Strooidienst

Wikipedia en de korrel zout: they make a great couple! Afgelopen zomer, vlak voor ik naar Jordanië vertrok, bekeek ik de pagina over Turkish Airlines. Je weet wel: die maatschappij die sinds vandaag bekend staat als “één die een bedenkelijke reputatie heeft op het vlak van veiligheid” (dixit VRT-nieuws).

Op 30 juli stond er letterlijk te lezen op Wikipedia:

Turkish Airlines staat bekend als een van de veiligste luchtvaartmaatschappijen ter wereld. Sinds de oprichting in 1933 heeft het maar één ongeval meegemaakt: Turkish Airlines Vlucht 981, die op 3 maart 1974 in Frankrijk verongelukte, was vòòr de vliegtuigramp Tenerife het ergste vliegtuigongeval. Op de website AirSafe.com staan 9 vliegtuigcrashes sinds 1933 van deze maatschappij.

Nu staat er:

Turkish Airlines Vlucht 981, die op 3 maart 1974 in Frankrijk verongelukte, was voor de vliegtuigramp van Tenerife het zwaarste vliegtuigongeval. Het laatste ongeluk waarbij de maatschappij was betrokken was op 25 februari 2009. De meeste recente incidenten hebben betrekking op vliegtuigkapingen.[1]
Recent is Turkish Airlines druk bezig met het verbeteren van de veiligheid en kwaliteit.

Het “enige” ongeval hebben ze dus veranderd in het “zwaarste”. Enige vs zwaarste. Trek dat zoutvat maar helemaal open. Met één korrel gaan we het niet redden vrees ik.

Hilarisch was trouwens ook alweer het VTM-nieuws . Bij gebrek aan reporter ter plaatse hebben ze maar een piloot van wijlen Sabena naar de studio gehaald om hem te vragen of die landingsbaan “gevaarlijk” is. Natuurlijk niet.
Wat dan de oorzaak zou kunnen zijn? Wel, het weer was niet slecht, dus waarschijnlijk hadden ze een technisch probleem.
Hm, ok. Laatste vraag: er zijn tegenwoordig weer veel vliegtuigcrashes. Moeten we bijgelovig worden?
Antwoord: nee, we moeten niet bijgelovig worden.

Allez, ge weet het he. Info en waardevolle duiding: bij VTM moet ge wezen! En bij Wikipedia natuurlijk.

Eindejaarslijstje deel 3

Wat vindt u het beste boek/toneelstuk/concert en wat de beste film/cd/website van 2008?

  • Beste boek: De Weg naar Mekka (Jan Leyers).
  • Beste toneel: ke nen der gin enkel gezien.
  • Beste concert: Madrugada in AB.
  • Beste film: No Country for Old Men
  • Beste cd: Madrugada – Madrugada. Eervolle vermelding voor Fleet Foxes van Fleet Foxes, Third van Portishead (ik vraag me af waarom alle Humo-journalisten die vergeten zijn in hun lijst), Carried to Dust van Calexico en For Emma, Forever Ago van Bon Iver.
  • Beste website: Ik vind de vernieuwde Last.fm heel geslaagd (je hoort het: ik ben fan).

Eindejaarslijstje deel 2

Wat vindt u het beste en wat het slechtste radio- en/of tv-programma van 2008?

Na die eerste vraag is de tweede zo banaal, nietwaar? Toch lees ik steeds de antwoorden in Humo en sla ik de eerste vraag over. Iedereen zegt toch altijd “crisis”.

  • Beste radio: Stubru in het algemeen, Music for Life en de Maxx in het bijzonder. Maar met stip op 1: Last.fm!
  • Slechtste radio: 4fm. Ik heb een hékel aan evergreens. En zeker die van Brian Adams en Céline Dion. Er komt weinig goeds uit Canada…
  • Beste tv: Top Gear, House MD, Lost (helemaal back on track), het WK Snooker, het EK voetbal op de Engelse tv, De Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, de Tour.
  • Slechtste tv: reclame, Sarah, Piet Huysentruyt, de Lotto, voetbalcommentaar van Eddy Demarez, Gilles de Bilde in élk voetbalprogramma, Studio 1 met Frank Raes (voor cafépraat kan ik ook op café gaan).

Eindejaarslijstje deel 1

In Humo verschijnen ze weer: de eindejaarslijstjes. Altijd dezelfde BV’s, altijd dezelfde clichés, altijd de verwachte antwoorden. Veel (al dan niet pseudo-) intellectueel gezwans van schrijvers die denken dat ze veel over de maatschappij te vertellen hebben omdat ze al x aantal romans geschreven hebben over een kapotgelopen moeder-dochter-relatie (ja, het is tegen u, Hemmerechts!) … (ik vermoed toch dat je al een boek geschreven hebt over een moeder-dochter-relatie).

