Geslaagd

Met blijheid en trots kan ik melden dat ik geslaagd ben met de grote onderscheiding. In één adem ben ik ook mijn visum gaan regelen, mijn kot wat verder opgeruimd, en nu ik (eindelijk) thuis ben staat Evy mij al op te wachten om gedurende 21 minuten mijn knieën systematisch naar de zak te helpen.

En om even de eerlijke uit te hangen: de reden waarom het hier twee dagen stil was is niks meer dan een combinatie van sollicitatiebriefschrijven en luiheid. Vooral luiheid eigenlijk want die sollicitatiebrieven heb ik gisteren rap rap in orde gebracht. En inspiratieloosheid. Ook inspiratieloosheid. Niet dat ik niet weet wat te schrijven maar het belang van een goed onderwerp wordt in de blogwereld fel overschat. Het gaat niet om wat je vertelt, maar eerder over de manier waarop.

Relaas van de pijnbank

“Ah u bent er al”.

Ik keek even naar mijn voeten en antwoordde nogal overbodig “inderdaad”.

“Ik zie dat u een presentatie bij hebt”, en hij wees naar mijn laptoptas. “U kunt misschien al beginnen….”. Hij maakte een aarzelend gebaar richting lokaal, maar ik wees hem er vlug op dat ik pas om 11u aan de beurt was.
Mijn promotor liep het lokaal binnen en wierp een vlugge blik op een lijst die er op tafel lag. Ik wist niet of ik nu binnen moest gaan of beter buiten bleef. Ik vatte dan maar wat ongemakkelijk post in de deuropening.
“Oja, inderdaad.” Hij keek op zijn horloge en vroeg toen “wenst u koffie?” De glimlach die hij erachter gooide verraadde dat hij vermoedde dat ik waarschijnlijk geen koffie wilde en dat was ook zo. Ik vroeg me intussen af waarom hij me altijd zo formeel aansprak. Het had misschien te maken met het deftig kostuum dat ik droeg en waarbinnen ik mijn gat eraf aan het zweten was.

Ik ging op een stoel zitten in de gang, sloot mijn ogen en concentreerde me op mijn ademhaling. Direct ging mijn hartslag naar beneden en ontspande ik me.
Na een kwartier kwamen Mr. DS en Mr. DV aangelopen. Vrolijk babbelend, T-shirt, de vakantie wenkte. Ik kreeg het nog warmer en toen ik ging staan bleef mijn geluksonderbroek aan mijn billen kleven.
“Blijf maar rustig zitten”, zei mr. DS. “Wie is er binnen?”, en hij wees naar de deur van het lokaal.
“Niemand”, antwoordde ik, niet van plan om opnieuw te gaan zitten want dat zou nutteloos zijn.
“Ok, dan kunnen we beginnen”.

En toen begon het. Enfin, het begon bijna. Blijkbaar wist niemand het wachtwoord dat bij de gebruikersnaam hoorde van de eigenaar van de laptop die er stond te draaien. Ik had een memorystick bovengehaald. Mijn laptop was enkel bedoeld als back-up voor het geval er iets niet marcheerde aan de laptop in het lokaal.
“Het is niet zoals in de film, waarin de hoofdrolspeler op het allerlaatste moment toevallig het wachtwoord weet te achterhalen door even na te denken”, merkte mijn promotor op. Mr. DS moest ermee lachen en ik glimlachte even. Net toen ik de tweede keer opperde mijn eigen laptop te gebruiken kwam Mr. DV terug met de eigenaar van het ding om hem te ontsleutelen.

“Wij luisteren”, zei mijn promotor, waarop ik op F5 drukte.

