Iker Casillas

Iker Casillas was gisteren de held van Spanje. De 27-jarige doelman stopte twee penalty’s – één meer dan zijn Italiaanse collega – en daarom gaat Spanje naar de halve finale van het EK.

Ziehier één van de weinige zekerheden aan een partij penaltytrappen: in 99% van de gevallen wordt één van de doelmannen tot held verheven. In de overige 1% schiet een Kroaat of David Beckham de bal in de tribune.

Iker Casillas. 27 jaar, maar hij speelt al een eeuwigheid. Degelijke keeper, maar geen uitzonderlijke doelman van het kaliber van Buffon. 2 keer had hij het geluk in de goeie hoek te liggen. Nationale held.

Penalties zijn een loterij. Wie wint op penalties, wint op geluk. Daar valt niks tegen in te brengen. Ik vraag me af of het niet beter zou zijn die spelers een hoop frustratie, stress en slapeloze nachten te besparen, en gewoon een muntstukje op te gooien. Het komt op hetzelfde neer: beide teams hebben even veel kans, voetbaltalent heeft er niks mee te maken.

Als voetballiefhebber zou ik gisteren een voorkeur voor Spanje moeten gehad hebben. Want Spanje “probeerde” tenminste, zo klonk het toch in de commentaren achteraf van Marc Degryse (ex-aanvaller), Emilio Ferrera (Spanjaard), Bob Peeters (aanvaller) en Eddy Snelders (ex-aanvaller). Alleen verdedigers begrijpen de kunst van het verdedigen. En alleen objectieve trainers begrijpen de impact van een goeie tactiek. Ik zat als quasi-neutrale toeschouwer te kijken met een 60-40% voorkeur voor Italië en ik zag Spanje sukkelen om door de witte muur te komen. Slechte passes, oersaai en traag voetbal, de bal ging van de ene kant van het veld naar de andere kant en terug, en ik geeuwde. Italië ving gemakkelijk op en stuurde de bal voorwaarts van zodra ze die had. Veel meer risico, veel meer kracht, een combinatie van techniek, powerplay en tactisch vernuft. Alleen bracht het niet meer gevaar voor het Spaanse doel op dan voor het Italiaanse.
Tegen het einde van de wedstrijd nam Italië meer en meer de controle van de wedstrijd over en bleek Spanje erdoor te zitten. Ook nog eens fysiek de zwakkere. Spanje heeft ballen nodig, zodat ze wat meer durven.

Ik ben niet ontevreden met Spanje in de halve finale. Het werd eigenlijk tijd dat de vedetten van Real, Barcelona, Valencia, en vooral de Engelandgangers iets lieten zien. Italië heeft niet te klagen. Ze mochten al blij zijn met de tweede ronde en daarboven zijn ze ook nog eens wereldkampioen. Die zal altijd een trap hoger staan dan de Europees Kampioen. Wie maalde de afgelopen 4 jaar immers om Griekenland? 2 dagen na Euro 2004 was iedereen die afbraakvoetballers al vergeten.

Toni mocht zelfs geen penalty trappen. Tijdens de match kon je zijn snor zienderogen zien groeien.

Dösis und Piefkes

Wie vanavond een duel op het scherp van de snee wil zien, niet alleen tussen twee voetbalteams maar tussen twee rivaliserende naties altegader, die moet zeker kijken naar de voetbalmatch Oostenrijk-Duitsland.

Als tegenpolen elkaar aantrekken, dan stoten evenpolen elkaar af. Hence, de rivaliteit tussen de Engelsen en de Schotten, de Vlamingen en de Nederlanders, en dus ook de Oostenrijkers en de Duitsers.

