Fotologdag: het verslag

F*ck it, ik ga nu al schrijven. Ik moet morgen blokken want vrijdag komt er een klassiek examen. Misschien het laatste echte examen in mijn leven (wùùùùùùùùùù). Mijn fotologdag dus.

Vanmorgen werd ik wakker door de werklui bij de buren. Die mannen maken er al enkele maanden een gewoonte van om ’s morgens vroeg heel lawaaierig werk te verrichten, ongeveer van 8 tot 10u. Daarna vertrekken ze, om de volgende dag terug te komen. Ik ben het nog steeds niet gewoon want ik was er redelijk pissig om. Mijn geklop op de muur bleef natuurlijk zonder antwoord en omdat ik toch een uur te vroeg wakker was ben ik maar zo lang gaan douchen tot het warm water op was. De foto is genomen toen ik nog in mijn bed lag.

Toast! Met boter! Veel boter! En karnemelk! En nieuws op CNN (écht nieuws, want elk item verdient het om in het nieuws te komen). Perfect ontbijt.

Jo, mijn kotgenoot, is heel betrokken. Een half uur voor het examen kwam hij naar beneden om me eraan te herinneren dat ik moest vertrekken, zodat ik zeker niet te laat zou zijn. Ain’t that nice?
In het examenlokaal zag ik mezelf een pint van Robin door de neus geboord want ik had de guts niet om een foto te maken. Poor me.

3 uur hebben ze me gekost, die drie vragen. Die schriftelijke examens mogen me gestolen worden en mijn pijnlijke rechterarm vond dat ook. Ik had Pieter zijn glas booze beloofd en hij stond me dus al gretig op te wachten.

Drinken, eten, zwetsen, en kotwaarts. Er was op dat moment niks interessants te fotograferen dus heb ik maar de campus als onderwerp genomen. Er lag langs de straat wel een hondendrol die er merkwaardig lichtkleurig uitzag maar ik vond dat te vadsig om een foto van te nemen, laat staan om op mijn voor de rest toonbare blog te zetten. In Brugge heb je amper drollen, dus hier scoort mijn stad een puntje. Tussenstand Brussel – Brugge: 37-1.

Na enkele weken in Brugge te hebben doorgebracht, veel muziek te hebben ontdekt, en me tevreden te hebben moeten stellen met 2 basic-basic speakerkes, was ik content dat ik opnieuw kon profiteren van mijn oude getrouwe geluidsinstallatie. Jo was er niet en hij is de enige die mij normaal kan horen dus mocht het nog eens vollen bak.

Via bus en trein ging ik terug naar de provincie. Om 18u30 stond ik weer met beide voeten op West-Vlaamse bodem. Er restte mij nog enkel de orde van de dag: voetbal. Always has and always will be.

De foto’s staan hier.

Advertenties

Wat doe je vlak na een examen?

Het eerste examen – Frans – is in de handtas. Tot vlak voor het examen was ik krampachtig bezig met woorden en uitdrukkingen in mijn hoofd te rammen tegen de achtergrond van deel 1 van Mirthes spektakel (echt een goed nummer), wat ook tijdens het mondeling examen in mijn hoofd bleef hangen (“c’est à cause des garçons, Madame!”). Van horen zeggen heb ik een A+! Voor Frans! Vreemd is dat, want ik kan helemaal geen Frans. Hoeveel zou een Fransman dan krijgen?

Niet-rss-lezers zullen opmerken dat ik mijn header veranderd heb. En aandachtige niet-rss-lezers zullen bovendien ook opmerken dat de foto niet 100% perfect gestitched is, maar ik had nu eenmaal geen zin in een derde poging. Ik had zelfs geen zin om mijn kostuum uit te trekken. Lui is the word I believe…… yes….lui. Het is een foto van mijn bureau hier op kot, zoals die er toen toevallig bijlag op het moment dat ik terugkwam van dat examen (“waar is die cursus Frans dan?”, vraagt u zich af. Wel, die was te wit, dus heb ik hem opgeruimd.) en het is tijdelijk de header omdat het mijn laatste weken zijn, hier in de kelderloft.

Ondertussen zijn ze er bij de VRT blijkbaar al van overtuigd dat Obama de democratische presidentskandidaat zal worden in de VS. De woorden “zo goed als zeker” die de Ter-Zake-mensen hierbij in de mond nemen doen mijn wenkbrauw toch wat fronsen. Iedereen weet intussen toch wel dat de zgn. “superdelegates” zullen bepalen wie het tegen McCain zal opnemen, en dan wil ik nog wel eens zien wie die gaan kiezen. En wat als Florida (waar Clinton won) en Michigan (haar homestate) plots wél meetellen?

