Wat doe je vlak na een examen?

Het eerste examen – Frans – is in de handtas. Tot vlak voor het examen was ik krampachtig bezig met woorden en uitdrukkingen in mijn hoofd te rammen tegen de achtergrond van deel 1 van Mirthes spektakel (echt een goed nummer), wat ook tijdens het mondeling examen in mijn hoofd bleef hangen (“c’est à cause des garçons, Madame!”). Van horen zeggen heb ik een A+! Voor Frans! Vreemd is dat, want ik kan helemaal geen Frans. Hoeveel zou een Fransman dan krijgen?

Niet-rss-lezers zullen opmerken dat ik mijn header veranderd heb. En aandachtige niet-rss-lezers zullen bovendien ook opmerken dat de foto niet 100% perfect gestitched is, maar ik had nu eenmaal geen zin in een derde poging. Ik had zelfs geen zin om mijn kostuum uit te trekken. Lui is the word I believe…… yes….lui. Het is een foto van mijn bureau hier op kot, zoals die er toen toevallig bijlag op het moment dat ik terugkwam van dat examen (“waar is die cursus Frans dan?”, vraagt u zich af. Wel, die was te wit, dus heb ik hem opgeruimd.) en het is tijdelijk de header omdat het mijn laatste weken zijn, hier in de kelderloft.

Ondertussen zijn ze er bij de VRT blijkbaar al van overtuigd dat Obama de democratische presidentskandidaat zal worden in de VS. De woorden “zo goed als zeker” die de Ter-Zake-mensen hierbij in de mond nemen doen mijn wenkbrauw toch wat fronsen. Iedereen weet intussen toch wel dat de zgn. “superdelegates” zullen bepalen wie het tegen McCain zal opnemen, en dan wil ik nog wel eens zien wie die gaan kiezen. En wat als Florida (waar Clinton won) en Michigan (haar homestate) plots wél meetellen?

VRT-journalisten durven wel vaker te voorbarig te zijn met hun conclusies. Daarnet zag ik de aankomst van de Giro en het was een massasprint. Benatti en Cavendish gaan zij aan zij over de streep, waarbij de commentator “Cavendish wint! En dat op zijn verjaardag!” uitschreeuwt. “Daar geloof ik niks van”, dacht ik bij mezelf. Hoe kon die commentator dat met het blote oog uitmaken? En als ik had moeten gokken, dan had ik Bennati gegokt. Toen de herhaling getoond werd, begon de commentator (ik weet niet wie het was) te twijfelen: “Of was ik te vlug?”. Zelfs bij het bekijken van de fotofinish was nog steeds niet uit te maken wie de winnaar was. Uiteindelijk bood het luchtbeeld uitsluitsel: Bennati was de winnaar. In stille triomf zat ik in mijn zetel de VRT-man “loser” te noemen, en mezelf “winner”. Natuurlijk gebeurt dat ook enkel als je helemaal alleen bent.

Wat doe je vlak na een examen? Wel, ik heb het hierboven haarfijn beschreven.

Advertenties

Studeermuziek zomer 2008

Op het einde van de vorige post over studeermuziek heb ik beloofd dat ik de volgende keer wat warmere muziek zou voorschotelen. Wel, ik zal mijn belofte houden. Het regent nu wel, maar de zomer hangt in de lucht. We studeren weer met het raam open en met korte broek of rok, en ’s avonds worden we getrakteerd op barbecuegeur door de buren. Dit is de soundtrack van een wat hetere blok die het allemaal wat aangenamer zal maken.

Federico Aubele: U kent allen ongetwijfeld Gotan Project. Die zal ik niet bespreken want dat kent iedereen toch. Dit is een tip voor wie op zoek is/was naar iets dat lijkt op Gotan Project. Federico Aubele is een Argentijn die houdt van zijn land en de muziek die er geproduceerd wordt, en tegelijk ook heel graag aan knopjes draait. Dat leverde twee albums op, de ene met een wat mooiere naam dan de andere (maak zelf maar uit welke): Gran Hotel Buenos Aires en Panamericana. Mijn aanbeveling? De eerste! Wat krijg je in Gran Hotel Buenos Aires (geef toe: dergelijke albumtitels doen je toch echt drómen??)? Akoestische gitaren die strakke akkoorden spelen, elektronische elementen eraan toegevoegd, een mooie vrouwenstem die onverstaanbare dingen zingt (Spaans dus) en een algemeen laybackgevoel. Waar voor uw geld! Dit hotel kijgt van mij alvast 5 sterren.