Toch is er een verschil: wij lachen met de Nederlanders: ze zijn gek, gierig, excentriek, zien er vreemd uit, spreken vreemd, brouwen bier van het 836ste knoopsgat, om nog maar van die caravans niet te spreken. Maar daar houdt het ook op. De grootste rel sinds 1830 was waarschijnlijk de uitspraak van De Gucht over het uiterlijk van Balkenende.
Oostenrijk en Duitsland gaan een stap verder. Wat ik heb gemerkt tijdens die drie maanden dat ik in Innsbruck heb gestudeerd, is dat Oostenrijkers niet met Duitsers lachen, maar ze uitlachen. Ze háten ze uit de grond van hun hart. Het Duits dat in Duitsland gesproken wordt is niet “grappig”, maar “hautain”. Hun hele cultuur wordt in Oostenrijk als hautain gezien en ze voelen dat de Duitsers hen zien als “die kleine Österreicher”. Dat klinkt bekend.

Overdreven? Misschien. Maar wat dacht je dan van deze cover in de Duitse rioolpers?

Geen hoogvlieger qua originaliteit, maar de Duitsers staan nu ook niet bepaald bekend om hun gevoel voor humor. In Oostenrijk is dat al niet veel beter, hoewel ze zelf overtuigd zijn van wel.

Intussen is het in een echte mediaoorlog ontaard waarin de platte verwensingen in beide richtingen langs de Zugspitze geslingerd worden. De Duitse papierverspilling die zich “Bild” noemt, geeft 20 redenen “warum Ösis Dösis sind”. (Sorry, keine ahnung wat Dösis betekent). Ja waarom eigenlijk? Enkele voorbeelden.

Ösis sind Dösis weil…

3.. sie so schlecht Auto fahren, dass sie auf den Autobahnen ein 130-km/h-Tempolimit brauchen.

4… ihre Flagge rot-weiß-rot ist, damit sie das Ding ja nicht falsch herum aufhängen

6… wir in Berlin bald ein viel größeres und tolleres Riesenrad (185 Meter) haben als das im Wiener Prater (65 Meter).

For the love of God. Dat doet denken aan de moppen die ik altijd tapte toen ik op de lagere school zat. Duitsers die grappig proberen te zijn: scary.

Het Oostenrijkse antwoord kwam snel: “20 Grunde warum Deutsche Piefkes bleiben”. Piefkes is blijkbaar het gebruikelijke scheldwoord waarmee Oostenrijkers Duitsers aanduiden.
Het is al even zielig:

Deutsche bleiben Piefkes weil…

9 .. sie ohne Polen den Ball überhaupt nicht ins Tor reinkriegen (EM – bisher 3 x Lukas Podolski).

8 ..sie in Geilenkirchen (Nordrhein-Westf.), Poppenhausen (Unterfr.) und Petting (Oberbayern) wohnen, ohne irgendwas davon zu spüren.

15 .. sie gern als Touristen fragen: „Wie heißt dieser Berg?“ Wenn ein Einheimischer nachfragt „Wölchener?“, sagen sie „Dankeschön.“

De Oostenrijkse assistent heeft ook laten optekenen dat de Duitsers “hun fifa-ranking in hun gat kunnen steken”, en de Oostenrijkse aanvoerder verklaarde dat “de Duitsers hun broek volschijten van angst”.

Ik kan me niet voorstellen dat de Belgische of Nederlandse pers zoiets zou publiceren naar aanleiding van een voetbalmatch. Zelfs Het Laatste Nieuws niet.

Meer mediaoorlog vind je hier en hier en hier en hier.

“Hij kreeg protest voor geel”

Ik heb enkele korte maar krachtige boodschappen voor de “sportredactie” van VT4.

  • Welk ‘idee’ jullie ook hebben, het mijne is beter.
  • Alles wat Carl Huybrechts doet kan ik beter.
  • Elke mop die Carl tapt: eender wat uit mijn mond komt is grappiger.
  • Alles wat Polspoel (die Wetstraatjournalist) geeft van commentaar, het mijne is beter.
  • Eender welke gast jullie in de studio uitnodigen, ik had een betere gehaald.

