Het werd zomer

Over Parijzenaars bestaan er een heleboel clichés…
Ahum…. eigenlijk slechts één: ze zijn onvriendelijk.

De afgelopen 3 dagen had ik het plezier en het voorrecht in de hoofdstad der fransozen te vertoeven en mij is eigenlijk opgevallen dat het cliché niet, of toch bijna niet klopt.

Onder de vriendelijke Parisiens reken ik:

– De chauffeur van de vrachtwagen die wachtte om voor een bepaalde winkel te parkeren tot ik er een foto van genomen had. Wild gesticulerend wilde hij zich ervan vergewissen dat ik echt niet van plan was om nog een 13de foto te nemen.

– De uitbater van het restaurant die ons de wijn liet proeven nog voor er plaats vrijgekomen was in zijn etablissement. De wijn van de maand was parfait! En de foie gras ook.

– Het personeel van ons hotel dat, zoals gevraagd, voor een extra groot bed gezorgd had en ons elke ochtend en avond vriendelijk begroette.

Tot de onvriendelijke parisiens reken ik:

– De dikke zwarte man die not amused was dat ik een foto nam op het moment dat hij voorbij liep en er vast van overtuigd was dat ik een foto van hem nam. In feite had ik enkel een bewegend object nodig, en hij passeerde juist toevallig. Hij niet alleen zelfs, maar dat kon hem niet deren. Hij bleef tergend lang staan terwijl hij zijn beklag deed en toen ik hem begon te negeren keek hij over mijn schouder mee naar de beelden om te zien of hij er echt niet op stond. Wat een lul.

Vindt u het ook zo warm de laatste tijd? Nee? Doe eens zoals ik en ga in de zon zitten met een zwarte T-shirt. Het zal rap zomer zijn.

Advertenties

Mandbal

Als je elke dag iets doet wat je nog nooit of zelden hebt gedaan, dan is er een grotere kans dat je aan die dag een blijvende herinnering overhoudt. Bijvoorbeeld: onlangs heb ik voor de tweede keer in mijn leven een basketbalwedstrijd bijgewoond. De eerste keer was 5 jaar geleden, in NY, tussen de Knicks en de Bulls (go Knicks!). Nu was het tussen Oostende en Charleroi (go Oostende!).

In alle eerlijkheid: de tweede keer was het leuker. Niet alleen was de wedstrijd veel spannender (84-82 of zoiets, met een kloof die nooit meer dan 6 punten was), je zat ook veel dichter bij de spelers. De sfeer was dus wat intiemer (lees: het zicht op de cheerleaders bood veel meer inkijk).

Ja, natuurlijk was het showgehalte in NY vele malen groter, met hostessen die allerlei gadgets in het publiek katapulteerden door een soort van bazooka, met een gigantische box aan het plafond met aan elke zijde een reuzenscherm dat je om de oren sloeg met visueel geweld (ik kan door mijn oren kijken), met opblaasbare knuppels die het publiek achter de ringen op elkaar zat te timmeren om tijdens de vrijworp de speler van de tegenpartij af te leiden, met legers van schaarsgeklede cheerleaders die bij elke time-out de arena inhuppelden onder luid gejoel van de 21000 toeschouwers, met donderende East Coast-rap, en overgoten met liters cola en kilo’s popcorn.

Maar in Oostende voelde ik me minder alien. Net zoals in het voetbal was er een fanfare, rivaliteit tussen fans en werden de scheidsrechters uitgescholden. In het West-Vlaams. Ja, er was ook wel show, maar het bleef relatief binnen de perken. Het was gewoon plezant, en op het einde spannend. Gezonde spanning, want je voelt je niet zo verbonden aan die club. Geen “ik ga die roodhemden van de overkant op hun bek timmeren als we dit nog verliezen-spanning”.

Voor herhaling vatbaar.

Go west

Pursue your dreams! Ookal zijn ze heel ambitieus. Verken de wereld! Nu het nog kan. Nu je nog jong bent.

Een tijd geleden ventileerde ik hier op mijn blog het voornemen om een echte roadtrip te maken in het westen van de VS, langs de nationale parken. Het idee heeft me niet meer los gelaten, met als gevolg dat ik afgelopen zaterdag zat te nagelbijten in de wachtrij bij Connections.

Kleine moeite in vergelijking met adrenalineshots die ons te wachten staan. We gaan naar Amerika. Mijn meisie en ik. Het zuidwesten. Tour ligt vast, slaapplaatsen liggen vast, vliegtuigtickets liggen vast. Enkel de auto zorgt nog voor twijfel. Moet hij goedkoop en degelijk zijn of mag hij wat duurder zijn,  in combinatie met enkele extra paarden onder de motorkap? Stel dat hij het loodje legt in het midden van de woestijn….  Stel dat de airco het begeeft….  Zo’n zaken.