Album: Gran Hotel Buenos Aires
Luister: Ante Tus Ojos
(opgelet: als je naar meer info googlet of zo, is het Federico en niet Frederico!)

Calexico: Travelall/98-99 Road Map/Aerocalexico/Toolbox: Ik geef het grif toe: ik ben een Calexicoman. Om niet fan te zeggen. Maar als we het over warme blokmuziek hebben kan je er gewoon niet omheen. Calexico zit vol creativiteit die eruit moet. Daarom blijven ze maar muziek in het rond gooien. Ze gooien zelf ook onuitgegeven materiaal op het internet om gratis down te loaden, inclusief live shows. Zelfs tijdens hun tournees krijgen ze er niet genoeg van en blijven ze muziek produceren die dan als zgn “tour-album” wordt verdeeld. Travelall, 98-99 Road Map, Aerocalexico en het meest recente Toolbox zijn hier voorbeelden van. Je vindt er geen echte “liedjes” op (toch zeker niet op Travelall) maar eerder soundscapes. Dat is het woord dat ik erop plak. Laat ons wat vergelijkingen maken en beelden oproepen, want woorden op zich volstaan zelden om muziek te omschrijven. Neem nu Travelall. Dat is een soort van niet-elektronische ambientmuziek, doorspekt met geluidjes en konkelfoezende instrumenten. Neen, het is geen kakafonie, daarvoor is het allemaal te subtiel, te gevoelig, te zacht. Er wordt niet gezongen, alleen gespeeld. En waaraan denk je dan tussen twee hoofdstukken leerstof door? Aan Zorro, en aan rotswoestijnen, en aan lange highways met kadavers van slangen en coyotes. En het is warm en broeierig. En je zal je deze examenperiode nog lang herinneren.

Luister:
Aerocalexico: Crawlspace (Lastfm)
Travelall: Piker Sam (volledige mp3) (live)

Ry Cooder – Paris, Texas: De meester van de slide guitar! Paris Texas is soundtrack van de gelijknamige film en is één en al leegte en weemoed. De slide zoeft op en af over de steel van een akoestische gitaar, buigende tonen banen zich een weg tussen bizonschedels, cactussen en de woorden in je cursustekst. Eén nummer zou je beter skippen: “I knew these people” omdat het een – zei het heel mooie – conversatie is. Paris, Texas is trouwens een prachtige film over een man die de liefde van zijn leven probeert terug te vinden in, jawel, Texas.

Kijk en luister: de heerlijke openingscène.

Third

Platen die je kunt blijven draaien. Blijven draaien. Blij-ven draaien. Tot ze een soort soundtrack worden voor een bepaalde dag uit je leven. Of 2 dagen. Of een week, een periode, waarin je een goeie reden had om deze plaat te blijven draaien. Je hebt er behoefte aan, je voelt je gelukkig en die muziek past daarbij, je voelt je depri en die muziek past daarbij, je bent ergens mee bezig en dus zet je die afspeellijst maar op “repeat” om je er daarna niet meer om te moeten bekommeren.

Hoe het ook is; als je na een tijd die muziek opnieuw beluistert, dan ga je automatisch denken aan die periode waarin je die plaat bleef draaien. En je krijgt opnieuw het gevoel dat je toen had, je kan je plots levendig voorstellen hoe je je toen voelde, hoe de sfeer was. Dat lukt niet zonder die muziek. Zonder muziek denk je er gewoon aan zonder het te voelen. Het is een beetje zoals geur. Geur kan je ook moeilijk voor de geest halen zonder iets daadwerkelijk te ruiken.