Opmerkelijk! Want zij hebben ervoor gestudeerd en ik niet. Daarmee bedoel ik niet dat ik zo briljant ben, daarmee bedoel ik enkel dat die van VT4 amper boven het niveau van de regionale televisie uitstijgen. En met ‘amper’ bedoel ik ‘niet’. Bij VT4 noemen ze Carl, ik citeer, “een vakman”. I rest my case.
Ik ga dus akkoord met Robin: ik ben op z’n zachtst gezegd ook geen fan van Carl. En ja, de verslaggeving van het WK in 2006 was beter, maar op één ding na: Carl.

Een scheepslading of 64 petities tegen een EK met Carl (zoals op Facebook) waren blijkbaar niet voldoende om bij de arme man een belletje te doen rinkelen. Eindeloos geklaag tijdens het voorbije WK over het niveau van de studiogasten was blijkbaar ook niet luid genoeg in Carls oren, en dus krijgen we vanavond en alle avonden gedurende de volgende 3 weken Goedele Liekens voorgeschoteld die komt napraten over – hou je vast – de actualiteit van de dag, die niks met voetbal te maken heeft. Dit is zo onthutsend, schaamtelijk, gênant amateuristisch en infantiel dat ik er nauwelijks woorden voor heb, of wacht, blijkbaar wel. Stel je voor: na het voetbal gaat Carl – Carl!! – praten met Goedele Liekens – Goedele Liekens!! – over de actualiteit van de dag – de actualiteit van de dag!!. Ik zie het al voor me. Carl praat met Goedele over BHV.

Ik zou beter niet kijken want ik ben bang dat ik mezelf pijn ga doen.

Anyway, Carl heeft gereageerd op de petities:

“[…]bij VT4 werken ook geen onnozelaars, hè: als ik echt zo slecht was, zouden ze me niet blijven vragen. Hetzelfde geldt voor de gasten: Aad de Mos, Johan Boskamp, Marc Degryse, Emilio Ferrera, Bob Peeters, … Denk je dat die nog zouden komen als er niet met kennis van zaken over voetbal gesproken werd?[…]”

Hij bedoelt die trainer uit de Griekse tweede klasse, die werkloze sportmanager, de trainer van FC Nerds, en die voetballer uit tweede klasse? Tja, die mensen moeten ook geld verdienen he. Overigens werken bij VT4 wel degelijk onozelaars.

Carl gaat verder:

“Als ze (de petitiestarters en -ondertekenaars) de kijkcijfers van de Champions League- en WK-wedstrijden die ik omkaderd heb zouden opvragen, zouden ze wel anders piepen.”

Hier nog enkele programma’s met hoge kijkcijfers (wat volgens Carl dus aan de hoge kwaliteit te danken is): Sara, Familie, Thuis, De Pfaffs, het VTM-journaal.

Kritiek op de kleuterrubrieken was ook alom tegenwoordig in 2006, behalve in het hoofdkwartier van VT4, en dus kunnen we ons opnieuw verheugen op een absolute hoogvlieger als dakannekoek waarin kijkers bepaalde fases uit de wedstrijden proberen na te spelen en daarvan homevideos opsturen. Dolletjes!
Er zijn zelfs tien volledige minuten uitgetrokken voor een stel babes die in lingerie penalties zullen trappen. Probeer het u in te beelden! 10 minuten lang. Geen voetballers, geen ex-voetballers, geen miniemen, geen kleren. Geweldig! Welk genie kwam op dat idee? En wat had dien typ zitten roken?

Ik verlang naar de dag dat het voetbal op dezelfde manier behandeld zal worden als het wielrennen op de VRT. Zelfs voor een “kleine” koers als Gent-Wevelgem komt de VRT daar op de proppen met een mobiele studio, 2 verslaggevers achter de micro, één op de moto, één aan de aankomst om direct reacties los te krijgen, één in de mobiele studio voor de interviews (en het zijn niet de minste die dan hun opwachting maken) en één in Brussel.

Beste mensen van VT4, ik bid u, ik sméék u, blijf met uw fikken van het WK in 2010. En dat geldt ook voor jullie, Kanaal 2 2Be! Zeg maar aan De Bilde dat hij eens een deftige job zoekt.