Enfin. Ik blog dus ik ben ook belangrijk, dus hier volgt mijn maatschappelijk volkomen relevant eindejaarslijstje dat eigenlijk als standaard zou moeten dienen voor de bv’s die aan bod moeten of zullen (ik kijk naar u, Draulans. Waag het niet over uzelf te beginnen bij maatschappelijke thema’s, en zeker niet bij toekomstwensen).

Wat vindt u de belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar?

1 Woord: crisis. We begonnen het jaar met een regeringscrisis waarbij Verhofstadt is komen depanneren.

Daarna kwam er al een eerste regeringscrisis rond BHV en de staatshervorming, met een geweigerd ontslag van Leterme.

Intussen brak de hypotheekcrisis uit in de VS, die al snel ontaardde in een financiële crisis op wereldschaal. Beurzen gingen op, maar vooral neer, en Fortis was de eerste die een reddingsboei nodig had. Pluimen en bloemen voor Leterme, tot bleek dat we ons door de Hollanders hadden laten rollen.

De financiële crisis wordt nu ook een economische crisis want niemand durft blijkbaar nog geld uit te geven. Voor alle duidelijkheid: een economische crisis veroorzaak je voornamelijk zelf. Collective action problem en zo. Tjaha. Jammer maar helaas.

We dachten dat we ervanaf waren, maar nu eindigen we zoals we begonnen waren: met een regeringscrisis.

De koning zou naar verluid spoed willen zetten in zijn consultaties “omdat anders zijn kerstvakantie in het water valt”. Way to go.

De rest is voor morgen, anders ga ik het weer te horen krijgen dat mijn posts te lang zijn!

Zet u ook een spar in uw woonkamer?

“Ga je eens komen helpen?”

“Eerst moet die tafel verzet worden.”

“Pas op voor de ramen he!”

“Van waar komt hij”?
– “Varsenare”

“Staat hij symmetrisch?”

“Een beetje draaien, want hier is een gat”.

“Staat hij recht?”
“Van die kant wel, maar van deze kant niet”.

“Ik ga de ballen er in hangen!”

“Het is een mooie he?”

Ik vind dat de term “mooi” totaal misplaatst is in een context van kerstbomen. Want als je even alle tradities en jeugdherinneringen achterwege laat, dan is het gewoon een sparreboom die je in het midden van je living zet, en vervolgens vol hangt met kitsch. Normaalgezien behandel je geen enkele kamerplant op zo’n manier. Stel je voor dat iemand die volledig onbekend is met het fenomeen “Kerstmis” je living binnenstapt en die kerstboom te zien krijgt.
I swear: die krijgt lachkramp!

The Long Way Down. Deep down.

The Long Way Round en The Long Way Down. 2 reisprogramma’s bekend van de BBC, de laatstgenoemde ook al uitgezonden door National Geographic, en een kwestie van tijd voor Canvas ze koopt en uitzendt.

De eerste een reis rond de wereld in oostelijke richting. Waarom een wereldreis altijd naar het oosten moet gaan weet ik niet, maar ik heb nog niemand weten naar Amerika vertrekken om via Oceanië en Azië terug te keren.

Bij een wereldreis wordt er één continent doorgaans geskipped: Afrika (en Europa ook een beetje, maar dat kennen we al zo goed). Daarom kwam er een opvolger van de Long Way Round: de Long Way Down, van Schotland naar Kaapstad.

Protagonisten: Eerst en vooral Ewan McGregor. Veelzijdig Schots acteur. Thuis in bijna alle genres: Oorlogsfilms (Black Hawk Down), Drama (Trainspotting), Musicals (Moulin Rouge) en SF (Star Wars).
Samen met zijn buddy Charlie Boorman (collega-acteur, maar minder bekend, minder succesvol en minder ‘looks’) gaat hij met de motorfiets rond de wereld. Eerst van west naar oost, daarna van noord naar zuid.

Hun reizen worden volledig gefilmd en uitgezonden in documentaire/roadmovie/reality-tv -formaat (het reality-tv aspect zit ‘em in de video-dagboeken. Originééél!).

Educatief! Avontuurlijk! Interessant!
Ja, neen, maar toch ja. Het is educatief en interessant, maar het avontuur…… valt soms ver te zoeken. Want hoe avontuurlijk is een motortrip op gloednieuwe machines,  met in hun kielzog een stuk of 3 4×4’s, met daarin reserve-onderdelen, proviand, een regisseur, een dokter, een full-time medewerker die de visums en andere noodzakelijke papieren moet regelen, en uiteraard een camera-crew? Ook in de helm van de twee motards is een camera bevestigd en beiden krijgen ook een handycam ter beschikking om hun impressies te delen met het kijkpubliek.