Ik ben een nostalgisch mens. Ik blik graag terug en mijmer dan wat over ik-weet-niet-wat-allemaal. Meestal voeren mijn gedachten me mijlenver van waar ze gestart zijn, in een indrukwekkende tocht door mijn onderbewustzijn en met assistentie van mijn langetermijngeheugen dat blijkbaar een grote capaciteit heeft. Als ik weet dat er weer “zo’n” periode aankomt, die ik me nog een tijdje zal herinneren, dan zoek ik met opzet naar een bepaalde soundtrack zodat ik me deze periode heel veel later nog voor de geest kan halen.

Ik weet op dit moment dat ik mijn thesis voor de rest van mijn leven zal blijven herinneren. Je maakt er maar één en het is de kroon op het werk. De soundtrack van mijn thesis is momenteel Third van Portishead.

In mijn voorstelling was Portishead altijd Watson, terwijl Massive Attack Sherlock is. En als je denkt dat Massive Attack er lang over doet om een nieuw album uit te brengen, think again. 10 jaar heeft het geduurd voor Portishead deze klaar had, en gedurende die 10 jaar scheen niemand echt te weten of die groep nog bestond of niet.

Gisteravond was ik heel erg moe, maar mijn bed heb ik zo lang mogelijk uitgesteld. En terecht, want na 10 jaar trad Portishead nog eens op bij Jools Holland op BBC2. Na het eerste nummer was ik tevreden en ging ik slapen met het gedacht dat de rest spoedig op Youtube zou belanden. Die “spoedig” bleek in werkelijkheid 20 minuten te zijn. Mesdames messieurs, als u wilt weten waar Hooverphonic mosterd gaat kopen, ziehier:

Machine Gun

We Carry On

The Rip

Portishead staat op 8 mei in Vorst Nationaal. Ik ga niet omdat die zaal volgens mij totaal ongeschikt is voor dergelijke muziek. De AB-box, ok. Maar Vorst? No way. Ik ga hun nieuw album wel blijven draaien.

Studeermuziek ’08

Omdat het weer examens zijn en ik weer iets te vertellen heb zal ik nog eens een postje wijden aan de studerende en intussen op “studeermuziek” googlende medemens.

Mijn suggestie voor deze periode is ijskoude maar toch boeiende ambientmuziek. Zeg je al op voorhand dat het al koud genoeg is, dan verwijs ik naar één van mijn vorige artikels. Ik weet zelf niet meer wat erin staat maar misschien is het wel nuttig.

On avant:

Port-Royal: Ontdekt via Anton. Opgelet: dit collectief haalt je hoofd helemaal leeg. Hiermee beleef je een tijdsvacuüm in driedubbel kwadraat want na een tijdje ben je volledig het besef van tijd en ruimte kwijt. Je ziet alleen nog de letters in het boek voor je neus. Geen enkele luidruchtige buur, scooter of telefoon kan nog tot je doordringen. Je bent één en al concentratie. En intussen draai je die pagina’s in sneltreinvaart en worden je hersenen gevuld met kennis. Ik ga even de muziek beschrijven. Het is minimalistisch, elektronisch, über-relaxerend, traag, zweverig, kamerbreed geluidstapijt, soundtrack voor een documentaire over het noorden van Canada. En het zijn Italianen! Het moet geleden zijn van Gigi d’Agostino dat ik nog eens iets uit de laars in mijn iTunes bibliotheek zitten heb.
Album: Flares
Luister (Youtube)