Dat ze maar al wat opschuiven bij de Hollander, BBC en ITV, want er komen weer een hoop Vlamingen kijken.

(N.B.: let wel: ik geef commentaar op Carl als journalist, niet op Carl als persoon.)

Wat doe je vlak na een examen?

Het eerste examen – Frans – is in de handtas. Tot vlak voor het examen was ik krampachtig bezig met woorden en uitdrukkingen in mijn hoofd te rammen tegen de achtergrond van deel 1 van Mirthes spektakel (echt een goed nummer), wat ook tijdens het mondeling examen in mijn hoofd bleef hangen (“c’est à cause des garçons, Madame!”). Van horen zeggen heb ik een A+! Voor Frans! Vreemd is dat, want ik kan helemaal geen Frans. Hoeveel zou een Fransman dan krijgen?

Niet-rss-lezers zullen opmerken dat ik mijn header veranderd heb. En aandachtige niet-rss-lezers zullen bovendien ook opmerken dat de foto niet 100% perfect gestitched is, maar ik had nu eenmaal geen zin in een derde poging. Ik had zelfs geen zin om mijn kostuum uit te trekken. Lui is the word I believe…… yes….lui. Het is een foto van mijn bureau hier op kot, zoals die er toen toevallig bijlag op het moment dat ik terugkwam van dat examen (“waar is die cursus Frans dan?”, vraagt u zich af. Wel, die was te wit, dus heb ik hem opgeruimd.) en het is tijdelijk de header omdat het mijn laatste weken zijn, hier in de kelderloft.

Ondertussen zijn ze er bij de VRT blijkbaar al van overtuigd dat Obama de democratische presidentskandidaat zal worden in de VS. De woorden “zo goed als zeker” die de Ter-Zake-mensen hierbij in de mond nemen doen mijn wenkbrauw toch wat fronsen. Iedereen weet intussen toch wel dat de zgn. “superdelegates” zullen bepalen wie het tegen McCain zal opnemen, en dan wil ik nog wel eens zien wie die gaan kiezen. En wat als Florida (waar Clinton won) en Michigan (haar homestate) plots wél meetellen?

VRT-journalisten durven wel vaker te voorbarig te zijn met hun conclusies. Daarnet zag ik de aankomst van de Giro en het was een massasprint. Benatti en Cavendish gaan zij aan zij over de streep, waarbij de commentator “Cavendish wint! En dat op zijn verjaardag!” uitschreeuwt. “Daar geloof ik niks van”, dacht ik bij mezelf. Hoe kon die commentator dat met het blote oog uitmaken? En als ik had moeten gokken, dan had ik Bennati gegokt. Toen de herhaling getoond werd, begon de commentator (ik weet niet wie het was) te twijfelen: “Of was ik te vlug?”. Zelfs bij het bekijken van de fotofinish was nog steeds niet uit te maken wie de winnaar was. Uiteindelijk bood het luchtbeeld uitsluitsel: Bennati was de winnaar. In stille triomf zat ik in mijn zetel de VRT-man “loser” te noemen, en mezelf “winner”. Natuurlijk gebeurt dat ook enkel als je helemaal alleen bent.

Wat doe je vlak na een examen? Wel, ik heb het hierboven haarfijn beschreven.

En terwijl ik zo bezig was, dacht ik: “In werkelijkheid is een wallpaper toch veel indrukwekkender!”

Een week geleden werd ik ’s morgens gewekt door een sms van mijn neef: “François :(“. En dat was alles.
“Twee mogelijkheden”, dacht ik bij mezelf. “Ofwel is hij geblesseerd, of hij heeft een transfer beet. Ik ga s traks wel even kijken op teletekst, maar eerst wil ik nog het nieuws meepikken over de strijd tussen Obama en Clinton op CNN.