VRT-journalisten durven wel vaker te voorbarig te zijn met hun conclusies. Daarnet zag ik de aankomst van de Giro en het was een massasprint. Benatti en Cavendish gaan zij aan zij over de streep, waarbij de commentator “Cavendish wint! En dat op zijn verjaardag!” uitschreeuwt. “Daar geloof ik niks van”, dacht ik bij mezelf. Hoe kon die commentator dat met het blote oog uitmaken? En als ik had moeten gokken, dan had ik Bennati gegokt. Toen de herhaling getoond werd, begon de commentator (ik weet niet wie het was) te twijfelen: “Of was ik te vlug?”. Zelfs bij het bekijken van de fotofinish was nog steeds niet uit te maken wie de winnaar was. Uiteindelijk bood het luchtbeeld uitsluitsel: Bennati was de winnaar. In stille triomf zat ik in mijn zetel de VRT-man “loser” te noemen, en mezelf “winner”. Natuurlijk gebeurt dat ook enkel als je helemaal alleen bent.

Wat doe je vlak na een examen? Wel, ik heb het hierboven haarfijn beschreven.

Boodschappen

Zo ziet het kasticket eruit van de gemiddelde 24-jarige student, gesteld dat ik gemiddeld ben:

1 fles plat water
1 fles fruitsap
1 fles drinkyoghurt
1 sixpack Jupiler
1 pot appelmoes
1 pak diepvriesspinazie
1 cordon bleu
1 pak Cote d’or melkchocolade
1 pakje instant pasta met pesto
1 pak toastbrood
1 pak pannenkoeken
1 busje parmezaanse kaas
1 pak koekjes
1 tros bananen

Totale tijd: 15 minuten.

We zijn er weer vanaf. Gelukkig maar want ik heb een totale hekel aan boodschappen doen.
Voor een goed begrip: de appelmoes hoort bij de cordon bleu, de bananen horen tussen de toast (echt lekker!), de pannekoeken zijn voor ’s middags, de kaas moet op de pasta en de spinazie is voor bij de vis die in mijn diepvries zit. De chocolade is voor ’s avonds. En ik ga één keer naar de frituur. Eind deze week zien of ik die kilo’s terug heb die ik vorige week verloren heb om onduidelijke redenen.

Volgende keer probeer ik het nog sneller. Dat winkelen.
Wie heeft er nog een interessante boodschappenlijst? Of wie doet het in nog minder tijd?

Geregeld leven

Vorig semester was mijn favoriete dag de donderdag. Op donderdag stond ik om 6u30 op, maakte mij klaar, keek naar het nieuws op CNN terwijl ik toast at, en vertrok ik om 7u20 zodat ik om 8u in Brussel Centraal stond om de trein te pakken naar Antwerpen. De Morgen of de Standaard kopen in de press shop, meegaan in de ochtendspits tussen koffieslurpende mannen in maatpak. Op de trein genieten van de zonsopgang vanachter de wolkenkrabbers van Brussel Noord en  medetreinreizigers afluisteren als die over hun werk praatten. In Antwerpen meegaan in de mensenzee van pendelaars die in dat schitterende station een lang lint vormen over trappen en roltrappen van helemaal beneden tot helemaal boven. Over de Keizerlei lopen op de maat van de muziek die uit je MP3-speler komt en uiteindelijk aankomen op de campus met nog wat tijdsoverschot.

Na de ochtendles op het gemak wat gaan eten in Antwerpen (want we hebben 2u tijd), bezoekje brengen aan de stadsfeestzaal met de Saturn, of naar De Slegte, of eens naar de Fnac. Na de middagles samen met de andere studenten uit Brussel de trein naar Brussel nemen en ’s avonds niks hoeven te doen want het weekend is begonnen en je keert pas de volgende dag terug naar Brugge.

Daar hou ik van, zo’n geregelde dag. Een dag zonder dode momenten. Een dag waarvan je ’s avonds een voldaan gevoel hebt. En dat zijn de dagen die er niet zijn tijdens de vakantie.

Ergens hoop ik dat ik vanaf september opnieuw ’s morgens vroeg in een druk station zal staan met een krant onder mijn arm en de frisse lucht in mijn neus. En het gevoel vol energie te zitten omdat je weet dat er een mooi gevulde dag op je te wachten staat.