Aflevering 1 van de Long Way Round was de voorbereiding. Het stel filmsterren had een volledig kantoor afgehuurd, daar hun personeel in gestoken met als opdracht “bereid onze reis voor”, waarna ze motorrijlessen gingen volgen en op survival gingen in Schotland om te ervaren hoe het was om in een tent te slapen.

Met veel gefrons der wenkbrauwen zat ik het allemaal gade te slaan, maar ik nam me toch voor om te kijken. Dat heb ik uiteindelijk amper gedaan (want ik was zelf op reis deze zomer, isn’t it ironic?), maar de Long Way Down heb ik wél meegepikt. Interessant en educatief. Jaja. Best te pruimen. Als je niks beters te doen hebt. Jammer van het avontuur.
Mr. McGregor en Mr. Boorman hun bedje voor de avond was al gereserveerd wanneer ze ’s morgens hun contactsleuteltje omdraaiden. Hun grootste zorg was dat ze er niet zouden geraken en ze “langs de weg” zouden moeten slapen. Hier is een moment van ongemakkelijke stilte goed geplaatst.

Maar waar ik eigenlijk over wilde schrijven was dit. Ik bedoel: wat nu volgt. Nadat ik er een paar regels over geklaagd heb.
Tegenwoordig loopt er (ook) op de Vlaamse zenders een commercial waarin Ewan McGregor getuigt over het avontuurlijke leven van een wereldreiziger, gecombineerd met het nog avontuurlijkere leven van een motorrijder. We zien beelden die thuishoren in reclamespots voor luxewagens. Adelaars scheren langs het televisiescherm, watervallen klateren en woeste landschappen dansen op ons netvlies. Reclame kan best mooi zijn, tot net voor het einde wanneer het product wordt voorgesteld waar het allemaal om draait. In dit geval….. see for yourself.

Je kop verkopen, je imago (dat eigenlijk deels ‘fake’ is) verkopen, en voor wat? Voor de commercie? Voor het geld? Het geld dat je waarschijnlijk toch niet nodig hebt omdat je er al in zwemt? Of zou Davidoff de gulle sponsor zijn van ’s mans epische exodussen?
Parfum   …   avontuur.  Parfum   …   avontuur. Is it me, or doesn’t this make any sense?

Dokters en Dochters

Vandaag in De Morgen: de amateurgezelschappen aan het woord die zich elke dag belachelijk maken op het einde van Man Bijt Hond. That’s right: belachelijk maken. Tragisch. Want onbedoeld.

Ook ik liep er van in het begin met open ogen in. Mijn eerste reactie was “waar hebben ze die nu weer gevonden”, en vervolgens begon ik het steeds irritanter te vinden.

Maar intussen heb ik het wel begrepen. Het is één grote satire, waarbij de acteurs het er opzettelijk ‘speculoospasta-op-mijn-brood’-dik opleggen, alvorens 5 seconden lang in paniek net langs de camera te staren alsof ze net hebben ontdekt dat hun partner hen bedriegt (wat in de meeste gevallen ook daadwerkelijk het scenario is).

Leuk idee en zo. Als “Thuis” of “Familie” te kakken wordt gezet, sta ik meestal op de eerste rij (no need to comment, Tina; I know!). En in een programma als “In de Gloria” zou dat ook lukken, maar níet in Man Bijt Hond.

Waarom niet? Omdat Man Bijt Hond al vanaf de eerste aflevering – intussen al 12 jaar geleden – een uur in de wind stinkt naar uitlachtelevisie. Schijnbaar willekeurige beschrijvende tv, waarbij toch telkens de grootste randgevallen breed op het scherm worden uitgesmeerd, en die zogezegd “de Vlaming” moeten voorstellen.

Maar die mensen bestaan écht. Dat is géén satire. Dus wat gebeurt er als je vlak na “Wordt gevolgd…” een satirische vervolgsoap plaatst? Exactly: je gaat er vanuit dat de mensen in die soap altijd zo acteren en dat dat representatief is voor het amateurtoneel in Vlaanderen. De acteurs hebben dan ook schijnbaar een even grote slag van de molen gekregen als de arme drommel die 3 minuten eerder in “Wordt gevolgd…” voor aap is gezet.

Maar om met een verstandig woordje te eindigen: het is die arme drommel zijn eigen schuld; hij moet maar niet zo onozel zijn; en het is ook die acteurs hun eigen schuld; ze moeten maar niet meedoen.

Was beter dan Dokters en Dochters: Vaneigens, De lustige lezers, De korste Quiz, Vrienden van de poëzie
Was slechter dan Dokters en Dochters: Zonder handen, De Rodeo in het zwembad (of was dat niet op het einde?).