Toen ik daarna naar Teletekst ging en het woord “overleden” las, viel ik bijna uit mijn bed. Het was zo onwaarschijnlijk, zo ondenkbaar, zo….onverwacht. Ik kon de rest van de dag maar aan één ding denken. Het werk aan mijn thesis bleef beperkt tot 1 bladzijde. En ik speelde alleen maar Bitter Sweet Symphony.

Wat vreemd dat, hoewel je hem niet persoonlijk kent, en hij nog maar een jaar in Brugge speelde, je toch zo van je stuk bent door zijn overlijden.

Over de doden niks dan goeds, jaja. Maar in zijn geval komt het heus niet uit de lucht gevallen. Een stadion met 26000 huilende mensen vormt daar het levende bewijs voor. Zijn ploegmaats, die nog maar één jaar met hem samen speelden, zaten er praktisch volledig door van verdriet. Ik zat naast de spelerstunnel tranen te verbijten terwijl ik fotografen, stewards, cameramensen en spelers van Westerlo met de rug van hun hand over hun ogen zag wrijven. Een jaar ouder dan ik. Het is niet eerlijk.

Sinds gisteren domineert hij de muur van mijn kot:

Met dank aan de rasterbator.

Voetbal is simpel

Gisteren zag ik toevallig een deel van The Simpsons op VT4. Ze waren blijkbaar in Londen verzeild geraakt dus werden we getrakteerd op het welbekende allegaartje Europese clichés waar Amerikanen zich aan vasthouden om bevestiging te krijgen dat hun land wel echt awsome is: rotondes, extreem deftig taalgebruik, rotondes, kleine wagens en voetbal.

Marge: “Homer, what’s wrong?”
Homer: “I’m pissed because the referee gave Ryan Giggs a yellow card while he was in the box”.
Marge: “Do you understand anything of what you just said?”
Homer: “I understand ‘gave’ “

Grappig. Maar wat is er in godsnaam ingewikkeld aan voetbal? Van alle balsporten moet dit toch de simpelste zijn? 2 teams, 1 bal, probeer hem in het doel van de tegenstander te krijgen zonder je armen en handen te gebruiken. En er is “buitenspel” zodat je niet helemaal alleen aan het doel van de tegenstander zou kunnen gaan wachten tot iemand je de bal geeft om te scoren.

In principe is dit het einde van de post. Maar als je tijd over hebt, en je kent niet veel van voetbal, maar je zou die buitenspelregel nu toch eens op een eenvoudige manier willen uitgelegd zien, lees dan maar verder. En de anderen: come again!

.

.

.

.

De regel is heel simpel, maar alleen moeilijk uit te leggen. Met een schemaatje kun je het in één oogopslag begrijpen:

X= doelman ploeg A

A= speler ploeg A

B= speler ploeg B

Buitenspel:

___________X_______

___________B_______

____A__________A___

Geen buitenspel:

__________X_______

____A_____B___A___

Als B voorbij alle A’s staat op het moment dat de bal vertrekt, is het buitenspel. Bijkomende voorwaarde is dat de bal in de richting van de achterlijn gegeven wordt (in het schema is dat dus van onder naar boven). Stel dat de spelers staan zoals in het eerste schema, en een tweede speler van B schiet van op afstand op doel, en de doelman weert af waarna de bal in de voeten rolt van speler B, dan is het dus geen buitenspel.

Wat zeg je? De beruchte “buitenspelval“? Dat is wanneer die slimmerikken van ploeg A op het moment dat de bal vertrekt, een stap naar voor zetten waardoor B plots buitenspel staat. Van schema 2 naar schema 1 dus. Daaraan is een risico verbonden: als er een speler van A toevallig staat te slapen op het moment dat zijn ploegmaats een stap naar voor zetten, dan klapt de val niet dicht en kan speler B quasi alleen op doel afstevenen. Het kan ook zijn dat de lijnrechter niet deugt en niet opmerkt dat speler B vanuit buitenspelpositie vertrokken is. Daar is niks meer aan te doen, ook achteraf niet na het bestuderen van de televisiebeelden. In de praktijk wordt de lijnrechter door de fans van de benadeelde ploeg gestraft waarbij ze hem de raad geven zijn vlag op een plaats te steken waar het daglicht nooit komt.