Fiesieka

Voor het eerst in mijn leven na het middelbaar heb ik nood aan de lessen fysica waar ik mij niks meer van herinner. Volg even mee:

Mijn kotgenoot beweert bij hoog en laag dat je, wanneer je een warme drank in de microgolfoven zet, je de lepel (van metaal) erin moet laten. Ik zeg hem dat hij gek is en dat hij dat vooral niet mag doen of de microgolf is om zeep.
“Maar nee, bij ons thuis staat dat erop dat je dat moet doen!”, zegt hij.
“Onozelaar, kom eens mee”, zeg ik en ik pak hem mee naar mijn kamer, waar óók een microgolfoven staat, waarvan de handleiding binnen handbereik ligt. Ik lees hem voor dat het verboden is welk metalen voorwerp dan ook in een microgolfoven te steken.

Hij geloofde mij, voorlopig. Tot vandaag. Hij warmt een beker melk op (tegen keelpijn), neemt de kop uit de oven en steekt er een lepel in. Plots hoor ik hem vloeken: die melk is overal gemorst.
“Hoe kan dat?” vraag ik.
“Dat is de reden waarom je er de lepel moet in laten als je hem in de microgolf steekt! Als je een lepel in die hete drank steekt, dan…ja dan….je ziet het wel he!”
“Zever niet”, zeg ik. “Hoe is dat gebeurd?”
“Ik weet het niet.”
“Is er geen enkele mogelijkheid dat je die lepel er iets te onstuimig ingestoken hebt?”
“Neen!”
“Owkeey…..  ik geloof in ieder geval niet dat dat iets met de microgolf te maken heeft. Wat je ook doet: géén metaal in de microgolf!!”

Het mysterie is nog steeds onopgelost….

Drilboor

Vanmorgen werd ik wakker door een drilboor naast mijn kop. Ik weet het: ik overdrijf altijd een beetje en jullie denken nu waarschijnlijk dat er verderop in de straat iemand met een drilboor stond te drilboren en dat ik dat kon horen en daardoor wakker werd, maar ik zweer het: de drilboor was vlak naast mijn kop. Mijn bed staat in de hoek van de kamer en ik lig met kop , allez, hoofd naar die hoek. Om 7u30 werd ik bruusk uit één of andere droom gesleurd door een hels kabaal waardoor ik instinctief dekking zocht. Het was alsof het plafond naar beneden kwam. De vloer en de muren daverden op hun funderingen. De drilboor bevond zich blijkbaar juist aan de andere kant van de muur, en aangezien mijn kamer half onder de grond zit, was de plaats waar de drilboor zich aan een strak tempo in de grond slaat zo’n halve meter boven mijn hoofd. Tussen twee sessies door kon ik horen hoe de man (ik vermoed dat het een man is) zijn boor op een ander punt positioneerde ergens akelig dichtbij, alvorens weer van jetje te geven.
Vol frustratie omdat het nog maar 7u30 was en omdat je er niks aan kunt doen ben ik naar boven gelopen en een douche van 20 minuten genomen. Ik heb geprobeerd de uitslag van de verkiezingen in Mississippi mee te pikken op CNN maar ik zag alleen de lippen van de presentator bewegen. Aan de ondertitel te zien had Obama gemakkelijk gewonnen.

En nu…..nu is het stil. Nu zijn ze op stillere activiteiten overgeschakeld zoals het met een hamer inbeuken op een muur. Het is nog steeds herrie, maar toch geen herrie van de soort waardoor ik uit mijn bed vibreer. Ze maken al elke ochtend lawaai in het huis hiernaast, maar deze keer was het wel extreem. En telkens beginnen ze rond 8u met hetgeen het meest lawaai maakt. Speciaal voor de drilboor hebben ze er nu blijkbaar nog een half uur van afgepeeld. Bastards…..

Kroniek van een aangekondigde dood

Geritsel zoals haartjes op papier…

Een draai aan de volumeknop…

Stilte…

*ritsel*…

Een oor tegen de muur…

Een streling van mijn haar tegen een poster…

*ritsel*

Opnieuw een streling van mijn haar tegen de poster…

*ritsel*

Ik neem een dik boek…

*PATS*

Ik neem een mes en wrik één punaise uit de muur…

Ik hef één hoek van de poster op…

De dode vlieg valt op de tafel. God weet waar die vandaan komt en hoe lang hij daar al zat…