De presentatie liep als op wieltjes. Geen gestamel, geen versprekingen, geen West-Vlaams, just plain talking. Na wat 10 minuten tot een kwartier moest geweest zijn, werd ik uitgenodigd aan de andere kant van de tafel voor een spervuur van vragen. Mr. DS ging ertegenaan met een sympathieke glimlach, terwijl hij mijn argumenten en stellingen probeerde onderuit te halen.
“Ik probeer je wat uit je kot te lokken. Zo krijg je interessante discussies.”
“Euh, geen probleem.”
En ik vuurde tegenargumenten af op zijn tegenargumenten, tot ik geen pijlen meer had en ik de aloude studenten- en politici-truc bovenhaalde: beginnen zeveren over iets anders. Voor mij is het sowieso moeilijk om op het rechte pad te blijven als ik iets vertel, en niet voor zijwegen te gaan kiezen. Het deed dus deugd me eens te kunnen laten gaan, en ik dook in het eerste gaatje dat ik zag om de discussie ongemerkt in een andere richting te sturen. Ik vertelde honderduit over allerlei interessante ontdekkingen die ik tijdens mijn onderzoek had gedaan en ik merkte tot mijn tevredenheid hoe drie gezichten gefascineerd zaten te knikken.

Toen was Mr. DV aan de beurt, die mijn masterproef eigenlijk de grond in geschreven had in zijn beoordeling. Ik verwachtte het ergste, maar de storm bleef uit. Hij had twee vragen en allebei waren ze spek naar mijn bek.

Tot slot kreeg ik nog een afgemeten voorzet van mijn promotor. Of ik nieuwe dingen had ontdekt tijdens het maken van mijn presentatie waar ik eerder aan voorbij gegaan was? Dat was ik sowieso van plan te vertellen, dus kopte ik zijn voorzet perfect in de winkelhaak door te vertellen dat dat inderdaad het geval was en hoe “het licht op een bepaald moment was aangegaan”. Dat vonden ze blijkbaar grappig.

“Goed, de overige 3 minuten zullen we gebruiken om te delibereren.”
Ik bedankte hen kort, nam mijn tijd om mijn stick veilig te verwijderen (wat een pijnlijke stilte opleverde), en verliet het lokaal.

En toen was het voorbij.

Tomorrow

De powerpoint is af, de generale repetitie is achter de rug, de timing klopt. Morgen om 11u begint normaalgesproken mijn laatste wapenfeit als student. En ja, we gaan het beste kostuum aantrekken, met de fancy das en de hippe onderbroek. Die onderbroek gaat de jury wel niet te zien krijgen, maar hij brengt geluk. Een onderbroek is een kledingstuk van uitersten: hij breng geluk of ongeluk. Geef maar toe dat er één exemplaar is dat je nooit zal aantrekken op een belangrijke dag! En een exemplaar dat een speciale status heeft, een trap hoger dan de rest. Yes, that’s right: the lucky underpants.

Morgen moet de lucky underpants mijn studies afronden. Jaja….. Riiiiiiiight…..
Slaapwel altegader.

Het waren de enige twee kleuren die over waren

Aan alles komt een einde. Aan alles. Alleen duren sommige dingen wat langer dan andere. Wat nu voorbij is begon toen ik als peuter de eerste keer de peutertuin binnenstapte….of kroop….gedragen waarschijnlijk. Hoe dan ook: toen begon mijn schoolloopbaan. Beginnen met leren de puzzelstukjes in de juiste vormpjes te plaatsen, daarna binnen de lijntjes te kleuren, daarna lezen, schrijven, cijferen, hoofdrekenen, spelling, Frans, en een hele santeboetiek tot de verschillende mechanismen van coalitievorming. Dat laatste was gisteren en vandaag legde ik succesvol mijn laatste examen af.

De laatste keer echt gestudeerd als student aan de universiteit. De volgende keer zal misschien voor een cursus Spaans zijn, of Photoshop, of kantklossen. You never know ey.

De laatste keer; dat verdient een paar sfeerbeeldjes dacht ik. Voor de gelegenheid heb ik mijn cursus syllabus wat verfraaid met bladwijzers per hoofdstuk (oranje) en per tekst (roze).Voor je opmerkingen gaat geven, zie titel.