Een lichte overtreding is vrije trap, een zware overtreding is gele kaart + vrije trap en een heel zware overtreding waarbij de speler alleen als doel heeft de tegenstander pijn te bezorgen, dat is een rode kaart + vrije trap. 2 gele kaarten zijn ook een rode kaart en als je de bal ingooit moet je hem verplicht vanuit je nek over je hoofd gooien.

Nog dingen? Aja, in de box voor je eigen doel (strafschopgebied, carré, m.a.w. die grote rechthoek voor de goal) bega je best geen overtreding op de tegenstander want dan is het strafschop.

En een doelman mag de bal niet met de handen aanraken als die hem gepasst wordt door een ploegmaat. Tenzij die ploegmaat dat met het hoofd heeft gedaan. Dan mag hij hem wel vastnemen.

Mannekes, dit wordt steeds ingewikkelder. Em… De doelman mag de bal in theorie slechts 5 seconden in zijn handen houden, tenzij de bal over de achterlijn geweest is en hij hem vanop de grond moet uittrappen.

Voetbal is ingewikkelder dan ik dacht. Ik weet zelf niet eens waarvoor die cirkel dient midden op het veld, ik weet ook niet waarvoor het kleine rechthoekje dient binnen het strafschopgebied, ik weet niet waarom er boogjes geschilderd staan in de hoeken van het veld en ik weet ook niet wat er gebeurt als je een own-goal scoort met de hand.

En toch zijn andere balsporten veel ingewikkelder. Basket- en tennisliefhebbers hebben niet het recht hierop te reageren voor ze een perfect logische reden kunnen geven waarom ze respectievelijk met 2 punten tegelijk rekenen, of met 15, 15, en 10 punten tegelijk rekenen.

Woede

Woede….. Ik denk dat het een gevoel is dat voornamelijk veroorzaakt wordt door machteloosheid, en machteloosheid veroorzaakt frustratie. Een situatie die je niet kunt veranderen terwijl je dat heel graag zou willen. Bij verdriet geldt dat ook, maar woede….dat is nog een trap hoger. Bij woede komt daar nog bij dat die situatie waarin je je bevindt, je treft in je zwakste plek. De plek die je je heel erg aantrekt omdat het een deel vormt van je persoonlijke trots, je identiteit. Daar komt woede vandaan.

Ik voel woede, op dit eigenste moment. Het bruist en het kookt ter hoogte van het putje tussen mijn sleutelbeenderen. Mijn tolerantieniveau is enorm laag, mijn hartslag is hoog en onregelmatig en mijn handen zweten. Je wilt het eruit krijgen, het vastgrijpen en met één welgemikte worp kapotgooien tegen de muur. Maar dat lukt niet, dus zoek je naar iets anders om mee te gooien. Maar afreageren helpt niet. Afreageren maakt het nog erger want daarmee zweep je jezelf alleen verder op.

Wat wel kan helpen is stoïcijns blijven en relativeren. Jezelf wijsmaken dat het je niet kan schelen en iets zoeken om je aandacht af te leiden van dat gevoel, die kracht in je binnenste, die zo moeilijk te controleren is en tegelijk zo instabiel. Diep in- en uitademen. Jezelf vanalles wijsmaken. Uiteindelijk gaan slapen en de volgende dag jezelf afschermen van elke herinnering “daaraan”. Geen kranten, geen televisie, geen radio, niks.

Alleen sportliefhebbers mogen vanaf hier verder lezen. De rest zal het toch niet begrijpen.

*Diepe zucht*.  Op 12 april ga ik naar Club-Cercle, en ondanks alles zal ik mijn Club ondersteunen, want ik, ik ben géén successupporter.

