Ironie is….

Wanneer de goden je smeekbeden verhoren, en Calexico, je favoriete band, eindelijk naar het Cactusfestival komt in Brugge, je thuisstad; en jijzelf op dat moment aan het roadtrippen bent in Arizona, oftewel Calexicoland.

Have fun thuisblijvers. Niet te missen. http://www.humo.be/tws/muziek/17002/humo-presenteert-festivalitis-cactus-2009.html

Advertenties

Misheard Lyrics

Dit is zo grappig dat ik het eigenlijk allang moest gepost hebben. Vergeet niet mee te zingen.

Sean Paul – Temperature

Fall Out Boy – This ain’t a scene

Eindejaarslijstje deel 3

Wat vindt u het beste boek/toneelstuk/concert en wat de beste film/cd/website van 2008?

  • Beste boek: De Weg naar Mekka (Jan Leyers).
  • Beste toneel: ke nen der gin enkel gezien.
  • Beste concert: Madrugada in AB.
  • Beste film: No Country for Old Men
  • Beste cd: Madrugada – Madrugada. Eervolle vermelding voor Fleet Foxes van Fleet Foxes, Third van Portishead (ik vraag me af waarom alle Humo-journalisten die vergeten zijn in hun lijst), Carried to Dust van Calexico en For Emma, Forever Ago van Bon Iver.
  • Beste website: Ik vind de vernieuwde Last.fm heel geslaagd (je hoort het: ik ben fan).

Eindejaarslijstje deel 2

Wat vindt u het beste en wat het slechtste radio- en/of tv-programma van 2008?

Na die eerste vraag is de tweede zo banaal, nietwaar? Toch lees ik steeds de antwoorden in Humo en sla ik de eerste vraag over. Iedereen zegt toch altijd “crisis”.

  • Beste radio: Stubru in het algemeen, Music for Life en de Maxx in het bijzonder. Maar met stip op 1: Last.fm!
  • Slechtste radio: 4fm. Ik heb een hékel aan evergreens. En zeker die van Brian Adams en Céline Dion. Er komt weinig goeds uit Canada…
  • Beste tv: Top Gear, House MD, Lost (helemaal back on track), het WK Snooker, het EK voetbal op de Engelse tv, De Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, de Tour.
  • Slechtste tv: reclame, Sarah, Piet Huysentruyt, de Lotto, voetbalcommentaar van Eddy Demarez, Gilles de Bilde in élk voetbalprogramma, Studio 1 met Frank Raes (voor cafépraat kan ik ook op café gaan).

De top-tien van Last.fm

Deze is wel leuk om eens over te bloggen: de last.fm top-tien. Niet dat ik niks anders heb om over te schrijven, keuze genoeg (het stokje van Elke, eindejaarslijstjes, de crisis, bigfoot, zonnewende, MNM, noem maar op), maar ik ben de laatste tijd een beetje lui. Schuld van de vakantie, die overigens zuurverdiend is.

Het is dus een lijstje. Voor elke band in je last.fm top-tien zeg je:

a) Welk van hun songs je het eerst gehoord hebt.
b) Door welk nummer je uiteindelijk bij deze band bent blijven “plakken”.
c) Welk nummer je voorlopige favoriet is.

Let’s do this.

1. Calexico (3477 plays)

a) Crystal Frontier
b) The Black Light
c) Crystal Frontier

2. Madrugada (1520 plays)

a) Hands up, I love you
b) Norwegian Hammerworks Corporation
c) Whatever happened to you?

3. Massive Attack (1279 plays)

a) Unfinished Sympathy
b) Angel
c) Angel

4. Radiohead (1261 plays)

a) Creep
b) Exit Music (for a film)
c) Street Spirit (Fade out)

5. Muse (1169 plays)

a) Newborn
b) Newborn
c) Newborn

6. Tool (1162 plays)

a) Schism
b) Parabola
c) Ticks & Leeches

7. Thievery Corporation (940 plays)

a) The Heart’s a Lonely Hunter
b) A Warning (Dub) (filmpje vanaf 0:30)
c) The Supreme Illusion (featuring Gunjan)

8. Sigur Rós (625 plays)

a) Hoppípolla
b) Svefn-g-englar
c) Untitled 8

9. Gotan Project (543 plays)

a) Queremos Paz
b) El Capitalismo Foraneo
c) El Capitalismo Foraneo

10. Tosca (512 plays)

a) Pearl In
b) Busenfreund (Philippe Lussan dub)
c) Busenfreund (Philippe Lussan dub)

Nee, dit is geen stokje. Maar het is uiteraard niet verboden het goeie voorbeeld te volgen.