Ok, wat gaan we nu doen? O, wacht, I know, masterproef verdedigen. Crap.

Let’s get on with it!

Na al het gedoe gisteren (Firefox 3 en de overbelaste servers, bloedstollend voetbal, en hier eindigt de opsomming) ben ik hopeloos achter op mijn schema. Dat is behoorlijk lastig want ik zou over 1001 dingen willen schrijven, maar mijn geweten laat het niet toe: telkens als ik de muis richting wordpress-snelkoppeling beweeg snauwt hij mij toe: “blokken!” en dan gehoorzaam ik braafjes (behalve nu). In plaats daarvan procrastineer ik op andere manieren en verlies ik tijd die ik, als ik hem dan toch wilde verspillen, beter had gebruikt om een leuk verhaal te posten.
Niet dus, maar het is enkel uitstel. En uitstellen, dat is toevallig één van mijn specialiteiten.

Procrastination

Pro-cras-ti-na-tion.

Even terug naar gisteren. Nu weet ik waar het vandaan komt, dat gemoed. Het komt door procrastination, weer zo’n Engels woord waar we in het Nederlands alleen maar van kunnen dromen. Uitstelgedrag. Dat zou je erop kunnen plakken. Uitstelgedrag. Wéér een samenstelling. Waarom hebben we in deze taal zoveel samenstellingen en zo weinig unieke woorden zoals “melancholie”, “goesting” of “nostalgie”?

Gisteren zag ik op de BBC “Procrastination”, een kortfilmpje. Een eindwerk van een laatstejaarsstudent. Laatste – jaar – student. Drievoudige samenstelling.
Dit filmpje is waar.

He, ik ben aan het procrastineren op dit moment! Ik ben eigenlijk altijd aan het procrastineren.

Dit is … procrastination door mezelf:

  • Bloggen
  • Blogs lezen
  • Lijstjes maken
  • Lijstjes maken over procrastination
  • Naar het toilet gaan
  • Muziek afspelen
  • Youtube bekijken
  • Last.fm doorkruisen en nog eens doorkruisen
  • Cursussen perforeren
  • Mails lezen
  • Mails verzenden
  • Mijn haar rond mijn vinger winden
  • Twitter lezen
  • Drinken
  • Handen wassen
  • Fietsen
  • Kijken waar “dat geluid” vandaan komt
  • De krant lezen
  • Okkernoten eten
  • Thee zetten
  • Foto’s bewerken
  • Wachten op mijn trage laptop
  • Chatten
  • Plannen
  • Opnieuw plannen op het eind van de dag
  • Orde scheppen in chaos en daardoor andere chaos veroorzaken
  • Dromen

Wie procrastineert er nog? En op welke manier?

Wil je mij intussen excuseren? Ik ga kijken waar dat vervelend geluid vandaan komt.

Gemoed

Hoor eens, volgende week vrijdag heb ik mijn eerste examen. Het is open boek en je mag zelf je vraag kiezen uit een lijst. Een week later heb ik mijn tweede en laatste examen. Om maar te zeggen: ik heb geen stress, maar ik houd me wel bezig. Ik heb bijvoorbeeld alle tijd om na te denken over een job, én een vakantiejob. En ik kan me ook zorgen maken over de beoordeling van mijn thesis die maandag bekend zal worden gemaakt. En dat weer steekt ook tegen, voor zover je het “weer” kunt noemen want eigenlijk is het geen weer. Maar ik geef er niet aan toe: ik loop gewoon rond in een korte broek (zolang ik de deur niet uit moet).

Verdorie, ik zou toch wel graag opnieuw gaan koersen. Ik word zenuwachtig als ik mijn energie niet kwijt kan.

Kijk! Morgen zendt VT4 een concert van Radiohead uit!

Tot zover een samenraapsel van mijn gedachten op 6 juni 2008. 6 juni…..landing in Normandië.