Tosca: Tosca is in de meeste gevallen een kruising tussen triphop, elektronisch, lounge en hier en daar een aanstekelijke beat. Maar daar ga ik het nu niet over hebben. Tosca heeft al veel albums gemaakt, waaronder Dehli9. Dehli9 is een redelijk zwakke plaat, maar gelukkig is het een dubbelaar. De tweede cd bevat het soort muziek dat lichamelijke reacties kan teweegbrengen zoals bloeddrukdalingen, slaperigheid, algemeen gevoel van rust en tevredenheid. Als je Port-Royal al heel erg rustgevend vond, dan is dit ronduit comaverwekkend. Neem het rustigste van Port-Royal, laat alle elektronica vallen, vervang die door een simpele piano die af en toe eens een paar noten laat vallen, zet dat op een achtergrond van een synthesizer die slechts 2 noten heeft, en plak er titels op als “Einschlaf (session 2)” (bij session 1 is er iemand beginnen snurken waarschijnlijk) of “Song (session 7)” (ik zou het even moeten controleren maar ik denk dat ‘Song’ de meest minimalistische titel ooit is), en je hebt Tosca – Dehli9 (Disc 2).
Ik hoor je al denken: slaapmuziek tijdens de blok? Dat is niet goed! En gelijk heb je. Dit speel je beter niet ’s avonds. Het is wel ideaal als je gestresseerd bent. En het zorgt er ook voor dat je je kunt blijven concentreren want er is echt niks in die muziek dat je zou kunnen afleiden. Het filtert wel omgevingsgeluiden zoals een kotgenoot die een pagina omdraait of die zijn/haar bureaustoel even verrolt.
Album: Dehli9 (Disc 2)
Luister (via homepage)

Trentemøller: Het zou kunnen dat je iets pittigers zoekt en dat kun je ook krijgen. De muziek klinkt zoals zijn naam: koud, scandinavisch en hip. En heb ik al gezegd dat de tag ‘Scandinavisch’ mij al automatisch richting playknop doet bewegen? De man is vooral bekend voor zijn remixen van bijvoorbeeld Röyksopp en Djuma Soundsystem, maar sinds vorig jaar heeft hij een eigen album: The Last Resort. Een betere naam had hij niet kunnen kiezen voor dit in ijsblokken opgetrokken geluidskasteel, ergens in een nevelig en besneeuwd woud op een plaats waar nooit iemand komt. Van de radio is vooral “Moan” bekend, maar dat is een slechte waardemeter. De Moan die je op The Last Resort terugvindt is er ene zonder vocals, een uitgeklede beat en 1000 keer impressionanter. Het kernwoord is hier ook weer “elektronisch”, maar dan met addons. Die addons zijn melodie, verrassing, beats, en tempowisselingen. Dat is dan ook het verschil met bijvoorbeeld Port-Royal. Hier loop je wel het risico dat je naar de muziek gaat luisteren, en dus afgeleid bent. Maar hoe meer je hem draait, des te minder je afgeleid zal zijn. Voor mij was hij gisteren goed voor 3/4 etmaal achtergrondmuziek, tot ik hem verving door Booka Shade.
Album: The Last Resort
Luister (Youtube)

Booka Shade: Dit is niet moeilijk te beschrijven. Booka Shade is Trentemøller, maar dan met nog meer pit. Hier gaan de beats rechtdoor en als je zou willen kun je er zelfs op dansen. Ik beveel deze muziek ten sterkste aan voor wanneer je hopeloos achter bent op je planning en het een beetje vooruit moet gaan. Geef het tempo aan met je voet en headbang lichtjes, en de blok zal een versnelling hoger schakelen. Don’t be mistaken: dit is wel degelijk housemuziek, maar dan niet het soort waar je bloedende oren van krijgt. Wel het soort waardoor je zin krijgt om na je studies Groenland te doorkruisen met een hondenslee.
Album: Movements
Luister (Youtube)

Voor de volgende keer beloof ik wat warmere muziek.

Studeermuziek (bis)

Ik heb al eens een post gemaakt over studeermuziek, maar in plaats van die onopvallend te editten maak ik er gewoon nog eens een nieuwe. In deze tijden heb ik al sowieso wat minder tijd om te schrijven, dus maak ik maar 100% gebruik van deze bevlieging van ongeoorloofde tijdverspilling (er wachten mij nog ettelijke pagina’s geschiedenis van de buitenlandse betrekkingen).

