet je een flink stuk wildernis doorkruisen, wat vooral voor Perth aanzienlijk is. Eens je dat achter de rug hebt vind je een stad terug die zo groot is, of nog groter is dan Brussel. Een nieuwe stad met moderne wolkenkrabbers, glas en staal, stadsparken, een haven in een diepe inham en een kustlijn met een blauwe oceaan. Zonovergoten steden, vol met gekke Australiërs. Steden die niet vaak in de belangstelling komen.

Klein experiment: sluit je ogen en stel je NU Sydney voor. Wat zie je? Het operagebouw? Misschien de enorme brug aan de haven? Mooi zo.
Sluit opnieuw je ogen en stel je Perth voor. Wat zie je? Niks? Ik ook niet. Dat is het interessante: je kunt je er niks bij voorstellen. Het zit vol geheimen en dingen die je kunt ontdekken. Daarom voel ik me aangetrokken tot die steden – en voor mij zijn het wel degelijk grootsteden. Ik wil er dan ook naartoe. Wanneer weet ik niet, maar hoe langer het nog duurt, hoe langer ik ernaar kan verlangen en dat maakt het leven boeiender.

En daarbij: die wildernis is te vermijden door het vliegtuig te nemen. Maar dat is voor watjes, genau.