Speelkameraadje

De Standaard Weekend, onverantwoord interessant, beweert de reclame.

Jaja, ongetwijfeld, maar De Morgen heeft wel een exclusief interview met Sigur Rós, en die geven er misschien 2 per jaar.

Het is een dubbelinterview met Jon Birgisson, de zanger, en Eva Vermandel, de Belgische fotografe die met hen op tournee is geweest en daar een naar verluidt prachtig fotoalbum van heeft gemaakt.

De journalist vraagt haar of ze bewust een hele kleine camera gebruikt, om zo wat onopvallender te zijn.
Eva’s antwoord:

“Ik gebruik altijd hele kleine, líeve toestellen. De Fuji die ik voor het Sigur-Rósboek heb gebruikt maakt een heel mooi geluid als je er mee afdrukt. Als een speelgoedcameraatje, bijna. Ik ben altijd heel intensief bezig met het effect van mijn camera’s op de mensen die ik fotografeer.”

Je moet een vrouw zijn om zo over je camera te spreken. De eerste keer las ik zelfs “speelkameraadje” in plaats van “speelgoedcameraatje”. Het speelkameraadje draagt toch mijn voorkeur weg…. Op het vlak van woordenschat dan.

Onopvallendheid en discretie zijn niet bepaald criteria geweest waarop ik een camera beoordeelde bij de aankoop ervan. Mannen zijn materiaalfreaks, en de camera is in soms belangrijker dan de foto’s die je ermee maakt. Geen mening, enkel een vaststelling.

Je kan dan vol jaloesie en bewondering staan staren naar iemand die met hét van hét aan het fotograferen is, terwijl enkel de foto’s die hij of zij neemt dat zouden mogen verdienen. Voor hetzelfde geld maakt hij/zij er absolute misbaksels mee. Hiermee een oproep tot alle fotografen, inclusief mezelf: overstijg eens je materiaal.

Mijn K10D (Pentax) is niet bepaald een speelgoedcameraatje en nog veel minder een speelkameraadje. Het is eerder een luidruchtige nonkel op het einde van een kerstfeest dat weer veel te lang geduurd heeft. Indiscreet, soms eens onbeschoft, irritant.

Ik herinner me deze foto:

Eerst vond de autofocus geen ankerpunt, dus draaide de ring door, en door, en door, en door. Heen, en terug, en heen, en terug, daarbij een geluid producerend dat mij, gehurkt in de hoek van de ruimte, ineen deed krimpen.
Een serene, muisstille zaal in het Museum voor Schone Kunsten, en dan opeens dat snerpend gezoem, 3 of 4 keer kort achter elkaar.

Toen het dan toch lukte te focussen kwam dat vreselijke shuttergeluid. De *KLAK*, alsof iemand een meetlat laat vallen.

Toen ik opkeek waren alle ogen op mij gericht. Genant.

Lotuk

Vorige week donderdagavond, Canvas, de DVD die bij het nieuwste album van Arsenal – Lotuk – hoorde wordt uitgezonden. Alle gastartiesten van op de plaat passeren de revue. Het geheel wordt een soort road-docu in de VS.

Heel interessant allemaal, maar wat mij het meest aansprak was de muziek. In de credits werd die aan Arsenal toegeschreven (o.a. wat ongereleased materiaal), maar het klónk helemaal niet als Arsenal. Op een gegeven moment, toen Kyuss-zanger John Garcia aan bod kwam, weerklonk er een soort bluesachtige country/woestijnrock.

Beste Arsenal-fans: check die dvd en weet mij aub te vertellen wat titel en uitvoerder zijn.

Please?