De reis gaat van LA naar LA. In de twee weken daartussen komen we voorbij Joshua Tree National Park, Phoenix, Grand Canyon, Lake Powell (Glen Canyon dus), Bryce Canyon, Zion National Park, Las Vegas, Death Valley, Yosemite National Park, San Francisco, en daarna cruisen we zuidwaarts langs de Pacific Coast op de legendarische kustweg die het decor lijkt voor een BMW-reclamespot.

Wees gerust: there will be sunshine, there will be heat, there will be mountains, there will be desert, there will be astonishing views, there will be photography and there will be blogging!

U-turn

Een situatieschets: niet zo heel lang geleden (3 weken of zo) was ik leerkracht Engels en Geschiedenis in een kleine middelbare school in een dorp. Ik gaf les in wat we noemen “de lagere graden van het middelbaar onderwijs”. Ik was single en ik vulde het tijdsvacuüm met werken, bloggen en dromen van een betere toekomst.

Nu ben ik fulltime leerkracht Aardrijkskunde in de derde graad (did I hear the counter go *katsjinggg*?), ben ik hoegenaamd niet single meer, en ben ik ook weer pendelaar gelijk in de good old days. Het bloggen is wat weggestoken tussen de hopen papier die op mijn bureau rondslingeren, het dromen van een betere toekomst……  wel, ik ben daar net aangekomen.

Als het warmer wordt [2]

Eerste aanvulling

Als het warmer wordt…

… ga ik weer wielrennen

… word ik opnieuw blond

… ga ik op REIS

… ga ik weer meer witbier drinken

… ga ik regelmatig buiten werken

… wordt mijn wintersoundtrack, bestaande uit voornamelijk Sigur Rós, Post-Rock, Bon Iver en Get Well Soon, vervangen door mijn zomersoundtrack, bestaande uit Massive Attack, hópen downtempo en lounge, Gotan Project, Calexico en andere woestijnmuziek.

… ga ik Ieper en omstreken bezoeken

… ga ik start to run beëindigen

Winter this is

“Naar goede gewoonte zijn er dit weekend weer heel wat blockbusters op tv, want in januari valt er anders toch niks te beleven.”

Zo las ik in één of ander tv-blad of een krant – wie zal het zeggen – deze week. Maak daar weekend van, anders past het niet.

Ik bekijk mijn blogposten van deze maand en ik kan alleen maar aye zeggen. Misschien ís dit wel de saaiste maand. De winter is in se één en al saaiheid omdat het eigenlijk nooit een echte winter is (en bespaar je de moeite nu direct door te scrollen naar dat commentsvak om me op de hoogte te brengen van het feit dat het dit jaar wél een echte winter was/is, ik kijk heus ook wel eens zelf naar buiten hoor. Ik durf zelfs zo nu en dan eens een stapje te wagen in de echte wereld).

Winter dus. In december gecompenseerd door examengekte, proefwerkengekte, kerstgekte en oudejaarsgekte. De sinterklaasgekte nemen we als aperitief. Januari: dat is de detente. De anti-climax. We zijn 2009 al gewoon, het nieuwe is eraf. Boredom.

Ik heb het nieuws nog niet gezien, maar ongetwijfeld hebben die Israëlische schurken vandaag opnieuw een paar Palestijnse kinderen de eeuwigheid ingejaagd en een bundel andere conventies van Genève door de wc gesjast.

Volgende week heeft de VS voor het eerst een zwarte president. Volgende week dinsdag. Een dinsdag. Alweer. Uiteraard. Alles dat met politiek te maken heeft gebeurt daar op dinsdag. Autisten.

Afgelopen weekend was het serieuze koekenbak hier in de straat, toen de Damse Vaart na 11 jaar nog eens open ging voor het publiek. Schaatsgekte. Gelukkig ben ik vrijdag al op fotografische excursie gegaan om zo beelden te maken mét de witte bomen. En for the record: volgende maand gaan de bomen langs diezelfde vaart tegen de vlakte. Dag met het handje! Nee, het is te laat om nog een actiecomité op te richten, concentreer jullie maar op dat museum in Brugge. Want stel je voor: een museum in Brugge! Dat past toch echt wel niet in het historisch kader! Kunnen ze geen middeleeuws gebouw neerplanten en de toeristen wijsmaken dat het oud is?

Het grootste nieuws heb ik dan nog niet eens verteld. En als het puntje bij het paaltje komt (wie stelt zich dat ook altijd visueel voor? Dat puntje en dat paaltje bedoel ik. Never mind.), dan heb ik nog niet eens de tijd gehad om een blockbuster te bekijken. Behalve Star Wars want ik moest dat gat in mijn cultuur toch eens opvullen.
Hell, ik heb zelfs nog geen tijd gehad om opnieuw regelmatig te bloggen.

But change will come! Yes I can! Schrijf het op, en ik doe hetzelfde.

Als het warmer is…..

–  Ga ik frieten eten in Brussel
–  Ga ik terug naar de Big Apple
–  Ga ik nog eens naar het voetbal

Lijst zal worden aangevuld…  Als je je geroepen voelt: nock yourselves out!