Excuses

Mijn excuses aan alle onschuldige wandelaars en fietsers langs de Damse Vaart die ik ongewild de stuipen op het lijf heb gejaagd, of kwaad gemaakt heb door ofwel onverwachts voorbij te flitsen, ofwel één keer teveel gebeld te hebben, ofwel door middel van een kleine stoot te kennen heb gegeven dat ze in de weg liepen/reden.
Het is niet gemakkelijk voor een coureur op een zonnige zondagmiddag langs een toeristische route. Veel wielertoeristen die, zoals ik, met opzet pas ’s middags gaan rijden om te profiteren van de aangename temperatuur, en veel gezinnen en koppels die hun loomheid van binnen naar buiten verplaatst hebben om het daar wat “kalm aan te doen”.

Maar, kijk, het spijt me dus. 
En aan die tienjarige wielertoerist-in-spe met T-Mobile outfit die mij koste wat het kost niet wilde laten inhalen: blijven trainen, ooit zal je me wel achter je kunnen houden. 

Powered by ScribeFire.

Lazy on a sunny afternoon

Twijfel…. Wat een prachtig weer, ik zou beter mijn koersfiets pakken en een eind koersen. Waarom niet? Omdat ik mijn achterband niet hard genoeg kan oppompen met die halfgare pomp waar de lucht er vanachter uitkomt bij teveel druk. Omdat ik dan gelijk 5 ton aan kleren moet aandoen. Omdat ik de sportdrank te lang in mijn drinkbus heb laten staan en er nu een vadsige geur van bacteriekweek in hangt. Omdat ik te lam ben.

Het zit niet mee met Lily Allen: gedumpt door haar chemical brother na een miskraam. Waar hebben we dat nog gezien? Juist: King Henry VIII met zijn 5 miljoen vrouwen die geen zonen konden krijgen. Wat een loser was me da. We zullen maar niet te vlug oordelen vellen want nergens in het artikel kan ik een aanwijzing vinden dat hij haar gedumpt heeft.

Iedereen gaat tegenwoordig skiën behalve ik. En maar goed ook want skiën doe ik niet graag. Veel techniek, weinig inspanning. Ik heb het liever omgekeerd.

En al die dingen die je wilde doen tijdens de examens, maar waarvan je telkens tegen jezelf gezegd hebt: wachten Maarten, doe dat na de examens! Wel, al die dingen: daar heb ik nu geen zin meer in. Sommige dingen hebben alleen aantrekkingskracht als je met iets bezig bent dat heel erg tegensteekt. Op die momenten lijkt alles buiten de blok interessant en spannend. Die 5 dozijn foto’s in RAW, ik zal ze wel een andere keer bewerken en converteren.

Jah, koersen. Dat gaan we doen.

Powered by ScribeFire.

The Rocket

Afgelopen week was er weer Snooker op tv. Het UK-Championship werd gewonnen door O’Sullivan, maar het hoogtepunt van het toernooi was toch wel zaterdagavond. Ik was op de kerstmarkt dus heb ik het niet live kunnen meemaken.

Halve finale O’Sullivan – Selby. Stand is 8-8, dus de winnaar van dit frame is ook matchwinnaar. O’Sullivan pakt hem met een 147, de hoogst mogelijke score.
Voor wie het verschil niet weet tussen snooker en pool: je wint punten door de gekleurde ballen te “potten” (in het gat te spelen dus). Daarvan levert de zwarte bal de meeste punten op. Om een gekleurde bal te mogen wegspelen moet je eerst een rode bal potten. De gekleurde ballen hebben een vaste plaats op de tafel en worden telkens teruggelegd tot alle rode ballen verdwenen zijn. Vervolgens moeten de gekleurde in een bepaalde volgorde weggespeeld woren: geel-groen-bruin-blauw-roze-zwart.
Een 147 haal je enkel door alleen de zwarte bal weg te spelen want de andere leveren minder punten op.

Zijn bijnaam “The Rocket” slaat trouwens op het tempo waarmee hij de ballen wegspeelt.
Ladies & gents: geniet van het laatste frame. Pure kunst!