Deze muziektip kunnen jullie rechtstreeks uittesten. Je gaat namelijk naar de website van Massive Attack (klik hier)(update: deze site is intussen vernieuwd. Geen muziek meer jammergenoeg). Die site is qua inhoud erg slecht en qua vorm erg vreemd maar trek je je er niet teveel van aan. Je wacht even tot hij geladen is (100% flash), en daarna klik je op het Massive Attack-logo rechts onderaan (het symbool voor lichtontvlambaar, je weet wel). Er verschijnt een verticale balk met flikkerende beelden, waar je op kunt klikken. Meer moet je niet doen. Je hoeft niet te beginnen rondsurfen op die site want veel is er niet op te zien. Het gaat ook niet om wat je ziet, maar om wat je hoort. Nee, geen Massive-Attacknummers maar een soort klankentapijt dat bezitters van 100th Window bekend in de oren zal klinken. Flarden van nummers uit dat album komen af en aangerold, ontdaan van vocalen, soms ontmanteld en heel minimalistisch, soms aangezwengeld met een heerlijke bas. Ideaal om te studeren, of gewoon te chillen. En het is aaneengesloten, je hoort zelden twee keer hetzelfde en ik heb het nog nooit getest, maar ik denk dat het tot in de eeuwen der eeuwen door kan gaan. Mijn maximum is voorlopig een luistersessie van een hele dag.

Tijd om er weer aan te beginnen. Het wordt trouwens tijd dat WordPress EINDELIJK eens de lastfm code toelaat, zodat ik mijn sidebar wat mooier kan maken.

Studeermuziek

Ik studeer altijd met muziek. Waarom? Omdat het zo al saai genoeg is, en om alle achtergrondgeluiden te filteren. De voorwaarde voor goeie blokmuziek is dat het niet de aandacht mag trekken, een kalmerend effect moet hebben, en je moet ze al een paar keer op voorhand beluisterd hebben zodat er niks nieuws meer aan is. Je zet een cd of een afspeellijst in “repeat” en laat dat maar de hele dag bollen. Je zal er wel mee in je kop zitten maar dat is dan maar het probleem van je huisgenoten. Aanraders zijn:

Calexico: goed voor de eindexamens vanwege het zomers tintje
Moby – Hotel ambient: de tweede cd van de dubbelaar. Het is eigenlijk één groot klanktapijt maar echt heerlijk. Best niet ’s avonds beluisteren want dan val je in slaap.

Gotan Project: net zoals Calexico een beetje zuiders, maar door het ritme blijf je bij de zaak en gaat het blokken vooruit.
Massive Attack – 100th window: Topper
Massive Attack – Mezzanine: goed voor in de winter als de regen tegen je ruit slaat. Je kunt er ook goed tegelijkertijd koffie bij drinken en chocolade eten. Op die manier heb ik eens een dikke cursus aardrijkskunde gestudeerd.
Radiohead – Amnesiac: niiiiiiice 🙂

Als het vooruit moet gaan dan kun je voor wat meer up-tempo kiezen. Let wel: je houdt dat niet zo lang vol. Maar stel dat je nog 15 pagina’s te gaan hebt en het wordt al wat laat, dan kan wat snellere muziek wonderen doen:
Layo&Bushwacka! : ideaal. Het werkt niet op je zenuwen, heeft een constant ritme en zwengelt je motor aan.
– Alles van de Buddha Bar-collectie: werkt goed als je met één been of een voet op het ritme meebeweegt. Luchtdrummen met je schrijfgerei is ook goed.
Shpongle: zal me voor de rest van mijn leven aan de Belgische geschiedenis herinneren.
Soulwax – The Nite Versions: als je nood hebt aan een turbo.

Wat moet je vooral niet afspelen:

– De radio: er wordt teveel gepraat en het nieuws herinnert je er telkens weer aan hoe snel de tijd voorbij gaat.
Muse: je wil altijd meezingen. Kies dan eerder voor Radiohead, want je begrijpt de tekst toch niet.
– De Peppers: Anthony zijn stem gaat na een tijd voor meer stress zorgen dan je cursus.
Pink Floyd: “we don’t need no education” is een slechte motivator.
Beasty Boys: “you gotta fight for your right to paaaaaartyy” doet je te snel naar de vakantie verlangen.
Nederlandstalig: dat begrijp je te goed en leidt dus af.

Als je een taal studeert, zorg er dan voor dat je muziek in dezelfde taal is! Tenzij bij Nederlands. Dan kies je misschien beter voor iets zonder zang.

Succes!

Zie ook: Studeermuziek (bis)